< Bybelnavraag uit Hebreërs
V: Wie het die boek Hebreërs geskryf?
A: Vandag weet ons nie wie die boek Hebreërs geskryf het nie. Uit die boek self weet ons ses dinge oor die outeur:
1) Die skrywer verwys na "homself" in Hebreërs 11:32, die Grieks is in die manlike vorm, dus was die skrywer 'n man.
2) Hebreërs 13:23 noem Timoteus, dus het die skrywer Timoteus geken (en was nie Timoteus nie).
3) Hebreërs 13:22-24 wys dat die lesers in die vroeë kerk geweet het wie die skrywer was.
4) Die outeur het 'n uitgebreide kennis van die Skrif gehad (wat onder andere ook by Paulus was).
5) Die outeur was 'n baie logiese, georganiseerde skrywer (wat Paulus ook was).
6) Die outeur (of outeurs) het baie poëties en welsprekend geskryf, moontlik meer as wat ons in Paulus se briewe sien.
V: Wat is die hoofpunt van die boek Hebreërs?
A: Die hoofpunt is "Christus is beter". Hebreërs is geskryf om beide die kontinuïteit van die Ou Testament en die Christendom, sowel as die nuwe, radikale transformasie onder Christus, te wys. Christus is beter as mense, beter as engele, beter as die wet en beter as offers.
V: In Heb 1:1, aangesien die enigste boeke wat in die Bybel aanvaar is, dié was wat deur ooggetuies geskryf is, waarom is die boek Hebreërs daar dan? Niemand weet wie Hebreërs geskryf het nie.
A: Dit is nie waar nie. Ons weet dit vandag nie, maar die vroeë Christene het geweet, soos blyk uit die persoonlike nota in Hebreërs 13:22-25. Terloops verwys Clemens van Rome verskeie kere na Hebreërs in sy brief aan die Korintiërs, geskryf in 96-98 n.C. Ons is dus 'n skuld verskuldig aan die vroeë kerk, nie vir die skryf van die Skrif nie, maar vir die erkenning daarvan.
Tertullianus (208-220 n.C.) het in On Modesty, hoofstuk 20, bl. 97 gedink dat Hebreërs deur Barnabas geskryf is, maar daar is geen ander bewyse daarvoor nie.
Origenes (225-254 n.C.) het gedink dat Paulus die brief aan die Hebreërs geskryf het, maar hy noem ook dat ander nie saamgestem het nie.
Vroeë Christene wat geleer het dat Paulus Hebreërs geskryf het, was:
Irenaeus (182-188 n.C.)
Klemens van Alexandrië (193-217/220 n.C.)
Origen (225-254 n.C.)
Dionysius van Alexandrië (246-265 n.C.)
Adamantius (c.300 n.C.)
Athanasius (c.318 n.C.)
Alexander van Alexandrië (313-326 n.C.) sê dat Hebreërs 13:8 deur Paulus geskryf is. Afsetting van Arius, hoofstuk 3, bl. 70
Na Nicea
Eusebius van Caesarea (323-326 n.C.) sê dit is betwis of Paulus Hebreërs geskryf het of nie.
Athanasius (356-360 n.C.) haal Hebreërs 1:4 aan as deur Paulus geskryf. Vier Toesprake Teen die Arianers Toespraak 2 hfst.14 bl.348.
Athanasius (335 n.C.) sê Hebreërs is deur Paulus. Feesbrief 7 hfst.7 bl.526
Opsomming van die Heilige Skrif (350–370 n.C. of 5de eeu)
Gregorius van Nyssa (382–383 n.C.) het gesê dat Paulus Hebreërs geskryf het en verwys na Hebreërs 5:5. Teen Eunomius, boek 6, hoofstuk 2, bl. 183
Ambrosius van Milaan (370-390 n.C.) verwys na Paulus se skryf van Hebreërs. Oor die Misteries hfst.8.45 bl.323
Johannes Chrysostomos (voor 407 n.C.) noem dat Paulus aan die Galasiërs en Hebreërs geskryf het. Kommentaar op Filippense Homilie 4 vers 30 bl. 200
Johannes Cassianus (419-430 n.C.) (impliseer) verwys na Hebreërs 13:8 as deur die Apostel in Sewe Boeke boek 5.6 bl. 584 en Hebreërs 12:22,23 as deur die Apostel in die Eerste Konferensie van die Abt Moses hfst. 14 bl. 302
Onder ketels
Die Pelagiaanse ketter Teodorus van Mopsuestia (392-423/429 n.C.)
V: In Heb 1:1-3, wat is skokkend, of selfs skandalig (behalwe op 'n goeie manier) oor wat hierdie verse aanteken?
A: God se teenwoordigheid is selfs baie verder van ons af as die verste sterrestelsel. Hy vul die hemel, met die sterre daarvan ten minste soveel as die sandkorrels op die seefront. Maar neem God selfs kennis van 'n stofdeeltjie wat om 'n sandkorrel wentel, wat ons graag die wêreld noem? 'n Mens sou dink dat God beter dinge het om te doen.
Toe skielik, klap, verskyn God en staan Hy voor jou. Jy kan Hom duidelik hoor. Jy kan Hom sien, sonder om blind of dood te gaan. Jy kan Hom enigiets vra. Wil jy weet hoe die koninkryk van die Hemel is? Wel, dit mag moeilik vir jou wees om dit ten volle te begryp, maar laat ek dit op maniere verduidelik wat jy kan verstaan. O ja, ek is honger, kom ons gaan haal 'n paar visse. Maar ons het nie visse om te gee nie; ons het die hele nag geen gevang nie. Dis nie saak nie, die bederf is hierdie keer op my.
Hoe kan 'n Wese wat so magtig, so rein, so heilig en so "vreemd" vir ons is, Homself so verneder om as een van ons te kom besoek? As jy al ooit gelees het van 'n koning of 'n prins wat homself vermom het as 'n bedelaar en in die dorp ingegaan het om die mense te besoek, is dit niks in vergelyking met die afstand in heerlikheid en eer wat Jesus deur sy koms na hierdie aarde afgelê het nie.
V: Beteken Heb 1:2 dat daar geen profete meer is nie?
A: Ja en nee, as dit reg verstaan word.
Ja, ná Christus was daar geen meer profete in die sin van die Ou Testament nie, wat vir ons boeke van die Bybel gegee het en deel is van die fondament waarop die kerk in Efesiërs 2:20 gebou is.
Nee, in die Nuwe Testament was daar steeds die gawe van profesie in 1 Korintiërs 12:29; 14:4. Sommige mans en vroue wat hierdie gawe gehad het, word genoem in Handelinge 21:9-10.
V: In Heb 1:2, het Jesus in die hemel bestaan voordat Hy na die aarde gekom het?
A: Ja, volgens Hebreërs 1:2, Johannes 1:1-3, en Jesus se eie woorde in Johannes 17:5. Ek is nie seker wat vir 'n duideliker bewys iemand sou dink hulle nodig het nie.
Kolossense 1:15 "Die Seun [van Sy liefde] is die beeld van die onsigbare God, die eerstgeborene oor alle skepping. Want in Hom is alle dinge geskape, dinge in die hemel en op die aarde, sigbare en onsigbare, of dit trone is, of heerskappye, of owerhede of magte. Alles is deur Hom geskep en vir Hom. Hy is voor alle dinge, en in Hom hou alle dinge saam. En Hy is die hoof van die liggaam, die kerk; Hy is die begin en die eerstgeborene uit die dood, sodat Hy in alles die eerste kan wees."
Maar dat Hy deur inkarnering die Seun van God geword het, ontken nie dat Hy in die begin "by God" was nie. (Johannes 1:1-2,10,14-15)
V: In Heb 1:3, aangesien Jesus aan die regterhand van God die Vader gaan sit het, bewys dit dan dat die Vader 'n fisiese liggaam het?
A: Nee, nie meer as wat die regterkant van 'n motor bewys dat 'n motor hande het nie. Drie punte om in die antwoord in ag te neem.
1. Die uitdrukking "aan die regterhand" beteken eintlik 'n posisie van eer.
2. "Aan die regterhand" kan ook na 'n fisiese posisie verwys. Alhoewel God die hemele en die aarde vervul (Jeremia 23:23-24), het God die Vader ook 'n gelokaliseerde teenwoordigheid op Sy troon (Openbaring 4; 5:7).
3. Selfs God se gelokaliseerde teenwoordigheid bewys nie dat God aan 'n fisiese liggaam gebind is of een het nie. Dit ontken egter nie dat God die Vader in enige vorm kan verskyn wat Hy wil hê nie, insluitend 'n vlam of 'n fisiese liggaam.
Sien When Cultists Ask bl. 283-284 vir 'n ander antwoord.
V: In Heb 1:4, aangesien Jesus "superieur" geword het bo die engele, was Hy nie voorheen reeds superieur bo die engele nie?
A: In die hemel was Hy superieur aan die engele, soos Johannes 17:5 aandui. Jesus het Hom egter leeggemaak toe Hy na die aarde gekom het, in Filippense 2:7. Jesus het tydelik minder as die engele geword, soos Hebreërs 2:7,9 uitdruklik sê. Nou wys Hebreërs 1:4 dat die Vader Jesus se versoek in Johannes 17:5 toegestaan het.
V: Impliseer Heb 1:5-6 dat Christus 'n engel is?
A: Nee, dit wys eintlik die teenoorgestelde, veral in Hebreërs 1:6-8 en Hebreërs 2:16. Alhoewel die Almagtige God die mag gehad het om vir Christus enige natuur te gee wat Hy wou hê, insluitend die natuur van 'n engel, wys Hebreërs 2:11,14,16-17 dat Jesus as 'n mens geïnkarneer is, nie as 'n engel nie.
V: In Heb 1:6, haal "laat al God se engele hom aanbid" aan uit Deuteronomium 32:43, aangesien die Masoretiese teks dit nie het nie?
A: Ja. Die teks is duidelik in Hebreërs 1:6. Dieselfde of 'n soortgelyke frase kom voor in beide die Doodsee-rol 4Q44 van Deuteronomium 32:43 en die Septuaginta van Deuteronomium 32:43. Dit moet 'n manuskripfout wees wat in die Masoretiese teks ingesluip het.
V: In Heb 1:6, moet Jesus net aanbid word, of beteken die Griekse woord dat die engele net "hul eerbied betoon" het aan Hom, soos sommige Jehovah's Getuies leer?
A: Proskuneo-argument vir die aanbidding van Jesus: Engelse woorde vir aanbidding word 76 keer in die Nuwe Testament gebruik. (Ek neem aan dit is omdat gelowiges baie aanbid het.) Die Griekse woord proskuneo word behalwe in 16 gevalle gebruik.
P1. Onder andere proskuneo die vier hemelse wesens God in Openbaring 19:4.
P2. Nooi nooit 'n ander nie. Satan het vir Jesus gevra om hom te aanbid in Matteus 4:9. Jesus het geantwoord om net God te aanbid in Matteus 4:10. Die engel in Openbaring 19:10 het gesê om net God te aanbid. Al die mense wat die dier in Openbaring 14:9 aanbid, sal daarvoor ly.
P3. Toe Jesus uit die Ou Testament aanhaal in Matteus 4:10 en Lukas 4:8, het Hy die woord proskuneo gebruik.
P4. Die engele proskuneo Jesus in Hebreërs 1:6
P5. Baie mense proskuneo Jesus, insluitend die dissipels voor Christus se opstanding (Matteus 14:33), die wyse manne (Matteus 2:2), 'n melaatse (Matteus 8:2), 'n hoofman (Matteus 9:18), die dissipels ná Christus se opstanding (Matteus 28:9,17; Lukas 24:52) die Gerasene demoonbesetene (Markus 5:6), die Romeinse soldate in spot (Markus 15:19)
Opsomming: Wat die engele van die hemel doen, wat die dissipels en ander gedoen het, en wat selfs die Romeinse soldate in spottery gedoen het, behoort die volgelinge van Jesus opreg te doen.
Die woord proskuneo word egter ook gebruik vir dié van die sinagoge van Satan wat in Openbaring 3:9 by die voete van die mense van die gemeente van Filadelfia val. Daar kan aangevoer word dat "proskuneo" in Matteus 15:25; 18:26; en 20:20 moontlik eenvoudig kan beteken om op hul knieë te val voor iemand.
Alhoewel proskuneo soms net kan beteken om te kniel, is dit die oorheersende woord vir aanbidding. Boonop is proskuneo selfs in die Jehovah's Getuies se eie Nuwe Wêreld-vertaling in Hebreërs 1:6 as aanbidding vertaal. Volgens Jehovah's Getuies: Vers-vir-Vers Antwoord (bl. 100–101) was dit waar in die 1953-, 1960-, 1961- en 1970-weergawes van die Nuwe Wêreld-vertaling. Die Wagtoring het dit vanaf die 1971-hersiening verander na "neerbuig".
As jy dink dat die manier waarop Christene Jesus proskuneo onvanpas is, hoe proskuneo jy Jesus dan?
Soos 'n dame van Jehovah se Getuies vir my aan die einde van 'n lang gesprek gesê het, sou sy voor Jesus buig as Hy vandag hier was, maar omdat Hy nie hier was nie, het sy Hom nie proskuneo nie. Ek kon haar punt verstaan as Jesus nog nooit vir haar teenwoordig was nie. In Matteus 18:20 het Jesus egter gesê dat waar twee of drie in Sy naam vergader is, Hy in hulle midde is. Wanneer ons dus saam is, behoort ons Jesus te proskuneo. Verder wys Romeine 8:9-10 dat almal wat aan Christus behoort, die gees van Christus in hulle het.
Verder toon die Jehovah's Getuies se Nuwe Wêreld-vertaling hier bevooroordeling. Dit vertaal proskuneo as aanbidding wanneer dit in verwysing na God gebruik word (Openbaring 5:14; 7:11; 11:16; 19:4; Johannes 4:20, ens.) maar elke keer as dieselfde woord van Jesus gebruik word, word dit vertaal as "aandagbetuiging" (Matteus 14:33; 28:9,17; Lukas 24:52; Hebreërs 1:6).
Nietemin, hoe sterk die proskuneo-argument ook al is, ons is nog maar net besig om te begin met argumente wat wys dat Jesus God is en waardig is tot aanbidding. Bykomende punte is die "Thomas"-argument in die bespreking van Johannes 20:24-29, die "eer"-argument in die bespreking van Johannes 5:23, die "aanbiddings"-argument in die bespreking van Openbaring 5:9-14, onder andere. Sien When Cultists Ask bl. 284 vir bykomende punte oor die "proskuneo"-argument en ander argumente.
V: Beteken Heb 1:9 "Jesus wat God is, die Vader wat U God is", of "Jesus, die Vader wat U God is"?
A: Dit is die eerste manier, wat Jesus aanspreek. Dit kan in beide die Grieks en Engels op beide maniere geïnterpreteer word. Die New International Bible Commentary, bl. 1507, sê egter dat alhoewel die grammatika van beide vers 8 en vers 9 dubbelsinnig is, dit seker is dat die bedoeling die 'vocatief' is (Jesus wat God is, die Vader wat U God is). Ons weet dit deur dit te vergelyk met die Hebreeus van wat hier aangehaal word: Psalm 45:6-7. Aquila se vertaling van Psalm 45:7 sê: "O God, U God het U gesalf".
V: In Heb 1:13, wat sou Psalm 110 vir 'n Joodse persoon beteken?
Antwoord: Deel van Psalm 110 word aangehaal in Matteus 22:44; Markus 12:36-37; Lukas 20:42-44; Handelinge 2:34-35; Hebreërs 1:13; 5:10, en uitvoerig bespreek in Hebreërs 7:1-28. Psalm 110 is deur dertien kerkskrywers uit die tyd voor die Konsilie van Nicea aangehaal. Sien vir wat hulle gesê het. Die Joodse skrywers van Midrash Tehillim en Kommentaar op die Psalms (200–500 n.C.) het Psalm 110 as messiaans erken.
V: In Heb 1:14, hoe moet ons engele beskou?
A: Hier is vyf belangrike dinge oor ons huidige en toekomstige verhouding met engele.
Ons sal engele oordeel (1 Korintiërs 6:3)
Ons mag nie hemelse wesens laster nie, of dit nou engele of demone is. (Judas 8-10)
Engele bedien ons (Hebreërs 1:14)
Ons kan engele onbewus ontvang (Hebreërs 13:2)
Ons mag nie engele aanbid nie (Kolossense 2:18); ons moet net aan Jesus toegewyd wees (2 Korintiërs 11:2)
V: In Heb 2, wat is die primêre punt, behalwe Jesus se groot werk en verhewe toestand?
A: Dit gaan nie net oor die grootheid van Jesus nie, maar eerder oor die groot afstand wat Hy vir ons afgelê het. In Hebreërs 1 was Jesus as die Seun van God verhewe, en in Hebreërs 2 is Jesus as die Seun van die Mens verhewe. Vir 'n geografiese analogie is dit nie net dat Jesus hoër as die Himalaja is nie. Hy was eerder oorspronklik hoër as die Himalaja, het die hele pad afgereis tot by die Marianas-groef op die bodem van die Stille Oseaan vir ons, om ons saam met Hom op te bring na die Himalaja.
Natuurlik lê agter dit die doel van die hele boek, wat in Hebreërs 2:1vv gegee word: moenie afdryf nie.
V: In Heb 2:1, hoe dryf sommige wat Christus volg, weg?
A: Alhoewel sommige weens 'n skielike gebeurtenis katastrofies afvallig raak, is dit nie die betekenis van die woord "wegdryf" nie. Hierdie Griekse woord, pararyomen, kom slegs hier in die Nuwe Testament en in Spreuke 3:21 in die Griekse Septuaginta-vertaling van die Ou Testament voor. Dit verwys na 'n geleidelike wegbeweeg wat aanvanklik gering mag wees, maar uiteindelik ver kan wees. Dink aan 'n ring wat stilweg van jou vinger afgly, en dan weg is, en uiteindelik kilometers ver kan wees. Ons het 'n verantwoordelikheid om te verseker dat ons nie eers begin wegdryf nie.
V: In Heb 2:2, moet ons gehoorsaam wees aan woorde wat deur engele gespreek is, of nie?
A: Ja en nee, as dit reg verstaan word. Ja, mense in die Bybel het na God se gehoorsame engele geluister, omdat hulle boodskappe van God oorgedra het. Nee, ons behoort nie aandag te skenk aan wat bose, gevalle engele leer nie (Galasiërs 1:8; 1 Johannes 4:1-3). Satan self kan hom voordoen as 'n engel van die lig (2 Korintiërs 11:14-15). Die Wet van Moses is egter volgens Deuteronomium 33:2 (Septuaginta), Handelinge 7:53; Galasiërs 3:19 deur engele gegee. Josefus noem dit ook in Joodse Oudhede, boek 15, hoofstuk 136.
V: In Heb 2:2-3, dink u dat die verwaarlosing van die evangelie nie so erg is nie, dieselfde is, of erger is as die verwaarlosing van die wet van die tyd van Moses tot Christus?
A: Hebreërs 2:2-3 sê dat aangesien die evangelie groter is as die wet, om dit te weier is erger as om die Mosaïese Wet te weier. Die Griekse woord "we" beteken 'n bietjie meer as net "ons". Dit is amper soos "nie hulle nie, maar ons".
V: In Heb 2:3, wat is die verskil tussen die verwerping van die saligheid deur Christus en die verwaarlosing daarvan?
A: In Hebreërs 2:4 kan die woord "verskeie" in "wonders" 'n lewendige betekenis van "in verskeie kleure" hê, d.w.s. moeilik om te ignoreer. Om dit te verwerp beteken dat 'n persoon besluit het om na die teenoorgestelde daarvan oor te gaan, en ten minste op daardie stadium die deur daarvoor gesluit het. Om dit te ignoreer beteken dat 'n mens nie daarna toe of daarvan weg beweeg nie, en moontlik die deur daarvoor oop laat staan het. Uiteindelik is daar egter geen verskil nie; as jy kies om hierdie saligheid nie te aanvaar nie, is daar geen ander weg na die Hemel nie (Johannes 14:6; Handelinge 4:12). God kan egter selfs ná 'n persoon se volle verwerping van die evangelie hul hart later versag, en hulle kan omdraai, berou hê en dit later aanvaar, soos Saulus van Tarsus gedoen het.
V: In Heb 2:6, aangesien Jesus die "eersgeborene" van God is, is Jesus 'n geskape wese? Ons mag nie geskape wesens aanbid nie, soos Rom 1:25 sê.
A: Die vader/seun-verhouding is betekenisvol vir ons begrip van die term "eersgeborene". Twee waarhede om in die antwoord te verstaan.
1. Oorweeg hierdie analogie. Baar mense kinders, of koop hulle hulle geskep in 'n winkel? Die eniggeborene Se goddelike natuur is nie meer deur die Vader geskep as wat mense kinders "skepp" nie.
2. Die Seun se menslikheid is deur God geskep, en ons noem Hom die eerstgeborene, beide as eerste in rang en die eerste wat opgestaan het (1 Korintiërs 15:20). Dit is verkeerd om die term eerstgeborene te gebruik om die eerste waarheid te ontken: Jesus is die eerstgeborene in eer, maar Hy is ook die Eniggeborene (Johannes 3:16).
Nou bewys die waarheid van die tweede punt nie dat die eerste punt vals is nie. Jesus het voor alle geskape wesens bestaan, soos 1 Johannes 1 toon.
V: In Heb 2:6-9, verwys hierdie gedeelte uit Ps 8 na mense, gelowiges of Jesus?
A: Dit verwys hoofsaaklik na die "Seun van die mens", dit wil sê Jesus. Gelowiges sal egter saam met Christus regeer, dus verwys dit sekondêr ook na gelowiges.
V: In Heb 2:9, hoe was Jesus laer as die engele?
A: Dit het dalk ook vreemd gelyk vir die engele. Ons moet dit beskou as eers, toe en nou.
Oorspronklik, nadat Hy alle dinge geskep het in Hebreërs 1:2, het Jesus heerlikheid by die Vader in die hemel gehad volgens Johannes 17:5.
By die Inkarnasie vertel Filippense 2:5-8 ons van die groot dinge wat Jesus gedoen het voordat Hy na die aarde gekom het. Jesus het Homself leeggemaak en is hier op aarde minder magtig as die engele geword. Hebreërs4:15 en 5:7-8 gee 'n bietjie meer besonderhede oor wat Jesus deurgemaak het terwyl Hy op aarde was.
Jesus is nou baie groter as die engele, soos Hebreërs 1:4-8 en 2:7 wys. Johannes 17:5, Filippense 2:9-11 en Openbaring 5:11-14 vertel wat gebeur het nadat Jesus na die hemel opgevaar het.
Wie sou alles prysgee wat Jesus prysgegee het, met net vertroue en geloof dat Hy dit sou terugkry? Net iemand wat gedink het dat die mense waarvoor Hy Homself geoffer het, dit werd was. Ek veronderstel jy kan sê Jesus moes God wees, want niemand sou dit vir ons gedoen het nie, tensy hulle 'n God-grootte hart gehad het!
V: In Heb 2:9, aangesien Jesus die dood vir almal geproe het, waarom word nie almal gered nie? Word die betaling vir sommige mense twee keer gemaak, eers deur hulle en dan deur Jesus?
A: Calviniste soos John Owen het dit gevra. Owen het afgelei dat, aangesien
1. Christus se offer is volle betaling vir alle sondes, insluitend ongeloof [vir dié aan wie die betaling toegepas word].
2. Nie almal sal gered word nie; sommige sal nie Hemel toe gaan nie.
3. Daarom was Christus se offer nie vir almal nie [God het nie 'n weg voorsien vir die nie-uitverkorenes om vergifnis vir hul sondes te ontvang en na die hemel te gaan nie.]
[My kommentaar op hierdie siening is: ons is gebore as hopelose sondaars sonder 'n uitweg, uiteindelik was dit nie hulle skuld dat hulle hel toe gegaan het nie, dit lê die verantwoordelikheid uitsluitlik by die voete van hulle Skepper.]
Dit is interessant dat sommige wat hierdie vraag vra geen probleem het met "dubbele skuld" nie, en sê dat die mensdom sowel as Adam die skuld vir Adam se sonde dra. Hoe dit ook al sy, Owen se vraag is steeds 'n regverdige vraag om te vra. Almal behoort saam te stem dat
1. God eis dat slegs een betaling gemaak word
2. Maar daardie betaling moet gemaak word
Jesus het betaling vir almal voorsien, maar Hy het nie betaling vir almal afgedwing nie, daarom is die betaling nie vir almal toegepas nie. Met ander woorde, as 'n paupers 'n skuld van 'n miljoen dollar het, en 'n miljonêr gee hom uit genade 'n koffer vol 'n miljoen dollar, en die paupers verbrand die koffer, is die paupers steeds ten volle aanspreeklik vir die skuld, al het die miljonêr daarvoor betaal. Betaling is voorsien, maar geen betaling is toegepas nie. Ek sou dus Owen se trilemma so beantwoord.
1. Christus se offer is die volle betaling vir alle sondes, insluitend ongeloof [vir dié aan wie die betaling toegepas word].
2. Nie almal sal gered word nie; sommige sal nie na die Hemel gaan nie.
3. Daarom is Christus se offer nie op almal toegepas nie [d.w.s. God het nie gedwing dat Christus se offer as betaling vir dié wat dit verwerp, sou dien nie].
4. Uiteindelik was dit hulle skuld, nie God s'n nie, dat Christus se betaling nie op hulle van toepassing was nie.
Benewens hierdie informele analogie, hier is die werklike, gesaghebbende Skriftuurlike leer.
Hebreërs 4:2 "Want die evangelie is ook aan ons verkondig, net soos aan hulle; maar die boodskap wat hulle gehoor het, het vir hulle geen waarde gehad nie, omdat dié wat gehoor het, dit nie met geloof verenig het nie." (NIV) Dit sê nie dat Jesus nie vir hulle gesterf het nie, maar dat hulle dit nie met geloof verenig het nie.
1 Johannes 2:2 "Hy [Jesus Christus] self is die versoeningsoffer vir ons sondes, en nie net vir ons s'n nie, maar ook vir dié van die hele wêreld." (BSB)
1 Timoteus 2:4-6 "wat [God] wil hê dat almal gered moet word en tot die kennis van die waarheid moet kom. Want daar is een God, en daar is een middelaar tussen God en die mense, die mens Christus Jesus, wat Homself as 'n losprys vir almal gegee het—die getuienis wat op die regte tyd gegee is." (BSB)
V: In Heb 2:10; 12:2, wat is ongewoon aan die uitdrukking kaptein/outeur van ons geloof?
A: Die woord vir kaptein/outeur, archegos in die Grieks, is uiters moeilik om in Engels te vertaal. Dit beteken so iets soos "kaptein", "outeur" of "pionier", maar hulle is nie regtig kragtig genoeg vir wat die woord werklik beteken nie. Die betekenis sluit gelyktydig "oorspronkliker", "stigter", "pionier" en "leier" in. Die woord sluit beide die konsepte van "wese-inisiator" en "heldhaftige leier" in. 'n Mens kan ook aan Jesus dink as die "pionier" of "roetebaanbreker", behalwe dat dit nie korrek is nie; Jesus het nie net die weg gevind nie, Hy is die Weg, en die enigste Weg (Johannes 14:6; Handelinge 4:12).
V: In Heb 2:10,18, hoe kon Jesus regtig ly, aangesien Hy God is?
A: Jesus is 100% God en 100% mens. Maar Jesus was nie net 'n half-mens nie, maar 100% mens, en in staat om net soos 'n mens te ly omdat Jesus net so menslik soos ons was. Hy is egter ook net so veel God soos God die Vader. Die presiese besonderhede van hoe hierdie twee aspekte van Jesus op mekaar betrekking het, is as 'n raaisel gelaat. Maar ons kan binne die perke van wat die Bybel leer, sekere dinge weet.
Jesus op aarde was een Persoon, met een wil. Hy was nie twee mense nie, en nie twee wille nie, in een liggaam. Daar was 'n ernstige fout genaamd Nestorianisme wat geleer het dat Christus twee persone was. Dit is betwisbaar hoe ver af Nestorius was, maar die Nestorianers ná hom het dinge verder geneem en het ook Pelagianisme gevolg. Baie Nestorianers het China geëvangeliseer. Uiteindelik is hulle uit die Chinese Ryk verban, en baie het noordwaarts getrek en 'n Mongoolse stam bekeer. Later is daardie Mongoolse stam deur die ander Mongole uitgewis. Daar was baie Nestorianers in Sentraal-Asië, maar baie van hulle is deur die Moslems Tamerlane en ander bloeddroogveroweraars uitgewis.
Jesus se goddelike natuur het nie sy menslike natuur onbelangrik gemaak nie. Sy lyding was werklik, nie net skynbaar nie. 'n Ernstige fout, Monofisietisme genoem, leer dat Christus se menslike en goddelike nature saam is soos om 'n teelepel tee in die oseaan te gooi. Vandag word Monofisiete Kopte genoem.
V: In Heb 2:10,18, aangesien Jesus reeds volmaak was, hoe kon Hy deur lyding volmaak gemaak word?
A: Jesus was nie onvolmaak voor hierdie tyd nie. Die Griekse woord vir volmaak, teleiusai, van teleo, beteken om te voltooi, te volbring, of te voltooid te maak. Jesus het 'n sending gehad om te volbring, wat Hy gedoen het.
V: In Heb 2:11-14,17, as ons broers is en een met Jesus, sal ons dieselfde aard hê as wat Jesus het?
A: Ons het dieselfde menslike natuur as Jesus, en ons sal dieselfde sondelose menslike natuur in die Hemel hê. Ons het egter nie en sal nooit Jesus se goddelikheid hê nie. 2 Petrus 1:4 sê ons sal deelneem aan die goddelike natuur, maar dit verwys na wat Christus aan ons gegee het, nie na wat ons in onsself het nie.
V: In Heb 2:13, hoe het Jesus Sy vertroue in die Vader gestel, en hoe behoort ons dit te doen?
A: Op aarde het Jesus Homself tydelik verneder en 'n deel van Sy heerlikheid prysgegee, soos Joh 17:5 wys. Jesus het op die Vader se weg vertrou, selfs toe Hy geweet het dit sou Hom na die dood lei. In Joh 17:5 het Jesus vertrou dat die Vader die heerlikheid wat Hy voorheen gehad het, sou herstel.
V: In Heb 2:13-14, is ons Christus se kinders, of Christus se broers soos Heb 2:11-14,17 sê, of Christus se bruid soos Ef5:25 -33 en Openb 21:2 sê?
A: Al die bogenoemde. Die terme kinders, broers en bruid is metafore om ons noue verhouding met Christus gedeeltelik te beskryf. Alle gelowiges, mans en vroue, is sowel broers as die bruid van Christus.
V: In Heb 2:14, hou die duiwel die mag oor die dood, of hou God alle mag in Ef 1:11-22?
A: Voordat hierdie vraag beantwoord kan word, moet ons eers twee dinge verstaan.
God se Souvereiniteit
Alles wat God bepaal, gebeur, en niks gebeur behalwe wat God toelaat nie.
1. Alles wat God bepaal, gebeur. Jesaja 14:24,27; 43:13; 55:11; Johannes 10:29; Hebreërs 6:17; Matteus 28:18. Sommige voorbeelde is Daniël 9:26;11:27 ,35,36; 12:1
2. God weet en sien alles. 1 Johannes 3:20; Psalm 139; Spreuke 5:21; 15:3; Hebreërs 4:13; Jesaja 46:10
3. God doen wat Hom behaag. Matteus 20:15; Psalm 115:3; 135:6; Romeine 9:20; Daniël 4:35
4. Niks is te moeilik vir God nie. Genesis 18:14; Job 42:2; Jeremia 32:17; Matteus 19:26
5. God regeer oor alles. Psalm 103:19 [regeer, nie roboties beheer nie]
6. Niks gebeur buite wat God toelaat nie, soos Job 1:12; 2:6; Jakobus 4:15 wys.
7. Elke besluit van die "lot" is van die Here. Spreuke 16:33
8. Alles werk saam tot God se goeie doel. -Romeine 8:28; Efesiërs 1:11; Spreuke 16:4
9. Niemand kan God se voorskrifte suksesvol dwarsboom nie, soos Jesaja 43:13; Romeine 11:29 wys.
10. Baie slaag daarin om God se bevolene/begeerde wil te weerstaan. Handelinge7:39 ,51;4:11 ;13:46 ; 14:2; 2 Korintiërs 6:1
11. Mense weerstaan, maar niemand is uiteindelik suksesvol nie. – vra maar vir Jona.
God kan soewereiniteit delegeer
God het die vryheid om te kies om 'n klein deel van Sy soewereiniteit, vir 'n tyd en binne perke, aan ander te delegeer. God is nie gedwing om robotte te maak nie.
1. Sommige mense dink niks gebeur behalwe wat God uitdruklik bepaal nie. - Geen verse sê dit eintlik nie.
2. Sommige dinge het "nie in God se gedagtes opgekom nie" - Jeremia 19:5; 32:35
3. Gelowiges kan op hul eie inisiatief sommige goeie dinge doen. 2 Korintiërs 8:17
4. Sommige dinge maak God baie kwaad. Jeremia 5:29; 8:19; 12:8; Esegiël 8:6
5. Sommiges breek God se hart. Lukas 19:41-44; Matteus 23:37-9; Jeremia 4:19-22; 9:1
Die duiwel het die mag om die dood te eis. Maar uiteindelik het dit verander, want Christus het nou die sleutels van die dood en die hel in Openbaring 1:18.
V: In Heb 2:16-17, kon Jesus aan versoeking toegee en gesondig het?
A: Soos Adam en Eva is Jesus nie met 'n sondige natuur gebore nie. Tog het Jesus, soos Adam en Eva, oor al die vermoë beskik om te sondig as Hy wou.
Die aanval van versoeking was werklik, maar Jesus sou nie toegee het nie. Satan se aanval op Jesus was soortgelyk aan die nuusverhaal van 'n paar jaar gelede oor 'n geestelik sieke Japannese vegkunsdeskundige wat in 'n dieretuin ingesluip het om 'n 800 pond-poolbeer aan te val. Hy is gered deur die dieretuinwagters wat die beer met 'n kalmeringsmiddel geskiet het. Van sy hospitaalbed af wou hy hê die wêreld moes weet dat "al sy houe geen effek gehad het nie". Hy was in 'n desperaat stryd met die poolbeer, maar die poolbeer was nie in 'n desperaat stryd met hom nie. Net so was Satan se houe op Jesus onsuksesvol.
Sien ook die bespreking oor Matteus 4:1-11 vir meer inligting.
V: In Heb 2:16-18 en Heb 4:15, ongeag of Jesus kon sondig het, hoe kon Hy versoek word? Jakobus 1:13 sê God kan nie met die kwaad versoek word nie.
A: Ses punte om in die antwoord in ag te neem.
1. Een van God se goddelike eienskappe is dat God nie deur die kwaad versoek kan word nie (Jakobus1:13 ).
2. Jesus is God (Johannes20:28 ; Hebreërs 1:9,11).
3. Maar Jesus het ook 'n menslike natuur gehad. (Hebreërs 2:14-17)
4. Jesus het Homself ontledig van baie goddelike eienskappe om na die aarde te kom (Filippense 2:5-7; Johannes 17:5).
5. Die Bybel vertel ons nie presies hoe Jesus Homself leeggemaak het nie, net dat Hy dit gedoen het.
6. Net soos mens 100% suiwer water vir onreinhede kan toets, alhoewel die toets niks sal vind nie, kon Satan Christus vir sonde toets.
V: In Heb 2:17, aangesien Jesus in alle opsigte soos ons was, hoe kon Jesus dan God wees?
A: Jesus het Hom tydelik ontledig van baie van Sy goddelike kenmerke in Filippense 2:6-7 en Johannes 17:5. Die skrywer van Hebreërs het duidelik nie gekommunikeer dat Jesus niks meer as 'n mens kon wees nie, anders sou hy nie getoon het dat Jesus God is in Hebreërs 1:8-9 en Hebreërs 3:1-6 nie. Sien ook die bespreking oor Filippense 2:6-9 vir meer inligting.
V: In Heb 2:17-18, waarom moes Jesus ten volle mens wees? Sommiges mag dink dat aangesien Jesus ook God was, Hy bo menslike swakhede uitgesluit was.
A: Daar is twee aanvullende redes: eerstens, om te leef, te verstaan en te ervaar hoe dit is om 'n mens te wees (Hebreërs2:18 ), en tweedens, om 'n mens te wees om 'n offer vir almal te wees (Hebreërs2:17 ).
Hebreërs 2:17 sê Jesus moes mens wees, soos sy broers in alle opsigte, om ons hoëpriester te wees. Hebreërs 2:16 sê dit was nie engele wat hy gehelp het nie, maar mense.
Hebreërs 2:18: Jy ken dalk mense wat probleme het om 'n verhouding met God te hê omdat "Hy nie verstaan hoe dit is om mens te wees nie." Maar in sy menslikheid het Jesus 'n volle reeks gevoelens ervaar wat jy en ek ervaar. Daar is baie voorbeelde in die evangelies wat vir ons wys dat Jesus menslike emosies ervaar het. Hy was barmhartig teenoor mense, Hy het woede gevoel teenoor dié wat hard van hart was (Markus 3:5) en verontwaardiging (Markus 10:14), en Hy was verbaas en het gesug oor ongeloof (Markus 6:6; 8:12), maar Hy het ook die jong man liefgehad (Markus 10:21). Toe die uur van Sy arrestasie naderkom, het Jesus angstig en somber gevoel (Matteus 26:37). Toe Hy by die graf van Lasarus kom, het Hy oor Sy geliefde vriend geween (Johannes 11:35).
Net so baie as wat Jesus tyd bestee het om die skare te bedien, het Hy ook die behoefte aan privaatheid gevoel (Markus 6:31; 7:17; 7:24 en 9:30). Net so, ná Sy eensame vas in die wildernis, was Hy honger (Matteus 4:2), en Hy het verstaan hoe honger die skare was wat Hy gevoed het. Jesus is met versoekings gekonfronteer: die duiwel het Hom al die koninkryke van die wêreld aangebied en Hom uitgedaag om Sy goddelikheid te bewys deur Homself van die Tempel af te gooi. Selfs die duiwel het geglo dat Jesus weens Sy menslikheid versoek kon word (en die duiwel het Christus geken in Sy voor-inkarnasie-bestaan voor die val). En terwyl Jesus aan die kruis gehang het (byna tot die dood toe geslaan en geslaan), is Hy weer in versoeking gebring om "af te kom" om Homself te red.
As dit nie vir God was wat onder ons as 'n volle mens gewoon het nie, sou ons kon sê dat God nie verstaan wat dit is om 'n mens te wees nie. Maar Jesus het die totaliteit van die menslikheid ervaar en kan daarom met ons behoeftes en gevoelens meevoel – Hy weet op die mees persoonlike vlak wat dit is om mens te wees.
(bygedra deur Mark Dumdei)
Lactantius (c.303-c.325 n.C.) het soortgelyk gesê. "Maar as Hy nie 'n menslike liggaam aangeneem het nie, sou Hy nie in staat gewees het om te beoefen wat Hy geleer het nie, naamlik om nie kwaad te word nie, nie rykdom te begeer nie, nie deur wellus ontvlam te word nie, nie pyn te vrees nie, die dood te verag. Hierdie dinge is duidelik deugde, maar hulle kan nie sonder vlees gedoen word nie. Daarom het Hy om hierdie rede 'n liggaam aangeneem, sodat, aangesien Hy geleer het dat die begeerlikhede van die vlees oorwin moet word, Hy dit self eers kon beoefen, sodat niemand die swakheid van die vlees as 'n verskoning kan aanvoer nie." Epitome van die Goddelike Institute, hoofstuk 50, bl. 242.
Opsommend, Jesus moes 100% mens wees om 'n verzoeningsoffer vir ons sondes te wees, maar Hy moes ook 100% God wees om sondeloos te wees en ons te verlos. Ons middelaar moes ten volle God en ten volle mens wees.
V: In Heb 2:17, hoe kon Jesus ten volle mens wees, aangesien Hy nie uit 'n menslike vader gebore is nie?
A: Johannes van Damaskus het hierop geantwoord (704-736 n.C.). Hy het gesê dat Adam, Eva en Set op drie verskillende maniere tot stand gekom het, tog was hulle almal ten volle menslik. Soos Jesus uit die Maagd Maria gebore is, diskwalifiseer dit Hom ook nie daarvan om ten volle menslik te wees nie. Sien die Expositie van die Ortodokse Geloof, boek 1, hoofstuk 8, bl. 8 deur Johannes van Damaskus vir meer inligting.
V: In Heb 2:17, is Jesus se wees beide God en mens 'n tydelike toestand of sal dit vir ewig duur?
A: Jesus se menswees sowel as sy Godheid sal vir ewig duur, want Hebreërs 13:8 sê: "Jesus Christus is gister en vandag en vir ewig dieselfde." Wanneer Jesus terugkeer, sal Hy steeds "die Seun van die mens" genoem word in Matteus 26:64.
V: In Heb 2:18, was Jesus regtig God, aangesien Jak 1:13 sê God kan nie versoek word nie?
A: As Jesus net God was, sou Hy "onverleidbaar" gewees het, wat deur teoloë ook "onberispelik" genoem word. Alle Christene stem saam dat die duiwel probeer het om Christus te verlei, en dat Christus nooit gesondig het nie, maar sommige teoloë soos Charles Hodge het gesê dat dit moontlik was dat Christus kon gesondig het, anders sou die versoekings nie werklik gewees het nie. Ander teoloë soos William Shedd sê dat die versoekings werklik was, maar dit was steeds onmoontlik vir Christus om te sondig. John Walvoord sê dat Shedd korrek is, omdat net soos 'n roeiboot werklik 'n oorlogskip kan aanval, die oorlogskip nie in gevaar is om te sink weens die roeiboot nie. Sien vir meer inligting.
V: In Heb 3:2,5,6 was beide Jesus en Moses mans wat getrou was; getrouheid is een van die nege dele van die vrug van die Gees in Galasiërs 5:22b. Maar wat is getrouheid presies?
A: Dit is een ding om uiteindelik te doen wat jou beveel, toevertrou is, of wat jy geweet het jy moes doen. Maar kan daar op jou staatgemaak word om te doen wat jou opgedra is? Kan daar op jou staatgemaak word, selfs al kom daar moeilikhede, lyding of vervolging jou pad? Dit is getrouheid.
V: Sê Heb 3:3-4 dat Jesus God is?
A: -Definitief, aangesien God die huis gebou het, en Jesus die bouer is.
V: Toon Heb 3:6, Heb 3:14 en Eseg 3:17-21 dat ware gelowiges hul saligheid kan verloor?
A: Volwasse, godvresende Christene is hieroor nie eens nie.
Christene wat sê mense kan nie hulle saligheid verloor nie, sou sê dat dié wat 'n rukkie geglo en afgedwaal het, nooit in Christus gedeel het nie, soos blyk uit die feit dat hulle "nie aan hul moed vasgehou het nie".
Christene wat sê mense kan hulle saligheid verloor, sal moet sê dat hulle voorheen in Christus deel gehad het, maar dit nie meer doen nie, omdat hulle "nie aan hul moed vasgehou het nie."
Ongeag dit, behoort alle Christene te kan saamstem dat God se kennis van 'n persoon se bestemming, voordat daardie persoon selfs gebore is, nie verander nie. Daarom kan een van die uitverkorenes nooit een van die verwerpten (onverkorenes) word nie, aangesien God se kennis perfek is. Alleen moet ook saamstem dat daar sommige is wat gered lyk, maar hulle wend hulle van God af en keer nooit terug nie.
Sien ook die bespreking oor Hebreërs 6:4-12 vir meer inligting.
V: In Hebreërs 3:7-11, hoe verskil hierdie tweede waarskuwing in Hebreërs van die eerste waarskuwing in Hebreërs 2:1-3? Het mense vandag twee soorte waarskuwings nodig?
A: Dit is nie vals waarskuwings nie, maar gedeeltes wat ons ernstig moet opneem. Hebreërs 2:1-3 waarsku teen om onbedoeld af te dryf en God te ignoreer. Dit is teen verharding en om opsetlik van God af te dryf. Dikwels kan die eerste tot die tweede lei.
V: In Heb 3:7-4:7, hoe hou die beproewing in die woestyn verband met die lesers van Hebreërs?
A: Nadat die twaalf verspieders van Kanaän teruggekeer het, het die Israeliete in die wildernis 'n besluitpunt gehad oor of hulle in God sou vertrou of nie. Daardie geslag het misluk, en God het gesê dat niemand van daardie geslag nie, behalwe Kaleb en Josua, toegelaat sou word om die Beloofde Land binne te gaan nie.
Net so het lesers van Hebreërs 'n soortgelyke besluit om te neem. Ten spyte van enige ontbering of vervolging, het ons 'n besluitpunt of ons saam met God wil voortgaan of nie.
V: In Heb 3:10, hoe kon almal in daardie geslag God se weë nie ken nie en in sonde sterf?
A: Om die Bybel letterlik te neem beteken nie dat ons nie ook kan sien dat God soms in algemene terme praat nie. God het in die algemeen oor daardie geslag Israeliete gepraat. Maar die Skrif maak dit duidelik dat almal in daardie geslag mense in die woestyn sou sterf, behalwe vir Josua, Kaleb en mense uit die jonger geslag.
V: In Heb 3:12, kan mense van die Lewende God afvallig raak?
A: Beslis. 1 Johannes 2:19 noem dié wat van ons uitgegaan het, omdat hulle nooit regtig deel van ons was nie. Egte gelowiges, soos Dawid en Salomo, kan vir 'n tydperk in sonde afvallig raak en dan terugkeer.
Wat betref of ware Christene permanent kan afvallig raak, hul saligheid kan verloor en na die hel kan gaan, sien die bespreking oor Efesiërs 1:14 en Hebreërs 6:4-10 vir meer inligting.
V: In Heb 3:13, wat is die verskillende maniere waarop sonde verhard?
A: Sonde en mense kan hulleself in 'n bose kring verhard. Sonde verhard in Hebreërs 3:13, maar in Hebreërs 3:8 en 15 verhard mense hulleself. Sonde kan op ten minste vyf maniere verhard.
1) Wanneer 'n mens dieselfde sonde dikwels herhaal, raak daardie sonde "bekend" en gemaklik, terwyl dit onaangenaam en vreemd aan die Christen behoort te wees.
2) Dit kan jou hart teenoor God laat afkoel. Jy kan jou vrees vir God verloor en God se seëninge as vanselfsprekend beskou. Volgehoue sonde kan uiteindelik jou geloof skud.
3) Sonde kan mense ontmoedig en hulle verlei om op te gee.
4) Dit kan ander seer maak en verhard, want hulle sien dat jy 'n gelowige is, maar jy duld die sonde in jouself, en hulle dink dus dat dit dalk nie so sleg is om sonde te duld nie. Sonde lyk nie so ernstig nie as hulle sien jy pleeg dit.
5) Dit kan mense van Christus afwend, want hulle dink dat as dit is wat Christene doen, hulle nie deel daarvan wil wees nie.
V: In Hebreërs 3:19, watter enkele ding het die Israeliete van Moses se geslag daarvan weerhou om die beloofde Land te geniet? Hoe hou dit nie net ongelowiges nie, maar ook sommige gelowiges, vandag uit God se seëninge?
A: Dit is interessant dat Hebreërs 3:19 nie ongehoorsaamheid sê nie, maar eerder ongeloof. Alhoewel hul ongehoorsaamheid ernstig was, was die worteloorsaak dat hulle gekies het om nie op God en Sy goeie voorsiening vir hulle te vertrou en te glo nie. Volgens God se oogpunt was hulle ongelowig en ongehoorsaam, en dus was hulle nie bruikbaar nie.
V: In Heb 4:1-2, wat sê die waarskuwing presies?
A: Al sê sommige vertalings "laat ons versigtig wees dat", is 'n meer letterlike weergawe "laat ons vrees, dat".
V: In Heb 4:2, behoort dit vertaal te word as "hulle het dit nie met geloof gekombineer nie" of "nie met geloof gemeng nie"?
A: Daar is 'n variasie in die Griekse tekste hier, en daar is drie hoof maniere om dit te vertaal. Dit kom uiteindelik neer op twee maniere, en dit hang af daarvan of die Griekse woord "combines/unites" in die enkelvoud of meervoud is. As dit enkelvoud is, was die tekortkoming dat die gehoor nie met geloof gekombineer is nie. As dit meervoud was, was die probleem dat dit nie met hulle gekombineer is nie. Verskillende Griekse manuskripte het dit anders.
Singulier a) "hulle het dit nie met geloof gekombineer nie" Harclean Siriacs. Met ander woorde het die hoorders versuim om die boodskap met geloof te verenig.
Enkelvoud b) "[dit] nie met geloof vermeng nie". Sinaïticus, Johannes Chrysostomos, Wolfenbuttel (6de eeu), Georgies. Met ander woorde het die boodskap en geloof nie weens 'n ongespesifiseerde oorsaak verenig nie.
Akkusatief Meervoud) "want hulle het nie saamgespan met dié wat dit in geloof gehoor het nie." p13? (vraagteken beteken dit lyk so, maar is nie seker nie), p46, (Alexandrinus), Vaticanus, Ephraemi Rescriptus, Bezae Cantabrigiensis, Ethiopies, Bisantyns, Armeens, Palestyns-Siriacs (6de eeu). Met ander woorde het hulle nie met God se volk verenig nie, wat die boodskap in geloof gehoor het.
V: In Heb 4:3a,8-11, hoe is gelowiges vandag in God se Sabbatsrus?
A: Vir dié wat Jesus as hulle Here en Verlosser aanvaar, gee Jesus ons rus van die poging om ons pad na die hemel te werk. Ons tree nou op aarde in daardie rus in, maar ons sal ook die uiteindelike rus in die hemel hê.
V: In Heb 4:3b,5-6, waarom het sommige nooit God se rus binnegegaan nie, selfs al het hulle die Sabbat gehou?
A: Hulle het die Sabbat gehou, maar hulle het nie geglo om God te volg en te vertrou dat Hy vir hulle sou sorg nie. As ons die regte dinge doen, maar nie uit geloof nie, behaag ons God ook nie, soos Hebreërs 11:6 aandui.
V: In Heb 4:9, wat is ongewoon aan hierdie woord sabbatismos "Sabbat-rus"?
A: Dit is 'n enkele Griekse woord, en dit kom nie voor in enige Griekse literatuur tot by die Brief aan die Hebreërs nie. Dit is baie waarskynlik dat die skrywer hierdie woord self geskep het.
V: In Heb 4:12, wat is 'n siel teenoor 'n gees?
A: Christene verskil van mekaar in hul klem op die samestelling van die menslike natuur. Hier is drie verskillende beklemtoningteorieë:
Drieledig: Mense het 'n liggaam, siel en gees. Die liggaam het vlees, chemikalieë en elektriese seine. Die siel het intelligensie, emosies en wil. Die gees het gewete en ander aspekte.
Tweedelige: Mense het 'n materiële deel en 'n onmateriële deel. Die siel en die gees is verskillend, maar hulle is vervleg, net soos die beenmurg in 'n beenraamwerk aan die einde van ons arm- en beenbene vervleg is. Now That's a Good Question bl. 237–240 bespreek albei sienings en bepleit die tweedelige siening.
Geïntegreer: Al is daar drie dinge: liggaam, siel en gees, is die interaksies tussen die drie so groot dat die interaktiewe geheel belangriker is as die drie onderskeie dele.
V: In Heb 4:15, watter ander verse wys dat Jesus sondeloos was?
A: Verse wat wys dat Jesus sondeloos was, is:
Johannes 8:46 "Wie van julle kan My van sonde beskuldig? As Ek die waarheid spreek, waarom glo julle My nie?"
2 Korintiërs 5:21 "God het Hom wat geen sonde geken het nie, sonde gemaak ten behoewe van ons,…"
Hebreërs 4:15 "…maar ons het Een wat in elke opsig versoek is soos ons, tog sonder sonde was."
1 Petrus 1:19 "…'n lam sonder gebrek of vlek."
1 Petrus 2:22 sê dat Jesus geen sonde gedoen het nie.
1 Johannes 3:5 sê dat Jesus geen sonde gehad het nie.
(Aanhalings uit die Berean Standard Bible)
V: In Heb 5:1-10, wat is ongewoon aan hierdie gedeelte?
A: Net soos moderne skryfwerk verskeie literêre tegnieke gebruik, is kiasme 'n ou literêre tegniek wat dikwels in antieke geskrifte gebruik word, insluitend die Latynse geskrifte van die Romeinse Cicero en op baie plekke in die Ou Testament. In 'n kiasme herhaal die gedeelte homself simmetries. Hier is die patroon in Hebreërs 5:1-10. Let daarop dat Hebreërs 5:2 en Hebreërs 5:9 nie dieselfde is nie, maar eerder kontrasteer.
Heb 5:1 Elke hoëpriester word uit die mense gekies om die mense voor God te verteenwoordig en geskenke en offers vir sondes te bring.
- Heb 5:2 Hy tree op teenoor onkundiges en dwaalendes, omdat hy self aan swakheid onderhewig is
- - Heb 5:3 Breng offers vir sy eie sondes sowel as dié van die mense
- - - Heb 5:4 Neem nie eer op homself nie; hy moet deur God geroep word, soos Aäron was.
- - - Heb 5:5-6 So het Christus ook nie die heerlikheid vir Homself aangeneem nie, maar God het gesê Hy is Jesus se Vader. 'n Priester volgens die orde van Melgisedek
- - Heb 5:7-8 Op aarde het hy gebede en smekinge geoffer … Alhoewel hy 'n Seun was, het hy gehoorsaamheid geleer uit wat hy gely het
- Heb 5:9 Nadat hy volmaak gemaak is, het hy 'n bron van saligheid geword
Heb 5:10 Jesus deur God gekies om hoëpriester in die orde van Melgisedek te wees
V: In Heb 5:2, wat beteken "sag behandel"?
A: Hierdie Griekse woord, metriopathein, beteken nie apatie (dat dit aanvaarbaar of OK is) of woede nie, maar om 'n derde koers tussen die twee in te slaan.
V: In Heb 5:5 en Hand 13:33, hoe hou Jesus se Eerste Koms verband met Ps 2:7 "vandag het Ek jou voortgebring"?
A: Alhoewel Jesus uit die Vader voortgebring is voordat die tyd begin het, is dit nie waarna hier verwys word nie. Jesus is deur God die Vader op 'n nie-seksuele maar fisiese wyse voortgebring toe Hy na die aarde gekom het.
Geen vers in die Bybel sê dat Jesus op enige ander wyse op 'n latere tyd die Seun van God was nie. Romeine 1:4 voeg net by dat Jesus met krag as die Seun van God "verklaar" is deur sy opstanding uit die dood.
V: In Heb 5:6, hoe behoort die vertaling van "orde van Melgisedek" te wees?
A: "Orde" kom naby, maar The Expositor's Bible Commentary, vol. 12, bl. 49, sê dat die vertaling "orde van Melgisedek" nie heeltemal korrek is nie, omdat daar geen "orde" of geslag van Melgisedek was nie. Die uitdrukking "soort van Melgisedek" vang die betekenis min of meer vas, maar dit dra ongelukkig nie presies die formaliteit oor wat dit behoort te hê nie, soos die woord "orde" wel doen. Dus lê die presiese betekenis tussen hierdie twee Engelse woorde.
V: Leer Heb 5:7 dat Jesus net voor Sy opstanding vlees gehad het, soos JW's en die Rev. Moon se Unification Church leer?
A: Nee, anders sou Thomas Jesus as 'n misleier beskou het toe Jesus vir Thomas Sy vlees wys sodat Thomas sou glo. Sien die bespreking oor 1 Petrus 3:18 vir die antwoord.
V: In Heb 5:7 en Mt 26:39, het Christus sy dood gevrees, of was Hy vasbeslote om na die kruis te gaan in Lk9:51 ?
A: Jesus was vasbeslote om Sy doel aan die kruis te vervul, maar Hy het gevra dat, indien moontlik, hierdie beker van Hom weggeneem word. Jesus het druppels bloed gesweet, so groot was Sy angs oor wat Hy geweet het op die punt was om te gebeur. Dit sê egter nooit dat Jesus skaam of 'n lafaard was nie.
V: In Heb 5:7, as God die Vader Jesus se gebede gehoor het, hoe kon die "beker" om op die kruis te sterf in Mk14:36 nie uit die tuin van Getsemane van Jesus weggeneem word nie?
E: Eerstens drie dinge wat nie die antwoord is nie en dan die antwoord.
(nie die antwoord nie) Bevry van die vrees vir die dood: Die Griekse woord vir "onderwerping", eulabeia, kan ook eerbiedige vrees beteken. Daar moet egter die betekenis van die woorde verander word om "iemand wat hom van die dood kon red weens sy eerbiedige onderwerping/eerbiedige vrees" te verander na "iemand wat hom van die vrees vir die dood kon red".
(na aan die antwoord, maar nie die antwoord nie) God het nee gesê: Die Griekse woord vir hoor, eisakoustheis, beteken nie net dat God die geluid gehoor het nie, maar eerder dat God op die gebed geantwoord het. Natuurlik antwoord God sommige van ons gebede met 'n klinkende "nee", maar daar is 'n beter antwoord hier.
(nie die antwoord nie) dat Jesus nie in Getsemane moes sterf nie. Daar is nêrens melding van Jesus wat bid oor waar Hy nie moes sterf nie in Hebreërs, die evangelies of enige ander geskrifte.
Die antwoord: Matteus 26:39; 26:42; Markus 14:36; en Lukas 22:42 gee nie een nie, maar twee dele aan Jesus se gebed. Die eerste deel was dat die Vader hierdie beker van Jesus sou laat verbygaan. Die tweede deel was: "Tog nie soos Ek wil nie, maar soos U wil." God het op Jesus se gebed met 'n "ja" geantwoord omdat die tweede deel die eerste deel oortref het.
Daar is 'n belangrike les wat ons hieruit kan leer. Wanneer ons iets wil hê, en ons weet dit mag nie in God se wil wees nie, is dit goed om steeds vir God te bid wat op ons hart is. Maar ons moet bid dat God se wil geskied eerder as ons eie.
Natuurlik het God Jesus deur sy opstanding uit die dood verlos, maar Jesus het ook geweet dat God volkomen in staat was om Jesus van die dood te verlos. As Jesus gevra het, kon die Vader twaalf legioene engele in Matteus 26:53 gestuur het. Tog, hoe sou ons 'n losprys vir ons sondes hê as Jesus nie aan die kruis gesterf het nie? Ek is bly dat Jesus ook die laaste deel van daardie gebed gebid het.
V: In Heb 5:8 en Fil 2:7-8, aangesien Jesus gehoorsaam was aan God, hoe kon Jesus God wees?
A: Op aarde het Jesus die rol gehad om onderdanig te wees en gehoorsaam te wees aan die Vader. In die Drie-eenheid is die drie gelyk in natuur, maar verskil in rol en rang.
Die kerkvader Ambrosius van Milaan het dit in 378 n.C. uitgewys in De Christelike Geloof, boek 2, hoofstuk 10, verse 84, 88, bl. 234–235. Op aarde was Jesus as kind onderdanig aan Maria en Josef. Beteken dit dat Jesus minder as Maria en Josef was? – Natuurlik nie.
V: In Heb 5:8, kan 'n alwetende God leer? As nie, hoe kon Jesus gehoorsaamheid leer?
A: Jesus het dinge op aarde deurgemaak wat Hy in die Hemel nie kon ervaar nie. Ook het Jesus tydelik opgehou om alwetend te wees toe Hy na die aarde gekom het. Jesus het gekies om Homself van baie van Sy goddelike eienskappe te ontledig (Filippense 2:5-7, Johannes 17:5). Hy het nie alles op aarde geweet nie, soos byvoorbeeld die dag van Sy terugkeer (Matteus 24:36). God het reeds in teorie alles oor gehoorsaamheid en lyding geweet. Maar God het na die aarde gekom, as Jesus Christus, en deur Sy sending te vervul het Hy die ervarings van gehoorsaamheid in die aangesig van lyding geleer.
'n Interessante kanttekening is dat vertalings van Hebreërs 5:8 gewoonlik sê, "alhoewel hy die Seun was", om grammaties korrek in Engels te wees. Al sou 'n mens dieselfde in die Nuwe-Testamentiese Griekse (koine-Grieks) taal kon sê, is dit nie wat Hebreërs 5:8 sê nie. Dit sê, "alhoewel hy Seun was", wat nog meer beklemtoon dat Jesus nie net een van baie seuns was nie, maar dat Jesus die "Seun" was.
V: In Heb 5:12-13, is dit reg om geestelike melk te hê?
A: Geestelike melk beteken die basiese waarheid van die Evangelie. Geestelike melk is 'n goeie ding waarna Christene behoort te smag volgens 1 Petrus 2:2. Ons moet egter net soos 'n jong kind groei om vleis te kan eet.
V: In Heb 6:1, hoekom moet hulle die elementêre dinge laat staan en oorgaan na meer volwasse dinge, wanneer hulle stadig was om die elementêre dinge in Heb 5:11-14 te leer?
A: Daar is 'n tyd om die elementêre dinge te herhaal, aangesien die leser dit nog nie kon verstaan nie. Hier is egter die tyd om hulle 'n voorsmakie van meer volwasse dinge te gee, en te wys dat daar meer was as net die dinge wat hulle stadig geleer het.
V: In Heb 6:1-3, wat is die elementêre dinge oor Christus teenoor die volwasse dinge?
A: Die elementêre dinge sluit in bekering, geloof in God, doopte, handoplegging, opstanding van die dooies en ewige oordeel volgens Hebreërs 6:1-3. Maar oor die algemeen is die primêre dinge, wat noodsaaklik is vir verlossing, elementêre dinge. 'n Ander siening is dat dit die Ou-Testamentiese dinge is, soos die Believer's Bible Commentary bl. 2172-2173 en die Evangelical Commentary on the Bible bl. 1136 leer.
Volwasse dinge sluit die res van die hoofstuk in, naamlik dié wat afvallig word en God se beloftes.
Baie leerstellings het beide 'n primêre deel en 'n meer volwasse deel. Byvoorbeeld, dat daar net Een God is, is 'n primêre saak, en dat die Vader, Jesus en die Heilige Gees God is, is ook 'n primêre saak. 'n Begrip van wat die Bybel oor die Drie-eenheid sê, sou 'n meer volwasse saak wees.
V: In Heb 6:4-8, hoe behoort ons te voel wanneer ons dit lees?
A: Ons moet die hartseer van God en ander oor die verlore deel. Jesus was baie hartseer oor Jerusalem in Matteus 23:37-39. Paulus het God met "trane" gedien in Handelinge 20:19. Paulus het selfs gewens dat hy afgesny kon word vir sy volk as dit hul verlossing sou beteken in Romeine 9:1-3. Die Jode, soos die mense wat in Hebreërs 6:4-8 genoem word, was o so naby, en tog so ver.
En tog het ons ook 'n gevoel van berusting. Wanneer iemand in die hel vergaan, kan hulle net sê: "Dit was my eie skuld". God het niemand gedwing om die hel te kies nie; eerder het God regverdiglik mense wat vir die hel bestem is, gestuur waarheen hulle verdien het om te gaan, hetsy uitdruklik weens die keuse wat hulle gemaak het, of implisiet weens die keuse wat hulle geweier het om te maak.
V: Wat leer Hebreërs 6:4-12 oor verlossing?
A: Daar is twee onderskeie kwessies in Hebreërs 6.
1) Hoe kan 'n lewende persoon 'n toestand bereik waar bekering en verlossing nie meer vir hulle moontlik is nie?
2) Kan 'n ware Christen sy saligheid verloor?
1) Verlies van verdere geleenthede:
Ja, 'n mens kan tot 'n punt kom waar verdere bekering vir daardie persoon nie meer moontlik is nie. Wat Hebreërs 6:6 veral beangstigend maak, is dat dit sê mense wat op die wyse waaroor die skrywer praat afvallig raak, nooit weer teruggebring kan word nie. Sommige uitleggers beweer dit is 'n hipotetiese situasie wat nooit sou voorkom nie. Daar is egter geen aanduiding dat God wou hê ons moes hierdie waarskuwing en nie die ander waarskuwings in die Bybel nie, ignoreer. Eerder is Hebreërs 6:6 en Matteus 12:31-32 (lastering teen die Heilige Gees) beide permanent. In Matteus 12:31-32 het die Jode, wat nog nooit Christene was nie, genoeg gesien en genoeg gehoor om te weet dat dit waar was. Maar hulle het nie net besluit om Christus se woorde daardie dag nie te aanvaar nie, maar hulle het Sy dade aan die duiwel toegeskryf.
Nou sondig Christene steeds (1 Joh. 2:1). In werklikheid, as ons dink ons is sonder sonde, mislei ons onsself en is die waarheid nie in ons nie (1 Joh. 1:8). Wat verwys dan die verse in die vorige paragraaf na?
Die twee hoofdoelwitte van die Brief aan die Hebreërs is om aan die Jode te wys hoe Christus die vervulling van die Ou Testament is, en om gelowiges met 'n Joodse agtergrond aan te moedig om nie terug te keer na die Judaïsme nie, maar voort te gaan in die geloof. Dus verwys hierdie gedeeltes NIE na iemand wat sondig nie, maar na iemand wat Christus die rug toedraai en terugkeer na hul valse hoop, hetsy die Jodendom, of om dit breër te stel, na 'n ander godsdiens. 1 Johannes 2:18-19 sê dat selfs in daardie dae daar mense was wat "gelyk het" of hulle geredde kerkgangers was, maar hulle het toe vertrek, waarskynlik vir altyd. Johannes sê dat hulle uitgegaan het omdat hulle nooit deel van ons was nie. As iemand 'n gang aflê, of 'n paar woorde sê, maar nie in hul geloof volhard nie en later hul rug op die Christendom draai, beteken dit nie dat hulle hul saligheid verloor het nie; as hulle nooit terugkeer nie, beteken dit dat hulle nooit in die eerste plek gered was nie.
Hier is vier gevalle wat ek persoonlik ken en waarvan ek dink dit verwys NIE.
1. 'n Christelike kollege-meisie wat ek geken het, het vir 'n tydperk van maande vir God gesê sy wil niks met Hom te doen hê nie en het die Heilige Gees gevra om uit haar lewe te gaan. Sy het nog steeds intellektueel geglo, maar sy was opsetlik ongehoorsaam. Later het sy berou gehad en na die geloof teruggekeer. Sy het gesê dat Hebreërs 6:6 vir haar veral beangstigend was. Sy het egter wel berou gehad. Miskien het God haar genadiglik gewetensbesorg deur daardie vers in haar gedagtes te bring, en amper te vra: "Is dit jou finale antwoord?". 'n Persoon wat in stryd gekom het met Hebreërs 6:6 sal nooit berou hê nie, en sal ook nooit berou wil hê nie.
2. Daar was 'n predikant van 'n klein kerk wat ek geken het, wat gesê het dat hy sewe jaar predikant was voordat hy werklik gered is. Nadat hy gered is, het hy voortgegaan om predikant te wees. Dit is nie 'n geval van afvalligheid nie, maar van iemand wat nooit in die eerste plek gered was nie.
3. Toe ek as 'n [Christelike] tiener 'n grasperk gemaaai het, het hierdie Christelike dame uitgekom en ons het begin gesels. Sy het gesê dat haar seun na Kalifornië verhuis het om by sy meisie in te trek. Maar sy was egter seker dat hy steeds gered was, omdat hy 'n geloofsbelydenis in die kerk afgelê het. Ek dink nie sy het enige grondslag vir haar sekerheid gehad nie. Petrus die apostel sê vir ons om onsself te ondersoek en te sien of ons regtig in die geloof is in 2 Korintiërs 13:5-6. Miskien was hy nog nooit gered nie, maar kan hy in die toekoms gered word. Miskien het hy so baie van verlossing geweet en sy rug daarop gedraai, en is Hebreërs 6:6 op hom van toepassing. Miskien was hy voorheen opreg gered, het hy in sonde teruggeval, maar omdat hy opreg gered is, sal hy terugkeer. Ons kan nie sê nie. Paulus het die Korintiërs beveel om 'n onmorele broer in die kerk te ekskommunikeer in 1 Korintiërs 5:1-5. Egter wys 1 Korintiërs 5:5 dat Paulus steeds hoop gehad het dat die broer ná hierdie dissipline gered kon word. Ons dink dat 2 Korintiërs 2:5-11 na dieselfde broer verwys, en dat hy wel teruggekeer het.
4. Persoonlik ken ek twee Christene, waarvan een die geloof verlaat het en 'n Moslem geword het, en die ander een die geloof verlaat het en 'n Mormoon geword het. Albei het later die geloof verlaat en na die Christendom teruggekeer.
Gevolgtrekking hieroor: Ons moet 'n onderskeid maak tussen 'n gelowige wat in ernstige sonde weggedryf het, en iemand wat die geloof verloën en na iets anders oorgeloop het. Maar of hulle verwerping van die geloof permanent is, of hulle in die toekoms gered kan word, of hulle 'n geredde persoon is wat geval het en sal terugkeer, ons moet dit aan God se hande oorlaat om te oordeel.
Wat behoort ons houding te wees teenoor iemand anders wat weggedryf het? Dit behoort NIE selfvoldaanheid te wees deur te sê: "moenie bekommer nie, hulle is tog gered." Dit behoort ook nie te wees om hulle af te skryf, asof hulle nooit sal terugkom nie. Judas 23 sê: "red ander deur hulle uit die vuur te ruk; en teenoor ander moet julle barmhartigheid bewys met vrees, en selfs die klere wat deur die vlees bevlek is, moet julle haat." (BSB). Nou impliseer die einde van Judas 23 dat hierdie mense nogal gruwelike dinge gedoen het, maar hulle kon steeds gered word.
Jakobus 5:19-20 sê: "My broers, as een van julle van die waarheid sou afdwaal en iemand hom terugbring, moet dit oorweeg: wie 'n sondaar van die dwaling van sy weg afbring, sal sy siel van die dood red en 'n menigte sondes toedek." (BSB)
2) Kan 'n ware Christen sy saligheid verloor
Hieraan kan as drie subkwessies gedink word:
a) Kan iemand wat God [met sekerheid] weet een van die uitverkorenes is wat na die hemel gaan, die alwetende God verras en nie na die hemel gaan nie?
b) Kan 'n persoon vertroue hê dat hulle gered is, en tog hartseer en permanent verkeerd wees?
c) Kan 'n persoon 'n geldige vertroue hê dat hulle na die Hemel gaan, en tog verander en nie daar aankom nie?
Die antwoord op die eerste vraag, wanneer dit so geformuleer word, is voor die hand liggend: nee.
Die antwoord op die tweede vraag is ja, want Matteus 7:21-23 wys dit vir ons.
Die antwoord op die derde vraag is nee, maar dit is nie omdat hulle die krag het om in die geloof te bly nie, maar omdat God die krag het om ons in die geloof te seël en te bewaar, soos Efesiërs1:13 –14 wys. Ons moet egter die leer van 'eenmalig gered, altyd gered' balanseer met die leer dat ware heiliges in die geloof sal volhard. Ons HET wel die verantwoordelikheid om onsself, sowel as ons leiers, te ondersoek en te sien dat ons in die geloof is (2 Korintiërs 13:5-7).
Terloops, 'n geskrewe debat tussen 'n persoon wat die leer van 'eenmaal gered, altyd gered' aanhang en 'n persoon wat aanhang dat 'n mens elke keer as hulle sondig hul saligheid kan verloor, is by
.
V: In Heb 6:4-12, kan mense hulle saligheid verloor?
A: Egte Christene is dit nie eens oor hierdie saak nie, maar almal behoort dit eens te wees oor die volgende punte.
1. God is nooit verras nie. Voordat iemand gebore is, het God met sekerheid geweet wie almal na die Hemel sou gaan (Openbaring20:12 ,15; 17:8; Psalm 139:16).
2. Sommige mense sal verras wees by die oordeel (Matteus7:21 -23).
3. Ons kan vertroue hê in ons verlossing (1 Johannes5:13 ; Hebreërs4:16 ;10:35 ; Handelinge8:13 ,20-23).
4. Ons regmatige vertroue moet nie in selfvoldaanheid ontaard nie. Christene kan belonings in die hemel verloor, en Filippense 2:12-13 wys dat (nadat ons gered is) die uitwerking van ons saligheid met vrees en bewing behoort te geskied. Prys God dat dit Hy is wat in ons werk!
5. Daar is so iets soos 'n valse bekering (1 Johannes2:19 ; Jeremia17:10 ; Jakobus 2:19; 2 Tessalonisense 2:9-10; 2 Petrus 2:17-22).
6. Ons kan weet of ons saligheid eg is deur onsself te ondersoek (2 Korintiërs 13:5-6), met ander woorde, deur ons leer en lewe met die Skrif te vergelyk.
7. Ons dra die verantwoordelikheid om volhard (Hebreërs6:11 ;10:36 ; Jakobus 1:3-4; 2 Timoteus 2:3; 4:5).
8. Die Heilige Gees het ware gelowiges verseël tot die Dag van die Oordeel. (Efesiërs 1:13-14; 4:30; Judas 24; 1 Timoteus 1:14). Die Heilige Gees is 'n waarborg wat verseker wat nog gaan kom (2 Korintiërs 5:5).
V: Wat beteken Heb 6:4-12 oor die feit dat mens nie meer tot verlossing kan bekering nie?
A: Daar is ten minste ses sienings.
1. Verloor van 'n gelowige se saligheid: Christene wat leer dat gelowiges hul saligheid kan verloor, sou hierdie gedeelte interpreteer as betekenis dat sodra saligheid verlore is, dit nooit weer herwin kan word nie. Alhoewel ek iemand gehoor het wat geleer het dat dit "moeilik" is om saligheid te herwin, is dit nie wat die woord "onmoontlik" in Hebreërs 6 beteken nie. Sien Hard Sayings of the Bible bl. 681–683 vir meer oor hierdie siening.
2. 'n Gelowige wat sy saligheid teruggee: David O'Brien in Today's Handbook for Solving Bible Difficulties bl. 307–310 sê dat 'n gelowige nooit sy saligheid kan "misplaas" nie, wat beteken dat geen gelowige so sleg kan sondig dat sy saligheid, sonder dat hy dit weet, verlore raak nie. Ons verlossing word nie deur werke behou nie, net soos ons verlossing nie deur werke verkry word nie. 'n Egte gelowige kan egter bewus kies om hul verlossing aan God terug te gee. Dan sal hulle wees soos dié wat die waarheid geken het en Jesus gekruisig het. Hulle sal na die hel gaan. O'Brien interpreteer "onmoontlik" as onmoontlik vir die persoon, maar nie onmoontlik vir God nie.
3. Die onvergeetlike sonde. Jesus het oor die onvergeetlike sonde gepraat in Matteus 12:31-32, Markus 3:28-30, en Lukas 12:10-11. Een skrywer van die New Geneva Study Bible bl. 1567 (artikel oor die onverskoonbare sonde) glo dat Hebreërs 6:4-6, Hebreërs 10:26-29, en 1 Johannes 5:16-17 ook na die onverskoonbare sonde verwys.
4. Ongelowige se verlies van geleentheid tot verlossing: Daar is geen manier om gered te word behalwe deur Jesus se dood en die inwoning van die Heilige Gees nie. As 'n persoon (sonder bekering) die kom na God deur Jesus verwerp (Johannes 8:24) of die Heilige Gees laster (Matteus 12:31-32; Markus 3:28-29), sal hulle nooit na die Hemel gaan nie. Mense kan sien en proe, maar nie insluk nie.
5. Hipotetiese ad hominem: As verlossing verlore kon raak, sou dit nooit weer verkry kon word nie. Maar aangesien verlossing nie verlore kan raak nie, is hierdie ernstige woorde net 'n verduideliking, nie 'n waarskuwing nie. R.C. Sproul in Now That's a Good Question bl. 592-594 aanhang hierdie siening, alhoewel hy gesê het hy is nie daaroor dogmaties nie. Vreemd genoeg noem die New Geneva Study Bible (bl. 1941) verskeie sienings, maar nie hierdie een nie.
6. Dat 'n Christen vir verdere diens ongeskik raak: 'n Afvallige Christen sou nie die goeie getuienis hê om in hierdie lewe verder van diens te wees nie, en sou hul heerlikheid in die millennium verloor. Die Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 794 neem hierdie siening in.
V: In Heb 6:18, aangesien God die Almagtige enigiets kan doen, hoe kan dit wees dat Hy nie kan lieg nie?
A: Numeri 23:19 en 1 Samuel 15:29 sê dat God nie lieg nie, maar Hebreërs 6:18 sê dat God nie kan lieg nie. Drie aanvullende antwoorde, en almal is waar.
1. God kan enige "ding" doen, maar 'n leuen is nie 'n ding nie. Aangesien God alles deur Sy woord geskep het (Genesis 1, Psalm 33:6,9), en alles wat Hy sê, gebeur (Jesaja 55:10-11), sal alles wat Hy sê, waar wees.
2. Daar is geen eksterne beperkings op God nie, maar God kan kies om interne beperkings wat Hy Self gestel het, na te kom. God kan niks doen wat teen Sy natuur ingaan nie, soos om te lieg, kwaad te doen, of Homself te ontken.
3. Laastens, soos Bible Difficulties and Seeming Contradictions bl. 223 uitwys, beteken "Almagtig" dat God enigiets kan doen wat Hy wil. Aangesien God nie wil lieg nie, is daar geen probleem hier nie.
Klemens van Rome (96–98 n.C.) verwys ook na die konsep in hierdie vers, dat dit onmoontlik is vir God om te lieg, in 1 Klemens hoofstuk 27 bl. 12.
Augustinus van Hippo (388-430 n.C.) het ook die katekumenen geleer dat God Almagtig is, maar Hy kan nie sterf, mislei word, lieg of Homself verloën nie. In werklikheid, as Hy daardie dinge as God kon doen, sou Hy nie werklik Almagtig wees nie. On the Creed hfst. 2 bl. 371
Sien die bespreking oor Jeremia 32:17,27 vir meer inligting.
V: In Heb 6:18, staan die feit dat dit onmoontlik is vir God om te lieg nie in stryd met Jesus se opmerking in Mt 19:26 dat, "By die mens is dit onmoontlik, maar by God is alle dinge moontlik nie." Hoe kan alle dinge vir God moontlik wees, soos Jesus beweer, as dit onmoontlik is vir God om te lieg, soos Hebreërs beweer?
A: Daar is eintlik vier onmoontlikhede by God. God kan nie:
Lieg (Hebreërs 6:18)
Deur die kwaad verlei word (Jakobus1:13 )
Zich verlooën (2 Timoteus2:13 )
Sweer by enigiemand groter as Homself (Hebreërs 6:13)
Geen "ding" is onmoontlik by God nie. Lieg en logiese teenstrydighede is nie "dinge" nie, en God doen dit nie.
V: In Heb 6:18, wat is 'n paar gevolge daarvan om te glo dat God lieg?
A: Een gevolg is dat mense kan afvallig raak en by 'n kultus kan aansluit, soos Ds. Moon se Verenigingskerk. Hier is wat Ds. Moon sê.
"As jy 'n leuen vertel om iemand beter te maak, is dit nie sonde nie... Selfs God vertel baie dikwels leuens." Master Speaks3/16/1973 bl. 11.
Goddelike Beginsel bl. 515 "Daar is twee redes waarom Jesus voorspel het dat die Here op die wolke sou kom. Eerstens, dit was om die waanvoorstellings van antichriste te voorkom. As dit geklarifiseer was dat Christus in die vlees op aarde sou kom, sou die verwarring wat deur die waanvoorstellings van baie antichriste veroorsaak is, op geen wyse verhoed kon word nie. ... Maar gelukkig is hierdie soort verwarring vermy omdat al die gelowiges, wetende dat die Christus op die wolke sou kom, na die hemel opgekyk het."
Goddelike Beginsel bl. 515 "Tweede, dit was om daardie heiliges aan te moedig wat destyds die moeilike pad van geloof geloop het."
Dit is egter 'n ernstige sonde om God 'n leuenaar te noem, gebaseer op 1 Johannes 1:10; 5:10; en Titus 1:2. Hebreërs 6:18 sê God kan nie lieg nie, asook Numeri 23:19 en 1 Samuel 15:29.
As dit reg sou wees om te lieg, sou dit dan reg wees vir ds. Moon om te lieg oor homself as die Messias? Oor watter ander dinge sou dit reg wees vir ds. Moon om vir jou te lieg?
V: In Heb 6:19, wat is die "anker vir die siel", en hoe is die anker 'n anker?
A: 'n Ankier het 'n ketting wat vasgemaak is aan 'n swaar metaalgewig of haak, die werklike deel van die ankier. Die ketting help egter nie veel sonder die swaar haak nie. Net so is ons ankier ons geloof in Christus, en geloof sonder die ankier sou nie stewig wees nie. Net so, as daar geen ketting is nie, dryf die skip weg en help die ankier niks nie. Sonder geloof kan mense ook wegdryf.
V: In Heb 7:1-10, waarom word Jesus met Melgisedek in Gen 14:18-20 vergelyk?
A: Een eenvoudige rede is dat die Ou Testament self die Messias met Melgisedek vergelyk. Psalm 110:4 wys dat die Messias 'n priester vir ewig sal wees volgens die orde van Melgisedek. 'n Misterieuse verwysing terloops is Genesis 14:18-20. Die betekenis word op 'n ietwat minder misterieuse wyse in Psalm 110:4 getoon, en eers uiteindelik in Hebreërs 7:1-10 verduidelik.
Dit is waar dat die skrywer van Hebreërs klem lê op besonderhede wat nie hoofpunte in Genesis was nie. Byvoorbeeld, Abimeleg se vader is ook nie genoem nie, maar dit maak hom nie 'n tipe van Christus nie. Die skrywer van Hebreërs kan nie die punte in Hebreërs 7:1-10 op grond van die gesag van Genesis bewys nie.
Hy het egter nooit beweer dat hy dit kon doen nie. Christene glo dat die Bybel onder die inspirasie en gesag van die Heilige Gees geskryf is. Die skrywer van Hebreërs bring drie dinge na vore:
1. Bewys van die plek van die Messias in vergelyking met Melgisedek, gebaseer op Psalm 110:4.
2. Bewys dat daar 'n ander priesterdom van God was vóór die priesterdom met Aäron.
3. Baie Christene sien Melgisedek ook as 'n voor-inkarnasie-verskyning van Christus.
As 'n kanttekening verstaan die sekte by Qumran Melchisedek as 'n hemelse verlosser wat God se verlossing sou verkondig. Onder die Doodsee-rolle verskyn Melgisedek in die Genesis-apokrifon (1QapGen) 22:14-17 en die manuskrip Melgisedek (11Q13), sowel as in Liedere van die Sabbats-offer (4Q401), en 4Q544. Philo en Josephus verwys ook na Melchisedek, asook Targum Pseudo-Jonathan op Genesis 14:18 en Targum Neofiti I.
V: In Heb 7:1-10, wat is die "orde van Melgisedek"?
A: Dit is nie 'n Christelike uitdrukking nie, want hierdie uitdrukking word reeds 'n duisend jaar voor Christus in Psalm 110:4 gebruik. Die Ou Testament vertel ons min oor die orde van Melgisedek, behalwe vir drie dinge wat ons daaruit kan aflei.
1. Dit is totaal onafhanklik van die Israelitiese priesterdom volgens die orde van Aäron.
2. Genesis 14:18-20 wys dat dit die priesterdom van Aäron voorafgegaan het.
3. Psalm 110:4 wys dat dit in die toekoms 'n rol sou speel met die koms van die Messias.
V: Bewys Heb 7:1-11, tesame met Christus se maagdelyke geboorte, dat ons skuldig is aan die sondes van al ons voorvaders omdat ons in hulle lende was?
A: Nee. Esegiël 18 en Deuteronomium 24:16 sê spesifiek dat ons nie skuldig is aan ons vaders se skuld nie.
Die meeste Christene sien 'n belangrike praktiese rede waarom Jesus op die wyse gebore is waarop Hy gebore is; anders as ons, is Jesus sonder 'n sondige natuur gebore. Daar is geen behoefte om 'n tweede rede aan te neem nie, dat Jesus nie die skuld van Josef, Adam, of enigiemand daartussenin gehad het nie.
V: Bewys Heb 7:1-11 dat ons skuldig is aan Adam se sonde omdat ons in Adam se lende was?
A: Nee, om drie redes.
1. Hierdie vers bewys nie meer skuld vir Adam se sondes as wat dit skuld bewys vir die sondes van al ons ander voorvaders nie.
2. Nee, want Esegiel 18 en Deuteronomium 24:16 wys dat elke persoon vir sy eie sondes sterf. Dit noem spesifiek dat ons nie as regverdig verklaar word op grond van ons vaders se geregtigheid nie, en ons is nie skuldig weens ons vader se sonde nie.
3. Nee, want selfs al het ons onbewustelik in Adam gesondig, toon Romeine 4:15 en 5:13 dat sonde nie getel word waar daar geen wet is nie.
Egter, selfs al is ons dalk nie skuldig aan die sondes van ons vaders nie, kan ons steeds die gevolge van hulle sonde dra.
V: In Heb 7:1-11, wat beteken dit?
A: Alhoewel die direkte waarnemings eenvoudig is, is dit die verband met die skrywer se punt wat interessant is.
1. Abraham, wat 'n tiende van die buit aan Melchisedek, 'n nie-Hebreeuse priester van die Allerhoogste God, gegee het, bewys dat dit moontlik was om 'n priester te wees sonder om uit die Aäroniese orde te kom.
2. Verder toon die feit dat Abraham, voorvader van Levi, 'n tiende van die buit aan Melchizedek gegee het, aan dat Melchizedek se priesterdom groter is as die Aäroniese priesterdom.
V: In Heb 7:2-4, was Melchisedek regtig Jesus of nie?
A: Daar is twee moontlikhede oor hierdie geheimsinnige figuur.
Melchizedek was Jesus: Melchizedek kon Christus Self gewees het, wat op aarde verskyn het voor Sy incarnasie in Betlehem. Aangesien daar staan dat Melchizedek sonder vader of moeder, sonder begin van dae of einde van lewe was, is Melchizedek Jesus, tensy Hebreërs 7:3 bloot beteken dat hierdie dinge nie in Genesis opgeteken is nie. Baie vroeë Christene het dit geglo.
Melchisedek was 'n tipe van Jesus: Melchisedek was 'n gewone man wat God gevolg het. Daar staan dat Melchisedek "gemaak soos Jesus" was, en Christus was 'n priester "na die orde van Melchisedek", maar dit sê nooit dat Jesus Melchisedek is nie.
V: In Heb 7:2-11, sê die Skrif dat Melchisedek beslis Jesus is of nie?
A: Die antwoord is eenvoudig en behoort vir almal duidelik te wees: die Skrif sê dit nie. Dit is vaag, en waarskynlik doelbewus so. Dit is betekenisvol dat die punt van Hebreërs 7:2-11 duidelik is ongeag of Christus Melgisedek is of nie.
V: In Heb 7:3, is Melchisedek herinkarneer?
A: Nee. Al is daar eintlik vyf baie verskillende teorieë oor reïnkarnasie – Westerse Nuwe Tyd, Hindoe, Boeddhisties, Alawities-Moslem en Ghulat-Moslem – ondersteun hierdie vers geen daarvan nie. Hebreërs 7:3 vergelyk Jesus met Melgisedek. Sommiges meen Melgisedek is bloot 'n analogie of 'n "tipe" van Christus. Ander glo dat Melgisedek eintlik 'n voor-inkarnasie-verskyning van Christus was. Hoe dit ook al sy, alle Christene stem saam dat Jesus sedert die begin van die tyd bestaan het. Om egter te glo dat God die Seun van ewigheid af bestaan het, beteken nie dat enige van ons bestaan het voordat ons bevrug is nie.
V: In Heb 7:9-10, wys dit op enigerlei wyse dat 'n menslike fetus slegs potensieel menslik is, nie 'n werklike een nie, en dus is aborsie aanvaarbaar?
A: Nee. Eerstens was Levi nie Abraham se direkte seun nie, maar sy agterkleinseun. Om 'n saak te maak van die onbelangrikheid van die lewe van 'n fetus op grond van die belangrikheid van Levi se afkoms, toon 'n desperaatheid om Bybelse argumente ten gunste van aborsie te vind. Sien die bespreking oor Romeine 5:12 vir meer inligting.
V: In Heb 7:14, hoe sê die skrywer dat 'n priester uit Juda kan kom?
A: Vyf punte om in die antwoord in ag te neem.
1. Jesus was op twee maniere uit Juda: deur sy aangeneemde wettige vader (Josef) en deur Maria by geboorte.
2. Daar word erken dat niemand uit Juda 'n priester na die orde van Aäron kon wees nie.
3. Maar daar kan ander priestersordes wees. Spesifiek was Melchisedek 'n priester wat nie van Aäron afgestam het nie en wat vroeër as Aäron was.
4. Die priesterlike orde van Melchizedek was groter as die priesterlike orde van Aäron met
4a. Aäron en Levi se voorvader het tiendes aan Melgisedek betaal.
4b. Dit is so gesê deur 'n direkte eed van God in Psalm 110:4.
5. Jesus is deur God die Vader aangestel om as 'n priester volgens die orde van Melgisedek te dien, nie Aaron nie.
V: In Heb 7:18, waarom doen God dikwels iets anders as wat Sy mense verwag?
A: Soms kan dit wees omdat ons lae of verkeerde verwagtinge het, maar daar is dikwels meer daaraan as dit. God verkies dikwels die onverwagte bo die verwagte, sodat God die eer kan ontvang, nie ons nie. Dit is ook 'n herinnering vir ons dat Sy weë en gedagtes baie hoër is as ons s'n, soos Jesaja 55:8-9 sê. Dit is ook 'n herinnering vir ons dat dit nie deur ons krag of mag is nie, maar eerder deur God se Gees, soos Sagaria 4:6bf leer.
V: In Heb 7:19 en 8:13 het Moses se Wet niks volmaak gemaak nie, of was die Wet volmaak soos Ps 19:7 sê?
A: In hierdie verse beteken volmaak om sy beoogde doel te vervul. Die Wet was perfek in sy doel om God se gebooie vir ons te wys, soos Romeine 3:20 toon. Maar die Wet was nie perfek in die doen van wat dit nooit bedoel was om te doen nie: mense te red. Die Wet het niemand gered nie, en daarom kon dit geen persoon perfek maak nie; God doen dit. Eintlik het ons nie gebooie om te volg nie; eerder het ons Christus om te volg en gebooie om te onderhou.
V: In Heb 7:27, was dit reg dat die Jode offers ná die verwoesting van die Tempel sou staak, omdat hulle net offers moes bring wanneer daar 'n tempel was?
A: Dit sou nuus wees vir Dawid, wat die ark deur sy bewind in 'n tent gehad het. As mens daaroor nadink, sou dit nuus wees vir Moses, Josua, Debora, Gideon, Samuel en ander. Daar is geen vers in die Ou Testament (Tanach) wat sê dat alhoewel hulle geoffer het voordat hulle 'n tempel gehad het, hulle, nou toe die tempel gebou en verwoes is, nie kon teruggaan na wat hulle voorheen gedoen het nie.
V: In Heb 8:1, was Jesus ons priester, of ons offer?
A: Albei. Hebreërs 8:1 begin met "Die kern van wat ons sê…" dus is dit die hoogtepunt van waarom hy al die vorige onderwerpe bespreek het. In hierdie unieke situasie was Jesus beide ons Hoëpriester en ons offer.
V: In Heb 8:1 en Heb 9:11, hoe was Jesus gekwalifiseer om ons hoëpriester te wees?
A: Voordat hierdie vraag beantwoord word, is dit belangrik om eers die rol van 'n hoëpriester te verstaan. Die hoëpriester het een ding gedoen wat geen ander priester kon doen nie: op die Dag van Versoening het hy die allerheiligste binnegegaan en die offers aan God aangebied. As 'n mens het hy die volk voor God verteenwoordig. God het die nageslag van Aäron gekies om God aan die volk voor te stel. Jesus is op ten minste vier maniere gekwalifiseer as ons hoëpriester.
1. Jesus het die offer vir ons eenmalig gebring deur Homself te offer. Jesus het die straf vir ons sondes betaal. Petrus, Moses en Johannes was goeie mense, maar hulle kon nie die straf vir ons sondes betaal nie, omdat hulle nie sondeloos was nie.
2. Soos ander hoëpriesters, verteenwoordig Jesus God vir ons. Hy kan dit beter doen as enige bloot sterflike hoëpriester, omdat Jesus God is (Hebreërs 1:8-9; Johannes20:28 ), en die volheid van God in Hom woon (Kolossense1:19 ).
3. Soos ander hoëpriesters, verteenwoordig Jesus ons voor God. Hy kan dit doen omdat Hy in alle opsigte soos ons was (Hebreërs 2:17).
4. Die Israeliete het 'n nuwe hoëpriester nodig gehad elke keer as die ou hoëpriester gesterf het (Hebreërs 7:23-25). Jesus is in die Hemel lewendig, en Hy is gister, vandag en vir ewig dieselfde (Hebreërs 13:8).
V: In Heb 8:1-3, is dit reg om 'n man op aarde vandag ons priester te noem?
A: Dit is oorbodig om enige ander priesters te hê. Jesus is die enigste priester wat ons vandag nodig het om ten minste drie redes.
Uitdruklik word Jesus in Hebreërs 8:1 as ons hoëpriester benoem.
In die verlede het Jesus eenmalig een offer gebring (Hebreërs 10:14), eenmalig (Hebreërs 9:12; 10:10). Katolieke en sommige Luterane moet daarop let dat Hebreërs9:26 duidelik wys dat Jesus nie sedert die grondlegging van die wêreld gely het nie.
Selfs vandag leef Jesus om vir ons voor die Vader te voorspraak te doen (Hebreërs7:25 ).
Aan die ander kant is alle gelowiges in 'n mindere sin priesters volgens 1 Petrus 2:9; Openbaring 1:6 en 5:10.
V: In Heb 8:5, wat was die doel van die voorbeeld van die Tabernakel?
A: God het Sy heerskappy en koninkryk na die aarde gebring. Hebreërs 8:5 sê die Tabernakel was 'n afskrif en skaduwee van wat in die hemel is. Maar net soos 'n tweedimensionele tekening nie identies is aan 'n tweedimensionele foto nie, en nog minder aan 'n driedimensionele voorwerp, beteken dit nie dat die hemel presies soos die aardse Tabernakel is nie. Die Tabernakel is nie vir God gebou nie, wat dit nie nodig gehad het nie, maar eerder sodat God vir ons 'n prentjie van Sy skeiding en heiligheid kon wys.
V: In Heb 8:5, ondersteun die feit dat die tabernakel 'n skaduwee van hemelse dinge is, die platonistiese idee dat ons wêreld skaduwees van die werklike wêreld van idees is?
A: Nee. Alhoewel waarskynlik die meeste Griekssprekendes ten minste ietwat vertroud was met Plato, was Plato se wêreld van idees nie een van materiële strukture nie. Byvoorbeeld, Plato se filosofie sou (tamlik dwaas) leer dat rusbanke in hierdie wêreld onvolmaakte, gewysigde kopieë was van die abstrakte, "ideale rusbank". Net so is beddens onvolmaakte, gewysigde kopieë van die "ideale bed". Ons kom 'n probleem teë met La-Z-Boy-banke of uitskuifbeddens. Miskien moes die ideale wêreld 'n nuwe entiteit skep toe die La-Z-Boy-bank in die werklike wêreld uitgevind is.
Anders as die Grieke, het die skrywer van Hebreërs en die res van die Bybel verstaan dat die Hemel materiële aard was, met (verheerlikte) vlees en struktuur. Ander antieke Joodse boeke wat wys dat hulle die aardse Tabernakel as 'n kopie van 'n materiële hemelse tabernakel beskou het, is 2 Baruch 4:5; en Antiquitates Judaicae 3:123 (c. 93–94 n.C.), en De Bello Judaico 5:212–213, albei deur Josefus.
V: In Heb 8:5-7,13; 9:1,15; 10:9,16, aangesien die Mosaïese wet die eerste verbond was, wat van die verbonde met Adam, Noag en Abraham?
A: Hierdie ooreenkomste was met individue, nie met 'n nasie of volk nie. Sien ook die volgende vraag.
V: In Heb 8:5-7,13; 9:1,15; 10:9,16, leer die Bybel "verbonde" of "bedelinge"?
A: Die Bybel leer albei. Eintlik is daar sewe punte waarop Christene wat verbondsdenkers en dispensasiedenkers is, kan saamstem, en 'n paar verskille.
Ooreenkoms:
A1. Almal wat gered is, gered word of gered sal word, is deur Jesus gered. (Hebreërs 11:39-40; Titus 2:11; Hebreërs 2:9; 1 Johannes 2:2; 1 Timoteus 2:6) Sien 1001 Bible Questions Answered bl. 77-78, 85 ('n dispensasionalis) vir meer oor hoe Ou-Testamentgelowiges "presies op dieselfde wyse as Nuwe-Testamentgelowiges deur Christus gered is".
A2. In die Ou Testament het mense ook individueel 'n verbond met God gesluit (Psalm 50:5).
A3. God het 'n reeks ooreenkomste met Adam, Noag, Abraham, Isak en Josua gesluit.
A4. In die Ou Testament het mense gesamentlik 'n verbond met God gesluit (Jeremia 34:13,18).
A5. Daar was en sal net twee verbonde wees, die eerste was onder Moses (Hebreërs 9:9), en die tweede en ewige verbond (Hebreërs13:20 ), wat superieur is (Hebreërs 8:6).
A6. Ons is nou in die bedeling/administrasie van genade (Efesiërs 3:2). Die Ou Testament het vorentoe gekyk na Christus se verzoening, terwyl ons nou agtertoe kyk na Christus se verzoening.
A7. Daar sal 'n toekomstige bedeling wees wanneer alle dinge saam onder Christus sal wees (Efesiërs1:10 ).
Verskille en klemleggings:
Verskeie verbonds- en dispensasionale teoloë is dit nie eens oor 'n aantal dinge nie:
1. Verbonds-teoloë sê dat al God se Ou-Testamentse beloftes vandag slegs in die kerk vervul is. Die ongelowige Jode is uitgeent, en vanaf daardie tyd af is die "Israel van God" die kerk, en die Jode vandag verskil nie van enige ander etniese groep nie. Nietemin leer R.C. Sproul in Now That's a Good Question, bl. 504–505, dat op grond van Romeine 11 "God nog 'n ander hoofstuk het om vir die Joodse volk as sodanig te skryf."
Dispensasionaliste sê dat sommige van God se Ou-Testamentiese beloftes in die toekomstige Israel vervul sal word, soos die 144 000. Jode vandag is steeds God se uitverkore volk. Wat die toepassing van hierdie teologie betref, was dit dispensasionaliste, nie verbondsleerlinge nie, wat humanitêre lugbrûe bevorder het om Jode in die voormalige Sowjetunie te help om te vertrek en na Israel terug te keer.
2. Oor die algemeen lê dispensasionaliste nie dieselfde klem op die nakoming van die Wet nie, insluitend die wet van die tiend en die Sabbat/Here se Dag. Sien Now That's a Good Question bl. 436–438 vir 'n verbondsbeskouer se siening dat tiend 'n wet vandag is, en 1001 Bible Questions Answered bl. 107 vir 'n dispensasionalis se siening waarom dit nie vandag 'n wet is nie, maar 'n saak van vryheid. 1001 Bible Questions Answered bl. 109–110 sê waarom die Sabbat nie vir vandag is nie.
3. Ultra-dispensasionalisme, wat deur die Dallas Theological Seminary (1001 Bible Questions Answered, bl. 114) en ander dispensasionaliste verwerp word, leer dat ons nou in 'n ander bedeling as die Nuwe-Testamentiese tyd leef, en dat doop vandag nie geldig is nie. Sien die bespreking in 1 Korintiërs 1:17 vir meer inligting oor die fout van ultra-dispensasionalisme.
4. Een verbonds-teoloog, John Gerstner, beweer dat dispensasionaliste die rol van Christus in die verlossing vir almal te alle tye onderspeel. Dispensasionaliste ontken hierdie beskuldiging.
Vir 'n voorbeeld van 'n verbondsbeskouing, sê R.C. Sproul in Now That's a Good Question bl. 283-284: "verlossing vind presies op dieselfde wyse in die Ou Testament plaas as in die Nuwe Testament – deur geloof. Die enigste verskil is dat die geloof van die Ou Testament in 'n toekomstige belofte was wat nog nie vervul was nie."
5. Verbonds-teoloë, soos Gerstner en die New Geneva Study Bible (p.1990), beweer dat sommige dispensasionaliste "goedkoop genade" leer en God se wet ignoreer. 'n Dispensasionalistiese seminariestudent wat ek ken, het, toe hy dit gelees het, van verbasing uitgeroep. Dit gaan sonder sê dat dispensasionaliste ook hierdie beskuldiging ontken. Dit was egter sommige dispensasionaliste, nie verbonds-teoloë nie, wat die siening bevorder het dat jy Christen kon wees deur net Jesus as jou Verlosser te aanvaar, en dat dit om Hom jou Here te maak 'n latere opsie was.
6. Ekstreme dispensasionele leer beklemtoon soms dat die Evangelie vandag red, amper tot die uitsluiting dat dit God is wat red. Is God magteloos om babas en ernstig geestelik gestremdes te red omdat hulle nie die Evangelie gehoor het nie?
Oor die algemeen bewys die feit dat sommige mense 'n standpunt tot die uiterste neem nie dat daardie standpunt verkeerd is nie, as die nie-ekstremistiese weergawe van daardie siening 'n balans bevat wat teen die uiterste beskerm. Ekstremiste wat 'n siening tot sy logiese gevolgtrekkings neem, demonstreer egter dat die hele standpunt verkeerd is, as daar geen leer is wat verbied dat dit tot die uiterste geneem word nie.
V: In Heb 8:10, aangesien Jesus vir almal gesterf het, hoe is die tweede verbond dan net met die huis van Israel?
A: Hebreërs 8:10 sê die verbond sal met Israel wees; dit sê nie niemand anders as Israel nie. Maar, korrek verstaan, is dit met Israel, en alle gelowiges word in God se uitverkore volk aangeneem. Twee spesifieke punte:
1. Alle gelowiges is geestelik seuns van Abraham, volgens Efesiërs 2:12-13; Galasiërs 4:24-28; Romeine 4:12,16-17.
2:372. Selfs Jode wat weier om in Jesus te glo, gaan in hul sondes sterf volgens Matteus 23:29-33; Johannes 8:24; Handelinge20:21 ; en Romeine 9:6.
V: In Heb 8:11 en Jer 31:33-34, behoort ons mekaar te onderrig?
A: Ja, dit is so. Hierdie vers sê nie net dat ons mekaar nie sal onderrig nie. Dit sê eerder dat ons mekaar nie sal onderrig deur te sê "Ken die Here" nie, omdat alle gelowiges die Here sal ken.
Daar is hier 'n belangrike teologiese punt. Terwyl in die Ou-Testamentiese tye slegs 'n paar gelowiges die Heilige Gees in hulle gehad het, het in die Nuwe-Testamentiese tye alle gelowiges die Heilige Gees in hulle. Johannes14:23 wys dat almal wat Christus het, die Heilige Gees het. Romeine 8:9-11 wys dat dié wat vandag nie die Heilige Gees het nie, nie Christus het nie.
V: In Heb 8:13, hoe kon die Ou Verbond verdwyn, aangesien Jesus in Mt 5:18 en Lk 16:17 gesê het dat nie een jota of tittel sal verdwyn nie?
A: In Lukas 16:17 het Jesus gesê dat die Wet nie sal verbygaan nie. In Matteus5:18 het Jesus gesê dat geensins 'n jota of tittel sal verbygaan voordat alles vervul is nie. Sien die bespreking oor Romeine 7:6 vir meer inligting.
V: In Heb 9:2-4, kortliks, was die goue wierookaltaar in die Allerheiligste, of was dit in die Heilige Plaas soos Eks 30:6 en Lev 16:12-13,18 wys?
A: Sommige antieke manuskripte van die boek Hebreërs sê hierdie altaar was in die Heilige Plek, maar ons is nie verplig om op daardie manuskripte staat te maak om die vraag te beantwoord nie.
Kort antwoord: Was die voorhangsel deel van die Heilige of van die Allerheiligste, aangesien dit die twee van mekaar geskei het? Jy kan sê dit was deel van albei. Net so gee 1 Konings 6:22 die antwoord oor die altaar. Daar staan dat die altaar by die Allerheiligste "hoort". Die altaar, tesame met die voorhangsel, het die grens gevorm, toe die voorhangsel teruggeskuif is sodat die Hoëpriester op die Versoendag daardeur kon gaan.
Sien die volgende vraag vir 'n meer gedetailleerde verduideliking.
V: In Heb 9:2-4, was die goue wierookaltaar in die Allerheiligste, of was dit in die Heilige Aparte soos Eks 30:6 en Lev 16:12-13,18 wys?
A: Sien die vorige vraag vir die kort antwoord.
Lang antwoord: Daar is soveel verklarings om hierdie vraag te beantwoord, dit is 'n raaisel om deur hulle te sif om die korrekte een te vind. Die antwoorde kan almal in drie kategorieë geplaas word: woorde, beweging en doel. Elkeen het 'n minste waarskynlike antwoord en een of twee meer waarskynlike antwoorde.
Eerstens drie feite wat nie direk by die antwoord betrokke is nie, en dan die antwoord.
Feit 1: Gebruik op die Dag van Versoening: Die priester het slegs een keer per jaar die Allerheiligste binnegegaan. Die priester het gloeiende kole van hierdie altaar geneem en agter die voorhangsel in die Allerheiligste ingegaan (Levitikus 16:12-13).
Feit 2: Posisie van die altaar: Eksodus 30:1-10 wys dat die priester (nie noodwendig die hoëpriester nie) elke oggend wierook op die met goud oorgetrekte altaar moes brand. Dit is wat Sagaria, die vader van Johannes die Doper, besig was om te doen toe 'n engel langs hierdie altaar aan hom verskyn het in Lukas 1:8-11. Sagaria was deel van 'n afdeling priesters, en was dus nie 'n hoëpriester nie. Levitikus 16:12 toon ook dat die altaar in die Heilige Plaas was, nie in die Allerheiligste nie. 1 Konings 6:22 kan beteken dat die altaar in die Allerheiligste was, maar nie noodwendig nie. 1 Konings 6:22 sê net dat dit "toegehoort" het by die allerheiligste dinge (wat beteken op die Dag van Versoening), nie dat dit fisies daar geleë was nie. Volgens When Critics Ask bl. 517 het Philo, Josephus en ander Joodse skrywers ook gesê dit was in die heilige plek. In teenstelling hiermee verklaar Die Apokalips van Baruch 6:7 dat die altaar in die Allerheiligste was.
Feit 3: Twee altare (onwaarskynlik): Al sou daar twee altare kon wees, is dit uiters onwaarskynlik, omdat daar geen Bybelse of ekstra-Bybelse verwysing na twee altare is nie.
Woordebetekenis (onwaarskynlik): Die letterlike Griekse woord in Hebreërs 9:3 is "instrument van wierook". Grammatikaal kan dit verwys na die wierookpan wat die priester by hom gedra het. Dit is egter onwaarskynlik, want dan sou die boek Hebreërs elkeen van die ander drie meubelstukke in die Tabernakel in detail beskryf, die wierookpan noem en die wierookaltaar in stilte oorsien. Ook gebruik die Joodse skrywers Philo en Josephus hierdie woord om na die altaar te verwys.
Ou-Testamentiese manuskripverskil: Al sê die Masoretiese teks en die Septuaginta beide dat die altaar in die Heilige Plaas was, sê die Samaritaanse Pentateug dat dit agter die voorhangsel was (in die Allerheiligste).
Nuwe-Testament-manuskripvariasie: Die Griekse manuskripte Vaticanus, die Koptiese weergawes en die Ethiopiese weergawe sê dit is in die Heilige Plaas, nie in die Allerheiligste nie. Dit is egter waarskynlik nie die oorspronklike lezing nie.
Vroeë Christelike skryfwerk: Vyf Boeke Teen Marcion, deur Tertullianus, in boek 4, reëls 140–145, noem die goue altaar in die Allerheiligste.
Jaarlikse beweging van die altaar op die Versoendag (onwaarskynlik): Is die altaar een keer per jaar beweeg? Dit is onwaarskynlik. Die altaar was van akasiahout gemaak en met goud oorgedra. Dit was klein, ongeveer 3 voet by 1 ½ voet by 1 ½ voet van grootte. Gegote goud is baie dig, ongeveer 19,3 g/cm³. As ons aanneem dat die dikte van die goud 'n agtste van 'n duim was, sou die gewig van die goud 225–235 pond wees. Al kon dit deur een man gestoot word, was dit nie baie draagbaar vir 'n priester wat ook wierook en 'n wierookbrander vir kole sou dra nie. Ander priesters kon nie help om dit binne die heiligste plek in te dra nie (Levitikus 16:17; Hebreërs 9:7). Daarom is die altaar waarskynlik nie op die Dag van Versoening beweeg nie.
Eenmalige beweging van die altaar: Daar was "die altaar wat aan die binneste heiligdom behoort het", soos 1 Konings6:22 , verklaar. Die Hebreeus hier is dubbelsinnig: dit kan óf beteken dat die altaar in Salomo se tyd in die Allerheiligste geleë was, óf dat die altaar aan die Allerheiligste behoort het. As die eerste betekenis bedoel is, was die altaar in die Allerheiligste in Salomo se Tempel. Dit is egter onwaarskynlik, aangesien Sagaria in Lukas 1:8–11 wierook op hierdie altaar gebrand het toe die engel aan hom verskyn het, soos daar in Levitikus 16:12 gesê word dat die priesters (nie net die hoëpriester nie) dit moes doen. Buite die Bybel kry ons gemengde seine hieroor. Philo en Josephus sê die altaar was in die Heilige Plaas, maar Die Openbaring van Barug 6:7 verklaar dat die altaar in die Allerheiligste was.
Beweeg die gordyn: Stel die tweede betekenis van 1 Konings 6:22 voor. 'n Belangrike stuk ontbrekende inligting is hoe die priester, met 'n wierookpan vol vuur, wierook en bloed aan sy vinger in sy ander hand, agter die voorhangsel sou ingaan. (Hy kon nie net daaronder ingeskuif het nie.) Matteus 27:51 dui daarop dat die voorhangsel nie twee voorhange was wat in die middel vasgemaak was nie, maar een soliede stuk. Stel jou vir 'n oomblik voor dat die priester eenvoudig tussen die muur en die voorhangsel aan een kant ingedruk het. Dit sou problematies wees met al die goed wat hy gedra het, en hy moes hoop dat die wierookpan nie die voorhangsel aan die brand steek nie. 'n Meer waarskynlike scenario is dat die priester die voorhangsel oopgemaak het, ten minste deels, en toe ingegaan het. Sodra die voorhangsel oopgemaak was, was die altaar deel van die Allerheiligste en is dit in die seremonie daar gebruik.
Dit is soortgelyk aan ons gebede op aarde. Ons is sondig en nie 'n deel van God se Heiligste Plek in die Hemel nie. Eendag sal die voorhangsel vir ons egter opgeskuif word, en Openbaring 5:8; 8:3-4 wys dat nie net ons nie, maar ook ons gebede in die Heiligste Plek in die Hemel sal wees. (Dit motiveer jou om te bid, of hoe?)
V: In Heb 9:4, is die kliptafels dieselfde as die boek van die Wet in Dt 31:24-26?
A: Nee. Deuteronomium 31:24-26 wys dat die Boek van die Wet die Tora was (die eerste vyf boeke van die Bybel), en nie die Tien Gebooie nie. Die oorspronklike Tora is langs die ark geplaas, nie daarin nie. Die kliptafels was die Tien Gebooie.
V: In Heb 9:4, was die drie dinge in die Verbondsark, of voor die ark soos Eks 16:33-34, Num 17:10-11, 1 Kon 8:9, en 2 Kron 5:10 aandui?
A: Terloops, die ark word ook die ark van die Getuienis genoem (Eksodus 25:16-22), omdat dit die "getuienis" bevat het, dit wil sê die kliptafels van die Tien Gebooie.
Vroeër in die ark: Eksodus 16:33-34 sê die kruik met manna is voor die Here geplaas om vir die komende geslagte bewaar te word. Numeri 17:10-11 sê hulle moes Aäron se staf voor die Getuienis sit. Al sê Hebreërs 9:4 dat daardie dinge binne-in die ark geplaas is, is dit waarskynlik dat hierdie dinge in die ark geplaas is. Eksodus 25:21, Eksodus 40:20 en Deuteronomium 10:2,5 sê Moses het die kliptafels in die ark gesit. Wanneer Eksodus 40:20 sê die kliptafels is in die ark gesit, is dit moontlik dat die ander twee voorwerpe destyds ook daarin gesit is.
500 jaar later, in Salomo se tyd, nadat die ark deur die Filistyne gevang is, en nadat 70 mans in die ark gekyk het (1 Samuel 6:19), bevat die ark in 1 Konings 8:9 en 2 Kronieke 5:10 slegs die kliptafels. Hebreërs 9:4 verwys na wat oorspronklik in die ark was.
V: In Heb 9:6-9, wat was die doel van al hierdie skeiding in die tabernakel?
A: Sommige geboue vandag het beperkte toegang tot sekere dele, soos elektrisiteitskamers, om veiligheidsredes om die aantal sterftes te verminder.
In die Ou-Testamentiese tyd het dit grafies die skeiding tussen die heilige God en die sondige mens beklemtoon. Selfs die hoëpriester kon net een keer per jaar ingaan. Dit is net een spesifieke man, uit een familie, uit een stam, uit die hele bevolking. Volgens Josefus, gedurende die tempelperiode toe die priester ingegaan het, het hy twaalf klokkies om die onderkant van sy mantel gehad en 'n tou om sy middel. Wat sou gebeur as God so ontevrede met die priester was, en die priester binne die heilige der heiliges gesterf het? Wie sou hom uitbring? Vandaar die tou om sy middel, sodat iemand hom uit kon trek, en die klokkies, wat sou rinkink om aan te dui dat hy nog beweeg.
Die Joodse rabbyne in Talmud Yoma 5:1 sê dat toe die hoëpriester ingegaan het, "maar hy het sy gebed nie verleng nie, sodat hy Israel nie in vrees sou stel nie". Nadat hy ingegaan het (en uitgekom het), sou hy 'n feesmaal met sy vriende hou.
V: In Heb 9:12-14, wat is presies "verlossing"?
A: Dit was geen raaisel vir Joodse mense nie; dit was 'n algemene konsep in die Ou Testament. Elke eerstgeborene dier moes geslag word, behalwe dat dit volgens Eksodus 13:13 "losgekoop" kon word deur iets in sy plek.
Net so moes die eerstgeborene kinders losgekoop word deur 'n dier te offer, soos Eksodus 13:14-16 wys. In Lukas 2:23-24 het Maria en Josef 'n offer aangebied nadat Jesus gebore is, soos Levitikus 12:6-8 beveel het.
God het die Israeliete uit die slawerny van die Egiptenare verlos in Eksodus 6:6 en Deuteronomium 7:8.
Oor die algemeen is die betekenis van verlossing, lytrosis in Grieks, om iets vry te stel deur betaling van 'n losprys volgens The Expositor's Bible Commentary, vol. 12, bl. 86.
In die Ou-Testamentiese tyd het God mense op "krediet" gered, wetende wat Christus sou doen.
V: In Heb 9:15, was Christus se betaling vir ons sondes retrospektief?
A: Absoluut ja. Hebreërs 9:15 sê dat Christus gesterf het vir sondes wat onder die eerste verbond gepleeg is. In God se seker kennis is Jesus geslag vanaf voor die grondlegging van die wêreld in Openbaring 13:8. Romeine 3:25 dui ook daarop dat Hy dit gedoen het vir vorige sondes wat tot dan toe ongestraf gelaat is.
V: In Heb 9:21, waar staan daar dat die tabernakel en ander dinge met bloed besprinkel is?
A: Dit staan nie so in die Ou Testament nie; maar Joodse mense was blykbaar daarvan bewus. Josefus noem dit in Antiquitates Judaicae boek 3 bl. 205-206. [viii 6].
V: In Heb 9:25-28, kon Jesus baie kere tydens die Rooms-Katolieke Mis met die brood en wyn geoffer word?
A: Egte Christene is hieroor nie eens nie.
Lutherse en Katolieke Christene sê ja. 'n Lutherse het geleer dat aangesien God tydloos is, die verzoening tydloos kan wees. Die Here se Aandmaal is 'n tydlike verbinding met die tyd toe Christus aan die kruis gesterf het deur die tydloosheid van God.
Ortodokse Christene leer die werklike teenwoordigheid van Christus in die eucharistie, maar hulle laat dit 'n raaisel hoe dit gebeur.
Die meeste protestantse Christene sê nee.
In Johannes 19:30 is "Dit is volbring" die laaste woorde van Jesus. Dit is eintlik 'n rekeningkundige term wat vertaal kan word as "volledig betaal."
Hebreërs 9:25-28 leer uitdruklik dat Jesus nie weer en weer 'n offer bring nie; eerder is Jesus eenmalig geoffer.
In Hebreërs 10:11-12 het Jesus nie sy godsdienstige plig dag ná dag uitgevoer nie; eerder het Jesus vir alle tye een offer vir sondes aangebied. Toe het Jesus gaan sit, 'n posisie van gerief, guns en eer.
V: In Heb 9:27-28, kan reïnkarnasie waar wees en ooreenstem met die Christendom?
A: Nee, om verskeie redes.
In die algemeen laat God almal op die laaste dag liggaamlik opstaan, wat nie veel sin maak as ons nie een, en slegs een, liggaam het nie.
In Hebreërs 9:27-28 staan daar spesifiek dat "die mens bestem is om een maal te sterf, en daarna die oordeel te ontvang".
In 2 Samuel 12:22-23 het Dawid oor sy dooie baba gesê: "Ek sal na hom [die graf] gaan, maar hy sal nie na my terugkeer nie." Die Skrif neem Dawid se woorde akkuraat op, maar hierdie vers sou nie bewys dat Dawid se mening korrek was nie, behalwe in kombinasie met Hebreërs 9:27-28.
Prediker 11:3 sê dat waar 'n boom val, daar sal dit lê. Die konteks van Prediker 11:1-3 is oorsaak en gevolg, en die konteks van die hele boek is lewe en dood onder die son.
Reïnkarnasie was nie net afwesig in die hele Ou en Nuwe Testament nie, maar ook in die Joodse en Christelike tradisie. Die konsep is deur 'n paar heidense Grieke geglo. Christene was bewus van die konsep en het reïnkarnasie ten volle verwerp as onbybels, soos deur Hippolytus getoon.
Hippolytus (Teen Plato, vers 2), in sy uitgebreide bespreking van Hades, noem ook kortliks dat opstanding nie beteken dat die siel na ander liggame oorgedra word nie, maar eerder dat God die liggame self opwek. In Die Weerlegging van Alle Ketterse Geloofte, 1:2, noem Hippolytus dat Pythagoreërs geglo het in die dwaling dat die siel deur opeenvolgende liggame gaan.
Die Octavius van Minucius Felix, hoofstuk 34 bl. 194 (na 205 n.C.), noem die idee dat mense se siele in diere terugkeer [reïnkarnasie] die "hoerery van narre."
As iemand kies om in reïnkarnasie te glo ongeag wat die Bybel sê, is dit een ding, maar lieg asseblief nie oor wat die Bybel sê nie. Gebruik watter menslike woorde jy ook al begeer, maar probeer asseblief nie om God se Woord te verdraai om iets te sê wat God nie gesê het nie.
Vir meer oor reïnkarnasie, sien die bespreking oor Lukas 1:15; 1 Korintiërs 15:37; Galasiërs 1:15-16, Galasiërs 6:7-8, Hebreërs 7:3, en Jakobus 3:6.
V: In Heb 9:28v, wat beteken "dié wat wag", apekdechomenois?
A: Hierdie woord word sewe keer in die Nuwe Testament gebruik: Romeine 8:19,23,25; 1 Korintiërs 1:7; Galasiërs 5:5; Filippense 3:20; Hebreërs 9:28. Elke keer verwys dit na dié wat op die terugkeer van Christus wag. Hoe gepas is dit om jouself, en dié in jou plaaslike kerk, onder "dié wat wag" te reken.
V: In Hebreërs 10:1-2, in die fliek "The Truman Show" het die held in 'n onwerklike wêreld gewoon. In 'n sekere sin het die Ou-Testamentiese gelowiges in 'n "skaduwêreld" gewoon, met slegs 'n skaduwee van Christus in die Ou-Testamentiese offers. Hoe leef ons vandag in 'n "skaduwêreld"?
A: Die Griekse woord vir skaduwee, skia, kan na baie soorte skaduwees verwys, insluitend die omtrek wat 'n kunstenaar maak van 'n skildery voordat hy later die kleure invul. Ons leef in 'n wêreld met sekere dinge wat kopieë is van dinge in die Hemel. Al lyk hierdie aarde vir ons werklik, in ons drie dimensies plus tyd, is dit nie so werklik soos die ewigheid nie, in wie weet hoeveel dimensies. Wanneer iemand in hierdie wêreld sterf, lyk dit of dit "speletjie verby" is. Maar in werklikheid het ons net die proefweergawe van die speletjie voltooi, en het ons na 'n nuwe vlak beweeg.
In 'n skaduwêreld kan daar aanduidings wees dat dinge nie heeltemal permanent is nie. Byvoorbeeld, soos die Believer's Bible Commentary op bl. 2188 sê: "Die gereelde herhaling van die offer het hulle as ondoeltreffend bestempel. Iemand wat elke uur medisyne moet neem om te bly lewe, kan skaars as genees beskou word. In plaas daarvan om die gewete te kalmeer, het die Levitiese stelsel dit elke jaar wakker gesteek. Agter die pragtige ritueel van die Versoendag het die jaarlikse herinnering geloer dat sondes slegs bedek is, nie verwyder nie."
V: In Heb 10:4-11, aangesien die bloed van stiere en bokke nie sondes kon wegneem nie, waarom moes die Jode hulle dan vir 1 400 jaar offer?
A: Sien die bespreking oor Eksodus 30:12, Levitikus 4 en Levitikus 5:13 vir die antwoord.
V: In Heb 10:5, is "'n liggaam het U vir my voorberei" 'n aanhaling uit Ps 40:6 "U het my ore geopen [deurboor]"?
A: Die Masoretiese teks sê, "my ore het U deurboor". Hebreeuse slawe moes elke sewe jaar vrygelaat word, maar die ore van 'n slaaf wat vrywillig gekies het om sy meester vir die lewe te dien, is deurboor.
Die Septuaginta sê: "'n liggaam het U vir My berei." Die Ou-Testamentiese vertalings van Symmachus en Theodotion het ook "liggaam". Dus is Psalm 40:6 waarskynlik in die Masoretiese teks verander. (As 'n kanttekening: die Doodseeverskrifte bewaar nie Psalm 40:6 nie).
Hoe dit ook al sy, is Jesus toegerus vir gehoorsame diens.
V: In Hebreërs 10:10, is Jesus se liggaam deur Satan binnegeval, soos wat ds. Moon, stigter van die kultus van die Verenigingkerk, leer?
A: Nee. Eerstens hier is wat die beweerde messias, ds. Moon, sê, gevolg deur wat God se Woord sê.
1. Ds. Moon sê: dat Abraham se offer Satan se besit geword het.
Goddelike Beginsel bl. 269 "...Abraham se offer van die slagoffers sonder om die duiwe in twee te sny, het daartoe gelei dat hy, so om te sê, Satan se besit geoffer het, en dus het die offer geëindig met die bewering dat die offer Satan se besit was."
Goddelike Beginsel bl. 330 "As gevolg van Moses se tweemaal uiterlike slaan van die rots in woede... is sy [Moses se] vlees deur Satan binnegeval en hy het in die wildernis gesterf, maar innerlik ... [het hy steeds water uit die rots vir die mense kon bring]"
Goddelike Beginsel bl. 148 "Jesus kon nie die doel van die voorsienigheid van fisiese verlossing vervul nie omdat sy liggaam deur Satan binnegeval is. Hy kon egter die grondslag vir geestelike verlossing ... deur ... die bloed van die kruis vestig."
2. God sê: dat Jesus se liggaam geen verval gesien het nie, volgens Handelinge 2:31. Jesus het sy liggaam geoffer in Hebreërs 10:10, maar sy liggaam het ons heilig gemaak. Terwyl ds. Moon leer dat Jesus sy liggaam verloor het, en dat dit bederf is, sê die apostel Paulus die teenoorgestelde in Filippense 3:20-21.
"Maar ons burgerskap is in die hemel, en ons [dit wil sê, Christene] verwag gretig 'n Verlosser van daar, die Here Jesus Christus, wat, deur die krag wat Hom in staat stel om alle dinge aan Hom onderwerp te kry, ons vernederde liggame sal verander om soos Sy heerlike liggaam te wees." (BSB)
V: In Heb 10:14, hoe is ons reeds volmaak, en tog word ons geheilig?
A: Sien die bespreking oor 2 Tessalonisense 1:5 en 1 Petrus 1:14-16 vir die antwoord.
Q: In Heb 10:18, aangesien daar geen meer offers vir sonde is nie, kan Jesus in die Katolieke mis geslag word?
A: Nee. Sien die bespreking oor Hebreërs 9:25-28 vir die antwoord.
V: In Heb 10:25, is dit in orde vir gelowiges om nie saam in gemeenskap te kom nie?
A: Nee. Dit is 'n sonde vir gelowiges om hulself van alle ander gelowiges te isoleer. Hebreërs 10:25 sê ons moet nie versuim om saam te kom nie, maar die Bybel sê nie wanneer ons saam moet kom nie.
Daar is verskeie redes vir hierdie gebod. Ons het ander Christene nodig vir bemoediging, onderrig, korrigering en berisping. God het ander gelowiges geestelike gawes gegee om ons te voed, en het ons geestelike gawes gegee om hulle te voed. 1 Korintiërs 12 bespreek dit meer. 'n Ander rede is dat Jesus gesê het: "Want waar twee of drie in My naam vergader, daar is Ek by hulle." (Matteus 18:20) Daar is 'n besondere krag in gesamentlike gebed. Laastens, alhoewel God van ons individuele aanbidding geniet, geniet God veral dat ons Hom saam aanbid. Sien The Complete Book of Bible Answers bl. 225 vir 'n aanvullende antwoord.
V: Toon Heb 10:26-32 dat mense hul saligheid kan verloor?
A: Almal stem saam dat hierdie gedeelte leer dat Christus alleen 'n voldoende offer vir ons sondes is. Die Ou-Testamentiese offers, sonder Christus, is niks werd nie. Egte Christene verskil egter van mening oor wat hierdie gedeelte sê oor die verlies van die saligheid.
Verlies-van-Geleentheid-beskouing: Vir dié wat sondig deur Christus se offer aan die kruis te verwerp, is daar geen hoop vir hulle behalwe die weg wat hulle verwerp het nie. Selfs al is hulle goeie Jode en bring hulle al die Ou-Testamentiese offers, is 'n vyand van Christus 'n vyand van God, wat net die woedende vuur kan verwag.
Verlies-van-verlossing-beskouing: Benewens die vorige beskouing, het Christene wat doelbewus en volhardend lank genoeg sondig, die Seun van God onder hulle voete vertrap en die geleentheid verloor dat Christus hulle kan red.
Sien die vraag oor Hebreërs 3:6,14 en die twee vrae oor Hebreërs 6:4-12 vir meer bespreking.
V: In Heb 11:1 en Heb 11:3, was dit "ons geloof wat verstaan dat die wêreld gevorm is", of was dit "deur God se geloof dat Hy die wêreld gevorm het", soos Kenneth Copeland en ander leer?
A: In Grieks is die eerste twee woorde "Deur geloof verstaan ons". "Deur geloof" wys direk op die werkwoord wat daarop volg, "ons verstaan". Dus het ons geloof nie die wêreld gevorm nie, maar ons geloof gee ons die begrip van hoe God die wêreld gevorm het. Dit is ons geloof; die Alwetende God Self het nie geloof nodig nie.
Genesis 1, Psalm 33:6,9 en ander gedeeltes wys dat God alles deur Sy woord geskep het. Die Almagtige God het nie 'n "geloof" dat Hy dalk iets kan doen nie, net soos ons nie geloof het dat ons asem kan haal nie. God het die seker kennis dat Hy alle dinge kan doen.
Die breër kwessie hier is hierdie: moet Christene geloof in God hê, of geloof in geloof? Baie geloofsgenesers leer in wese geloof in geloof. Geloof in jou eie geloof is geloof in jouself wat vermom is as geloof in God.
V: In Heb 11:4, waarom het God Abel se offer aanvaar en nie Kaïn se offer nie?
A: Genesis 4 het nie uitdruklik 'n rede gegee nie, dus word geen rede uitgesluit nie. Hebreërs 11:4 sê dat Kain geloof gemis het. Eintlik kan 'n mens 'n kombinasie van drie redes aanneem wat verband hou met Kain se gebrek aan opregte geloof.
Bloed, nie groente nie: In latere tye was offers aan God altyd met diere. Selfs vandag wil sommige 'n bloedlose Christendom hê. Hebreërs 9:18,22 herinner ons daaraan dat God in die Ou Testament die vergieting van bloed vereis het vir vergifnis. Daar kan egter aangevoer word dat aangesien beide die Ou Testament en Hebreërs ná Kaïn se leeftyd geskryf is, hoe moes Kaïn dit geweet het? Dit lei tot die volgende punt.
Offerandes in gemeenskap met God: Aangesien God direk met Kain gepraat het, kon Kain later vir God gevra het wat God wou hê. Baie mense vandag wil God op hul eie voorwaardes dien, op hul eie manier, nie op God se manier nie. Daar kan egter gekontra argumenteer word: waarom moes Kain nie kon offer soos hy wou nie? Dit lei tot die volgende punt.
Offer in geloof aan ons Here: Daar is geen bewyse dat Kain hom onderwerp het aan God se Here-skap of deur geloof sy lewe aan God toevertrou het nie. Selfs vandag, as ons nie belangstel om tot God nader te kom en Hom te gehoorsaam nie, maak ons offers nie saak nie. Miga 6:6-8 het 'n pragtig poëtiese uitdrukking hiervan. Spr. 21:3; Hos 6:6; Joh 14:15,21,23-24 is meer direkte uitdrukkings van die voorrang van die nadering tot God en gehoorsaamheid bo mense se offers en ander werke.
V: In Heb 11:5, hoe kon Henog nie die dood sien nie?
A: Henog het nie die dood gesien in Genesis 5:22-24 nie. Soos 'n klein kind gesê het: "een dag toe hulle geloop het, het God vir Henog gesê dat aangesien ons nader aan my huis as aan jou huis is, hoekom kom jy nie net saam met My huis toe nie?"
Die Almagtige God kan doen wat Hy wil, insluitend om iemand in die Hemel in te neem. Drie pre-Nisaanse Christelike skrywers het gesien dat Henog sou terugkeer as een van die twee getuies in Openbaring 11:6-11.
Tertullianus (198–220 n.C.) het gedink dat Henog nog nie die dood gesien het nie omdat hy eers tydens die tyd van die antichris sou sterf (Openbaring 11:3). A Treatise on the Soul, hoofstuk 50, bl. 227
Hippolytus (222-235/6 n.C.) het ook geskryf dat die twee getuies Henog en Elia was, wat vir 1 260 dae gepreek het, in Verhandeling oor Christus en die Antichris hfst. 43 bl. 213
Laktantius (c.303-c.325 n.C.) bespreek dat Elia en Enog na 'n afgeleë plek oorgedra is sonder om te sterf, sodat hulle Christus kan bywoon wanneer Hy kom om te oordeel. Ons moet egter nie glo dat Nero ook terugkeer nie. Oor die wyse waarop die vervolgers gesterf het hfst.2 bl.302.
V: In Heb 11:7, hoe het Noag die wêreld veroordeel?
A: Almal verstaan dat dit God is wat die wêreld oordeel, en God, nie Noag nie, wat die vloed gestuur het. Die betekenis van Hebreërs 11:7 is dat Noag die wêreld veroordeel het deur te demonstreer dat 'n man en sy gesin 'n regverdige lewe voor God kon lei, selfs in daardie dae.
V: In Heb 11:8, hoe het Abraham (voorheen Abram) vertrek sonder om te weet waarheen hy op pad was, aangesien Gen 12:5 sê Abram het vertrek om na die land Kanaän te gaan?
A: Aan Abram is spesifiek nie gesê dat hy na Kanaän sou gaan toe God hom in Genesis 12:1 geroep het nie. Met die voordeel van agterafsiendheid vertel Genesis 12:5, wat baie later as Abraham geskryf is, ons dat God Abram laat vertrek het om na Kanaän te gaan.
In ons lewens kan ons God gehoorsaam sonder enige idee wat die uitkoms sal wees. Al kan dit op daardie tydstip onseker wees, kan ons jare later, as ons terugkyk, sien hoe goed dinge in God se plan uitgewerk het.
V: In Heb 11:19, hoe het Abraham Isak figuurlik uit die dood terugontvang?
A: Abraham was op die punt om Isak as 'n offer te slag. God het hom egter gestop, en Isak het lewendig gebly, soos Genesis 22:1-18 sê.
V: In Heb 11:26, hoe het Moses die verguizing van Christus geag, aangesien Moses nog nooit van Christus gehoor het nie?
A: Alhoewel Moses nie die naam van Christus gehoor het nie, het hy God geëer, en hy het geweet van 'n komende profeet in Deuteronomium 18:17. Moses het geweet dat een sou kom om verzoening te doen vir die land en die volk in Deuteronomium 32:43.
V: In Heb 11:27, hoe het Moses Egipte verlaat sonder om die koning se toorn te vrees, aangesien Eks 2:14,15 sê dat Moses vir Farao gevrees en na Midian gevlug het?
A: Eksodus 2:14-15 sê, "…Toe het Moses bang geword en gedink: 'Dit wat ek gedoen het, is sekerlik bekend geword.' Toe Farao van hierdie saak hoor, het hy probeer om Moses te dood. Maar Moses het van Farao gevlug…" (BSB). Clemens van Alexandrië in Stromata (193–202 n.C.) boek 4 hoofstuk 16 bl. 428 haal hierdie vers aan, en in antieke manuskripte is daar geen manuskripvariasies nie (byvoorbeeld nie 'n "nie" uit te laat nie).
Eerstens wat nie die antwoord is nie en dan twee verskillende antwoorde.
Nie die antwoord nie: Eksodus 2:14 sê dat Moses bang was, en Eksodus 2:15 sê dat Moses van Farao gevlug het. Dit sê nie uitdruklik dat Moses hier bang was vir Farao nie.
Johannes Chrysostomos se antwoord: Skrywend omstreeks 392–407 n.C. het Chrysostomos hierdie kwessie opgewerp en beantwoord. Ja, Moses was bang toe hy die Egiptenaar doodgemaak het, maar hy was wys om te vlug om 'n voorsiene gevaar te vermy. Daar is geen behoefte om God te versoek nie. Moses was nie bang om terug te keer nie, en Moses was nie bang om Egipte weer te verlaat nie, ongeag die farao se woede. (Homilieë oor Hebreërs Homilie 26 bl. 484.)
'n Ander antwoord: Alhoewel Moses wys was om die eerste keer uit Egipte te vlug, was dit uit vrees ná die doodslag op die Egiptenaar. Hebreërs 11:27 verwys na Moses se karakter ná sy veertigjarige verblyf in Midian. Moses het sonder vrees na Egipte teruggekeer, het weer in Farao se teenwoordigheid gestaan sonder vrees, en het Egipte weer verlaat, alles sonder om Farao se toorn te vrees. Farao moes meer vir God vrees as wat Moses vir Farao moes vrees.
Daar is 'n les vir ons hier vandag. Soms, as ons uit 'n vreesaanjaende situasie vlug, kan God later wil hê dat ons moet teruggaan en dapper vir Hom opstaan en teen die onderdrukking van ander. Moses het dalk een keer Egipte verlaat uit vrees vir Farao, maar God en die skrywer van Hebreërs beskou dit as meer betekenisvol dat Moses teruggekeer het, enige vrees oorwin het, en die tweede keer sonder vrees vertrek het.
V: In Heb 11:32, hoe was Gideon, Simson en Jiftach helde van die geloof? Hulle het almal gesondig, en selfs Barak het 'n gebrek aan leierskap getoon.
A: God se mense sondig steeds, en sommige van hulle het grootliks gesondig. Die Bybel maak nie hul ernstige gebreke sag nie, maar dit is bemoedigend om te weet dat God met ons kan werk en ons kan volmaak, selfs met ons gebreke.
Hebreërs 11:32 maak nie die bewering dat hierdie mans modelle van sondelose volmaaktheid was, of selfs geregtiger as ander nie. Eerder bring Hebreërs 11 hierdie mans onder ons aandag as voorbeelde van dié wat die geloof gehad het om groot dinge te doen, en in Simson se geval, by die geledere van martelare aan te sluit wat vir God gesterf het.
V: In Heb 11:35, hoe het vroue hul dooies teruggekry?
A: Dit sou die weduwee van Sarfat in 1 Konings 17:22 wees, en die Sjunamitese vrou in 2 Konings 4:34. Hul geliefdes wat gesterf het, is opgewek. Hierdie opstanding was soos Lasarus se opstanding; nie opgewek met 'n onsterflike liggaam nie, maar teruggebring na die vorige toestand.
V: In Heb 11:35, is dit 'n allusie op 2 Makkabeërs 7:12, wat ten minste 'n deel van die Apokrifa as deel van die Skrif bewys?
A: Nee. 2 Makkabeërs 7:12 sê: "As gevolg hiervan was die koning self en diegene by hom verbaas oor die jong man se gees, want hy het sy lyding as niks beskou nie." (RSV Katolieke Uitgawe-vertaling). Die konteks is dat dit die derde van sewe broers was wat onder die Seleukiede gemartel is. Vier punte om in die antwoord in ag te neem.
1. Dit is eintlik nie 'n aanhaling uit die Apokrif nie. Hebreërs 11:35 kom die naaste aan 2 Makkabeërs 7:12, en hulle het 'n gemeenskaplike waarheid opgeteken, maar dit is nie 'n aanhaling nie.
2. Die Bybel haal ook heidense digters aan in Handelinge17:28 , 1 Korintiërs15:33 en Titus1:12 , tog is almal dit eens dat die ander geskrifte van die heidense digters nie Skrif is nie.
3. Hipoteties gesproke, selfs al was Hebreërs 11:35 'n aanhaling uit 2 Makkabeërs (wat dit nie is nie), tensy om heidense digters aan te haal hul geskrifte Skrif maak, sou een aanhaling uit 2 Makkabeërs dit ook nie Skrif maak nie.
4. 2 Makkabeërs is oor die algemeen betroubaar. Dit het egter historiese onkonsekwenthede met 1 Makkabeërs en twee bewysbare foute. Byvoorbeeld, in 2 Makkabeërs 8:20 het die Seleukiede plus 4 000 Macedoniërs nie 120 000 Galatiërs in Babilonië vernietig nie.
Sien die bespreking oor Judas 14-15 vir 'n soortgelyke situasie met pseudepigrafiese boeke.
V: In Heb 12:1, bewys 'n wolk van getuies dan dat wanneer Jesus in die wolke terugkom, dit beteken dat Hy onder groepe mense sal terugkom, soos die Verenigingkerk van Rev. Moon leer?
A: Beteken die uitdrukking "'n skare toeriste" dat elke keer as die woord "skare" gebruik word, dit na mense moet verwys? - Natuurlik nie. Net so beteken die uitdrukking "'n wolk van getuies" nie dat elke keer as die woord "wolk" gebruik word, dit na mense verwys nie.
Nêrens in die Bybel, insluitend Hebreërs 12:1, gebruik net "wolk" om mense te beteken. Hebreërs 12:1 sê "wolk van getuies", en hierdie metafoor gee niemand die reg om letterlike wolke (sonder getuies) as mense te interpreteer nie.
Verder het die Grieks verskillende woorde vir wolk gehad, en die woord wat hier gebruik word, nephos, word nêrens anders in die Nuwe Testament gebruik nie.
Selfs Unification-lede sou saamstem dat dit 'n letterlike wolk was wat Jesus verberg het toe Hy in Handelinge 1:9 na die hemel opgevaar het. As Jesus op dieselfde wyse teruggekeer het, en Jesus in 'n letterlike wolk vertrek het, dan sal Jesus in 'n letterlike wolk terugkeer, ongeag wat ds. Moon leer.
Sien ook die bespreking oor Openbaring 1:7.
V: In Heb 12:1, wie is die groot wolk van getuies?
A: Die "so 'n groot wolk" verwys spesifiek na die mense wat in die vorige hoofstuk genoem word. Natuurlik noem hoofstuk 11 in die algemeen die Ou-Testamentiese gelowiges wat om Jerigo marsjeer, vervolging verduur en geprys word vir hul geloof, dus sluit so 'n groot wolk al die gelowiges in wat voor ons gekom het en nou in die Hemel is.
V: In Heb 12:1, wat is die gewigte wat ons as Christene soms (of dikwels) moet afwerp?
A: Dit sluit in die sondes van wat ons verkeerd doen, sondes van waar ons kies om ons gedagtes op te fokus, en sondes waar ons teen God "vasklou" en nie bereid is om te doen wat ons glo God wil hê ons moet doen nie. Dit sluit ook dinge in wat nie in hulself kwaad is nie, maar wat vir ons afleidings is. Dit kan ook verhoudings insluit wat nie gesond vir ons is nie.
V: In Heb 12:2, hoe kon Jesus die kruis volhard het, weens die vreugde wat voor Hom gestel is?
A: Dit beteken nie dat die kruis vreugdevol was nie, maar eerder dat Jesus volhard het weens die vreugde wat voor Hom gestel is. Die vreugde was in die komende resultaat daarvan om verlossing vir ons te verskaf, sodat ons met God versoen kon word en vir ewig saam met Hom in die Hemel kan lewe.
Deur te sê daar is ander maniere na die Hemel, sê 'n persoon vir Christus dat Sy offer onnodig was.
V: In Heb 12:4, wat is die stryd teen sonde hier?
A: Die Griekse woord vir stryd, antagonizomai, kan na 'n atletiese stryd verwys. Al kan dit ook na 'n Christen se persoonlike stryd teen hul eie sonde verwys, is die primêre fokus waarskynlik hul vervolging deur sondige mense.
V: In Heb 12:6-11, waarom gebruik God hierdie voorbeeld, aangesien liggaamlike teregstelling [vermeend] verkeerd is?
A: Lichlike straf (pak slae en so meer) is nie verkeerd as dit behoorlik toegepas word ten bate van die kind nie, soos Spr. 13:24; 22:15; en 23:13-14 toon.
Hierdie woord beteken nie net dissipline nie, maar ook instruksie, korrigering en waarskuwing, volgens die Believer's Bible Commentary bl. 2203. Die Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 810 sê dat die woord letterlik "kind-opleiding" beteken.
V: In Heb 12:8, wat is die punt van wettige seuns hier?
A: 'n Vader mag dalk nie omgee vir 'n buite-egtelike seun, hetsy deur sy vrou of deur hom en 'n ander vrou nie, soos hy sou omgee vir sy wettige seun uit 'n eervolle huwelik. In die Romeinse kultuur het 'n buite-egtelike seun geen erfregte gehad nie.
V: In Heb 12:7,9-10, behoort vaders die leiding te neem in dissipline?
A: Die Bybel gee geen opdrag oor watter ouer wat doen nie, maar dit gee wel voorbeelde van vaders in Hebreërs 12:7,9-10; 1 Timoteus 3:4,12; 1 Tessalonisense 2:11. Efesiërs 6:4 en Kolossense 3:21 waarsku egter veral vaders om nie hul kinders te terg nie. Moeders het 'n rol gehad in die opvoeding van hul kinders in Spreuke 31:1-9; 1 Timoteus 5:10; 1 Tessalonisense 2:7. Albei ouers behoort saam te werk in Kolossense 3:20 en Efesiërs 6:1, alhoewel 1 Korintiërs 7:13-14 erken dat daar gesinsituasies kan wees waar slegs die vrou die kinders in die Here grootmaak.
Q: In Heb 12:15 en Heb 12:25, hoe kan mense die genade van God mis of daarvan afdwaal?
A: Christene kan steeds Christene bly en God ongehoorsaam wees, maar dit is nie wat hier bespreek word nie, want dit sê om "te mis" in plaas van net "minder seëninge en belonings te hê". Mense kan na die Evangelie luister, en selfs intellektueel glo en met water gedoop word, soos Simon Magus in Handelinge 8:18-20 was. Egter behoort die kennis van leer en die bywoning van kerk nie 'n persoon van enigiets sekerheid te gee nie, as hulle nie Christus gehoorsaam nie.
Kyk na die gelykenis van die vier soorte grond in Lukas 8:4-15. Sade in drie van die vier soorte grond het opgeskiet, maar slegs een van die soorte grond was bewaar om 'n oes af te werp.
Esau is 'n treurige voorbeeld en waarskuwing. Hy het grootgeword met kennis van God, opgevoed deur ouers wat God geken het, tog het hy laat glip wat hy kon gehad het. Hy het geen idee gehad van die belangrikheid daarvan om sop bo die eerstgeboorte te kies nie, totdat die keuse gemaak was.
V: In Heb 12:15, hoe kan 'n bitter wortel groei en baie verontreinig?
A: Beide kerkgangers wat nie weergebore is nie, en opregte Christene, kan klein gevoelens van bitterheid hê teenoor hulself, ander mense, of God. As hierdie bitterheid nie hanteer word nie, en aan God oorgegee word, kan dit soos ander sondes as 'n kanker groei en meer en meer van 'n persoon se hart beïnvloed. Soos Spreuke 4:23 in 'n ander konteks aanbeveel, bewaar bo alles jou hart, want dit is 'n fontein van die lewe.
V: In Heb 12:17, waarom sou God iemand wat berou toon, verwerp?
A: Dit hang af van die soort bekering wat 'n persoon het. Byna elke veroordeelde misdadiger is berouvol dat hy betrap is, en byna almal wat iets dwaasweg verloor, betreur die gevolge van hul dwaasheid. Esau het met trane berou getoon oor wat hy verloor het, maar die Skrif sê nooit dat hy hom tot God bekeer het nie. Esau was besorg oor die aardse erfdeel, nie geestelike seën nie. Matteus 7:7-11, Hebreërs 11:6 en Romeine 2:7 wys dat God dié sal beloon wat Hom ernstig soek.
V: In Heb 12:18-21, waarom het God probeer om die Israeliete in Moses se tyd doodbang te maak? Hoe gaan dit vandag?
A: God leer ons baie lesse in die Bybel. God het wel vir Abraham en ander in die Ou Testament geleer oor liefde, genade en barmhartigheid. Voordat God egter vir mense alles geleer het wat Hy in die Nuwe Testament oor liefde, genade en barmhartigheid geleer het, moes hulle eers verstaan het oor God se geregtigheid en God se toorn.
Ongelukkig wil baie mense vandag net die "mooi klinkende" dele van die Bybel kies om te hoor. God se barmhartigheid is des te belangriker vir ons wanneer ons die gevolge van ons sonde sien.
Christene besef dalk nie altyd dat wanneer hulle vir ander probeer vertel hoe wonderlik dit is dat Jesus red, ander die boodskap nie regtig begryp as hulle nie besef waarvoor hulle gered is nie, sowel as waarvoor hulle gered is.
V: In Hebreërs 12:24, hoe het die bloed van Jesus beter gepraat as dié van Abel?
A: Volgens Genesis 4:10 het Kain se bloed [metafories] uit die grond geskreeu. Dit het geskreeu om wraak. Maar Jesus se bloed roep om vergifnis.
V: In Heb 12:29 en Dt 4:24, wat beteken "ons God is 'n verbruikende vuur"?
A: Psalm 50:3 sê 'n vuur verteer voor God wanneer Hy in oordeel kom. Vuur is letterlike vuur, en dit kan ook God se toorn teen sonde beteken.
V: In Heb 13:1, waarom verflou 'n persoon se broederliefde (philadelphia) soms?
A: Dit is een ding om genegenheid vir iemand te hê, dit is 'n ander ding om dit oor die jare te behou. Met verloop van tyd kan mense geneig wees om ander as vanselfsprekend te beskou, op hul foute te fokus en nie op hul goeie eienskappe nie, en nie meer hul tyd saam met hul vriend as kosbaar te beskou nie. Vriende moet gekoester word, en vriendskappe moet onderhou word.
V: In Heb 13:1, wat is maniere om ons broederliefde teenoor ander voort te sit?
A: 1 Petrus 4:8 sê ook dat ons 'n vurige liefde vir mekaar moet hê. Daar is baie in hierdie positiewe direkte opdragte.
Bid vir hulle. Vra hulle waarvoor jy vir hulle kan bid.
Wees geduldig met hulle.
Sorg vir hulle en wys vir hulle dat jy hulle as belangriker as jouself beskou. (Filippense 2:3v).
Spandeer tyd saam met mense, wees daar om na hulle te luister, moedig hulle aan, en soos die geleentheid hom voordoen, gee hulle berading en onderrig.
Let op hul belange (Filippense 2:4) en help om hul gawes en talente te ontwikkel.
Soms moet jy hulle finansieel help (Jakobus 2:15-17).
Vergewe, en laat nie toorn tussen jou en jou liefde vir hulle kom nie.
Vra om vergifnis wanneer jy verkeerd gedoen het, of selfs al dink hulle net dat jy verkeerd gedoen het.
Verder, wanneer jy die kans kry met 'n goeie vriend, kan jy 'n gesprek hê oor die definisie van die verhouding. As dit met 'n persoon van die ander geslag is en dit nie romanties gaan wees nie, wees baie reguit daaroor. Jy kan daarvan geniet om saam met iemand te wees, hulle verdedig wanneer iemand hulle kwaad aandoen, maar jy sal nie vir hulle sondig nie, insluitend om vir hulle te lieg of te swyg wanneer hulle verkeerd doen.
V: In Hebreërs 13:2, wat is 'n paar redes waarom ons 'n liefde vir vreemdelinge (philoxenia) moet hê?
A: Ons word ook beveel om gasvry te wees in Romeine 12:13; 1 Petrus 4:9, en 3 Johannes 8. Aangesien ons wil word wat God wil hê ons moet wees, en God wil hê ons moet gasvry wees, behoort ons vreugde te vind in gasvryheid. Abraham het engele ontvang in Genesis 18:1-15 en Lot in Genesis 19. Weduwees is geprys vir hul gasvryheid in 1 Timoteus 5:10. Biskoppe moet gasvry wees in 1 Timoteus 3:2; en Titus 1:8. Publius van Malta was baie gasvry teenoor Paulus in Handelinge 28:7. Alhoewel sommige Christene veral die gawe van gasvryheid mag hê, behoort elke Christen gasvry teenoor ander te wees.
V: In Heb 13:2, watter maniere kan ons gasvryheid teenoor ander toon, behalwe om hulle in ons huis uit te nooi?
E: Kyk eers na die situasie. Afhangende daarvan hoe ingeskakel en gemaklik hulle is, kan jy hulle na byeenkomste nooi, uitnooi om uit te eet, na die kerk, Sondagskool en Bybelstudie nooi, en hulle oor die algemeen uitnooi om dinge te kom doen. As hulle vir 'n kort rukkie 'n motor nodig het, en jy het een om uit te leen, kan jy dit aan hulle uitleen. As dit 'n persoon van die teenoorgestelde geslag is, is dit dalk beter om 'n groep mense uit te nooi om dinge te doen, in plaas van net een persoon. Buiten jou "plig" om hulle uit te nooi om dinge te doen, leer om dit te geniet om tyd saam met hulle deur te bring. Stel hulle aan ander voor. Doen vir hulle wat jy sou wou hê ander moet vir jou doen as jy 'n vreemdeling was.
Behalwe dat God dit beveel, kan God ons gehoorsaamheid gebruik om die mense te ontmoet wat Hy wil hê ons moet ontmoet om hulle te help. Maar jou deel in die onoffisiële mentorskap van hulle is nie om afhanklikheid van jou te kweek nie, maar dit is tydelik sodat hulle vinnig onafhanklik kan word. Maar jou vriendskap met hulle kan voortduur.
Wanneer 'n nuweling in die dorp kom, het hulle soms vriende nodig, en hulle mag advies en wysheid nodig hê oor waarheen om te gaan vir die beste aanbiedings, hoe om sekere dinge te doen, ensovoorts. Jy kan hulle uitnooi na vakansievieringe by jou huis, of ander dinge doen om hulle welkom te laat voel.
Wanneer iemand uit 'n ander land by jou werk of in jou dorp kom, mag hulle soms advies nodig hê oor sekere gebruike. Gewoonlik is dit die beste om dit privaat te gee, nie openbaar voor ander nie. Net so, as hulle woorde verkeerd spel of verkeerd uitspreek, is daardie oomblik dalk nie die perfekte tyd om hulle te korrigeer nie. As hulle wil hê jy moet hulle korrigeer, kan jy dit privaat doen.
V: In Hebreërs 13:2, is daar gevare verbonde daaraan om gasvry te wees teenoor ander, en hoe balanseer ons die gevaar met die gehoorsaamheid aan God se bevel hier?
A: Ja. Byvoorbeeld, as jy van 'n klein postuur is, en jy sien 'n liftsoeker wat 'n rit nodig het, net buite 'n tronk, moet jy hulle nie optel nie. Maar wat as hulle werklik hulp nodig het? Jy bel iemand anders wat hulle kan help – die polisie.
Aan die ander kant het ek eendag 'n goedgeklede Indiese man buite 'n hoëtegnologie-maatskappy sien loop, net toe dit swaar gereën het. Ek het hom ingeloop, en dit het geblyk dat hy 'n telekommunikasie-ingenieur was wat na dieselfde hotel op 'n myl afstand gegaan het waar ek gebly het. Dit sou ellendig gewees het om 'n myl in swaar reën in goeie klere sonder 'n sambreel te loop.
Daar was 'n Christelike familie in New Jersey van die Midde-Ooste. Hulle het 'n kamer gegee aan 'n man wat dit nodig gehad het. Hulle is almal doodgemaak en die man het op geheimsinnige wyse verdwyn. Ons moet die haweloses help, maar ons moet ook versigtig wees om ons lewens en ons familie te beskerm. Maar ons kan nooit seker wees dat ons veilig is as ons gasvryheid betoon nie. Hulle kon dit ook nie in Bybeltye wees nie, maar hulle is tog beveel om gasvry te wees.
Christene behoort liefdevol en vertrouend te wees, maar Christene behoort ook versigtig te wees en onderskeiding te hê. Soms, as daar 'n keuse is tussen om nie gasvry te wees nie maar veilig te wees, of om gasvry te wees en baie riskant te wees, kyk of daar 'n derde keuse is, om gasvry te wees sonder om te riskant te wees.
V: In Heb 13:3, hoe wys ons gasvryheid aan, en hoe dink ons aan, dié wat pas uit die tronk vrygelaat is?
A: Om gasvryheid aan gevangenes te betoon, moet as baie belangrik vir Jesus beskou word, want in Matteus 25:36, 39, 43–44 het Jesus gesê dat die skape aan Sy regterhand diegene in die tronk besoek het, en die bokke aan Sy linkerhand nie. Daar is ten minste drie dinge wat ons kan doen.
Terwyl hulle in die tronk is, kan ons hulle besoek, hulle Skrifgedeeltes, Bybelstudies of enigiets wat hulle nodig het, gee. Jy kan briewe aan hulle skryf. Laat hulle weet dat hulle steeds liefgehad en gewaardeer word, selfs dié wat verkeerd gedoen het. Ons moet veral dié besoek wat ons voorheen geken het, sodat hulle weet dat hulle nie vergeet is nie.
Terwyl hulle weg van hul huis is, kan ons help om toesig te hou, te bestuur of enigiets te verkoop wat hulle wil hê ons moet vir hulle doen.
Nadat hulle uit die tronk vrygelaat is, kan ons help met 'n herberg en hulle help om 'n plek om te woon, 'n werk, en 'n goeie, Bybel-gelowige kerk te kry om na toe te gaan.
Ons moet hul benarde situasie net so belangrik ag as ons eie, soos Filippense 2:3-4 aandui. 1 Korintiërs 12:26 sê dat as een deel van die liggaam ly, almal ly.
V: In Heb 13:4, waarom is dit belangrik om die huweliksbed rein te hou?
A: Omdat God dit sê, is in sigself rede genoeg. Daarbenewens bring dit oneer aan jou gade, en nog belangriker, aan jouself, wanneer jy dit nie doen nie. Aangesien jy verwag dat jou gade nie sal afdwaal nie, behoort jy ook nie. Jy behoort jou gade nie as vanselfsprekend te beskou nie. Net so behoort jy ook nie die feit dat jy 'n goeie getuie is as vanselfsprekend te beskou nie, of dat jy 'n goeie voorbeeld stel vir jou kinders en ander nie.
Die Expositor's Bible Commentary, vol. 12 bl. 147, sê dat in die eerste eeu, sowel as in ons eie tyd, sommige mense gedink het dat onthouding buite die huwelik 'n onredelike eis was. Hierdie denke was (en is) 'n bose leuen.
Christene behoort dit stoutmoedig te verkondig. Volgens die Believer's Bible Commentary bl. 2208 het die hervormingsbiskop Latimer vir Koning Hendrik VIII 'n pragtig toegedraaide Bybel oorhandig. Op die omwikkeling was die woorde: "God sal die seksueel onmorele en egbrekers oordeel."
V: In Heb 13:5-6 en 1 Tim 6:10, wat moet ons vandag doen om onsself van die liefde vir geld te weerhou?
A: Behalwe dat dit 'n gebod is, moet ons ook vir ons eie geluk gehoorsaam. Dit is 'n gebod vir almal, want baie mense, nie net rykes nie, word opgeslurp deur die strewe na rykdom. Die liefde vir geld kan ons liefde vir God en ons liefde vir ander versmoor. As ons nie versigtig is nie, kan gierigheid, vrees en 'n oorheersende besorgdheid oor veiligheid vir ons belangriker lyk as om God te volg. Maar God is ons maatstaf vir sukses, ons verdediger en ons sekuriteit. In Filippense 4:11 sê Paulus dat hy geleer het om tevrede te wees met geld en sonder geld.
Net so mag sommige dink dat geld hulle teen ander mense kan beskerm. Maar Psalm 118:6 sê ons moet nie mense vrees nie, want die HERE is my helper. Gierigheid kan ons van vreugde in hierdie lewe beroof, en van hemelse belonings in die hiernamaals.
V: In Hebreërs 13:7, tot watter mate moet ons ons leiers in die geloof naboots?
Eerstens wie die leiers is, en tweedens wat ons moet naboots.
Eerstens verwys hierdie woord in ander Griekse literatuur na prinse en militêre bevelvoerders. Die Engelse woord "hegemony" is afgelei van hierdie Griekse woord, hegeomai. Die Christelike leiers, beide amptelik en onamptelik, wat ons lei of gesag oor ons het, behoort goeie voorbeelde te wees.
Tweede, ons moet hulle voorbeeld volg. Ons moet die voorbeeld volg wat hulle nou stel, maar om die uitkoms van hulle lewenswyse na te boots, beteken waarskynlik dat hulle lewe reeds geëindig het. Ons moet probeer om hulle te verstaan en van hulle lewe en lering te leer. Aan die ander kant het almal sondes en tekortkominge, en dié moet ons nie naboots nie.
Derdens kan ons probeer verstaan wat hulle motiveer om God goed te dien, en onsself afvra of ons dieselfde motivering behoort te hê.
V: In Heb 13:8, aangesien Jesus gister, vandag en vir ewig dieselfde is, hoe kon Hy Homself leegmaak om na die aarde te kom, soos Php 2:5-7 leer?
A: Jesus was op twee maniere dieselfde.
1. Jesus was steeds Homself, voor, tydens en ná Sy tyd op aarde. Dit illustreer ook 'n punt oor die Drie-eenheid. Die Drie-eenheid is nie 'n tydelike ding wat uiteindelik in totale eenheid sal oplos nie. Aangesien Jesus gister, vandag en vir ewig dieselfde is (Hebreërs 13:8), sal hulle altyd 'n Drie-eenheid wees.
2. Selfs vir die goddelike eienskappe waarvan Jesus Hom tydelik en vrywillig ontledig het, verwys Hebreërs 13:8 na gister (voor die aarde), vandag (na Sy opvaart) en vir ewig (die hele toekomstige ewigheid). Dit sluit nie uit dat Jesus Hom vir 'n kort tydjie van sommige eienskappe ontledig het nie.
V: In Heb 13:9, wat is die aantreklikheid van vreemde/buitelandse leringe?
A: Die term vir "baie" hier, poikilais, beteken veelkleurig, soos 'n lappieswerk. Dit verwys nie na die Jodendom nie, maar eerder na nuwe en geheimsinnige godsdienste, of profeties na die vele gnostiese groepe. Dit kan ook verwys na 'n vreemde kompromie met die Jodendom, wat die Ebioniete gevolg het. Vandag kan mense aangetrokke wees tot 'n mengsel van Christendom plus iets anders, of dinge wat beweer dat hulle ten minste deels Christelik is, maar eintlik glad nie Christelik is nie.
Sowel destyds as nou kan mense 'n sinlose nuuskierigheid hê oor enigiets wat anders is. As iemand glo iets is dwaas, wil 'n mens dalk sekere dinge leer om hul foute te weerlê, hulle tot Christus te bring, en die skare en ander teen hul leringe te verdedig. Maar daarbuite is daar geen behoefte om te weet nie.
V: In Heb 13:12, hoe sou jy die kritiek beantwoord dat die Christendom 'n bloedige godsdiens is?
A: Skuldig soos aangekla; dit is 'n kernleer van die Christendom. Sommige mense mag dit dalk nie waardeer nie, maar God het nie na ons mening gevra nie. God se onderrig in die Ou-Testamentiese geskrifte beklemtoon bloedoffers van diere. God se onderrig in die Nuwe-Testamentiese geskrifte beklemtoon Jesus se bloedvergieting aan die kruis om vir ons sondes te sterf en weer op te staan. 'n Bloedlose Christendom is dus glad nie 'n egte Christendom nie. 1 Korintiërs 15:1-6 sê selfs dat as jy nie glo dat Christus vir ons sondes gesterf het en uit die dood opgestaan het nie, jou geloof tevergeefs is.
V: In Heb 13:15, hoe kan ons vandag voortdurend 'n offer van lof aan God bring?
A: Ons kan ons lewens op baie maniere as 'n offer aan God opdra, maar dit verwys spesifiek na 'n offer van lof. Ons lewe behoort een groot "Prys God!" te wees. Wat mense van ons lippe hoor, behoort nie bitterheid, vervloeking, klaag of vloek te wees nie, maar lofprysing aan God. Dit is nie net wat jy doen wat belangrik is nie, maar ook jou houding terwyl jy dit doen, en mense sal jou houding deur jou woorde hoor. Ons kan God prys met ons woorde teenoor Hom en ander, maar ons kan God ook prys met die slegte dinge waarvan ons weerhou om te praat. Ja, ons kan God prys met die woorde wat uit ons mond kom tydens die kerkdiens, maar ons kan God ook prys met die woorde wat uit ons mond kom wanneer ons in swaar verkeer vasstaan.
Hosea 14:1-3 sê: "O Israel, keer terug na die HERE jou God, want deur jou ongeregtigheid het jy gestruikel. Neem woorde met jou saam en keer terug na die HERE. Sê vir Hom: Verwyder al die ongeregtigheid; neem ons genadig aan, want ons sal die offers van ons lippe bring."
V: In Hebreërs 13:17 en 1 Petrus 5:2-4, hoe moet ons ons leiers gehoorsaam?
A: Ons gehoorsaam hulle in soverre hulle dinge beveel wat die Skrif sê, of ten minste nie daarteen ingaan nie. Natuurlik is ons uiteindelike gesag God Self, maar ons kan van Hom leer deur wat Hy geopenbaar het. Hy het Sy Woord sonder fout gegee. Ander gelowiges kan ook waarheid spreek, maar hulle kan ook fout spreek. Daarom is die Skrif ons hoofgesag.
God se geopenbaarde Skrif, waaruit ons gesag voortkom, sê egter dat ouderlinge gesag oor die kerk het. Dit vestig dus ook gesag vir goddelike leiers. Ons moet net ons leiers gehoorsaam soos hulle Christus volg. Iemand het eendag gesê dat jy dwaas is as jy nie vir die leiers bid wat jy veronderstel is om te gehoorsaam nie.
Dit is 'n edele ding vir enigiemand om te verlang om 'n opziener in die kerk te wees (1 Timoteus 3:1). 'n Kerkleier moet 'n goeie naam hê (1 Timoteus 3:2,8). Hy moet gerespekteer word, en ons moet hulle ons respek betoon (1 Tessalonisense 5:12-13; 1 Timoteus 5:17). Moenie 'n beskuldiging teen 'n ouderling aanhoor nie, tensy daar twee of drie getuies is (1 Timoteus 5:19); maar verman dan openlik (en verwyder) ouderlinge as die beskuldiging waar is (1 Timoteus 5:20).
V: Aangesien Heb 13:17 sê dat ons leiers gesag oor ons het, wat van "sola scriptura"?
A: Sola scriptura beteken slegs Skrif as ons gesag. Die Skrif leer ons dat God en Sy Woord ons hoogste gesag is. Maar God se Skrif sê ook dat ons goddelike leiers 'n mindere gesag is. Eendag het ek 'n e-posuitruiling gehad met 'n Christelike broer in Afrika, wat geweier het om enige godsdienstige boeke of traktate te lees behalwe die Bybel. Alhoewel dit hom sou beskerm teen misleiding deur baie valse leringe, het hy homself afgesny van baie wyse insigte wat mede-broers en -susters in die Here geskryf het. Dit sou hom kon help om te groei, asook om die geloof te verdedig. Dus behoort Christene in 'n sekere sin nie sola scriptura te wees soos hierdie man nie, maar eerder primo scriptura, want God se Woord is ons hoogste gesag, omdat dit die woorde van God is.
Maar wat van leiers wat nie godvrugtig is nie? Ons moet niks te doen hê met onheilige mense nie, leiers of nie, in 2 Timoteus 3:1-5. Wanneer sommige mense sola scriptura (slegs Skrif) sê, bedoel hulle dalk eintlik primo scriptura, maar dit is 'n bietjie 'n vereenvoudiging. Hier is 'n vollediger prentjie.
Ons hoogste gesag is God en net God. Maar baie mense kan beweer dat God baie dinge vir hulle gesê het. Hoe weet ons seker wat God gesê het? Ons kan dit net weet op grond van wat die mense wat Hy aangestel het, gesê het. Efesiërs 2:20 sê die kerk is gebou op die fondament van die apostels en profete, met Christus Jesus self as die hoeksteen. Dus, onder God, moet ons die Ou-Testamentiese profete en Nuwe-Testamentiese apostels vra. Dit was dus regtig die Ou Testament en die apostels wat die gesag gevorm het vir die eerste 20 tot 40 jaar van die kerk. Maar aangesien die tyd van die Ou-Testamentiese profete verby is en die tyd van die Nuwe-Testamentiese apostels verstryk het, kan ons deur die geskrifte wat hulle agtergelaat het, weet. Vandaar sola scriptura.
Baie het gesag geëis wat gelyk is aan dié van die apostels, soos pouse, maar omdat hul woorde in stryd was met wat in die Skrif staan, en ook mekaar weerspreek het, was baie bedrieërs.
As iemand sou betwis dat baie vals woordvoerders van God was, vra hulle om die volgende te regverdig:
Zephyrinus (199-217) Sabellianus en het Sabellianusse ondersteun, vervals die waarheid, volgens Caius en Hippolytus
Callistus I (218-222) Sabellianus en het Sabellianusse ondersteun, die waarheid vervals, volgens Caius en Hippolytus
Stephanus VI (896-897) kadaver-sinode. Hy het die lyk van Pous Formosus se vingers afgehak. Hy is later vermoor.
Innocentius III het die toekomstige Pouslike State moontlik gemaak. Hy het die Engelse Magna Carta veroordeel.
Sergius III (904-911) Marozia was sy minnares. Hy het na bewering Pous Johannes XI verwek
Benedictus IX (1032-1044,1045,1047-1048) seksuele onmoraliteit. Hy het die pausdom verkoop en afstand gedoen.
Celestyn V (1294-1294 of 1296-1296) Byna al sy amptelike handelinge is nietig verklaar deur sy opvolger, die genadelose Bonifatius VIII. Celestyn is vermoor nadat hy bedank het. Bonifatius het 'n kruisvaart teen die Colonna-familie gelas.
Boonifatius VIII (1294-1303) het by baie oorloë betrokke geraak. Hy het die Unam Sanctam geskryf. Hy is kort ná sy gevangenneming aan "hartseer" oorlede.
('n Goeie ding) Benedictus XI (1303–1304) het Bonifatius VIII se pauslike bul Unam Sanctam van 1302 herroep.
Urbanus VI (1378-1389) het gesê hy het nie genoeg geskreeu gehoor toe sommige gemartel is nie
Sixtus IV (1471-1484) Nepotisme: het drie neefs, een agterneef en nog 'n familielid kardinale gemaak. Pouslike bul Exigit Sincerae Devotionis Affectus om die Spaanse Inkwisisie na Kastilië uit te brei. Hy het die Venesiërs laat aanval op die stad Ferrara, vir 'n neef. Verkoop kantore en voorregte vir geld. Bevorder die onbevlekte ontvangenis. Hy het Nicholas V se bulle bevestig sodat die Portugeese nie-Christene tot slawe kon maak.
Innocentius VIII (1484–1492) het Torquemada as inkwisisitor aangestel. Hy het die verbrandings van hekse in die pauslike bul Summis desiderantes affectibus (1484) goedgekeur.
Alexander VI (1492-1503) nepotisme. Het 25 000 dukate verdien deur die koning van Hongarye toe te laat om van sy vrou te skei. Het Karel VIII van Frankryk toegelaat om iemand wat aan 'n ander verloof was, te trou omdat Frankryk meer nuttig vir die pausdom was.
V: In Heb 13:20-21, hoe toerus God ons met alles wat goed is om Sy wil te doen?
A: Terwyl ons God dien, is Hy besig om ons toe te rus om Hom beter en meer doeltreffend te dien. God rus ons ook toe om met ander saam te werk. Natuurlik, as 'n persoon glad nie probeer om God te dien nie, sou daar geen behoefte wees aan bykomende gawes om Hom beter te dien nie.
Daar is ook 'n tweede aspek hier. Die Griekse woord hier, katartizo, kan ook beteken om te herstel wat gebreek is, volgens The Expositor's Bible Commentary, vol. 12, bl. 155. Ons het nie net nodig dat God vir ons die gawes en vermoëns gee om Hom te dien nie, ons het Hom ook nodig om die struikelblokke, beperkings en hindernisse te verwyder. Terwyl ons God dien, kan God ons ook "regmaak" om Hom beter te dien.
God gee vir ons wat ons nodig het. Dit blyk egter dat God nie altyd vir 'n individuele gelowige alles gee wat daardie gelowige nodig het nie. Liewer gee God verskillende dinge aan verskillende mense, en 'n oorvloed wat een gelowige het, is met die doel om te gee aan 'n ander wat niks het nie, sodat slegs deur mekaar te help ons elkeen alles kry wat ons nodig het, soos 2 Korintiërs 8:13-15 leer.
V: In Heb 13:23, wat vertel dit ons oor Timoteus?
A: Alhoewel die woord vir "vrygelaat" kan beteken om 'n reis te begin, soos in Handelinge 13:3; 28:25, beteken dit hier waarskynlik vrygelaat uit die tronk volgens The Expositor's Bible Commentary, vol. 12, bl. 157. Die Evangelical Commentary on the Bible, bl. 1149, sê ook dat dit verwys na Timoteus se gevangenskap.
V: In Heb 13:24, watter maniere kan ons veral vandag heiliges groet?
A: In die kerk, by die werk en in die lewe, erken ander gelowiges en laat hulle welkom voel en of hulle onder vriende is. Wys dat jy opreg omgee vir hulle. Behandel hulle regverdig, wys dat jy hulle liefhet, en wil saam met hulle wees. Immers, as jy vir ewig saam met daardie mense in die Hemel gaan wees, kan jy hulle net so goed nou al 'n bietjie beter leer ken.
V: In Heb, hoe weet ons of dit wat ons vandag het 'n betroubare bewaring is van wat oorspronklik geskryf is?
A: Op 'n hoë vlak, voor 325 n.C., haal die Bybelhandskrifte en vroeë Christelike skrywers 94% van die Brief aan die Hebreërs aan. Dit is alles behalwe 18,3 verse uit 303 verse. Sien vir meer inligting. As ons dit uitsplits, is daar drie aanvullende antwoorde.
1. God het belowe om Sy Woord te bewaar in Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1 Petrus 1:24-25; en Matteus 24:35.
2. Bewyse van die vroeë kerk. Hierdie 13 skrywers het 40,5% van die Brief aan die Hebreërs aangehaal, met gedeeltelike verse as breuke getel. Dit is 122,8 uit 'n totaal van 303 verse. Sien vir al die besonderhede. Hier is die pre-Nisaanse skrywers wat na verse in Hebreërs verwys het, gevolg deur latere skrywers daarna.
Klemens van Rome (96–98 n.C.) verwys na die 14 verse in Hebreërs, al sê hy nie dat hulle uit hierdie boek kom nie: Hebreërs 1:3–5,7; 3:2,5; 6:18b; 10:37; 11:5,17,31,37; 12:6; 13:17. Die indeks van die Ante-Nicene Fathers, volume 1, noem ook Hebreërs 12:1, maar daar is net een frase wat gemeen is.
Epistel van Barnabas (c.70–130 n.C.) hoofstuk 6 bl. 141 haal Hebreërs2:12 aan (ook Psalm22:23 ).
Herder van Hermas (c. 115–155 n.C.) boek 1 visioen 4 hoofstuk 10 bl. 16 haal 'n vierde deel van Hebreërs 13:17 aan.
Melito van Sardis (170-180 n.C.) haal aan uit Hebreërs. Toespraak oor die Here se Passie hfst. 9 bl. 760-761
Irenaeus (182-188 n.C.) verwys in 6 plekke na 8 verse in Hebreërs
Irenaeus (182-188 n.C.) haal Hebreërs 13:15b aan as deur Paulus. Irenaeus Fragment 37 bl. 575
Klemens van Aleksandrië (193-217/220 n.C.) noem Hebreërs as deur Paulus geskryf.
Tertullianus haal aan uit Hebreërs 7:1-3 om oor Christus en Melgisedek te handel in Teen alle ketterye, hoofstuk 8, bl. 654.
Tertullianus (198-220 n.C.) het gedink dat Hebreërs deur Barnabas geskryf is in Oor Beskeidenheid hfst. 20 bl. 97
Hippolytus het 'n aanhaling van Hebreërs7:21 : "Die Here het gesweer en sal nie van gedagte verander nie" (5 uit 23 Griekse woorde) (Die Weerlegging van alle Kettery, boek 5, hoofstuk 19, bl. 69). Dieselfde ding in Die Weerlegging van alle Kettery, boek 5, hoofstuk 22, bl. 73.
Origen (225–254 n.C.) haal Hebreërs 6:7,8 aan in sy De Principiis boek 3 hoofstuk 1.10 (Grieks) bl. 310
Origen (225-254 n.C.) haal Hebreërs 1:1,2 aan as "Paulus sê in die Brief aan die Hebreërs" Origen se Kommentaar op Johannes boek 2 hfst.6 bl.328
Traktaat teen Novatianus (254-256 n.C.) haal uit Hebreërs aan as Skrif.
Cyprianus van Kartago verwys na Hebreërs 12:6, "Want die Here tug die een wat Hy liefhet," in Brief 7.5 bl. 286
Adamantius (c.300 n.C.) haal 'n gedeelte uit Hebreërs 10:1 aan as deur die apostel in Dialoog oor die Ware Geloof vyfde deel 5 bl.153
Methodius (270–311/312 n.C.) verwys na Hebreërs 11:10. Die Banket van die Tien Maagde Toespraak 5 hfst. 7 bl. 328
Athanasius (318 n.C.) haal Hebreërs 11:3 aan as deur Paulus. Inkarnasie van die Woord h.3 bl.37
Athanasius (318 n.C.) haal Hebreërs 2:9 aan in Die Inkarnasie van die Woord hfst. 10 bl. 41
Laktantius (c. 303–320/325 n.C.) verwys na Hebreërs 8:13 dat die Ou Testament wat deur Moses gegee is, nie volmaak was nie. Die Goddelike Institute boek 4 hfst. 20 bl. 123
Alexander van Alexandrië (313–326 n.C.) haal heel Hebreërs 13:8 aan as deur die apostel. Briewe oor die Ariaanse kettery, Brief 2, hoofstuk 3, bl. 298.
Na Nicea
Eusebius se Kerkgeskiedenis (323–326 n.C.) boek 3 hfst. 3 bl. 134 (impliseer) Hy sê: "Paulus se veertien briewe is goed bekend en onbetwis." Dan sê hy dat sommige betwis of Paulus Hebreërs geskryf het of nie. Hy sê ook in boek 3, hoofstuk 25, bl. 155 dat die briewe van Paulus Skrif is. Nicene and Post-Nicene Fathers Tweede Reeks, vol. 1, bl. 155.
Asterius die Sofist (na 341 n.C.)
Aphrahat die Siriese (337–345 n.C.) haal Eksodus 3:6 aan. Select Demonstrations demonstrasie 22.2 bl. 401
Akasius van Caesarea (c.366 n.C.)
Hilarius van Poitiers (355–367/368 n.C.)
Athanasius (367 n.C.) lys die boeke van die Nuwe Testament in Feesbrief 39 bl. 552
Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 n.C. of 5de eeu) noem Hebreërs as deel van die Nuwe Testament. Dit haal Hebreërs 1:1–2a aan.
Efraim die Siriese (373 n.C.)
Basil van Cappadocië (357–378 n.C.) haal aan uit Hebreërs
Faustinus (380 n.C.)
Sinode van Laodicea (in Frygië) (343–381 n.C.) kanon 60 bl. 159 lys die boeke van die Ou Testament en die Nuwe Testament. Kanon 59 bl. 158 sê dat slegs die kanonieke boeke van die Ou en Nuwe Testamente in die kerk gelees mag word.
Ambrosiaster (c.384 n.C.)
Cyril van Jerusalem (c.349-386 n.C.) haal Hebreërs aan op bl.76
Ambrosius van Milaan (370–390 n.C.)
Apollinaris van Laodicea (c.390 n.C.)
Gregorius van Nazianze (330-391 n.C.)
Gregorius van Elvira (na 392 n.C.)
Amphilochius (voor 394 n.C.) Iambi ad Seleucum
Gregorius van Nyssa (c.356-397 n.C.) noem die "Epistel aan die Hebreërs" as deur Paulus in Teen Eunomius boek 6 hoofstuk 2 bl.184
Didymus die blinde (398 n.C.) haal Hebreërs 11:10 aan as deur Paulus. Kommentaar op Sagaria 12 bl. 292-293
Die skismatiese Lucifer van Cagliari, Sardinië (361-c.399 n.C.) verwys na Hebreërs 3:6.
Siriëse Boek van Trappe (Liber Graduum) (350–400 n.C.)
Siriëse Katalogus van St. Katarina (ca. 400 n.C.)
Epiphanius van Salamis (360-403 n.C.) noem Filemon, Hebreërs, twee briewe aan Timoteus, Titus, Romeine, Galasiërs, Filippense, Efesiërs. Die Panarion-afdeling 3 uit scholion 1 en 5 bl. 334
Rufinus (374-406 n.C.)
Johannes Chrysostomos (392–407 n.C.) het 33 preke oor Hebreërs neergeskryf.
Johannes Chrysostomos (406 n.C.) het kommentare geskryf oor Johannes, Romeine, 1 Korintiërs, 2 Korintiërs, Galasiërs, Efesiërs, Kolossense, Filippense, 1 Tessalonisense, 2 Tessalonisense, 1 Timoteus, 2 Timoteus, Titus, Filemon, Hebreërs.
Severianus (na 408 n.C.)
Jerome (373–420 n.C.) bespreek die boeke van die Nuwe Testament. Hy noem spesifiek elkeen van die vier evangelies, Paulus se geskrifte aan die sewe kerke, Hebreërs, Paulus se geskrif aan Timoteus, Titus en Filemon. Jerome bespreek dan die Handelinge van die Apostels. Daarna bespreek hy die sewe briewe van Jakobus, Petrus, Johannes en Judas. Laastens bespreek hy die Openbaring van Johannes. Brief 53 hfst. 9 bl. 101-102.
Johannes Cassianus (419-430 n.C.) verwys na Hebreërs 13:8 as deur die Apostel in Sewe Boeke, boek 5.6 bl. 584 en Hebreërs 12:22,23 as deur die Apostel in die Eerste Konferensie van die Abt Moses, hoofstuk 14 bl. 302
Augustinus van Hippo (388-430 n.C.)
Nilus (c.430 n.C.)
Polychronius (c.430 n.C.)
Marcus van Eremita (na 430 n.C.)
Rade van Efese teen die Nestoriaanse (200 biskoppe) (Junie–Sept. 431 n.C.)
Teodoret van Kiro (biskop en geskiedkundige) (423-458 n.C.)
Kiril van Alexandrië (444 n.C.)
Hesychius van Jerusalem (-450 n.C.) verwys na Hebreërs 3:6
Varimadum (445/480 n.C.)
Prokles (412-485 n.C.)
Makarion/Simeon (4de of 5de eeu)
Ons het hierdie vandag nog.
As 'n kanttekening het die Muratoriese Kanon (170–210 n.C.) nie Jakobus, Hebreërs, 1 en 2 Petrus, of die derde brief van Johannes ingesluit nie.
3. Getuienis van ketels en ander skrywers.
Die ketter Priscillianus (385 n.C.) verwys na Hebreërs 3:6
Die ketter Pelagius (416–418 n.C.)
Nestorius se Bazaar van Heracleides (451/452 n.C.) verwys na Hebreërs 3:2
Die Pelagiaanse ketter Teodorus van Mopsuestia (392–423/429 n.C.) verwys na Hebreërs 7:11 as deur die geseënde Paulus. Kommentaar op Hosea hfst. 24 bl. 56 en Heb 9:13 as deur Paulus in Kommentaar op Jona voorwoord bl. 187
4. Die vroegste manuskripte wat ons van Hebreërs het, toon dat daar klein manuskripverskille is, maar geen teologiese beduidende foute nie. Die 5 manuskripte van Hebreërs tot by die Konsilie van Nikaea I (325 n.C.) haal 93,4% van Hebreërs aan. Dit is alles behalwe 20 verse uit die 303 totale verse. Sien vir al die besonderhede.
p12 (285-300 n.C.) Hebreërs 1:1
Einde van die 3de eeu - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.
Laat 3de eeu - 1998 - Aland et al. vierde hersiene uitgawe
p13 (=papirus Oxyrhynchus 657) bevat Hebreërs 2:14-5:5; 10:8-22; 10:29-11:13; 11:28b-12:17 (c.225-250 n.C.) 'n Foto van 'n gedeelte hiervan is in The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts bl. 74. Daar staan op bl. 75 dat uit 88 variasie-eenhede p13 en p46 71 ooreenkomste en slegs 17 verskille het.
4de eeu - 1902-1903 - Grenfell en Hunt volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts bl. 73. Op bl. 17 staan daar dat Grenfell en Hunt huiwerig was om ENIGE Nuwe-Testament-manuskrip vroeër as die derde eeu te dateer, alhoewel hulle genoem het dat die handskrif aan die laat eerste of tweede eeu behoort.
3de/4de eeu, moontlik die eerste helfte van die vierde eeu - 1968 - The Text of the New Testament bevat ook 11:14-28a, maar The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts bl. 74 sê dit ontbreek weens die verlies van een kolom.
3de/4de eeu - 1975 - Aland et al. derde uitgawe
3de/4de eeu - 1998 - Aland et al. vierde hersiene uitgawe
200-250 n.C. - ander
(225-250 n.C.) - 1999 - Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testamentiese Handskrifte bl.73. Comfort en Barrett op bl. 73 sê dat op grond van 'n baie soortgelyke handskrif as Papirus Oxyrhynchus 852 (175–225 n.C.), baie ooreenkomste met Papirus Oxyrhynchus 2635 (ca. 200 n.C.). Die datering is egter nie vroeër as 225 n.C. nie, omdat dit op die agterkant van Papirus 657 geskryf is (deel van die Epitome van Livy se Geskiedenis van Rome), en dit is gedateer in die derde eeu.
p17 Heb 9:12-19 (laat 3de eeu)
4de eeu - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.
p46 Chester Beatty II ca. 200 n.C. 300 van die 303 verse (99%) van Hebreërs. Spesifiek bevat dit Hebreërs 1:1-9:16; 9:18-10:20; 10:22-30; 10:32-13:25 en ander gedeeltes van Paulus se briewe. Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testamentiese Handskrifte bevat 'n foto van 'n gedeelte van p46 op bl. 192. Daar word ook op bl. 197–198 gesê dat die gehalte en die stichometriese merkers toon dat 'n professionele skrywer dit geskryf het.
c.200 n.C. - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.
Omstreeks 200 n.C. - 1975 - Aland et al. derde uitgawe
Ongeveer 200 n.C. - 1998 - Aland et al. vierde hersiene uitgawe
p114 (=papirus Oxyrhynchus 4498) Hebreërs 1:7-12 (3de eeu)
Na Nicea I (325 n.C.)
p89 Hebreërs 6:7-9,15-17 (4de eeu)
Cyril van Jerusalem 386 n.C. Chrysostom 407 n.C.
Vaticanus (325-350 n.C.) bevat die hele brief aan die Hebreërs behalwe Hebreërs 9:14-13:25 volgens Gospel Parallels.
Sinaïticus [Si] (340–350 n.C.) en Alexandrinus [A] (c. 450 n.C.) bevat die hele Hebreërs.
Bohairiese Kopties [Boh] 3de/4de
Fayyumic-Kopties [Fay] 3de/4de eeu
Sahidies-Kopties [Sah] 3de/4de eeu
Peshitta Siriacs [Syr P] 375–400 n.C.
Ephraemi Rescriptus [C] 5de eeu
Armeens [Arm] vanaf die 5de eeu
Georgies [Geo] vanaf die 5de eeu
Bezae Cantabrigiensis [D] 5de of 6de eeu
Washington 5de eeu
Etiopies [Eth] vanaf ca. 500 n.C.
p116 (=papirus Vindobonensis G 42417 (Wene)) Hebreërs 2:9-11; 3:3-6 (6de eeu)
Wolfenbuttel 6de eeu
p79 Hebreërs 10:10-12,28-30 (7de eeu)
Sien vir meer oor vroeë manuskripte van Hebreërs.