< Bybelnavraag uit 1 Tessalonisense

V: In 1 Tess 1, wat weet ons van die stad Tessalonika?

A: Tessalonika was 'n "warm" stad. Dit is oorspronklik "Therma" genoem weens warmwaterbronne naby die stad. Die baai word die Thermische Golf genoem. Een van Alexander die Grote se generaals, Cassander, het met Alexander se halfsuster getrou, wat Tessalonika geheet het. Hy het 'n nuwe stad naby Therma ter ere van haar gebou. Tessalonika het 'n groot Joodse bevolking gehad. Dit was die grootste stad in Masedonië, met 'n totale bevolking van ongeveer 200 000. (Ter vergelyking, Korinte het 'n bevolking van 650 000 gehad.)

Thessalonika was baie ongewoon omdat dit beide die Romeinse hoofstad van Masedonië en 'n vrye stad was wat deur twee of ses amptenare, die politarchen, geregeer is. Lukas gebruik die term in Handelinge 17:6, en sommige het Lukas se akkuraatheid bevraagteken aangesien die term andersins onbekend was. Argeoloë het sedertdien egter negentien inskripsies gevind wat hierdie term in die Masedoniese regering gebruik.

V: In 1 Tess, wat is 'n oorsig van 1 Tessalonisense?

A: Hier is een oorsig.

1 Dank julle God vir sy volk? Wyse, omstandighede en oorsaak

2-3 Herkenning van Paulus se bediening

2:1-16 Verduidelik sy prediking: hoe hy dit gelewer het, en hoe hulle dit ontvang het

2:17-3:10 Verduideliking van sy afwesigheid: sy frustrasie, huidige planne en lof

3:11-13 Gebed vir leiding, liefde en krag

4-5 Onderwysing van God se volk

4:1-12 Persoonlike instruksie: verbetering, seksuele reinheid en broederliefde

4:13-5:11 Die Parousia-hoop: Die dooies in Christus en die Dag van die Here

5:12-22 Onderwysing van die kerk: leiers, almal, jouself en aanbidding

V: In 1 Tess 1:2, hoe gereeld het Paulus gesê hy dank God vir hierdie gelowiges? Waarom is ons soms nie so dankbaar as wat ons behoort te wees vir ander gelowiges nie?

A: Paulus sê hy het altyd God vir hulle gedank. Hy noem in al sy briewe behalwe Galasiërs dat hy God vir hulle gedank het. Soms sal ons dit nie doen as ons ander gelowiges as vanselfsprekend beskou, of as ons nie die nuttige (al is dit nie altyd aangenaam nie) maniere waardeer waarop God hulle in ons lewens gebruik nie. Maar ongeag ons gevoelens, en selfs al lyk dit of 'n bepaalde gelowige niks vir ons kan doen nie, behoort ons God te dank dat Hy hulle as Sy pragtige handewerk geskep het, na Sy beeld. Ons sal vir ewig saam met hulle wees en hul vriendskap en geselskap geniet, daarom maak dit sin om nou al aan hulle waardering te gee.

Soms kan ons vol selfsug wees, God en die mense om ons vergeet, en in ons eie klein wêreld opgesluit wees. Met wysheid behoort ons te probeer om die wêreld en ons lewens vanuit God se perspektief te sien.

Q: In 1 Tess 1:2 en Fil 1:3, hoe kan ons altyd dankbaar wees in gebed?

A: Ons moet onophoudelik bid, en ons gebede moet vol dankbaarheid wees. Dankbaarheid is nie net woorde wat ons sê nie, maar 'n houding waarin ons ons lewe uitleef. Soos een Christelike lied sê: "Voordat ek my nood bring, sal ek my hart bring."

V: In 1 Tess 1:2-8, wat was presies die redes waarom Paulus dankbaar was vir die Tessalonisiërs?

A: Hier is agt redes wat Paulus hier gegee het.

1 Tess 1:3 hulle werk voortgebring deur geloof

1 Tess 1:3 hulle arbeid aangevuur deur liefde

1 Tess 1:3 hul volharding geïnspireer deur hoop in Jesus.

1 Tess 1:4 Hulle is deur God gekies.

1 Tess 1:6 Hulle het navolgers van Paulus, Silas en Timoteus en van die Here geword.

1 Thess 1:6 Hulle het die boodskap met blydskap ontvang wat deur die Heilige Gees gegee is

1 Tess 1:7 Hulle het 'n voorbeeld geword vir alle gelowiges in Masedonië en Achaja.

1 Tess 1:8 Die Here se boodskap het van hulle af oral weerklink.

Ons behoort God dankbaar te wees vir ander om soortgelyke redes.

V: In 1 Tess 1:6, hoe is dit reg om te sê ons is volgelinge van 'n mens (behalwe Christus)? Op watter maniere is dit nie reg om te sê ons is volgelinge van mense nie?

A: Paulus sê vir ons om na hom en ons goddelike leiers te kyk terwyl hulle Christus volg (Filippense 3:17; 1 Tessalonisense 1:6; Hebreërs 13:7). Ons moet ons leiers gehoorsaam en ons aan hulle onderwerp in die Here (Hebreërs 13:17). Met ander woorde, ons moet ons leiers gehoorsaam, met die erkenning dat wat God sê, voorrang geniet bo enige teenstrydige dinge wat hulle mag sê. Maar ons moet niemand ons Vader noem nie; net God is ons Vader volgens Matteus 23:9.

V: In 1 Tessalonika 1:7, het jy al daaraan gedink om 'n voorbeeld te wees? Wat behels dit?

A: As mense weet dat jy 'n Christen is, is jy reeds 'n voorbeeld. Die vraag is of jy 'n goeie voorbeeld is of nie.

V: In 1 Tess 1:7-10, op watter maniere behoort ons bekommerd te wees oor die siening wat ongelowiges teenoor Christene het? Op watter maniere behoort ons nie bekommerd te wees nie?

A: Ons moet 'n positiewe getuienis hê terwyl ons heilige lewens lei. Ons moet ander opreg liefhê en ons liefde betoon. Ons wil nie probeer om ander te beledig nie. Maar ons besef dat die evangelie self dikwels aanstootlik is. Ons moet nie bekommerd wees as mense aanstoot neem aan ons boodskap nie. Ons moet 'n persoon meer liefhê as die vriendskap met daardie persoon, en die risiko waag om die evangelie met hulle te deel.

V: In 1 Tess 1:8, hoe het die geloof van die Tessalonisiërs oral weerklink?

A: Hul geloof was oral onder Christene bekend. Maar soos 'n horing sy klank ononderskeidelik versprei, so moet ook die woord van God van ons uitgaan.

V: In 1 Tess 1:9, wat was 'n ander soort rede waarom Paulus dankbaar was vir die Tessalonisiërs?

A: Die vorige redes het betrekking gehad op wat hierdie gelowiges was en waarheen hulle op pad was. Maar hierdie rede is bloot vreugde oor die erkenning van die groot afstand wat hulle vanaf hul vorige toestand afgelê het.

V: 1 Tess 2:1-4, waarom beklemtoon Paulus hier dat die besoek nie 'n mislukking was nie?

A: Paulus is in Macedonië tot 'n mate belemmer. Op ander plekke het Paulus groot sukses behaal sonder enige teenstand. Op ander plekke, soos Ciprus, was daar teenstand van een man, maar God het daardie saak beslissend hanteer. Maar ná Filippi moes hulle die streek Macedonië verlaat weens die teenstand. Miskien het Paulus gewonder wat nog alles bereik sou gewees het as Satan se teenstand hom nie daarvan weerhou het om langer te bly nie. Maar God kan selfs Satan se teenstand gebruik tot sy heerlikheid. Paulus het reeds sy merk op Filippi en Tessalonika gemaak, en die teenstand het hom gedwing om voort te beweeg na Beréa, Athene en veral Korinte.

Op die lange duur het Paulus se kort verblyf in die Masedoniese stede Filippi en Tessalonika baie vrugbaar geblyk te wees. Later was die Masedoniërs uiters vrygewig, en het selfs uit hul armoede gegee (2 Korintiërs 8:1-5). Sommige Masedoniërs het dalk saam met Paulus na Korinte gekom (2 Korintiërs 9:2-4), en Paulus was bekommerd dat die Korintiese gemeente vir die Masedoniërs gierig sou lyk. In die vroeë kerkgeskiedenis het biskop Polykarp 'n brief aan die Filippense kerk geskryf. Tertullianus noem die apostoliese kerke in Korinte, Filippi, Tessalonika en Efese (alhoewel nie Athene nie) in Prescription Against Heretics hfst. 36 bl. 260

V: In 1 Tess 2:2-4, hoe sou jy 'n bediening vandag karakteriseer – basies 'n sukses of basies 'n mislukking?

E: Eerstens en veral is dit getrouheid aan God se waarheid en hart. Hoe (indien wel) maak 'n bediening kompromieë? Hoe word mense deur die bediening geseën? Jeremia het 'n suksesvolle bediening gehad, alhoewel in sy tyd Barug een van die enigste mense was wat ons ken wat hom gevolg het. Sukses is om te doen wat God wil hê jy moet doen, en om te wees wat God wil hê jy moet wees.

V: In 1 Tess 2:3 kan die Griekse woord dolo nie net 'leuen' of 'bedrieg' beteken nie, maar ook 'aflei', 'met slinkse wyses', of 'aas of lokval'. Watter 'slim' metodes behoort ons nie in God se werk te gebruik nie?

A: "Bait and switch" is 'n term wat beteken om een ding te belowe, maar 'n ander af te lewer. Ons moet dinge in hul ware lig voorhou. Mense behoort nie verras te wees wanneer hulle Christen word, of fundamenteel ander dinge hoor as voor hulle Christen geword het nie. Ons moet nie net die helfte van die evangelie deel nie, maar die hele evangelie deel. Ons moet hulle vertel van die hel sowel as die hemel, gehoorsaamheid sowel as genade, en Jesus as Here sowel as Jesus as Verlosser. Ons moet nie leë beloftes maak, of impliseer dat God leë beloftes maak wat nie nagekom sal word nie.

V: In 1 Tess 2:4, wat is ongewoon aan hierdie vers?

A: Hierdie vers is 'n woordspeling. Dit kan vertaal word as: "Soos God, wat ons harte toets, ons geskiktheid om met die Evangelie toevertrou te word, betuig het".

V: In 1 Tess 2:4, hoe sou 'n bediening wat probeer om mense te behaag, anders lyk in vergelyking met een wat probeer om God te behaag?

A: Vir 'n bediening wat hoofsaaklik probeer om mense te behaag, sou dit op strategie en getalle gefokus wees. Die meeste besprekings oor bediening sou moontlik wees oor hoe om meer mense te kry, hoe om meer geld in te bring, of hoe om nuwe geleenthede vir groei te skep. Dit loop die gevaar om te "aanpasbaar" te wees dat dit sy kernbeginsels uit die oog kan verloor.

Vir 'n bediening wat hoofsaaklik probeer om God te behaag, sou dit op gebed gefokus wees. Die meeste besprekings sou dalk wees oor hoe om met meer mense te deel, hoe om die lede beter op te bou, en hoe om ander te dien. 'n Belangrike verskil is dat dit sou wil hê dat ander bedien moet word in plaas daarvan om altyd die een te wees wat ander bedien. Dit kan beteken dat daar saamgewerk word met 'n ander bediening, of selfs hulpbronne aan 'n ander bediening gegee word, in plaas daarvan om te probeer om 'n ryk vir jouself te bou.

V: In 1 Tess 2:5, wat is die verskil tussen vleiery, wat sleg is, en om mense te prys, wat goed kan wees?

A: Komplimenteerery is onopreg. Dit kan ronduit oneerlik wees, of dit kan aandag vestig op onbelangrike of oppervlakkige dinge ten koste van belangrike dinge. Om mense op te prys vir wat hulle gedoen het of vir hul karakter, wanneer dit opreg is, is 'n goeie manier om ander aan te moedig.

V: In 1 Tess 2:5, hoe sit sommige mense 'n masker op om gierigheid te verberg?

A: Hulle probeer, met wisselende mate van sukses, sê daar is 'n ander motief, soos om ander te help, die organisasie te help, ensovoorts, terwyl die primêre motief gierigheid is. Daar is soveel kursusse oor leierskap, daar is geen tekort aan mense wat leiers wil wees nie.

Die Griekse woord, pleonexia, beteken letterlik die begeerte om meer te hê..

V: In 2 Tess 2:8, op watter maniere moet ons ons lewens met ander deel, teenoor om ons privaatlewens privaat te hou?

A: Dit is goed om baie van ons lewens te deel, beide die oorwinnings en die stryd, maar ons moet nie elke enkele ding deel nie. Ons moet niks deel wat God nie wil hê ons moet deel nie, so bid tot God om jou hart te wys wanneer jy stil moet bly. Hier is die ABC's van wat ons nie moet deel nie.

Om ander kwaad te maak, tensy hulle oor iets kwaad behoort te wees.

Roem of pochery

Vertroulike inligting wat ander vir jou vertel het, ongeag of hulle dit moes vertel het

Om 'n ander persoon te ontmoedig of af te skrik van geregtigheid, soos Job se vrou gedoen het. (Om hulle van sonde af te skrik is egter wel OK.)

Verheerliking van sonde. (Daardie keer toe ek by die kroeg dronk geraak het, dit het so lekker gevoel...)

Vals dinge of leuens, insluitend vleiery

Ander verheerlik, hulle op 'n voetstuk plaas. (Om hulle te eer is egter goed.)

Skadelike of seer makende dinge teenoor die ander persoon of teenoor ander

Beledigende woorde of houdings (om gewone mense, afstootlikes of verwerpelinge neer te trek)

Om ander te oordeel, alhoewel dit OK is om te sê dat sondige dade sondig is

Bewustelik so praat dat ander hul vertroue in jou woorde verloor

Langdradig, woordryk en omvangryk, wat meer inligting gee as wat die persoon wil hoor

Kwaadwillige misleiding om ander te benadeel of om pret te hê ten koste van hulle

Nie-openbare inligting oor 'n ander persoon wat hulle nie wil deel nie. (Ongeag of jy dink dit is reg om dit nie te deel nie.)

Plagiëring van wat iemand anders gesê het, sonder om erkenning te gee. Moenie ander se woorde as jou eie steel nie.

Twifelagtige akkuraatheid (jy is nie regtig seker of dit waar is of nie)

Herhaal slegte dinge wat die ander persoon gedoen het, nadat julle dit reeds bespreek en hulle vergewe het. Daardie dinge behoort vergeet te word.

Geheime wat 'n onskuldige persoon kan laat doodmaak, benadeel of onregmatig in die tronk laat beland

Om ander te verlei. (Daardie keer toe ek dronk geraak het in daardie spesifieke kroeg, waar die drankies halfprys is...)

Nie-openbaargemaakte inligting wat jy jou werkgewer, voormalige werkgewer of kliënt belowe het dat jy nie sou deel nie.

Beskuldig of laster maak oor 'n ander persoon

Slegte mense kan dit tot hul voordeel gebruik

X-gegradeerde, erotiese, onwelvoeglike of grof humor of inligting

Jy eer nie God of mede-Christene nie

Mense moet jou lewe in aksie sien, maar jy behoort nie druk te voel om altyd iets te sê nie.

V: In 1 Tess 2:9, waarom moes Paulus onder hulle aan 'n ambag werk?

A: Paulus het nie ondersteuning gevra van die ongelowiges en die pasbekeerlinge aan wie hy gepreek het nie. In die Jodendom was geen rabbi toegelaat om sy brood te verdien deur die wet te onderrig nie. In sommige Moslemlande word voltydse Christelike werkers verkeerdelik as parasiete beskou wat voordeel trek uit ander. Maar 'n tentmaker-sendeling, wat 'n sekulêre werk het, sou nie daardie probleem hê nie. Beide Paulus en sendelinge vandag het die reg om volle ondersteuning van die kerk te ontvang. Vir die saak van sy werk onder die mense aan wie hy gepreek het, het Paulus egter gekies om nie daardie reg uit te oefen nie.

Handearbeid is deur die Griekse en Romeinse boonste klas ietwat minag, maar nie deur die Jode nie.

V: In 1 Tess 2:10, wat as die lewe van 'n Christelike werker, of hy nou 'n voltydse sendeling is of nie, nie onberispelik was nie? Hoe sou dit werk?

A: Dit kan hul getuienis ondermyn wanneer ander daarvan weet. Selfs mede-gelowiges, wat die werker bewonder, kan dink dat aangesien hy in 'n bepaalde area gefaal het, dit nie te ernstig is as ek ook in daardie area faal nie. Maar 'n werker kan berou hê en steeds God dien deur ander te vertel om nie dieselfde foute wat hy gemaak het, te maak nie.

V: In 1 Tessalonisense 2:11-12, hoe kan dit 'n samevatting wees vir dissipelskap, berading en selfs getuienis?

A: Alhoewel hierdie vers nie spesifiseer wat om te doen nie, is dit nogal omvattend oor hoe om dit te doen. Om mense aan te moedig, te vertroos en te vermaan. Paulus sê dat hy dit gedoen het soos 'n goeie moeder (1 Tessalonisense 2:7) of 'n goeie vader (1 Tessalonisense 2:11) sou doen om sy eie kinders te help.

V: In 1 Tessalonisense 2:13, hoe kan enige woord van 'n eindige, feilbare, onvolmaakte mens werklik die woord van God wees?

A: Dit mag onmoontlik lyk as iemand slegs op die mens se onbekwaamhede fokus. Egter, die Almagtige God, vir wie niks onmoontlik is nie (Matteus 19:26; Markus 10:27; Lukas 1:37), kon sy boodskap selfs deur 'n donkie aan Bileam oordra. Die Almagtige God is kragtig en intelligent genoeg om Sy boodskap duidelik deur onvolmaakte instrumente oor te dra. God het nie net met die vereiste vlak van presisie gekommunikeer nie, maar Hy het Sy woord met die vereiste vlak van presisie en akkuraatheid bewaar, sodat ons Sy boodskap steeds kan verstaan.

'n Beter vraag is: aangesien ons deur die woord van die mens kan kommunikeer, hoe kan jy dink 'n almagtige God is nie kragtig genoeg om via die woord van die mens te kommunikeer nie?

V: Is 1 Tess 2:14-15 op enige wyse antisemities?

A: Nee. Niemand kan ernstiglik meen dat dit etnies antisemities is nie, aangesien Paulus 'n Joodse persoon was wat, soos Romeine 3:1-2 toon, 'n groot voordeel in sy erfenis gesien het. Miskien dink hulle dit was godsdienstig antisemities.

Dit is egter nie godsdienstig antisemities nie, aangesien dit geskryf is deur iemand wat die Joodse volk liefgehad het en diep omgegee het vir hulle, ten spyte daarvan dat hulle Christus nie aangeneem het nie, soos Romeine 9:1-5 en 10:1 toon.

Jy moet besef dat sommige mense dink iets is teen hulle as dit enigiets negatiefs oor enige lede van hul etniese groep sê. Ek veronderstel iemand kan sê die Bybel is anti-iedereen, volgens hierdie vreemde definisie, omdat die Bybel sê dat almal tekortgeskiet het aan God se standaard, en sommige mense hou nie daarvan om enige kritiek of negatiewe kommentaar oor enigiets te ontvang nie.

V: In 1 Tess 2:15, waarom het Paulus gesê sommige van die Jode was vyandig teenoor alle mense, aangesien daardie Jode ongetwyfeld vriende gehad het en mense gehad het omgee vir?

A: Dit is waar, hierdie Jode het dalk teenoor baie vriendelik opgetree. As hulle egter mense oortuig het om Jesus op die belangrikste moontlike wyse te verwerp, was hulle vyandig teenoor almal.

V: In 1 Tess 2:16, aangesien God so liefdevol is, hoe kan mense tot 'n sekere punt sondig?

A: Romeine11:22 sê ons moet beide die goedheid en die strengheid van God in ag neem. God is die liefdevolste wese in die heelal, maar ook die mees streng. Paulus het persoonlike ervaring gehad met dié wat probeer het om ander te verhinder om te hoor, in Handelinge 13:8-11 met Elymas.

V: In 1 Tess 2:17 beteken die Griekse woord vir "weggeruk", aporthanisthentes, letterlik om weeskinders te word. Waarom was Paulus so bekommerd dat hierdie nuwe gelowiges "nie weeskinders gemaak sal word nie"?

A: Paulus was dalk bekommerd dat hulle nie ywerig sou wees in hul groei in die geloof nie. Daar word egter gespekuleer dat daar 'n dringender saak was. Hulle kon deur Jode of ketels mislei of bedrieg word om die geloof te verlaat. Net so, wanneer ons iemand tot Christus bring, moet ons hulle teen valse leraars beskerm.

V: In 1 Tessalonika 2:19, sal ons mense in die hemel herken?

A: Ja. 1 Tessalonisense 2:19 en Filippense 4:1 sê dat daardie gelowiges sy blydskap en kroon was, en hy sou beslis sy kroon herken. Ons mag dalk nie dieselfde lyk met ons verheerlikte liggame nie, maar ons sal mekaar herken.

V: In 1 Tess 2:19; 3:13; 4:15; 5:23; 2 Tess 2:1,8,9; 1 Kor 15:23; Jak 5:7,8; 2 Pet 1:16; 3:4,12; 1 Joh 2:28; Mt 24:3,27; wat is ongewoon aan hierdie Griekse woord, parousia, vir kom?

A: Daar is drie Griekse woorde wat in die Bybel gebruik word vir die koms van Christus: parousia (koms en daaropvolgende teenwoordigheid), apokalupsis (ontblootting, openbaring of apokalips), en ephiphaneia (manifestasie of epifanie).

Dit beteken beide die koms en die voortgesette verblyf. In nie-Bybelse literatuur is 'n heerser se besoek 'n parousia genoem.

V: In 1 Tess 3:1-3,6 waarom kon iemand in Paulus se posisie dink dat hulle alleen die beste was om te preek? Waarom het Paulus nie hierdie houding gehad nie?

A: Ons weet nie of Paulus dit gedink het nie, maar dit kon deur 'n ander Christen in 'n soortgelyke posisie gedink gewees het. Ons moet onthou dat die krag nie by ons is nie, maar by God. God kan en doen ons gebruik, maar God kan ook ander mense gebruik. God het nie nodig gehad dat die "beste" Paulus in Tessalonika bly nie, veral wanneer Paulus elders groot dinge kon doen. Maar 'n gewone Christen, soos Timoteus, sou net so goed gewees het wanneer God deur hom gewerk het.

V: In 1 Tess 3:1-6 kon Paulus gesê het "Ek het al genoeg gedoen" en opgehou om die evangelie te preek en 'n maklike lewe lei. Hoekom dink jy het Paulus voortgegaan?

A: Paulus kon beslis nie die voorspoedsevangelie verkondig het nie, "het 'n maklike lewe, soos ek". Alhoewel Paulus in 'n posisie kon gewees het om te dink "ek het reeds genoeg gedoen", is daar absoluut geen bewys dat hy dit ooit gedoen het nie. Hy is aangedryf deur sy liefde vir God en sy liefde vir ander, en omdat hy nie wou hê hulle moet na die hel gaan nie. Paulus het 'n doel gehad. Onthou, die woord "aftree" is nie in die Bybel nie.

V: In 1 Tessalonika 3:3, waarom bestem God ons doelbewus vir beproewings?

A: God werk alles uit in ooreenstemming met Sy wil (Efe­siërs1:11 ; Spreuke 16:4; ~Romeine8:28 ).

Ook is elkeen van ons dae in God se boek geskryf voordat een daarvan ontstaan het in Psalm 139:16.

Ouers "kies met spyt" dat hul kinders pynlike inspuitings en pynlike lesse uit hul kinders se foute moet ontvang. Christene was selfs trots wanneer hul kinders, vroue en mans gesterf het terwyl hulle probeer het om 'n ander se lewe te red of vir hul geloof op te staan. Geen ouer kies hierdie soort pyn om sy eie wille nie, maar vir die groter goed. Net so kies God om hierdie dinge toe te laat, nie omdat Hy 'n soort sadis is nie, maar eerder:

1. Vir die dissipline of groter goed van die individu (Hebreërs 12:4-15)

2. Tot voordeel van ander (Filippense 1:22-25; Kolossense 1:24-25)

3. Vir God se heerlikheid (soos die voorbeeld van Job)

4. Omdat God uiteindelik al ons beproewings onbeduidend sal laat voorkom in vergelyking met ons toekomstige heerlikheid (Romeine 8:18; 1 Petrus 4:12-14)

V: In 1 Tess 3:3, hoe kon diegene wat Paulus vervolg het, verkeerd gedoen het? Hulle moes beslis God se wil gedoen het, aangesien God Paulus vir daardie beproewings bestem het.

A: Hulle het verkeerd opgetree, en hulle was verantwoordelik vir hul bose dade. Drie punte om in die antwoord in ag te neem.

1. God werk alles uit volgens Sy wil (Efe­siërs 1:11; Spreuke 16:4).

2. God gebruik baie instrumente om Sy uiteindelike doeleindes te bereik, en die Bybel is duidelik dat mense se bose besluite onder die instrumente is wat God gebruik (Genesis 50:20).

3. God het van teëtrede beplan om Judas se bose bedoelings te gebruik (Handelinge 2:23; Johannes 13:18; Psalm 41:9), tog het Judas volle verantwoordelikheid vir sy dade gedra (Markus 14:21; Lukas 22:21-22). Net so verminder God se beplande gebruik van ander se bose dade nie hulle verantwoordelikheid vir hul bose keuses nie.

V: In 1 Tess 3:8; Fil 4:1; en Ef 6:10-16, aangesien ons reeds gered is, waarom word ons beveel om "vas te staan in die geloof"?

A: Christene kan mislei of bedrieg word, soos Matteus 24:24 wys. Selfs ware Christene kan afdryf, of uit vrees hul geloof wegsteek, en vir 'n rukkie dinge doen wat God nie behaag nie.

V: In 1 Tess 3:12, 4:9-10, as Christene wat reeds God en ander liefhet, moet ons liefde dan nog toeneem? Hoe laat God ons liefde vir ander toeneem en selfs oorvloei?

A: Ons moet bewus wil hê dat ons liefde vir ander moet groei. Dit kan groei namate ons ons liefde vir hulle betoon en vir hulle bid.

V: In 1 Tess 3:13, hoe versterk God ons harte om onberispelik en heilig in Sy teenwoordigheid te wees?

A: God kan werk deur ons lees van Sy Woord, ons gehoorsaamheid aan Hom, ons aanbidding van Hom en ons liefde vir ander. Maar God kan ook op maniere werk wat ons nie opmerk nie. Hy kan mense in ons lewens bring (insluitend moeilike mense), gebeure (beide aangenaam en onaangenaam) en deur dinge aan ons te herinner, kan God ons harte versterk in ons strewe om Sy heiligheid in ons lewens te soek. Maar wees altyd bereid om deur God verander te word. 'n Toets versterk nie altyd 'n persoon nie; dit hang af van jou reaksie daarop. Dink aan Job se vrou, wat gesê het: "vloek God en sterf" teenoor Job.

V: In 1 Tess 4:1, wat is die beste maniere om ander aan te moedig om te leef om God te behaag?

A: Moedig hulle aan om verder te kyk as onmiddellike omstandighede en wys hulle daarop om na God te kyk, na wat Hy vir hulle gedoen het. Wys hulle daarop hoe God vir hulle sorg, en die ewige belangrikheid van wat hulle doen. herinner hulle aan die kortheid van die tyd op aarde in vergelyking met die ewigheid. Indien moontlik, loop langs hulle, help hulle en wees saam met hulle. In sommige situasies, vind iemand anders wat dieselfde beproewings deurgemaak het, vir raad en ondersteuning.

V: In 1 Tess 4:1-7, hoe kan ons 'n heiliger lewe lei?

A: Kom ons beantwoord hierdie vraag met 'n analogie uit die atletiek.

'n Atleet kan verbeter deur drie soorte dinge: primêre pogings, sekondêre pogings en dinge om te vermy. Primêr is dit die korrekte beoefening van die sport wat hy of sy beoefen. Soms, vir 'n wedstryd, is dit om die wedstryd te speel. Ander kere is dit om net een aspek in isolasie te oefen, soos hardloop of gewigte optel. 'n Atleet geniet gewoonlik die opleiding vir sy of haar sport, maar as 'n atleet net sou oefen wanneer hy of sy lus daarvoor het, sou hy of sy nie ver kom nie. Selfdissipline is benodig, benewens liefde vir die sport.

Sekondêr behels dit om 'n goeie dieet te hê, genoeg slaap te kry en dalk aanvullende dinge te doen, soos om by bofbal in te help, wat jou diens in tennis help.

Laastens is dit om sekere dinge te vermy. Sommige dinge, soos rook, dronk word, ensovoorts, is altyd sleg. Ander dinge is nie op sigself skadelik nie, maar dit ondermyn jou doel. Byvoorbeeld, vir die beste prestasie moet jy nie op die dag wat jy 'n bofbalwedstryd gaan speel, gaan swem nie.

'n Geestelike atleet kan op dieselfde wyse verbeter deur drie soorte dinge: primêr, sekondêr, en dinge om te vermy. Primêr, daar is geen plaasvervanger vir toegewyde liefde en gehoorsaamheid nie. Ons behoort dit te geniet om God lief te hê en Hom te dien. Maar selfs wanneer ons dit nie op daardie tydstip voel nie, is selfdissipline nodig om te doen wat God wil hê ons moet doen.

Sekondêr moet ons 'n goeie dieet hê. Natuurlik sê God vir ons om nie vraatsugtig te wees en ons monde te prop en ons mae te bedien nie (Spreuke 28:7; Filippense 3:19a), maar ons moet ook ons "dieet" van wat deur ons oë en ore inkom, dophou.

Laastens moet ons nie net vermy om sondige dinge te doen wat God nie behaag nie, maar ook situasies vermy wat, ten minste vir ons, versoekings vir ons is. Ons moet ook rekenskap neem van "tydrowers" wat dalk nie sondig is nie, maar groot hoeveelhede van ons tyd in beslag neem en ons aflei van die diens aan God. As jy ooit voel dat God jou nie genoeg tyd gegee het om te doen wat jy weet jy moet doen om Hom te dien nie, kan dit wees dat die probleem nie is dat God jou nie meer as 24 uur in 'n dag gegee het nie, maar eerder dat jou tyd onvoldoende is omdat jy die tyd wat God jou gegee het, vermors het.

V: In 1 Tessalonisense 4:9-10, wat kan ons nog meer doen om ander gelowiges meer lief te hê?

A: Jy kan hulle ook periodiek iets stuur om te wys dat jy omgee en aan hulle dink. Aan die een kant kan ons bid vir wat hulle vra om vir te bid, dinge vir hulle doen wat hulle vra om te doen, en vriendelik teenoor hulle wees. Maar op 'n dieper vlak kan ons opregte sorg vir hulle hê. Ons kan oplet hoe dit met hulle gaan, vra en voorstelle gee waaroor daar gebid kan word, en proaktief die inisiatief neem om hulle te help waar hulle hulp nodig het. Het jy al ooit "uit die bloute" iemand gehad wat gekom het en jou iets gegee het wat jy nodig gehad het? Dit is 'n lekker gevoel, maar dit is 'n nóg lekkerder gevoel wanneer jy dit vir ander kan doen.

Q: In 1 Tess 4:11-12, waarom dink jy daar is 'n klem op die lewe van 'n "stil lewe", in teenstelling met die wêreld se "groot leef" of "gaan groot of gaan huis toe"?

A: Ons hoef nie na roem, mag of aansien te streef nie, hetsy in die wêreld of in 'n kerk. As jy jou werk goed doen, mag dit na jou toe kom, maar moenie daarna streef nie, want dit sal jou aflei van die soeke na God. In die Westerse kultuur is 'n groot probleem om God te ken nie gebrek aan kennis nie, maar eerder afleidings. Streef daarna om afleidings te identifiseer en uit te skakel, of ten minste te verminder, in jou wandel met die Here. Maar onthou, wanneer onverwagte gebeure plaasvind, soos om iemand te teë te kom wat in nood is, is dit dalk nie afleidings nie, maar eerder die hoofwerk wat God wil hê jy moet op daardie oomblik doen.

V: In 1 Tessalonisense 4:12b, waarom is daar die begeerte om nie van enigiemand afhanklik te wees nie?

A: Dit is in orde om liefdevolle gebare van ander te aanvaar, en dit is heeltemal reg om van ander afhanklik te wees om vir jou te sorg wanneer jy regtig ander nodig het om vir jou te sorg. Maar wees 'n netto-gewer, nie 'n nemer nie. Paulus sê in 2 Tessalonisense 3:6 om nie lui te wees nie, en in 3:10: "As iemand nie wil werk nie, mag hy ook nie eet nie." Moenie ander mense dinge vir jou laat doen wat jy self kan doen nie. As jy in staat is om te werk of geld in die huis in te bring, moet jy nie lui wees en op ander staatmaak nie. Weereens, as jy dit nie kan doen nie, is dit goed om op ander staat te maak. Maar as jy geld kan verdien, selfs al is dit net 'n bietjie, moet jy dit doen om jouself te ondersteun, of ten minste gedeeltelik te ondersteun.

V: In 1 Tessalonisense 4:13-14, is Christene wat reeds gesterf het in 'sieleslaap', of is hulle bewus in die Hemel?

A: Gelowiges wat gesterf het, is nou bewus in die hemel. Die hoofverse wat dit aantoon, is 2 Korintiërs 5:6; Lukas 16:19-31; Filippense 1:23; Openbaring 6:9-11; Openbaring 7:9-11, en ander verse van bewuste lofprysing in Openbaring. In 2 Korintiërs 5:8 sê die Bybel: "...om van die liggaam afwesig te wees en by die Here tuis te wees."

Oor die Martelaarskap van Polycarp sê hoofstuk 2, bladsy 39, dat om afwesig te wees van die liggaam beteken om gemeenskap met die Here te hê. Tertullianus, wat tussen 198 en 220 n.C. geskryf het, noem in On Exhortation to Chastity, hoofstuk 11, bladsy 56, dat 'n Christelike vrou wat gesterf het, reeds in die Here se teenwoordigheid is.

V: In 1 Tess4:13 –16, 1 Tess5:10 en 1 Kor15:51 , bewys "in slaap" dat dooie mense onbewus is?

A: Soos Jesus sy dissipels in Johannes 11:11-14 berispe het, toe hy "in slaap" gesê het, het hy eenvoudig dood bedoel. "In slaap" was 'n algemene term vir die dood, soos die volgende verse toon:

2 Petrus 3:4; Handelinge 7:60; 1 Korintiërs 15:6;18,20; Matteus 27:52; 28:13; Deuteronomium 31:16, en talle ander Ou-Testamentiese gedeeltes "so-en-so het by sy vaders ontslaap..."

Die New Geneva Study Bible bl. 1898 voeg ook by dat slaap 'n metafoor vir die dood was onder heidense sowel as Christelike skrywers. Slaap was 'n eufemisme vir die dood by Homerus (Ilias boek 11 240-241).

Vroeë Christelike skrywers het slaap ook as dood verstaan, soos Athenagoras (177 n.C.) in Die Opstanding van die Dood, hoofstuk 16, wys.

Dus bewys hierdie verse nie dat mense ná die dood bewus is nie, en ontken dit ook nie. Vir bewys dat hulle ná die dood bewus is, sien die vorige vraag.

V: In 1 Tess 4:15, aangesien Paulus skryf "ons wat nog lewe, wat oorbly tot die koms van die Here", waarom is Paulus vermoor voor Christus se terugkeer?

A: God wou nie hê ons moes weet wanneer Jesus sou terugkeer nie. Paulus kon hier drie voornaamwoorde gebruik het.

"Hulle": As God vir Paulus gesê het om "hulle" te sê, sou dit 'n wenk gewees het dat dit ná Paulus se dood sou wees.

"Ek": As Paulus "ek" gesê het, sou dit beteken het dat Christus beslis sou terugkeer voordat Paulus gesterf het.

"Ons": "Ons" is gelyk aan dié van ons wat nog in die lewe is, en "ons" is die enigste voornaamwoord wat Paulus kon gebruik wat nie Christus se terugkeer sou beperk tot óf voor of ná Paulus se dood nie.

V: In 1 Tess 4:15, het Paulus gedink hy sou lewendig wees wanneer Christus terugkom?

A: Sien die vorige vraag vir die gebruik van die voornaamwoord. Paulus het dit sonder fout geskryf deur nie te spesifiseer wat hom nie vertel is nie. Daar is ses punte waarom Paulus dit sou doen.

1. Paulus het nooit beweer dat hy geweet het wanneer Jesus sou terugkeer nie. (1 Tessalonisense 5:1-2)

2. Hy het gehoop dit sou in sy leeftyd wees. (1 Tessalonisense 4:15)

3. Paulus het geleer dat 'n vrede (1 Tessalonisense 5:3) en 'n groot afval (2 Tessalonisense 2:3-10) vooraf sal gaan aan Christus se terugkeer.

4. Paulus het wakker gewaak en gesmag na Christus se terugkeer, soos ons behoort te wees, wat die geseënde hoop in Titus 2:13 is.

5. Paulus, Christus en ander het ons opdrag gegee om wakker te bly vir Christus se spoedige terugkeer (Matteus 24:42; Markus 13:35; 1 Tessalonisense 5:4-6; 1 Petrus 4:7; Openbaring 3:3; 22:20).

6. Soos 1 Timoteus 3:15 wys, het Paulus goed verstaan dat mense aangespreek word om ordentlik te lewe, omdat hy nie sê wanneer hy sal terugkeer nie. Sien veral Matteus 24:36–25:13.

Opsommend het God nie vir Paulus alles vertel nie, Paulus het vir ons vertel wat God vir hom gesê het, maar natuurlik het Paulus nie vir ons vertel wat God nie vir hom gesê het nie. Sien die bespreking oor Filippense 4:5, 1 Petrus 4:7, en Openbaring 22:6-20.

V: In 1 Tessalonika 4:15, waarom wou God nie hê ons moes weet wanneer Christus sou terugkeer nie?

A: Dit is soos 'n meester wat vir 'n dienaar sê om ywerig te wees, want hy kan onverwags terugkeer te eniger tyd, soos Lukas 12:35-48 wys. In die Bybel is die redes om 'n "verwagtende lewe" te lei en na sy terugkeer te smag, vir sterkte, bemoediging en vertroosting (1 Tessalonisense 4:18; 2 Tessalonisense 2:15-17) en om waaksaam te wees sodat ons onberispelik kan wees wanneer Christus kom (1 Tessalonisense 3:13; 5:23).

V: In 1 Tessalonika 4:16, toon die feit dat Christus vergesel word deur die stem van 'n aartsengel dat Jesus die aartsengel is, soos sommige Jehovah's Getuies leer?

A: Nee. Al mag daar ander aartsengele benewens Migael wees, is dit hier nie die punt nie.

'n Trompetroep van God wat Jesus vergesel, beteken nie noodwendig dat Jesus self die trompet geblaas het nie. Net so is die stem van 'n aartsengel waarskynlik die stem van 'n aartsengel wat Jesus hier vergesel het.

Selfs al was die stem hier Jesus wat in 'n aartsengel se stem spreek, beteken dit nie dat Hy nie God is nie. Dit sou byvoorbeeld vreemd oorbodig lyk as iemand sou sê dat Jesus op aarde soos 'n mens opgetree of gepraat het, aangesien Jesus 'n mens was. As dit op een of ander manier sou bewys dat Jesus 'n aartsengel was, sou die trompetskall van God hier bewys dat Jesus God is.

Mense hoef nie na dubbel­sinnige verse soos hierdie te gryp om die vraag of Jesus wel God is, te besleg nie. 'n Mens kan eenvoudig "vir Thomas vra" deur Johannes20:27 –28 te lees, "vir Johannes vra" deur Johannes 1:1 te lees, of die skrywer van Hebreërs vra deur Hebreërs 1:8–9 te lees. Eer u die Seun soos die Vader, soos Johannes5:23 beveel? Aanbid jy Jesus, soos die engele dit doen in Hebreërs 1:6? Prys jy Jesus, sowel as die Vader, soos dié in die hemel dit doen in Openbaring 5:9-13; 11:15.

V: In 1 Tessalonisense 4:16, watter trompetskall is dit?

A: Die Skrif sê nie uitdruklik of dit een van die sewe trompette in Openbaring 8–11 is of 'n ander trompet nie.

V: In 1 Tess 4:16-17, hoe kan iemand se liggaam opgewek of weggeneem word as hulle deur 'n tier geëet is?

A: God is almagtig en alwetend, en Hy kan ons liggame uit enige atome rondom ons herkonstitueer. Terloops, die meeste van jou liggaam bestaan uit ander atome as wat dit sewe jaar gelede gehad het. Al mag ons dink aan ons fisiese liggaam as 'n onveranderlike fisiese massa, is dit eintlik 'n patroon, en 'n verouderende een boonop.

V: In 1 Tessalonika 5:1-3, tot watter mate kan mense die tyd van die dag van die Here ken?

A: Soos Matteus 24:36 sê en 1 Tessalonisense 5:1-2 aandui, sal niemand die dag of die uur ken nie. Maar soos Matteus 24:37-39; Lukas 17:26-29 en 1 Tessalonisense 5:3 sê, sal dit 'n tyd wees wanneer die meeste mense nie aan Christus se Koms sal dink nie en dit vir die meeste mense heeltemal onverwags sal wees.

V: In 1 Tess 5:4-8 en Ef 4:18; 5:8-11, wat beteken dit om kinders van die lig of van die dag te wees, teenoor kinders van die duisternis of van die nag?

A: Ons skaam ons nie as mense alles van ons uitvind nie. Ons doen nie slegte dinge in die geheim wat ons nie wil hê ander moet weet nie; eintlik wil ons hê ander moet ons lewe sien. Ons sien nie uit na die nag om te drink, partytjies te hou of iets verkeerds te doen nie. Inteendeel, ons slaap goed snags, omdat ons uitkyk na die dag en dinge gedoen kry.

V: In 1 Tess 5:9, hoe is dit dat God ons nie bestem het om toorn te ly nie, aangesien Ef 2:3 sê dat ons, soos die res, van nature voorwerpe van toorn was?

A: Alle mense (behalwe Adam, Eva en Jesus) is gebore met 'n gevalle, sondige natuur, en was uit natuurlike oogpunt voorwerpe van toorn. God het egter aan Sy kinders 'n nuwe geboorte, 'n nuwe lewe en 'n nuwe en seker hoop gegee deur Jesus Christus wat ons straf op Hom geneem het.

V: In 1 Tess 5:12-13, wat is maniere waarop ons diegene wat oor ons in die Here is, kan respekteer?

A: Eerstens, erken teenoor hulle en ander dat jy aanvaar dat hulle oor jou in die Here is. Toon jou sorg vir hulle, en help hulle indien jy kan in hul stryd in die lewe. Toon respek vir hul amp, soos Paulus selfs teenoor die hoëpriester in Handelinge 23:3-5 gedoen het. Eer hulle vir hul harde werk en opoffering, soos Paulus in Filippense 2:28-30 sê om te doen.

V: In 1 Tess 5:14, aangesien ons met alle mense geduldig moet wees, waarom het Paulus en Jesus nie met alle mense geduldig gelyk nie?

A: Albei was baie geduldig, maar dit beteken nie dat hulle nie ook mense skerp kon berispe soos nodig nie.

Johannes Chrysostomos (c. 396 n.C.) het dit goed gestel in die inleiding tot sy Kommentaar op Galasiërs. "Om jou dissipels altyd met sagtheid te aanspreek, selfs wanneer hulle strengheid nodig het, is nie die deel van 'n onderwyser nie, maar wel van 'n verderfmaker en vyand. Waarom gebruik ook onse Here, alhoewel Hy oor die algemeen sagkens met Sy dissipels gepraat het, hier en daar sterker taal, en verkondig Hy soms 'n seën, soms 'n berisping."

V: In 1 Tess 5:15, watter verskonings gee mense soms om verkeerd met verkeerd te vergeld te regverdig?

A: Daar is verskeie daarvan.

Die Ou Testament sê 'n oog vir 'n oog. (Die Ou Verbond is verouderd). Die wet is daar om vandag te straf, maar ons moet nie self geregtigheid laat geskied nie. In die Wilde Weste was 'n posse aanvaarbaar omdat dit onder die wet was, die sheriff, wat aanspreeklik was vir die optrede. 'n Lynchskare was dit nie.

Hulle verdien dit (en ek is die een wat moet oordeel oor wat elkeen verdien).

Hulle moet hul les leer (en ek moet die een wees wat hulle leer).

Hulle sal dit weer doen tensy hulle die gevolge geleer word (en God het my aangestel om hulle te leer).

Ek moet my wraak neem (want ek dink dit is my reg).

Maar ongeag watter verskoning hulle gebruik, mense wat kwaad met kwaad vergeld, ongehoorsaam God.

V: In 1 Tess 5:16-18, hoe pas dit bymekaar om altyd bly te wees, voortdurend te bid en in alle omstandighede dank te sê?

A: Ons verbly, bid en dank omdat ons weet dat God in beheer is. Al drie moet voortdurend gedoen word. Maar blydskap behoort ons te dryf om te bid. Ons gebede behoort vol dank aan God te wees, en ons danksegging behoort ons aan ons blydskap te herinner.

V: In 1 Tess 5:17, moet ons sonder ophou bid, of min woorde gebruik soos Mt 6:7 sê?

A: Albei. Ons hele lewe behoort 'n gebedslewe te wees, in konstante gemeenskap met God. Tog moet ons nie dink dat God 'n bepaalde versoek hoor weens die herhaling van baie woorde nie.

V: In 1 Tess5:22 , wat beteken "vermy / weerhou van elke/alle vorm van kwaad"?

A: Dit kan beteken "selfs enige skyn van kwaad" of "enige tipe kwaad." Die Griekse woord vir "vorm", eidos, kan ook voorkoms, mode, gedaante, gesig beteken. Volgens Strong se Konkordans kom dit van die woord vir "uitsig". As 'n kanttekening dui Aland et al. geen manuskripverskille aan nie, dus is dit streng gesproke 'n vertalingskwessie en nie 'n manuskripkwessie nie.

Gevolgtrekking: Gebaseer op die Griekse woord vorm/soort/uitsig, ens., kan beide sienings waar wees. Ons moet elke soort kwaad vermy. Daarbenewens moet ons vermy dat ons gesien word terwyl ons werklik bose dinge doen. Verder toon 2 Korintiërs8:22 dat Paulus reg in die oë van almal wou optree.

Echter, 1 Tessalonika5:22 dek nie die geval wanneer ons mense toelaat om ons goeie dade (soos die prediking van die Evangelie) te sien nie, omdat hulle dit per abuis as kwaad beskou.

V: In 1 Tess 5:26, Rom 16:16; 1 Kor 16:20; 2 Kor 13:12; en 1 Pet 5:14, behoort Christene mekaar met 'n heilige soen te groet?

A: In die kultuur van daardie tyd was 'n heilige soen gepas. In Amerikaanse en Chinese kultuur is die ekwivalent 'n drukkie of 'n handdruk.

V: Hoe weet ons dat Paulus 1 Tess geskryf het?

A: Daar is ten minste twee redes.

1. 1 Tessalonisense sê dit, en die vroeë kerk het dit nooit bevraagteken nie.

2. Tertullianus het gesê dat Paulus aan die Tessalonisiërs geskryf het in Tertullianus teen Marcion, boek 4, hoofstuk 5, bl. 345–350 (207 n.C.). Dit was 'n boek "wat van die apostels afkomstig is, wat as 'n heilige deposito in die kerke van die apostels bewaar is."

Ander het waarskynlik ook oor 1 Tessalonisense geskryf.

V: Wat is die ooreenkomste tussen 1 Tessalonisense en die res van Paulus se briewe?

A: Hier is dié wat ek gevind het.

V: Wanneer is 1 Tess geskryf?

A: Ons weet redelik presies wanneer dit geskryf is: omstreeks 51–52 n.C. 1 Tessalonisense 3:1–7 wys dat dit geskryf is nadat Paulus Athene verlaat en in Korinte was. Handelinge 18:12,17 sê dat Gallio die prokonsul van Achaia was. 'n Inskrif by Delphi wys dat Gallio slegs prokonsul was van omstreeks 51–52 n.C. Ander interpreteer die datum as 52–53 n.C.

As 'n skeptikus beweer dat Paulus se briewe baie later deur iemand anders geskryf is, en dat die woorde in 1 Tessalonisense dat dit deur Paulus geskryf is, 'n leuen was, lê die bewyslas op hulle om enige bewys te lewer dat die woorde 'n leuen was. Daar is min studieterreine waar 'n mens kan beweer 'n dokument is vervals sonder enige bewys.

V: In 1 Tessalonisense, wat weet ons nog oor die Gallio-inskripsie?

A: Wat argeoloë die Gallio-inskripsie noem, is tans in 'n museum in Delphi. Dit bestaan uit ten minste sewe verskillende stukke. Reëls 5–6 noem 'n edik van die Romeinse keiser Claudius, wat van 41–54 n.C. geregeer het, wat verwys na Lucius Junius Gallio, prokonsul van Achaia. Die Dictionary of New Testament Background, bl. 53–54, waaruit dit geneem is, sê dat die "chronologie afhanklik is van ander tydsberekeninge. Die meeste geleerdes is egter oortuig dat dit, op grond van hierdie inskripsie sowel as die feit dat propraetors gewoonlik eenjaar-termyns gedien het, moontlik is om Gallio se ampstermyn as propraetor van Korinte [in Achaia] te dateer na 51/52 n.C."

V: In 1 Tessalonika, hoe weet ons of wat ons vandag het 'n betroubare bewaring is van wat oorspronklik geskryf is?

A: Daar is ten minste drie redes.

1. God het belowe om Sy woord te bewaar in Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1 Petrus 1:24-25; en Matteus 24:35.

2. Bewyse van die vroeë kerk. Vroeë kerkvaders tot by die Konsilie van Nisea I (325 n.C.) het ongeveer 49 keer uit 1 Tessalonisense aangehaal, nie ingesluit toespelings nie. Hulle het 35% van die boek 1 Tessalonisense aangehaal, met gedeeltelike verse as breuke getel. Dit is 31,05 uit 89 verse in totaal.

Hier is die pre-Nikeense skrywers wat na verse in 1 Tessalonisense verwys het.

Klemens van Rome (96-98 n.C.) verwys na 1 Tessalonisense2:12 ,13 1 Klemens, deel 1, bl. 11

Ignatius (110–117 n.C.) haal 1 Tessalonisense 5:17 aan in Ignatius se Brief aan Polycarp, hoofstuk 1, bl. 93

Polycarpus (c. 150 n.C.) haal die hele 1 Tessalonisense5:17 aan (dit is twee woorde: "bid gedurig") in die Brief van Polycarpus aan die Filippense hfst. 4 bl. 34

Melito van Sardis (170-180 n.C.) noem 1 Tessalonisense as deur die apostel. Toespraak oor die Here se Passie h.9 bl.762

Irenaeus van Lyoon (182-188 n.C.) haal 1 Tessalonisense 5:23 aan as "in die eerste brief aan die Tessalonisense". Irenaeus Teen die Here­se­e boek 5 hfst.6.1 bl.532

Die Muratorianse Kanon (170–210 n.C.) ANF vol. 5 bl. 603 noem Paulus se twee briewe aan die Tessalonisiërs, sowel as sy ander 11 briewe.

Klemens van Aleksandrië (193–217/220 n.C.) haal 1 Tessalonisense 2:6–7 aan as deur Paulus. Die Instrukteur, boek 1, hoofstuk 5, bl. 214

Klemens van Alexandrië (193–205 n.C.) haal 1 Tessalonisense 2:5,6,7 aan as deur die apostel. Stromata boek 1 hfst. 1 bl. 300.

Tertullianus het gesê dat Paulus aan die Romeine, Galasiërs, Filippense, Tessalonisiërs en Efesiërs geskryf het in Tertullianus teen Marcion, boek 4, hoofstuk 5, bl. 350 (207 n.C.). Hy sê die Nuwe Testament was 'n boek "wat van die apostels afkomstig is, wat as 'n heilige deposito in die kerke van die apostels bewaar is." Tertullianus (198–220 n.C.) haal 1 Tessalonisense 4:15–17 aan in Vyf Boeke teen Marcion, boek 5, hoofstuk 15, bl. 462.

Hippolytus ( , 222–235/6 n.C.) haal 1 Tessalonisense 4:12 aan as deur Paulus in Traktaat oor Christus en die Antichris, hoofstuk 66, bl. 219

Origenes (225–253/254 n.C.) haal 1 Tessalonisense 2:14,15 aan as deur Paulus in die Eerste Brief aan die Tessalonisense. Origenes se Kommentaar op Matteus, boek 2, hoofstuk 18, bl. 425

Cyprianus van Kartago (c. 246-258 n.C.) haal aan uit wat hy sê "die eerste brief van Paulus aan die Tessalonisiërs" en haal dan 1 Tessalonisense 4:6 aan. Hy sê, "die apostel sê" en haal dan 1 Tessalonisense 5:2-3 aan. Hierdie is in Traktaat 12, derde boek 88,89. Hy sê ook dat 1 Tessalonisense4:13 deur Paulus geskryf is in Die Traktaatte van Cyprianus, Traktaat 7, hoofstuk 21, bl. 474.

Adamantius (c. 300 n.C.) haal 1 Tessalonisense 2:14-15 aan as deur die apostel Paulus in Dialoog oor die Ware Geloof, eerste deel, hoofstuk 29a, bl. 69. Hy verwys nie na enige ander verse in 1 Tessalonisense nie.

Victorinus van Petau (gemartel in 304 n.C.) verwys na bewering na 1 Tessalonisense 1:2; 2:8; 4:17 volgens The Greek New Testament 4de Hersiene Uitgawe deur Aland et al. Daar is egter geen verwysing na 1 Tessalonisense in die geskrifte van Victorinus van Petau wat ek het nie: Oor die Skepping van die Wêreld en Kommentaar op die Openbaring.

Na Nicea

Eusebius se Kerkgeskiedenis (323–326 n.C.)

Hegemonius (4de eeu) haal 1 Tessalonisense 5:1,2 aan as wat die apostel "aan die Tessalonisiërs geskryf het". Disputasie met Manes hfst. 38 bl. 212

Athanasius van Alexandrië (367 n.C.) lys die boeke van die Nuwe Testament in Feesbrief 39 bl. 552

Hilarius van Poitiers (355-367/368 n.C.) verwys na 1 Tessalonisense 4:17

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 n.C. of 5de eeu) noem Paulus se twee briewe aan die Tessalonisiërs as deel van die Nuwe Testament. Dit haal alles behalwe die laaste vier woorde van 1 Tessalonisense 1:1 aan.

Efraim/Efraem die Siriese (373 n.C.)

Basil van Cappadocië (357–378/379 n.C.) haal 1 Tessalonisense 3:12,13 aan as deur die Apostel, "aan die gelowiges te Tessalonika". Oor die Gees hfst. 21.52 bl. 33

Sinode van Laodicea (in Frygië) (343–381 n.C.) kanon 60 bl. 159 lys die boeke van die Ou Testament en die Nuwe Testament. Kanon 59 bl. 158 sê dat slegs die kanonieke boeke van die Ou en Nuwe Testamente in die kerk gelees mag word.

Ambrosiaster (na 384 n.C.)

Kiril van Jerusalem (c.349-386 n.C.)

Johannes Chrysostomos (396 n.C.) het 11 preke oor 1 Tessalonisense neergeskryf, wat ons vandag nog het. Hy het gesê dit was deur Paulus, en Timoteus saam met hom.

Gregorius van Nyssa (c.356-397 n.C.) haal 1 Tessalonisense 4:17 aan as deur Paulus in Oor die Skepping van die Mens hfst. 22.6 bl. 412

Didymus die Blinde (398 n.C.)

Epiphanius van Salamis (360–403 n.C.)

Johannes Chrysostomos (oorlede 407 n.C.) het kommentare geskryf oor Johannes, Romeine, 1 Korintiërs, 2 Korintiërs, Galasiërs, Efesiërs, Kolossense, Filippense, 1 Tessalonisense, 2 Tessalonisense, 1 Timoteus, 2 Timoteus, Titus, Filemon, Hebreërs.

Rufinus (374-406 n.C.)

Niketa van Remesianus (366-415 n.C.) verwys na 1 Tessalonisense 2:8

Jerome (373-420 n.C.) verwys na 1 Tessalonisense 4:13. "En die Apostel verbied die Tessalonisiërs om hartseer te wees oor dié wat ontslaap het." Teen Vigilantius hfst. 6 bl. 419. Hy haal die hele 1 Tessalonisense 5:17 "Bid sonder ophou" aan in Brief 125 hfst. 11 bl. 248

Augustinus van Hippo (388–430 n.C.) noem die apostel wat aan die Tessalonisiërs skryf en haal 1 Tessalonisiërs 1:13 aan in Oor die Voorbestemming van die Heiliges, hoofstuk 39, bl. 517

Augustinus noem die apostel wat aan die Tessalonisiërs skryf en haal 1 Tessalonisiërs 4:13-16 aan in Die Stad van God boek 20 hoofstuk 20 bl. 439

Die semi-Pelagiaan John Cassian (419-430 n.C.) haal 1 Tessalonisense 4:9-10 aan as deur die Apostel aan die Tessalonisense in die Instituta van John Cassian, boek 10.7 bl. 268

Sokrates se Kerkgeskiedenis (400–439 n.C.) boek 3 hfst. 16 bl. 87 haal 'n deel aan uit 1 Tessalonisense 5:21: "sodat ons 'alles kan beproef en die goeie kan behou.'

Speculum (vyfde eeu)

Quodvultdeus (c.453 n.C.) verwys na 1 Tessalonisense 1:3

Theodoretus van Cyrus (biskop en geskiedkundige) (423–458 n.C.)

Varimadum (445/480 n.C.)

3. Skrifte van keters en ander

Die ketter Marcion volgens Tertullianus

Die ketter Priscillianus (385 n.C.) verwys na 1 Tessalonisense 2:16.

Die ketter Pelagius (416-418 n.C.)

Die Donatistiese skismatikus Tyconius (na 390 n.C.) verwys na 1 Tessalonisense 1:3; 2:8

Pelaagiese ketter Teodorus van Mopsuestia (428 n.C.)

4. Die vroegste manuskripte wat ons van 1 Tessalonisense het, toon dat daar klein manuskripvariasies is, maar geen teologiese beduidende foute nie.

p30 1 Tess 4:12-13,16-17; 5:3,8-10,12-18,25-28; 2 Tess 1:1-2; 2:1,9-11 (vroeë 3de eeu)

3de eeu - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

p46 Chester Beatty II 100–150 n.C. het 17 verse uit 1 Tessalonisense. Spesifiek bevat dit 1 Tess 1:1; 1:9–2:3; 5:5–9,23–28 en ander gedeeltes van Paulus se briewe en Hebreërs. Die Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts bevat 'n foto van 'n deel van p46 op bl. 192. Daar word ook op bl. 197–198 gesê dat die gehalte en die stichometriese merkers toon dat dit deur 'n professionele skrywer geskryf is.

Eerste helfte van die 3de eeu - 1936 - Frederic G. Kenyon volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

2de eeu, 200 n.C. - 1935 - Ulrich Wilken volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

200 n.C. - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

81–96 n.C. – 1988 – Young Kyu Kim volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

Ongeveer 200 n.C. - 1975 - Aland et al. derde uitgawe.

Ongeveer 200 n.C. - 1998 - Aland et al. vierde hersiene uitgawe.

Vroeë tot middel van die 2de eeu - 1999 - Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testamentiese Handskrifte. Dit is deels gebaseer op die handskrif wat baie soortgelyk is aan Papirus Oxyrhynchus 8 (laat eerste of vroeë tweede eeu) en Papirus Oxyrhynchus 2337 (laat eerste eeu).

bl. 61 Romeine 16:23,25-27; 1 Korintiërs 1:1-2, 2-6; 5:1-3, 5-6, 9-13; Filippense 3:5-9, 12-16, Kolossense 1:3-7, 9-13, 1 Tessalonisense 1:2-3; Titus 3:1-5, 8-11, 14-15 Filemon 4-7. c.700 n.C.

c.700 n.C. - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

Omstreeks 700 n.C. - 1975 - Aland et al. derde uitgawe.

Omstreeks 700 n.C. - 1998 - Aland et al. vierde hersiene uitgawe.

p65 1 Tess 1:3-2:1; 2:6-13. Middel 3de eeu Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testamentiese Handskrifte het 'n foto van 'n deel van p49 op bl. 348. Daar word ook gesê dat p49 en p65 deur dieselfde skrywer geskryf is. Dit is Aleksandriënse tekste.

3de eeu - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

Alexandrinus [A] c.450 n.C.

Vaticanus [B] 325-350 n.C.

Sinaïticus [Si] 340-350 n.C.

Ephraemi Rescriptus [C] 5de eeu

Claromontanus [D] 5de/6de eeu

I Washington, D.C. 5de eeu

Bohairiese Kopties [Boh] 3de/4de eeu

Sahidies-Kopties [Sah] 3de/4de eeu

Fayyumies-Kopties [Fay] 3de/4de eeu

Italies [Ital] 4de tot 13de eeue

Latynse Vulgaat [Vg] 4de en 5de eeue

Goots [Goth] 493-555 n.C.

Armeens [Arm] vanaf die 5de eeu

Georgies [Geo] vanaf die 5de eeu

Etiopies [Eth] vanaf ca. 500 n.C.

Peshitta-Siriacs [Syr P] 400–450 n.C.

Harclean Siriies [Syr H] 616 n.C.

Sien www.BibleQuery.org/1 Thessalonians Manuscripts.html vir meer oor vroeë manuskripte van 1 Tessalonisense.