< Biblíufyrirspurn úr 1. Tímóteusarbréfi

Sp.: Hver er meginatriði fyrsta Tímóteusarbréfs?

S: Sex stuttir kaflar í 1. Tímóteusarbréfi má lesa á þremur algerlega ólíkum stigum.

Háttur: Í hverju kafla kemur fram að þetta geti aðallega verið bók um hvernig kristnir menn eigi að haga sér, bæði einstaklingslega og saman, undir Kristi.

Leiðtogahlutverk: Fimm kaflar fjalla sérstaklega um meginatriði kirkjuleiðtogahlutverksins og hvernig á að kenna hjörðinni að lifa lífi sem líkist Kristi.

Dæmi Krists: Fimm kaflar leggja sig fram um að einbeita sér að því sem Kristur gerði og þannig að því hverju við ættum að vera og gera í ljósi þess.

En hvaða þema sem þú telur aðalþráðinn, er 1. Tímóteus eins og reipi með þrjár þrær sem brotnar ekki auðveldlega.

Með kennslu þinni og fordæmi til yngri manna, munt þú halda í reipið til framtíðar? Stóri sendimaðurinn William Carey sagðist einungis ætla að ferðast til Indlands ef kirkjan heima væri að "halda í reipið" með bænastuðningi og fjárhagslegum stuðningi. En yngri menn gætu farið ekki aðeins til staða sem við munum ekki fara til, heldur einnig til staðar sem við getum ekki farið til á jörðinni: langt inn í framtíðina. Líkaminn Krists og leiðtogar hans þurfa saman að styðja, þjálfa og gæta yngri trúaðra á ferð þeirra til framtíðar, á staði sem við getum ekki farið. Skoðum því þessar þrjár þrær í fyrsta bréfi til Tímóteusar og hvernig þær ættu að fléttast saman í lærisveinatöku okkar gagnvart öðrum.

Sp: Hver er yfirlitsskema yfir fyrsta bréf Páls til Tímóteusar?

S: Hér er eitt yfirlit sem leggur áherslu á forystu.

1. Falskir leiðtogar vs. sönn forysta

2 Guðsdýrkun

3 Leiðtogar í Guðs kirkju

4 Leiðtogahlutverk: Að verja kirkju Guðs

5 Leiðtogahlutverkið: Að vera með trúaða

6 Leiðtogahlutverkið: Að ögra trúaðilum

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:2, af hverju kallar Páll Tímóteus son sinn?

A: Tímóteus var ekki líffræðilegur sonur Páls, en þessi hlýja myndlíking tjáði náið samband unga og eldri samverkamannsins fyrir Krist.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:3, hvenær dvaldi Tímóteus í Efesus, á meðan Páll vonaðist til að koma til hans fljótlega (1. Tímóteusarbréf 3:14)?

S: Bréfin tvö til Tímóteusar og bréfið til Títusar eru gjarnan kölluð "hirðisbréf" Páls. Hirðisbréfin voru skrifuð eftir atburði Postulasögunnar. Þetta þýðir að þau voru annaðhvort skrifuð eftir heimilisfangelsi Páls í Róm eða hugsanlega á meðan á því stóð. Það er mjög líklegt að Páll hafi ekki verið tekinn af lífi strax í lok heimilisfangelsis síns í Róm, annars hefði Lúkas, sem var ferðafélagi Páls, minnst þess.

1. Tímóteusarbréf var sennilega ritað á árunum 62–65 e.Kr., og 2. Tímóteusarbréf var sennilega ritað um 67 e.Kr.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:3, hvað er tilgangurinn með að skipa villutrúarmönnum?

A: Jafnvel þótt þeir hlýði ekki, munu að minnsta kosti hlustendur villutrúarmanna og þeir sem eru í kirkjunni sjá að þú stendur gegn þeim. Auk þess, þegar þú varar þá formlega við, gætu þeir iðrast. En ef þeir iðrast ekki, þá getur Guð dæmt þá fyrir orð þín.

S: Í 1 Tímóteusarbréfi 1:4, hvaða goðsagnir er Páll að tala um?

S: Þessi vers á við um goðsagnir almennt. Þær innihéldu líklega gyðinglegar sögur sem Páll, í Títusarbréfi 1:14, bað Títus að hindra fólk í að huga að. Einnig voru til falskar trúarbrögð á tímum Páls, þar á meðal nokkrar mjög ímynduðrar grískar dulargoðsagnir, og kannski átti Páll einnig við þær.

S: Í 1 Tím 1:4 og Tít 3:9 getum við hunsað það sem Biblían segir um ættfræði?

A: Það segir ekki að maður eigi ekki að lesa eða hunsa ættarsögur, en það segir að maður eigi ekki að eyða tíma sínum í þær. Einbeitið ykkur að því að koma í framkvæmd því sem Biblían segir um að lifa í guðsdýrkun, þjóna Honum og hjálpa öðrum.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:4 (KJV), ætti orðið á eftir "guðlegt/Guðs" að hafa -ing-endingu, eins og "vinnandi", eða að vera nafnorð, eins og "verk"?

S: Í NASB, NIV, NKJV og Green's Literal Translation er þar notað nafnorð. NRSV þýðir þetta sem "þjálfun" með fótnótu sem segir að það gæti verið "áætlun". Í Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 731, stendur "áætlun". Í Expositor's Bible Dictionary, bindi 11, bls. 351, segir að KJV byggist á lakari útgáfu.

Williams-þýðingin er hér sú óvenjulegasta. Hún segir: "endanlegir ættartölur, því slíkt leiðir til deilna fremur en að hvetja til trúnaðarstjórnar okkar gagnvart Guði í gegnum trú."

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:7, hvers vegna eru sumir trúarlegir kennarar svo of sjálfsöruggir?

S: Ein ástæða gæti verið sú að þeir telji sig ekki bera ábyrgð. Þeir telja sig vera í þeirri stöðu að aldrei megi setja spurningarmerki við þá. Í sumum samtökum ber æðsti leiðtoginn aðeins ábyrgð gagnvart Guði, og slíkir leiðtogar sjá yfirleitt ekki að Guð krefjist ábyrgðar af þeim fyrir neitt – þangað til dómurinn kemur. Þeir taka ekki tillit til þess að Guð muni krefja þá ábyrgðar, því þeir bera ekki lengur neinn ótta til Guðs.

Önnur ástæða er sú að margir fylgja Jesú vegna þess að kenning hans hentar því sem þeir vilja. Til dæmis prédikaði Jesús nýtt ríki, og byltingarsinnaðir sem vildu steypa Rómverjum af stóli líkaði það mjög vel. En þegar það varð ljóst að Jesús ætlaði ekki að hefja uppreisn urðu menn vonsviknir og sumir sneru sér gegn honum. Í dag fylgja sumir Jesú vegna þess sem þeim líkar; og þeir munu hætta að fylgja ef þeir sjá eitthvað sem þeim líkar ekki. Þetta er ekki hlýðni. En leiðtogi gæti haldið að svo lengi sem hann kynnir það sem er vinsælt og fólki líkar, sé staða hans sem leiðtoga örugg.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:8-10, hvaða tilgang þjónar lögmálið fyrir þessa menn?

S: Lögmálið þjónar til að benda á hversu langt þeir, og við, erum frá því að uppfylla allar kröfur Guðs af eigin krafti. Lögmálið knýr okkur til náðar Guðs.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:11 og 6:15, hvað er óvenjulegt við þetta orð "blessaður"?

S: Í Nýja testamentinu er Guð oft kallaður blessaður með grísku orði sem felur í sér að honum sé tilbeint. Fólk er oft kallað "blessað" með þessu grísku orði, makarios, sem einfaldlega þýðir hamingjusamt. Aðeins í 1. Tímóteusarbréfi 1:11 og 6:15 er Guð kallaður makarios. Guð er lofaður og tilbeinn, já, en fyrir utan það, í sjálfu sér, er Guð hamingjusamt vera.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:13, fyrirgefur Guð fólki aðeins fyrir slæma hluti sem það gerði af vanþekkingu?

A: Nei. Páll fékk miskunn fyrir það sem hann gerði af vanþekkingu, en fólk sem fékk miskunn fyrir viljandi syndir eru til dæmis Davíð og Pétur.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:16, hvernig var Páll "fyrstur" í náð Guðs?

S: Gríska orðið protos getur þýtt yfirmaður, fremstur eða fyrrverandi sem og fyrstur. Gríska orðið protostates þýðir leiðtogi.

Q: Í 1 Tímóteusarbréfi 1:17, ef það er aðeins einn "vitur" Guð, eru þá til aðrir guðir sem eru ekki mjög greindir?

S: Auðvitað. Í 1 Korintubréfi 8:1-7 talar Páll um mörg heimsk og lífslaus goð.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:18, hvernig veistu hverjum þú ættir að verja tíma þínum?

S: Auðvitað ættir þú að forðast þá sem vilja ekki vita sannleikann, heldur vilja eingöngu ofsækja þig, eða læra af þér um aðra til að ofsækja. Ef þú hefur tíma fyrir alla er það frábært, en oft er svo ekki. Þegar þú getur ekki varið tíma þínum í alla, einbeittu þér ekki bara að fólkinu sem vill læra, heldur að fólkinu sem vill læra, breytast og vaxa. Í öðru lagi, hvaða fólki myndir þú, að þínu mati, hafa mest áhrif á? Miklu mikilvægara er hins vegar, þar sem dómgreind þín gæti verið gölluð, að biðja Guð um góða dómgreind um það hverjum hann vill að þú varið tíma þínum.

Páll hefði getað varið tíma í ótal marga, og þótt hann prédikaði fyrir mörgum, lagði hann tíma sinn í aðeins fáeina, þar á meðal Tímóteus. Auðvitað var stór hluti af því starfsþjálfun, þar sem Tímóteus fylgdi Páli um og aðstoðaði hann. Jesús átti marga sem fylgdu honum, ekki bara hinna tólf. Þegar Jesús valdi lærisveina sína virtist hann ekki sýna fólki forgang vegna eða þrátt fyrir auð, menntun eða tengsl þeirra. Matteus var líklega auðugur og vel tengdur, en flestir hinna voru það ekki. En lærisveinarnir trúðu á Jesú og gerðu það sem hann sagði þeim að gera. Á sama hátt var Tímóteus ekki bara nemandi sem drakk í sig þekkingu; hann myndi vinna verkið með Páli og jafnvel prédika og kenna í Tessaloníku og annars staðar þegar Páll var ekki þar.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:18, af hverju ætti Tímóteus að hlýða Páli, þar sem kristnir menn eiga að hlýða Guði?

S: Þrjú atriði til að íhuga í svari.

1. Kristnir eiga að hlýða leiðtogum sínum, eins og segir í Hebr. 13:17. Við eigum að hlýða eldri okkar, eins og segir í 1. Pét. 5:5.

2. Kirkjan er byggð á undirstöðu postulanna og spámannanna, eins og segir í Efesusbréfinu 2:20.

3. Öll hlýðni á að vera "í Drottni". Með öðrum orðum, ef foreldrar, kennarar, stjórnvöld, kirkjuleiðtogar eða einhver annar sem við eigum að hlýða skipa eitthvað sem stangast á við það sem Guð sagði í ritningunni, eigum við að hlýða Guði fremur en mönnum, eins og Pétur sýndi í Postulasögunni 4:19-21.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:19, hvernig lenda sumir í skipbroti trúar sinnar?

S: Skip á þeim tíma var í grundvallaratriðum samsett úr mörgum vandlega unnum hlutum, sem voru færðir saman af færum höndum til ákveðins tilgangs, svo það gæti flotið og siglt í fjölmörgum arðbærum siglingum. Efnið í vraki er í grundvallaratriðum það sama og í skipi. Flestir hlutirnir eru enn til staðar, en þar sem sumir hlutir eru ekki lengur á sínum rétta stað, getur skipið ekki lengur flotið, hvað þá siglt. Það er ekki lengur gagnlegt í neitt, nema að sum timburinn gæti enn verið gott til eldiviðar. Hins vegar er stundum hægt að lyfta skipum sem hafa strandað í grunnu vatni, gera við þau og þau geta siglt aftur.

Sumir geta haft réttu hlutana trúar og iðkunar, vel samræmda, og geta boðið fagnaðarerindið. En ef trú þeirra ströndvar síðan vegna syndar eða falskra kenninga, eru þeir ekki gagnlegir til neins. Sumir gætu verið kristnir sem hafa fallið frá Jesú og þurfa að snúa aftur. Aðrir kunna aldrei að hafa verið sannir kristnir, en þrátt fyrir að það sem þeir reyndu að gera hafi strandað, geta þeir iðrast og orðið sannir kristnir núna.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 1:20, hvernig eru menn eins og Hymenæus og Alexander "afhentir Satan"?

S: Þessi orðasamband getur vísað bæði til trúaðra og vantrúaðra. Fyrir trúaða getur það þýtt að þeir hafi verið reknir úr kirkjunni til að vera "agaðir" svo þeir blaspemi ekki. Fyrir vantrúaða getur það þýtt að, þar sem þeir börðust gegn sannleikanum sem þeir heyrðu, bað Páll að Guð myndi nota Satan til að aga þá svo að þeir gætu iðrast og síðar trúað sannleikanum sem þeir höfðu hafnað.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 2:1, hvers vegna biðjum við fyrir öllum mönnum, þar sem Guð veit nú þegar hverjir munu fara til himnaríkis?

A: Þó að við eigum að biðja fyrir hvern mann því að við vitum ekki hver muni komast til himnaríkis, er einnig til stærri ástæða. Guð skipar það, og örugg þekking Guðs á því hverjir muni komast til himnaríkis þýðir ekki að þeir hafi enga möguleika né ábyrgð. Sjá einnig umfjöllun um 1. Tímóteusarbréf 4:10 fyrir frekari upplýsingar.

Q: Í 1 Tím 2:2, ættum við að biðja fyrir öllum stjórnmálaleiðtogum, jafnvel illum? Ættum við að biðja fyrir hagsæld þeirra?

A: Já. Þegar Páll skrifaði þetta var Rómaveldi, allt frá keisaranum og niður, spillt. Við biðjum fyrir öllum stjórnmálaleiðtogum, óháð því hversu slæmir þeir kunna að vera, að minnsta kosti af þremur ástæðum.

1. Að ekki verði hindrun fyrir kristna til að "fara hreinskiptum og friðsælum lífi með öllu guðhræðslu og virðingu," eins og segir í 1. Tímóteusi 2:2.

2. Biðjið um að Guð haldi áfram að starfa í gegnum bæði það góða og það illa sem stjórnmálamenn gera, svo að Guð leiði fólk inn í ríki sitt.

3. Biðjið fyrir öllum mönnum, jafnvel illum stjórnmálamönnum sjálfum, að það besta sem mögulegt er geti gerst fyrir þá, að þeir iðrist gjörða sinna, snúi sér til Krists og deili með okkur fagnaði himinsins að eilífu.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 2:4-6, ef Jesús dó fyrir alla, af hverju eru þá ekki allir frelsaðir, eins og alhliða frelsunarfræði (universalismi) kennir?

S: Eins og segir í Hebreum 4:2, var boðskapurinn sem þeir heyrðu "þeim að engu nýtist, þar sem þeir tóku ekki trú með þeim sem hlýddu." Guð hefur mátt til að bjarga öllum mönnum, og Guð býður fagnaðarerindið frítt. Engin vers segir að sumir fari til helvítis án tækifæris. Hins vegar geta menn verið eins og farísearnir og fræðimennirnir í Lúkasi 7:30, sem "synjuðu tilgangi Guðs fyrir sjálfa sig." Það komu tímar þegar Jesús var hjartnumin yfir vantrú þeirra (Matteus 23:37-39), en Guð leyfir að endanleg ákvörðun þeirra verði þeirra eigin örlög. Auðvitað er alhliða frelsunarkenningin villutrú sem sannir kristnir menn eiga ekki að trúa.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 2:4-6, hverjar eru skilningar ókálvínista og kálvínista á þessum kafla?

A: Fyrirgefðu fyrir langa tilvitnun, en ég vildi tryggja að enginn samhengi tapast.

Kalvínisti: Loraine Boettner í The Reformed Doctrine of Predestination (bls. 294–296) segir: "Ef orðin í 1. Tímóteusarbréfi 2:4, að Guð 'vilji að allir menn verði varðveittir og komist að þekkingu sannleikans,' eru tekin í arminískum skilningi, leiðir það annaðhvort til þess að Guð verði fyrir vonbrigðum með óskir sínar eða að allir menn án undantekningar verði varðveittir." Ennfremur stangast kenningin sem kennir Guði vonbrigði á þá flokka ritningarverslana sem kenna fullveldi Guðs.... Það er rétt að sumar versur, þegar litið er á þær einar og sér, virðast gefa til kynna arminíska [ekki kalvínista] afstöðu. Þetta myndi hins vegar gera Biblíuna að hrúgu mótsagna; því eru til önnur vers sem kenna fyrirframákvörðun, vanhæfni, útvöldun, þolgæði o.s.frv., og sem ekki er hægt með neinum lögmætum hætti að túlka í samræmi við arminíska kenningu. ... Þar af leiðandi, ef við finnum textabrot sem í sjálfu sér er hægt að túlka á tvo vegu, þar sem önnur túlkunin samrýmist restinni af ritningunni en hin ekki, þá er okkur skylt að taka hina fyrrnefndu." Boettner (bls. 294-296)

Ekki kalvínisti: Bæði þeir sem ekki eru kalvínistar og Amyraldískir kalvínistar geta vitnað í nákvæmlega sömu orð Boettners á eftir þremur punktum, einfaldlega með því að skipta um orðin "armíníanismi" og "forsjá" og breyta röð setninganna. Athugið að Boettner segir að fullvalda Guð geti ekki orðið fyrir vonbrigðum, og að aðrir verslar sýni skýrt að allir yrðu að vera frelsaðir ef frelsun væri boðin öllum. Nú skaltu lesa eftirfarandi:

"Jerúsalem, Jerúsalem, þú sem drepur spámennina og steinar þá sem til þín eru sendir, hve oft hef ég þráð að safna börnum þínum saman, eins og hæna safnar ungum sínum undir vængi sína, en þið vildið ekki!" (Mattías 23:37)

"En farísearnir og lögfræðingarnir hafnuðu Guðs tilskipun fyrir sig, því að þeir höfðu ekki látið skírast af Jóhannesi." (Lúkas 7:30)

"Hann sjálfur [Jesús] er sáttargjöf fyrir syndir okkar, og ekki aðeins fyrir okkar, heldur einnig fyrir syndir alls heimsins." (1. Jóhannesarbréf 2:2)

Ályktun: Við ættum öll að vera sammála orðum Boettners: "Það er viðurkennt meginregla í túlkun að óljósari textar skuli túlkaðir í ljósi skýrari texta, en ekki öfugt."

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 2:9 stendur: "Líka vil ég, að konur klæði sig sæmilega, með hóflegu hárgreiðslu, með hóflegu skrauti og með hóflegum klæðnaði." Af hverju hafa kristnar konur stundum flókna hárgreiðslu og dýrt skartgripi?

S: Gott er að huga með skynsemi að hárinu sínu, en dýrar og glæsilegar hárgreiðslur eru ekki það sem Guð vill.

Flestar kristnar konur eiga ekki dýran skartgripi. Ef kristinn kona er glæsileg, klæðist dýrum skartgripum og eyðir óhóflega miklum tíma í hárið sitt, getur hún samt verið ekta kristin, en hún ætti að hætta þessari venju. Á grískum tímum klæddust sumar konur mjög glæsilegum fötum. Samkvæmt prédikunum Jóhanns Krýsostomos um fyrsta bréf til Tímóteusar (um 397 e.Kr.) stendur þessi vers í andstöðu við eftirlikingu leikara og vændiskvenna.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 2:11-14 og 1. Tímóteusarbréfi 3:1-7, hvers vegna kenndi Biblían að konur þá (og líklega nú líka) mættu ekki kenna né hafa yfirráð?

S: Þó að mismunandi kirkjur séu ekki sammála um hlutverk kvenna í kirkjunni, eru hér átta atriði sem allir biblíutrúa kristnir ættu að vera sammála um.

1. Páll viðurkenndi að konur gætu enn haft áberandi stöðu í kirkjunni. Sumar mikilvægar konur sem hann nefndi voru Foíbe (Rómverjabréfið 16:1,2), Prísíkilla sem ásamt eiginmanni sínum leiðrétti Apolló (Postulasagan 18:26), Úódía og Síntýkía sem börðust við hlið Páls fyrir fagnaðarerindinu (Filippíbréfið 4:2-3), og hugsanlega Klóe (1. Korintubréf 1:11).

2. Konur geta og ættu að kenna konum og börnum, og konur geta haft vald yfir konum og börnum í kirkjunni. (Títusarbréf 2:3-5)

3. Fyrir utan kirkjuna hafa konur verið hlýdnar Guði sem leiðtogar. Debóra var mikilvæg veraldleg leiðtogastelpa í Dómarabók 4:4-5. Debóra var ekki í tímabundnu starfi: hún var þegar spákona og dómari áður en hún beitti valdi sínu til að segja Barak að Guð hefði boðið honum að sigra Sísera.

4. Konur gátu enn talað orð Guðs í spádómi. Á tímum Gamla testamentisins var ekki aðeins Debóra spákona, heldur einnig Mírjam (2. Mósebók 15:20-21) og Húlda (2. Króníkubók 34:22-28). Í Nýja testamentinu spáðuðu Anna (Lúk. 2:36-38), fjórar dætur Filippusar (Post. 21:9) og konur almennt í 1 Kor. 11:5.

5. Biblían gefur aldrei neinar ástæður sem gefa til kynna að konur séu líkamlega veikari, minna vitsmunamiklar, tilfinningalega brothættari eða lakari en karlar. Raunar voru sumir af karlkyns leiðtogum Ísraels, svo sem Abimelek (Dómarabókin 9:52-53) og Rehabeam (1. Konungabók 12:3-16), hvorki guðhræddir né mjög vitsmunamiklir.

6. Eina ástæðan sem Biblían gefur er sú að þetta er sú leið sem Guð kýs. Ástæður Guðs tengjast því að Eva var sú fyrsta sem var blekkt í Eden, ekki öllum konum.

7. Fræðilega séð, ef Guð segði að hann vildi að konur, eða jafnvel börn, hefðu vald yfir körlum í kirkjunni, ættum við að hlýða. Hins vegar, ef Guð vildi að aðeins karlar hefðu vald, verðum við sem hlýðum Guði að gera það sem hann vill.

8. Um öll mál, ekki bara þetta eitt, ættum við að hlýða Guði hvort sem okkur eru gefin öll rök eða ekki.

S: Hvernig bera 1. Tímóteusarbréf 2:11-14 og 1. Tímóteusarbréf 3:1-7 saman við íslam?

Svar: Kóraninn segir í súru 4:34 að berja eða húðstrýkja eiginkonu sína ef hún er óhlýðin. Arabíska orðið sem þýtt er sem "berja" eða "húðstrýkja" er það sama orð sem notað er um að berja ofbeldisfullan glæpamann eða kamel. Móhammed sjálfur sló einu sinni ásetningsbundið Aísu "í brjóstið, sem olli mér sársauka," samkvæmt Sahih Muslim bindi 2, hadís 2127. Ef eiginkona er góð en eiginmaðurinn vanrækir skyldur sínar, segir Kóraninn aldrei að eiginkonan eigi annaðhvort að berja hann eða leita til föður síns, bróður síns eða annars manns til að berja hann.

Vísar þessi skipun til eftirfarandi orða spámannsins í Bukhari-hadísunum, bindi 2, bók 18, kafli 8, nr. 161, bls. 91-92; bindi 1, bók 6, kafli 8, nr. 301, bls. 181, og með tilvitnun úr bindi 1, bók 2, kafli 21, nr. 28, bls. 29; "Spámaðurinn sagði: 'Mér var sýnd helvítið og að meirihluti íbúa þess væru konur.'" (Flestar þessara kvenna voru óþakklátar eiginmönnum sínum.)

Hvers vegna heldurðu að fleiri konur séu í helvíti? Er það vegna þess að hvati þeirra til að komast til himnaríkis er ekki eins mikill? Í Bukhari-hadísi, bindi 6, bók 60, kafli 294, nr. 402, bls. 374 og áfram, segir: "Yfirlýsing Allah: Fallegar, heillandi meyjar sem eru bundnar [þ.e. keðjufangar] í tjöldum. Sagt frá Qaisi: Boðberi Allah sagði: 'Í Paradís er tjald gert úr einni holri perlu, sextíu mílur að breidd; í hverjum horni eru konur sem sjá ekki þær í hinum hornunum; og trúuðu menn munu heimsækja þær og njóta þeirra.'

"Sagt er frá Abu Huraira: Boðberi Allah sagði: 'Meðhöndlið konur vel, því kona er sköpuð úr rifbeini, og beygðasta hluti rifbeinsins er efsti hluti þess, svo ef þú reynir að beina því til réttis, mun það brotna; en ef þú lætur það vera, mun það haldast beygtt. Þannig skaltu koma vel fram við konur.'" Bukhari, hadísar bindi 4, bók 55, kafli 1, nr. 548, bls. 346.

"Sagt er frá Abu Sai'id Al-Khudri: Spámaðurinn sagði: 'Er vitnisburður konu ekki helmingur af vitnisburði manns?' Konurnar sögðu: 'Já.' Hann sagði: 'Þetta er vegna skorts á viti konu.'" Bukhari, hadís, bindi 3, bók 48, kafli 12, nr. 826, bls. 502.

"hann [Múhameð] sagði, 'Aldrei mun þjóð sem gerir konu að leiðtoga sínum ná árangri.'" Bukhari Hadith bindi 9, bókur 88, kafli 18, nr. 220, bls. 171. Þannig að þegar múslimar vísa til 1. Tímóteusarbréfs 2:11-14 og 1. Tímóteusarbréfs 3:1-7 til að halda því fram að vegna þess að konur geti ekki verið eldri í Biblíunni telji Biblían þær verðminni, geturðu sagt, með kímni í huga, að þú viljir ræða það við kven-ímam þeirra.

Spurning: Merki 1. Tímóteusarbréf 2:12 að konur ættu alls ekki að kenna, eða að þær ættu ekki að kenna körlum?

S: Páll sagði aðeins að konur ættu ekki að kenna körlum, því í Títusarbréfinu 2:3-4 bað Páll eldri konur um að kenna yngri konum og börnum góða hluti.

Q: Kenna 1. Tímóteusarbréf 2:13-14 að dómgreind kvenna sé lakari, eins og guðleysinginn (Capella) heldur fram?

A: Nei. Maður þarf að hafa gott dómgreind til að vera góður dómari. Í Gamla testamentinu, sem Páll þekkti mjög vel, var Debóra góður dómari Ísraels.

Varðandi gildi konu miðað við mann segir sami höfundur, Páll, í Galatíum 3:26-28 að í Kristi sé hvorki karl né kona, heldur séum við öll börn Guðs. Í grískri menningu voru dætur ekki metnar jafn hátt og synir, svo hefði Páll sagt þar að við öll séum "börn" Guðs, hefði getað skapast vafi í þeirri menningu á því að karlar og konur væru í raun jöfn. Hins vegar afmáði Páll allan vafa með því að segja að báðir séu "synir" Guðs.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 2:5 hef ég spurningu um kaþólsku kenninguna um Maríu og dýrlingana sem "miðlara" fyrir okkur. Kaþólsk röksemd til stuðnings þessari kenningu er sú að Móse hafi gert þetta til að vernda þjóð Ísraels fyrir reiði Guðs þegar þjóðin trúði ekki á Guð. Móse bað Guð að fyrirgefa Ísraelsmönnum, og Guð samþykkti það (4. Mósebók 14:1-20). Kaþólskir geta notað þetta til að styðja kenningu sína um að við getum notað aðra, eins og Maríu eða ákveðna dýrlinga, til að biðja fyrir okkur eða miðla til Guðs. En í 1. Tímóteusarbréfi 2:5 segir Páll skýrt að það sé "einn" milliliður, sem er Jesús. Því ruglast mér á því að þessi ritverslun geti stutt báðar kenningarnar, svo hvernig getum við valið aðra fram yfir hina?

A: Venjulega fylgir mótrök við hvaða rök sem er. Leyfðu mér fyrst að víkka út spurninguna þína svo hún fjalli ekki einungis um Maríu, heldur um hvernig Biblían ákvarðar á milli samkeppniskenninga almennt. Síðan mun ég beita almennu meginreglunum á það sem þú spurðir um.

Fyrst og fremst hefur boðorð, yfirlýsing eða önnur skýr tjáning í ritningunni forgang fram yfir túlkun okkar eða þær hliðstæður sem við sjálf búum til úr ritningunni. Þar sem 1. Tímóteusarbréf 2:5 segir að einn miðlari sé til, ef í raun eru nú tveir miðlarar, þá væri 1. Tímóteusarbréf 2:5 lygi. Á hinn bóginn, ef í raun er aðeins einn milliliður, gerir það yfirlýsingar Gamla testamentisins ekki að lygi, því a) er ekki sérstaklega sagt að Móse hafi verið milliliður, b) fólst hlutverk Móse í að standa í millibili fyrir lýðinn einungis í tengslum við líkamlega refsingu þeirra, ekki alla persónu þeirra, c) þó að Móse hafi verið fyrirmynd Krists, tók Kristur við hlutverki Móse, og d) stendur Móse ekki einu sinni lengur í millibili.

Í öðru lagi er gott að athuga hvort þú fáir sama svar ef þú snýrð spurningunni við. Til dæmis, í stað þess að spyrja: "Hver í Gamla testamentinu væri næst því að hafa þá gerð milligöngu sem kaþólskir segja að María hafi haft?" skaltu spyrja: "Hver í Nýja testamentinu er rökréttastur uppfylling þeirrar hlutverks sem Móse hafði í Gamla testamentinu?" Svarið er nokkuð skýrt: Jesús, en ekki María.

Í þriðja lagi ættum við að spyrja: "Erum við að búa til einhverja alveg nýja kenningu?" og einnig: "Hvernig skildu fyrstu kristnir menn þessa vers?" Ekki að fyrstu kristnir menn hafi verið fullkomnir, en margir þeirra töluðu biblíugreku frá þriggja ára aldri og dreymdu á grísku, og það væri fáránlegt fyrir okkur að reyna að segja þeim að grískan hafi þýtt eitt þegar allir voru sammála um að hún hafi þýtt eitthvað allt annað. Það eru engir kristnir rithöfundar fyrir Níkeuþingið sem kenndu að María væri meðgjafi, meðfrelsari, milligöngukona, frelsarkona eða nokkur önnur orð sem kaþólska kirkjan bjó til. En eftirtaldir snemma kirkjufræðimenn sögðu allir að Jesús væri milligöngumaður okkar. Enginn þeirra nefndi Maríu sem milligöngumann.

Klemens frá Róm (96-98 e.Kr.) (úrval) "Þetta er vegurinn, elskaðir, sem við finnum frelsara okkar, Jesú Krist, æðsta prest allra fórna okkar, verndara og hjálpari veikleika okkar. Með honum lítum við upp til hæðanna himins. … Með honum hefur Drottinn viljað að við skyldum smakka ódauðlega þekkingu." 1. Klemens bréf, kafli 36, bls. 14–15 (og einnig bindi 9, bls. 240)

Klemens frá Róm (96–98 e.Kr.) (úrval) vitnar í Jesaja 53 og segir um Jesú: "með sárum hans verðum við læknaðir. Hann var fórn fyrir synd. Jesús sjálfur mun bera syndir okkar." 1. Klemensbréfið k.16, bindi 1, bls. 9 (og bindi 9, bls. 234)

Klemens frá Róm (96–98 e.Kr.) "Lítum staðfastlega til blóðs Krists og sjáum hve dýrmætt það blóð [Jesús] er Guði, sem, er það var úthellt til frelsunar vorrar, hefur sýnt náð iðrunar fyrir alla heimsbyggðina." 1. Klemens bréf k. 7, bindi 1, bls. 7 (sjá einnig bindi 9, bls. 231)

Klemens frá Róm (96–98 e.Kr.) "Af kærleika sínum til vor gaf Jesús Kristur, Drottinn vor, blóð sitt fyrir oss eftir vilja Guðs; hold sitt fyrir hold vor og sál sína fyrir sálum vorum." 1. Klemens bréf k.49 bls.18

Írenæus frá Lión (182-188 e.Kr.) ræðir um hvers vegna Kristur þurfti að vera bæði fullkomlega maður og Guð til að gegna hlutverki "miðlara". Írenæus Á móti villutrú, bók 3, kafli 18, vers 7, bls. 448

Írenæus frá Lión (182–188 e.Kr.) nefnir fræið [Jesús] sem millilið. Írenæus Á móti villutrúum bók 3 kafli 7.2 bls. 420

Irenæus frá Lyon (182–188 e.Kr.) segir að Jesús "sameinaði manninn við Guð í gegnum sjálfan sig." Irenæus Á móti villutrúum bók 3 kafli 4.2 bls. 417

Klemens frá Alexandríu (um 193–217/220 e.Kr.) kallar Jesú miðlara sem framkvæmir vilja Föðurins, son Guðs og frelsara manna. The Instructor, bók 3, kafli 1, bls. 271

Tertullían (um 213 e.Kr.) segir að postuli kalli Krist "miðlara milli Guðs og manns". Á móti Praxeas, kafli 27, bls. 624

Tertullían (198-220 e.Kr.) kallar Jesú "miðlara milli Guðs og manns." Um upprisu holdsins k.51 bls.584

Hippolytus, biskup í Portus (222–235/6 e.Kr.), talar um Krist sem millilið milli Guðs og manns í skýringu sinni á 4. Mósebók, bls. 169.

Orígenes (um 227–240 e.Kr.) nefnir Jesú sem Miðlara, æðsta prest, Hjálpræðisherra og hliðið. Skýringar Orígenes á Jóhannesarguðspjallinu, bók 2, kafli 28, bls. 343

Novatíanus (250/254-256/7 e.Kr.) "Ef Kristur er aðeins maður, hvers vegna er maður kallaður til milligöngu í bænum?" í Um þrenninguna, kafli 14, bls. 623. Hann fjallar einnig um holdgerðina í Um þrenninguna, kafli 10, bls. 619.

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) "Hann er útbúinn holdi; Guð blandast manninum. Þetta er Guð vor, þetta er Kristur, sem, sem milliliður beggja, tekur á sig mann til að leiða þá til Föðurins." Ritgerðir Kýpríanusar Ritgerð 6, kafli 11, bls. 468

Pétur af Alexandríu (306,285–311 e.Kr.) segir að Jesús sé verjandi okkar hjá föðurnum. Kanóníska bréfið Kanóni 11 bls. 276

Laktantius (um 303–325 e.Kr.) "miðlari kom – það er að segja Guð í holdi – svo að holdið gæti fylgt Honum, og svo að Hann gæti bjargað manninum frá dauðanum, sem hefur völd yfir holdinu." Guðlegar stofnanir, bók 4, kafli 25, bls. 126.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 2:15, þar sem konur "munu frelsast með barnsburði", hvað með guðhræddar en barnlausar konur?

S: Páll taldi augljóslega ekki að konur kæmu til himna með því að eignast börn, annars hefði hann ekki mælt með kynlífsleysi í 1 Korintubréfi 7:8,25-28. Páll þekkti fjórar ógiftar dætur Filippusar sem spáðu í Postulasögunni 21:9. Fyrir sönnun þess að kirkjan hefur sögulega túlkað þennan vers sem að konur án barna séu í lagi, lestu prédikanir Jóhanns Krýsostomos um Tímóteus (um 397 e.Kr.).

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 2:15, hvað þýðir "Konur munu þó frelsast með barneignum"?

Svar: Guð getur líkamlega varðveitt konur í gegnum erfiðan fæðingartíma. Ég hef í gríni sagt við eiginkonu mína að það að eignast barn sé svo dýrt, sárt, vandræðalegt og hættulegt ferli að fyrir nútíma læknisfræði hafi konur einfaldlega ekki mátt eignast börn!

Alvarlega, þetta er flókið vers, því Páll notar tilvik Evu sem dæmi til að leiðrétta og hvetja allar konur í senn. Kristnir hafa mismunandi skoðanir. Hér er túlkun sem er lauslega tekin úr prédikun 9 um Tímóteus eftir grískum exegetískum prédikara Jóhannesi Krýsostomos (um 397 e.Kr.) (bls. 436).

1. Þó að Eva hafi blekkt Adam, átti hún samt sem áður eftir að gegna hlutverki í áætlun Guðs sem "móðir allra lifenda" (1. Mósebók 3:20). Afkomendur Evu innihéldu Krist, sem bjargaði henni. [1. Mósebók 3:15, ekki Chrysostom]

2. Vegna ástæðna sem tengjast Evu vill Guð ekki að konur kenni né hafi vald yfir körlum (1. Tímóteusarbréf 2:11-14).

3. Konur hafa sérstakt og einstakt hlutverk við að fæða börn (1. Tímóteusarbréf 2:15a). Samkvæmt Jóhanni Krýsostómó vísar orðið "bjargað" ekki til Evu né neinnar einstakrar konu, heldur til hlutverks kvenkynsins almennt.

4. Ekki aðeins að fæða börn líkamlega, heldur eiga konur að lifa trúuðu, kærleiksríku og heilögu lífi með sjálfsagi. Eins og Chrysostomos bendir á, nefnir Efesusbréfið 6:4 að það sé mikil ábyrgð fyrir foreldra að ala upp börn sín í Drottni.

5. Þó að sumir gætu misskilið þennan vers sem svo að allar konur hefðu þungað brot Evu, benti Jóhannes Krýsostomos á að slíkt væri röngt rök.

Sjá The NIV Study Bible, New Geneva Study Bible og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 736 fyrir frekari umfjöllun.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 3:1, ættu karlar að þrá að verða "biskupar", þar sem biskupar kenna, en í Jakobsbréfi 3:1 stendur að ekki margir ættu að þrá að verða kennarar?

S: Gríska orðið í 1. Tímóteusarbréfi 3:1 er "umsjónarmaður". 1. Tímóteusarbréf 3:1 segir ekki að óskilyrtir karlar eigi að þrá að verða umsjónarmenn, heldur að ef maður þráir að verða umsjónarmaður, þá þráir hann verðugan áfanga. Þó sumir kunni að líta niður á fullt starf í kristnu starfi, sýnir Biblían að við eigum að bera það mikilli virðingu.

Q: Banna 1. Tímóteusarbréf 3:1-7 konum að vera umsjónarmenn?

Svar: Sannkristnir hafa mismunandi skoðanir.

Já) Þó að karlkyns eldri menn, konur þeirra og börn þeirra væru öll til umræðu, var hugmyndin um kvenkyns eldri menn fjarverandi í 1. Tímóteusarbréfi 3:1-7. Þessi hugmynd var þó ekki fjarverandi úr huga Páls, því 1. Tímóteusarbréf 2:11-14 kennir skýrt að konur megi hvorki kenna körlum né hafa yfirráð yfir körlum.

Aðeins á þessum tíma) Sumir sannkristnir telja að þetta hafi aðeins gilt um þennan tíma.

Nei) Sumir telja að Galatíumanna 3:28, varðandi gildi karla og kvenna, eigi einnig við um hlutverk þeirra í kirkjunni. 1. Tímóteusarbréf 3:11 gæti vísað til kvenna djákna, eða annars konar kvenkjákna. O'Brien í Today's Handbook for Solving Bible Difficulties, bls. 374–375, nefnir einnig að Prísíkilla ásamt Akvíla fræddu Apolló í Postulasögunni 18:26.

Já aftur) Hins vegar er engin tímabundin né menningarleg ástæða gefin til að sýna hvers vegna 1. Tímóteusarbréf 3:1-7 en ekki aðrar skipanir megi hunsa á okkar tímum. Ástæðan sem gefin var, varðandi Adam og Evu, er jafngild nú eins og þá. Sjá einnig spurninguna um 1. Tímóteusarbréf 2:11-14 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 3:2,12 og Títusarbréfi 1:6, ættu eldri menn og þjónar að vera eiginmaður að minnsta kosti einnar, einnar eða ekki fleiri en einnar konu (með eða án fyrri hjónabanda)?

A: Til að vera nákvæmur þýðir gríska orðalagið bókstaflega "maður sem á aðeins eina konu." Allir eru sammála um að lauslæti, skilnaður og endurkvæni og fjölkvæni karlar væru útilokaðir frá því að vera eldri (fyrirgefðu mormónar). Endurkvæni er ekki synd, eins og Rutarsagan sýnir. Kristnir eru almennt sammála Homilíum Jóhanns Krýsostomos um Tímóteus (um 397 e.Kr.) og Reglum hinna heilögu postula 3:17 (um 4. öld) um að ókvæntir eldri og djákna séu í lagi. Í bókinni Erfiðleikar og sýnilegar mótsagnir í Biblíunni, bls. 54, segir einnig að þetta vísi til einkvænis sambands.

S: Í 1 Tímóteusarbréfi 3:3 (KJV), hvað ætti það að segja?

S: Hér eru mismunandi þýðingar.

"…ekki gráðugur eftir óhreinum gróða [peningum]; heldur þolinmóður, ekki slagsmálamaður, ekki gráðugur" (KJV)

"…ekki gráðugur eftir peningum, heldur blíður, ekki rifrildisgjarn, ekki girndargjarn;" (NKJV)

"…en blíður, ekki deilugjarn, laus við gráðugleika." (NET Bible)

"…ekki gráðugur eftir óhreinum gróða – heldur blíður, ekki rifrildisgjarn, ekki peningagráðugur" (Green's Literal Translation)

"…en blíður, ekki rifrildisgjarn, ekki peningagráðugur" (NIV)

"…en blíður, ódeiluseinn, laus við ást á peningum" (uNASB)

"…ekki háður víni, ekki ofbeldisfullur heldur blíður, friðsæll og laus við gráðgi." (BSB)

"mildur og ekki deilugjarn, ekki gráðugur" (Williams)

Gríska nýja testamentið eftir Aland o.fl. sýnir enga handritsbreytingu meðal hinna snemma grísku handritanna.

Q: Í 1 Tím 3:3, hvað þýðir það að vera peningagráðugur?

A: Maður gæti ekki stolið, rænt né verið óheiðarlegur og samt verið peningagráðugur. Maður getur verið fátækur sem og auðugur og samt verið peningagráðugur. Maður getur verið auðugur og ekki verið peningagráðugur, heldur litið á peninga sem einungis tæki til að gefa fyrir Guðs ríki.

Eins og einn sagði mér um yfirmann sinn: sumir elska fólk og nota peninga, en hann elskaði peninga og notaði fólk. Eru hugleiðingar þínar meira um fólk og sambönd, eða meira um hvernig þú getur grætt (eða sparað) meira fé? Að fjárfesta í fasteignum, hlutabréfamarkaði eða öðru slíku er ekki slæmt í sjálfu sér. En vertu varkár/varkár að það taki ekki allan frítíma þinn, hugsanir þínar og hjarta. Í stað þess að spyrja hversu mikið þú græddir á húsum, hlutabréfum o.s.frv., spurðu hversu mikið þú græddir á hverri klukkustund sem þú lagðir í. Til dæmis, ef þú græddir 8.000 dali á 100.000 dala fjárfestingu (og 8% er mjög gott arðsemi), en þurftir að fylgjast með hlutabréfum í 10 til 12 klukkustundir í viku, gætirðu næstum því náð sömu niðurstöðu með mun minni áhættu, einfaldlega með því að taka hlutastörf á lágmarkslaunum í staðinn.

Í Matteusi 7:24-27 og Lúkasi 6:47-49 segir Jesús líkinguna um húsið sem byggt er á kletti en ekki á sandi. Að eiga mikið fé til að byggja glæsilegt hús á sandi er einfaldlega harmleikur.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 3:4, þarf maður að eiga börn áður en hann verður forseti?

S: Nei: þrjú atriði til að huga að í svari.

1. Maður getur verið barnlaus eins og Páll og að öllum líkindum Tímóteus.

2. Ef umsjónarmaður á börn, skulu þau vera vel uppalin. Sjá næstu spurningu fyrir nánari upplýsingar.

3. Að ala upp börn getur veitt dýrmæta reynslu til að stjórna kirkju sem samanstendur af körlum, konum og börnum. Lestu prédikanir Jóhanns Krýsostomos um Tímóteus til að fá nánari upplýsingar.

Sp.: Í 1 Tím 3:4-5,12b, hvað þýðir það að umsjónarmaður verði að stjórna eigin fjölskyldu og börnum vel?

S: Uppboðsmaðurinn verður að leggja áherslu á að ala upp börn sín í trú. Fóru litlu börnin í kirkju, lærðu þau trúna, bað foreldrið með þeim og rannsakaði Biblíuna með þeim o.s.frv. Á öðru stigi, hvaða fordæmi sáu börnin hjá foreldri sínu? Óx börnin upp elskandi Guð eða hatandi kirkju? Ef hið síðara, af hverju?

Lykilspurning, sem sumir kristnir eru ekki sammála um, er hvort einhver geti haldið áfram að vera umsjónarmaður ef eitt af börnum hans yfirgefur trúna. Að mínu mati er svarið já, því ákvörðun barnsins um að yfirgefa trúna var þeirra eigin ákvörðun og ekki byggð á foreldri þeirra. Jesús kenndi tólf lærisveinum, en einn yfirgaf hann og sviktaði hann. Þýðir það að Jesús hafi verið slæmur lærisveinnaleiðtogi? Auðvitað ekki. Ég hef þekkt guðhrædda foreldra með mjög guðhræddum börnum (ekki fullorðnum), nema eitt barn í fjölskyldunni yfirgaf Guð algjörlega.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 3:6, hvað er "sama dómurinn og djöfullinn"?

S: Djöfullinn féll að miklu leyti vegna hroka. Á svipaðan hátt getur einhver sem einu sinni þjónaði Guði vel fallið frá vegna hroka gagnvart sjálfum sér eða stöðu sinni, sérstaklega ef um nýbaptisma er að ræða. Því miður, þegar leiðtogi fellur frá vegna hroka, er það oft opinbert slæmt fordæmi fyrir bæði trúaða og vantrúaða sem vita af ástandinu.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 3:7, hvað er "gildra djöfulsins" sem hér er talað um?

S: Gildra, eða gabb, er almennt eitthvað sem fangar eða drepur skyndilega. Hér er gildran þegar einhver telur sig vera á hápunkti, er stoltur af því og verður of sjálfsöruggur rétt áður en hann dettur harkalega.

Q: Í 1 Tím 3:8 og Títus 2:2, hvað þýðir það að djáknar og eldri menn skuli vera "alvarlegir" eða "virðulegir"?

A: Gríska orðið semnos þýðir virðulegan, heiðarlegann, alvarlegan, heiðarlegann eða einlægann. Lestu prédikanir Jóhanns Krýsostomos um Tímóteus til að fá þriggja blaðsíðna umfjöllun um 1. Tímóteusarbréf 3:8-13.

Q: Í 1 Tím 3:11, hvaða leiðir eru til að kona eða karlmaður geti verið óáreiðanlegur?

S: Það eru ýmsar leiðir sem fólk getur verið ótraust, jafnvel þótt það sé ekki alltaf að ljúga. Gerir það það sem það segir? Er það að slúðra, eða tekst það ekki að halda leyndum hlutum sem það veit að það ætti að halda leyndum? Ef það tekur eitthvað sem ekki er þess þegar það er fullvíst um að það komist upp með það, er það aðeins "skilyrðislega traust", allt eftir því hvort það heldur að það komist upp með það. Og "skilyrðislega áreiðanlegur" er alls ekki áreiðanlegur; jafnvel glæpamenn eru skilyrðislega áreiðanlegir. Heiðarleiki er það sem þú ert og gerir þegar þú heldur að enginn sé að horfa. En Guð er alltaf að horfa.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 3:11-13, geta konur verið djákna?

S: Orðið í 1. Tímóteusi 3:11 má þýða annaðhvort sem "díakonessur" eða "konur díakna". Þrjár skoðanir eru meðal hinna sönnu kristnu.

a) Díakonessur: Það merkir ekki bara eiginkonur díakna, því þá myndu eiginkonur díakna hafa sérstakt hlutverk en eiginkonur eldri engin. Um tíma kónsilsins í Kalsedón árið 451 e.Kr. voru díakonessur embætti í kirkjunni. Díakonessur þurftu að vera að minnsta kosti 40 ára gamlar og lífsgjafar, samkvæmt Fyrstu sjö alþjóðlegu kirkjuþingunum (325–787), bls. 189.

b) Kvenprestar: Það merkir ekki kvenprestur, því þá væri uppbygging textans óvenjuleg.

3:1-7    Eldri menn, og börn þeirra og eiginkonur

3:8-10    Á sama hátt djákna, án upplýsinga sem eingöngu varða karla

3:11    Á sama hátt djáknísur

3:12-13 Díakonar aftur, þar með talið karlkyns-upplýsingar

c) Bæði: Jóhannes Krýsostomos (um 397 e.Kr.) í prédikun 11 um Tímóteus segir: "Hann talar um þær sem gegna stöðu kvennidiakna. 'Látið diaknana vera menn einnar konu.' Þetta ber því að skilja sem varðandi kvennidiakna." Þannig höfðu konur diakna sérstakt embætti kvennidiakna.

Spurning: Hvað kennir 1. Tímóteusarbréf 3:14-15 okkur?

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 3:14-15 er Páll að segja að hann sé að skrifa til Tímóteusar svo að ef hann seinkar sér, viti menn (ekki bara Tímóteus) hvernig þeir eigi að haga sér í kirkjunni. Hér eru nokkur atriði:

Þetta eru bindandi fyrirmæli Páls til kirkjunnar. Þau eru ekki bara ráðleggingar um lífið, heldur boðorð frá Guði.

Heimilisheimilið hefur venjulega foreldri eða foreldra og börn. Kirkjan er heimili Guðs, því við erum börn Guðs og Guð er faðir okkar.
Kirkjan tilheyrir hvorki öldungunum né hinum trúuðu. Kirkjan er eign hins lifandi Guðs.

Orðalagið "stoð og undirstaða sannleikans" vísar til kirkjunnar í þessu vers, ekki Guðs. Hins vegar er uppspretta sannleikans að lokum hvorki kirkjan né Biblían, heldur Guð sjálfur. Það er nokkuð óþægilegt að sumir rómversk-kaþólikkar segi ranglega að við eigum að vera þakklátir kaþólsku kirkjunni fyrir að hafa gefið okkur Biblíuna. Við eigum þó skuld að greiða fyrstu kirkjunni (ekki rómversk-kaþólsku kirkjunni) fyrir að viðurkenna Orð Guðs, en það er Guð sem gaf okkur Biblíuna, ekki kirkjan. Kjarna vandamálið er að treysta kirkjunni til frelsunar en ekki treysta Guði og Orði hans.
Kirkjan hefur þó ennþá mikilvægt hlutverk. Hvað gerir eiginlega súla? Hún heldur uppi restinni af byggingunni og er líka staður þar sem hægt er að festa upp skilaboð. Undirstöðusteinar eiga að sitja óhreyfðir og bera allan þungan af því sem er ofan á þeim. Trúmenn hafa starfað á þennan hátt í gegnum aldirnar, allt frá fyrstu kristnu píslarvottum, til fyrstu kirkjufræðimanna sem við getum lært af, til hinna hljóðlátu Valdensera á Ítalíu, til síðar stóru trúboðshreyfinganna, og svo framvegis. En ef einstök kirkja er ekki lengur súlur og hornsteinn sannleikans, hvaða gagn er þá af henni sem kirkju? Kannski er það ástæðan fyrir því að Jesús hótaði að fjarlægja nokkra ljósastafi í Opinberunarbókinni 2–3. Byggingarsamhengi Páls er endurómur af Efesusbréfinu 2:19b–22 (BSB): "...heldur samlanda heilagra og meðlimir Guðs fjölskyldu, byggð á undirstöðu postulanna og spámannanna, með Krist Jesú sjálfan sem hornsteininn. Í honum er allt byggingarefnið samsett og vex í heilagt musteri Drottins. Og í honum eruð þið líka byggð saman sem bústaður Guðs í anda hans." 2 Korintubréf 6:16 staðfestir einnig að við (kristnir menn) erum musteri lifandi Guðs. Þessi myndlíking er þó ekki einungis kennd af Páli. 1. Pétur 2:5 (BSB) segir: "Þið eruð líka, eins og lifandi steinar, byggð inn í andlegt hús til að vera heilagt prestastétt, til að færa andleg fórnargjafir sem Guði þykja þóknanlegar í gegnum Jesú Krist." Þessar versur gera það ljóst að kirkja er hvorki bygging né mannleg stofnun, heldur samfélag og félagsskapur trúaðra.
En hverjir eru prestarnir? 1. Pétur 2:9 (BSB) segir: "En þið eruð útvöld þjóð, konunglegt prestakall, heilög þjóð, eign Guðs til að segja frá dáðum hans." Þannig erum við öll prestarnir. Prestar tákna Guð fyrir öðrum mönnum, og við erum sendiboðar Krists í 2. Korintubréf 5:20.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 3:16, þýðir það að Jesús hafi "birst í holdi" og verið "sannaður af anda" að hann hafi ekki verið líkamlega uppvakinn frá dauðum?

A: Auðvitað ekki, annars hefði Páll ekki skrifað 1. Korintubréf 15. Í 1. Tímóteusarbréfi 3:16 lagði Páll áherslu á að Jesús kom ekki bara sem draugur, heldur var hann raunverulega hér í holdi og blóði, þrátt fyrir þær villur sem síðar heretískir gnostíkar og docetistar kenndu. Réttlæting Jesú var í gegnum upprisu hans með Heilögum Anda.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 4:1-2 sýnir það að sannkristni hafi glatast af jörðinni, eins og sumir trúarhópar halda fram?

A: Nei. Þar stendur að sumir muni yfirgefa trúna, en ekki að allir geri það. Til dæmis, frá árinu 1000 til 1500 e.Kr., þegar hin opinbera kaþólska kirkja var ákaflega spillt, var hópur í norður-Ítalíu, suður-Frakklandi og norður-Spáni sem kallaðist Valdensar, sem fylgdu ritningu Guðs frekar en mannlegri hefð.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 4:3, þar sem kristnir menn eiga ekki að banna hjónaband, af hverju mælir Páll með einhleypu í 1. Korintubréfi 7:1, 25-28?

S: Páll mælir með einhleypu en skipar hana ekki. Strax eftir að hafa mælt með henni undirstrikar Páll aftur að hjónaband sé leyfilegt öllum í 1 Korintubréfi 7:28.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 4:7, hvaða "óvirðingarfullar, fáránlegar goðsagnir" átti að hafna þá? Hvaða ættum við að hafna í dag?

S: Það eru ýmsar hégómar í mismunandi menningarheimum. Í evrópskri menningu er talan 13 talin óheppileg, og sumir óttast að svartar kettir gangi fyrir fætur þeirra. Í kínverskri menningu óttast fólk hvorki annað né hitt, en í sumum byggingum er ekki fjórði áfangi, því talan 4 telst óheppileg þar sem hún hljómar svipað og orðið fyrir "dauða". Ég veit ekki hvað fólk á að gera á miðri leið milli Kína og Evrópu – taka meðaltalið? Eiga þau að segja að 8 og hálfur sé óheppilegur? Í íslam segja hadítarnir að maður eigi að borða og drekka með hægri hendi, því Satan borðar með vinstri (Ibn-i-Majah bindi 4, bók 29, nr. 3266–3268, bls. 433). Samkvæmt Muwatta' Malik 48.7.15, þegar maður skýkur sandölum, á að setja hægri fótinn fyrst inn og taka hann síðast út.

En heimskulegar goðsagnir eru ekki bara heiðnar hégómar; þær hafa líka smyglað sér inn í sumar kirkjur. Til dæmis, þótt þetta sé ekki hluti af grísku rétttrúnaðarkirkjunni né mótmælendakirkjunum, þá kennir kenning um umbreytingu (transubstantiation) í rómversk-kaþólsku kirkjunni að eftir að brauð og vín hafa verið helguð fyrir altarisþjónustuna séu þau ekki lengur eðlisfræðilega séð brauð og vín; þau birtast bara sem brauð og vín.

Á öldum eftir árið 325 e.Kr. voru skrifuð mörg pseudóepigrapísk rit um gjörðir ýmissa postula. Þau voru hugsanlega skrifuð til að fullnægja forvitni fólks um hvað postularnir gerðu annað, en þau þjóna engan sannleikans tilgangi.

Orðskv. 30:5-6 skipa okkur að bæta ekki neitt við orð Guðs. Deilið skoðunum ykkar og vangaveltum ef þið verðið að því, en syndgið ekki með því að segja "Guð sagði…" um hluti sem Guð sagði ekki í raun.

Spurning: 1. Tímóteusarbréf 4:8 segir: "Líkamleg iðkun er af takmörkuðum ávinningi," svo ættum við að vanrækja líkamlega iðkun?

A: Nei, það er ekki það sem Páll á við. Grikkir lögðu áherslu á líkamlega þjálfun og íþróttir í ólympískum mælikvarða, svo að segja. Hversu undarlegt hlýtur það að virðast fyrir englana að sumir leggja áherslu á líkamlega þjálfun með ávinningi hennar í um það bil 70 ár, en mistakast algjörlega í æfingu guðhræðslu, með ávinningi hennar fyrir milljónir ára eilífðar.

Q: Í 1. Tímóteusarbréfi 4:10, þar sem Guð er "frelsari allra, en sérstaklega þeirra sem trúa," af hverju trúa þá ekki allir og fara til himins, eins og alhliða frelsunarkerfi (universalismi) kennir?

S: Flestir telja að val Guðs í fyrirframákvörðun sé samofið forsjá Guðs. Í þeim tveimur einu tilfellum sem bæði orðin eru notuð saman í ritningunni kemur forþekkingin fyrst. Þar sem Guð gerði sumt fyrir upphaf tímans í Títusarbréfi 1:2, getur Guð því gert hluti utan tímans. Ef fyrirframákvörðun Guðs er tímalaus athöfn, þá er það of einföldun að reyna að rökstyðja hvort Guð valdi öllu áður en hann vissi neitt, eða vissi allt áður en hann valdi neitt.

Val Guðs og forsjá afnema ekki hæfni okkar til að taka ákvarðanir. Til dæmis, ef ég les í sögubók um Pómpé, neyðir næstum fullvissa þekking mín hann ekki til að framkvæma gjörðir sínar. Ef ég gæti farið aftur í tímavélinni, fyrir hans tíma, og tekið sögubókina með mér, myndi ég þá heldur ekki vera að takmarka val Pómpés. Á svipaðan hátt takmarkar þekking Guðs ekki val okkar.

Í fyrstu kirkjusögu beitti Orígenes (225–253/254 e.Kr.) 1. Tímóteusarbréfi 4:10 og 1. Jóhannesarbréfi 2:1–2 til að fela ekki aðeins í sér þræla, konur og börn, heldur alla menn, hvort sem þeir voru snjallir eða einfaldir. (Against Celsus, bók 3, kafli 49, bls. 484)

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 4:1, hvernig leyfir Guð fólki að "falla frá trúinni"?

S: Á tvo vegu.

1) Kristnir geta fallið í synd og villu og snúið síðar aftur, eins og Jakobsbréf 5:19-20 og Júdasbréf 23 sýna.

2) Fólk getur verið meðal kristinna manna, fallið frá og farist í helvíti, eins og 1 Jóhannesarbréf 2:18-19 og Matteus 7:21-23 sýna.

Um það hvers vegna Guð leyfir þetta, sjá svarið við Jóhannesarguðspjallið 5:4; Postulasöguna 14:12 o.s.frv.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 4:15, þar sem Tímóteus lærði af Páli og þjónar nú trúfastlega, af hverju þarf hann að vera iðinn við þessi mál?

S: Kristinn leiðtogi getur orðið fyrir neikvæðum áhrifum annarra, og leiðtogi eins og Tímóteus er einnig í stöðu mikils áhrifs. Kristinn maður á jörðinni verður aldrei svo þroskaður að hann þurfi ekki lengur að hafa áhyggjur af freistingunni um að hlýða Guði ekki að fullu.

Sp.: Þar sem í 1. Tímóteusarbréfi 4:15 og mörgum sálmum stendur að "íhuga", ættu kristnir menn að stunda hugleiðslur, svo sem transendentalhugleiðslu?

A: Nei. Í KJV segir 1. Tímóteusarbréf 4:15 í raun: "Íhugaðu þessi mál," sem vísar til þeirra mála sem Páll ræddi áður. (BSB þýðir það: "Vertu iðinn við þessi mál og sökktu þér í þau.") Það segir ekki að íhuga ómerkilega svik og guðlausa hluti.

Bráðfyndinn grein í Omni Magazine, bls. 129 (um 1985), segir frá því hvernig í Transcendental Meditation (TM) er haldið fram að þúsundir einstaklingsbundinna mantra séu til. Sannleikurinn, samkvæmt fyrrverandi TM-þjálfurum, er sá að aðeins um 16 mantra eru til, og þær eru úthlutaðar eftir aldri einstaklingsins þegar hann gekk til liðs við TM. Til dæmis er mantra fyrir fólk sem gekk til liðs á aldrinum 55–59 ára "SHAM". Greinin lýkur á orðunum: "Hvað er allt þetta leyndarhyggja fyrir? Allir fimmtíu og fimm til fimmtíu og níu ára sem tóku TM fengu mjög góða vísbendingu."

Önnur vers sem lýsa því hvernig kristnir menn eiga að hugleiða Guð og lögmál hans eru: Jósúa 1:8; Sálmur 1:2; 63:6; 77:12; 119:15,23,48,78,148; 143:5.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 4:16, hvernig getur Tímóteus bjargað öðrum?

S: Gríska orðið hér, sozo, getur þýtt bæði björgun og frelsun. Tímóteus getur ekki frelsað aðra, en hann getur fært hlustendum sínum fagnaðarerindið um frelsun. Sjá umfjöllun um Kólossubréfið 1:24 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í 1 Tím 5:1, hverjir eru eldri menn hér: kirkjuleiðtogar eða eldri borgarar?

S: Þó gríska orðið episcopos þýði umsjónarmaður, er það ekki orðið sem notað er hér. Það er orðið presbyteros, sem getur þýtt aldraður maður eða leiðtogi í kirkjunni. Í þessu samhengi þýðir það líklegast aldraða menn.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:1-2, þar sem Jesús sagði að kalla engan mann föður í Matteusi 23:9, af hverju segir Páll að koma fram við eldri menn sem föður?

S: Páll sagði að koma fram við þá sem föður, ekki kalla þá föður. Í framhaldinu bætir hann strax við að koma fram við eldri konur sem mæður. Með öðrum orðum, þú hlýðir ekki eldri körlum eins og barn hlýðir foreldri sínu, heldur kemur fram við eldri karla og konur eins og þú myndir koma fram við eigin föður og móður.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:3, 2. Mósebók 22:22 og Jakobsbréfi 1:27, hvernig eigum við sérstaklega að hjálpa ekkjum?

S: Ritningin svarar ekki beinlínis, en sjá má að minnsta kosti þrjár útfærslur.

1. Á þeim tíma voru ekkjur oft mjög fátækar ef þær áttu engan mann til að styðja þær fjárhagslega. Eins og munaðarleysingjar í Jakobsbréfi 1:27 þurftu ekkjur hjálp með efnislegar þarfir sínar.

2. Nú, eins og þá, er mikilvægt að við sýnum ekkjum og munaðarleysingjum kærleika í þeim erfiðleikum sem þær kunna að mæta. Eins og Páll sýnir í 2 Korintubréfi 1:4-11, getum við verið sterkir í miklum þrengingum með huggun Guðs. Stundum getum við verið þau tæki sem Guð notar til að hjálpa til við að annast aðra og hugga þá.

3. Vinátta: að eyða tíma með þeim, ekki bara elska þau úr fjarlægð.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:8, hvers vegna er það að hjálpa ekki eigin fjölskyldu talið verra en að vera vantrúaður?

S: Jafnvel heiðingjar hjálpa eigin fjölskyldum. Ef kristnir menn neituðu að hjálpa eigin fjölskyldum sem væru í neyð, myndu þeir sýna minni kærleika en jafnvel heiðingjar hafa sýnt. 1. Tímóteusarbréf 5:4 nefnir að þetta felur í sér hugmyndina um að endurgjalda foreldrum þínum fyrir það sem þeir gerðu fyrir þig.

Q: Í 1 Tím 5:10 og Jn 13:1-8, er mikilvægt að þvo fætur hver annars í dag?

S: Sannkristnir eru ekki sammála um þetta.

a) Sumir, eins og mennonítar, telja að þetta sé sérstakt tjáningarform og mikilvægur siður sem aðrir vanrækja því miður.

b) Aðrir telja að þetta hafi verið sérstakt umhyggju­merki á þeim tíma, þar sem fólk bar sandala og gekk um óbyggða vegi. Við eigum að aðlaga þessa kenningu að okkar tíma, og meginatriðið er að sérstök umhyggju­merki séu jafn mikilvæg nú og þá.

Óháð því er í lagi að halda sérstaka fótabaðathöfn í kirkjunni.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:9-13, hvað þýðir það að ekkja sé "skráð"?

S: Það þýðir að skrá hana á listann yfir ekkjur. Þetta var listi yfir ekkjur sem kirkjan sá fyrir og sem helguðu líf sitt Guði. Hins vegar styður þetta hvorki né gagnrýnir hugmyndina um nunnur, þar sem þessar konur voru ekkjur sem höfðu verið "skráðar", en ekki nunnur sem aldrei höfðu verið giftar.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:14 og 1. Korintubréfi 7:8-9,39, er endurkvæni í lagi eftir andlát maka?

S: Biblían er skýr um að endurkvæma sé í lagi eftir andlát eiginmanns eða eiginkonu. Sjá 1. Tímóteusarbréf 5:14 og Rómverjabréfið 7:3; 1. Korintubréf 7:8-9 og 1. Korintubréf 7:39. Í Gamla testamentinu giftist Abígail Davíð eftir að eiginmaður hennar lést, og það var skylda ekkju að giftast aftur ef eiginmaður hennar lést án þess að skilja eftir sig börn. Allt Rutarsbókin sýnir að endurgifting eftir andlát maka er ekki bara "leyfð", heldur getur hún í raun gleðjað Guð. Sumar menningar kunna að líta hornauga endurkvæmi og veita henni "annars flokks stöðu", kannski af ótta við að ástin til hins látna maka sé ekki einlæg. Þvert á móti er í Biblíunni hvorki synd, skömm né vandræði tengd endurkvæmi; 1. Tímóteusarbréf 5:14 leyfir það ekki aðeins, heldur mælir með því. Í bréfi sínu til konu sinnar sagði Tertullian henni að endurkvæmi eftir andlát maka væri í lagi, þó að hann bað hana um að gera það ekki.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:17 segir Páll að eldri menn sem stjórna vel séu verðugir tvöfalds heiðurs. Í þessu samhengi, hvað þýðir "tvöfalt heiður"?

S: Það eru tvö samverkandi svör: stutt svar og nokkur atriði til umhugsunar.

Stutt sagt: Gríska orðið fyrir heiður (time) þýðir bæði virðingu og greidda peninga, eins og honorarium á ensku. Þetta má túlka sem annaðhvort tvöfaldan virðingu eða tvöfaldan pening sem veittur er ekkjum. Auk þess að gríska orðið hafi tvær merkingar fjalla versin í kringum þetta bæði um fjárhagslegan stuðning (1. Tímóteusarbréf 5:16,18) og traust og heiður (1. Tímóteusarbréf 5:19).

Fimm skýrendur og tvær fræðibíblíur segja allar hið sama: þessi vers inniheldur báðar merkingarnar. Sjá The Expositor's Bible Commentary bls. 380; The Believer's Bible Commentary bls. 2096-2097; Evangelical Commentary on the Bible bls. 1108; The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 744; New International Bible Commentary bls. 1482-1483; The NIV Study Bible bls. 1840; og The New Geneva Study Bible bls. 1914.

Þrír þættir til umhugsunar: "Eldri" hér vísar ekki til sjálfboðaliðaleiðtoga, heldur til þeirra sem hafa yfirgefið eigin starfsferil til að leiða kirkjuna í fullu starfi.

1. Ábyrgð kirkjunnar til að greiða öldungum: Þó að sumir kristnir starfsmenn, eins og Páll, kusu að taka ekki laun, staðfestir þetta að það var ekki aðeins rétt að greiða kirkjuöldungum laun, heldur skylda kirkjunnar að greiða þeim. "Verðugir tvöfalds heiðurs" sýnir að það að greiða þeim var að minnsta kosti jafn mikilvægt og að gefa peningum til ekkna. Ef þú þarft ekki að hafa áhyggjur af því hvort þú fáir launaseðilinn þinn á hverjum launatímabili fyrir vinnu þína, ættu öldungarnir ekki að þurfa að hafa áhyggjur af sínum heldur.

2. Eldar fengu hóflegar greiðslur: Ef ekkjum var greitt það sem þurfti til að lifa sæmilega, fengu eldar greitt meira, en ekkert bendir til að þeir hafi fengið há laun. Að greiða of háar upphæðir getur hvatt óandlega fólk til að sækjast eftir starfinu vegna peninga. Ég þekki persónulega mann sem varð prestur í frjálslyndu kirkju eingöngu vegna þess að peningarnir voru í lagi og hann sagði að hann þyrfti ekki að vinna of hart.

3. Eldri menn skulu njóta mikillar heiðurs: Margar ekkjur voru ekkjur vegna þess að eiginmenn þeirra voru martýrðir fyrir Krist. Eldri menn í kirkjunni áttu að njóta enn meiri heiðurs en þær. Í dag sýnum við guðhræddum leiðtogum kirkjunnar þann heiður sem við eigum að sýna? Við eigum að dæma það sem þeir segja út frá ritningunni, og eldri menn sem falla í synd skulu opinberlega áminntir, en guðhræddir eldri menn skulu haldnir í heiðri og talað um þá með virðingu. Ekki gagnrýna eldri menn fyrir óskir þeirra, stíl þeirra eða hluti sem ekki eru syndsamlegir.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:17, ættu yfirumsjónarmenn kirkjunnar að "stjórna okkur"?

S: Já á einn hátt, en nei á þremur öðrum.

1. Já, við eigum að þiggja forystu þeirra sem hafa umsjón með kirkjunni. Þeir bera að hluta til ábyrgð á andlegu lífi okkar, og við eigum að gera starf þeirra auðveldara, eins og segir í Hebr. 13:17. Þeir hafa vald til að ávíta okkur (Títus 2:15). Við eigum ekki að vera þeir sem fyrirlíta vald (2. Pétur 2:10).

2. Nei, við eigum ekki að láta leiðtoga "drottna yfir" okkur (1. Pétur 5:2-3). Þeir eiga ekki að bæta neinu við orð Guðs (Orðskvæði 30:5-6) né fara út fyrir það sem skrifað er í 1. Korintubréfi 4:6.

3. Nei, við eigum ekki að viðurkenna vald hvers sem er. Við eigum ekki að fylgja fölskum kennurum né þola neinn sem:

3a) Segist vera kristinn en er siðlaus, gráðugur, skurðdýrkandi, baknammari, ölvaður eða svikari. (1 Korintubréf 5:9-13, Júdasbréfið 3-4)

3b) Neitar komu Jesú í holdi eða hefur ekki Krist. (1. Jóhannesarbréf 4:1-3; 2. Jóhannesarbréf 7-11)

3c) Trúir ekki að rit Páls, um konur eða almennt, séu boðorð Drottins. (1 Korintubréf 14:37-38)

3d) Hefur "guðrækisform" en neitar "máttinum", eða hlýðir ekki Kristi á ýmsa vegu. (2. Tímóteusarbréf 3:1-5)

3e) Er úlfur í sauðagæru af einni af ofangreindum ástæðum (Matteus 7:16, Postulasagan 20:29-31) [Ef við verðum að varast þá, er eðlilegt að það sé ekki rétt að styðja þá sem leiðtoga.]

4. Nei, ekki að konur hafi yfirráð yfir körlum í kirkjunni, eins og 1. Tímóteusarbréf 2:12-3:7 kennir. (Við eigum að hlýða konum í yfirráðastöðum í öðrum embættum, svo sem stjórnvöldum í Rómverjabréfinu 13:1-7 og Dómarabókinni 4:4-6).

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:18, hvað er óvenjulegt við yfirlýsingu Páls hér?

S: Páll vitnar fyrst í kafla úr Gamla testamentinu (5. Mósebók 25:4) og síðan í kenningu Jesú (Lúkasarguðspjallið 10:7) og kallar þær einfaldlega báðar Ritninguna. Páll sá ekki "tvær ritningar", heldur eina sameinaða Ritningu. Sjá The Complete Book of Bible Answers, bls. 27-30, til að fræðast nánar um þennan kafla og kanóna Ritningarinnar.

Páll skrifaði fyrsta bréf sitt til Tímóteusar á árunum 62–65 e.Kr., og talið er að Lúkas hafi skrifað guðspjall sitt um 63 e.Kr. (New Geneva Study Bible), 59–60 e.Kr. (The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 199), eða annaðhvort 59–63 e.Kr. eða á sjöunda til áttunda áratugnum (The NIV Study Bible). Lúkas var ferðafélagi Páls, svo annaðhvort:

1) Páll taldi það sem Lúkás skrifaði vera ritningu innan nokkurra ára eftir að Lúkás skrifaði það niður.

2) Páll vísaði til þessa kenningar Jesú áður en Lúkás skráði hana.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:22, þar sem hver og einn er dæmdur fyrir eigin syndir eins og Esekíel 18:4,20 og 5. Mósebók 24:16 sýna, hvernig getur einhver orðið þátttakandi í syndum annars manns?

A: Einfaldlega. Hver og einn er dæmdur einungis fyrir eigin syndir. Hins vegar, ef þú samþykkir syndir annars og kennir fólki að synd sé í lagi fyrir Guð, þá er það þín eigin synd að kjósa að taka þátt í synd annars manns.

Ef þú vígir einhvern sem eldri, djákna eða annan leiðtoga sem er í synd, án þess að kanna hann, þá tekur þú þátt í synd hans.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:23, er það í lagi að drekka áfengi?

S: Nokkrir kristnir menn telja að það sé synd að drekka áfengi. Aðrir sannkristnir eru ósammála. Hér eru sex atriði sem rissa upp aðra skoðunina.

1. Það er ekki synd að drekka vín, því Jesús drakk það í Lúk. 7:34 og breytti vatni í það í Jóh. 2:1-11. Vín gleður hjarta manns í Sálm 104:15. Jóhannes Krýsostomos (dáinn 407 e.Kr.) í riti sínu Um stytturnar 1:1-7 nefnir þetta og segir einnig að það sé í lagi að drekka vín.

2. Það var áfengur vín, ekki bara vínberjasafi.

2a) Jóhannesarguðspjallið 2:10: "eftir að gestirnir eru fullir."

2b) Ókældur vínberjasafi sem geymdur er í sex mánuði eða ár fær áfengismagn.

2c) Í 1. Tímóteusarbréfi 5:23 hefði vínberjasafi ekki hjálpað við magavandamál. Páll gaf góða ráðleggingu: áfengi hægir verulega á vexti baktería.

2d) Í 1 Korintubréfi 11:21, þegar Korintubúar tóku Drottins kvöldmáltíð óviðeigandi, hvernig gátu þeir orðið ölvaðir nema vínið hefði verið áfengisríkt?

2e) Í Markúsarguðspjalli 2:22 og Lúkasarguðspjalli 5:37-39, hefði Jesús gefið dæmið um vínið í leðurbelgjunum ef hann hefði viljað setja fordæmi um að drekka ekki?

Hins vegar bendir bókin Erfiðleikar í Biblíunni, bls. 147-149, á að þar segir ekki að hið kraftaverkavín hafi verið ölvandi.

3. Við eigum aldrei að verða ölvuð, eins og Kólossubréfið 5:18, 1. Þessaloníkubréf 5:7; Orðskvæði 20:1; 23:20-21; og Jesaja 28:3,7 gera ljóst. Eina undantekningin er að vera hátt eða ölvuð getur verið leyfilegt fyrir þá sem eru nálægt dauðanum eða í miklum angist, eins og Orðskvæði 31:6 benda til.

4. Við eigum ekki að láta aðra hrasa.

5. Margir kristnir menn (þar á meðal ég sjálfur) drekka ekki áfengi, telja drykkju leyfilega en ekki ráðlega. (Kristnir menn gera oft hluti af kærleika til Guðs, jafnvel þegar engin ströng skipun er til staðar.) Í okkar samfélagi getur drykkja verið freisting fyrir okkur sjálf og aðra til að verða ölvuð, og við sjáum ekki þörfina á þessari truflun. Hins vegar veldur okkur ekki neinum vanda að sjá aðra kristna menn drekka áfengi.

6. Ákvörðun um að drekka ekki, til dýrðar Guðs, var tekin af öðrum, svo sem néserítum (4. Mósebók 6:1-21), rekabítum (Jeremía 35) og Jóhannesi skírara (Lúkas 7:33).

Bókin The Complete Book of Bible Answers, bls. 359-360, segir að vín hafi oft verið drukkið með hlutfallinu einn hluti víns á tuttugu hluta vatns, og stundum einn hluti víns á einn hluta vatns. Grikkir litu á þá sem drukku óblandað vín sem villimenn.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:23, af hverju sagði Páll Tímóteusi að drekka smá vín til að lækna magaveiki sína í stað þess að lækna hann einfaldlega?

S: Jóhannes Krýsostomos (dáinn 407 e.Kr.) flutti heila prédikun um þetta mál. Hann þekkti nýtestamentlega (koine) grísku betur en nokkur í dag, og í prédikun sinni um 1. Tímóteusarbréf 5:21-23 segir hann: "Hann [Páll] leyfir honum [Tímóteusi] þó ekki að drekka vínið frjálslega, heldur eins mikið og var fyrir heilsuna en ekki fyrir lúxus." Fyrir yfirlit og frekari upplýsingar um hvers vegna guðhræddir veikjast, sjá umfjöllunina um Galatíumanna 4:13.

Sp.: Í 1. Tímóteusarbréfi 5:23, af hverju læknar Guð ekki bara alla?

A: Allir verða læknaðir – í himninum. Fyrst og fremst geturðu ekki sagt að veikindi séu einfaldlega skortur á trú. Guð læknaði ekki Tímóteus af tíðri magasjúkdómum (1. Tímóteusarbréf 5:23), Epafrodítus var næstum dauður (Filippíbréf 2:26-27), Páll var veikur meðan hann prédikaði (Galatíumanna bréf 4:13-14), og hinn mikli Elísa dó úr sjúkdómi (2. Konungabók 13:14). Jesús sagði að blindan mannsins í Jóhannesarguðspjallinu 9:1-3 væri ekki vegna syndar hans né syndar foreldra hans.

Sjúkdómur getur verið aga frá Guði fyrir óhlýðni og uppreisn (Postulasagan 13:11; Opinberunarbókin 2:22), en jafnvel þegar svo er ekki, er það tími til að íhuga hlýðni okkar við Guð. Sársauki getur verið "megalófón Guðs" (eins og C.S. Lewis sagði) til að ná athygli okkar. Þannig geta sjúkdómar og annað þjáningarnar verið góður aga fyrir okkur.

Hins vegar gildir það ekki um allar sjúkdómsmeðferðir og þjáningar. Jafnvel eftir að Páll bað innilega þrisvar sinnum neitaði Guð að taka burt þyrnina hans í 2 Korintubréfi 12:7-10. Páll lærði að, hvað sem þyrnin hans var, myndi hún hindra hann í að verða hrokafullur. Einnig lærði Páll fyrir okkur öll að þegar við erum veikur, þá er Guð sterkur í okkur.

Stundum vitum við ekki nákvæmlega af hverju við erum veik. Þegar við lesum Jobsbók er auðvelt að gleyma því að þótt við getum alltaf kíkt á endinn, hafði Job enga hugmynd um af hverju hann þjáðist á meðan hann gekk í gegnum það. Eins og Job getum við þó treyst því að þrautseigja okkar í þjáningu, jafnvel óréttlátum þjáningum, geti dýrkað Guð. Við getum líka minnst á Rómverjabréfið 8:28, sem segir að Guð láti allt [jafnvel hið illa] vinna saman að góðu þeirra sem elska hann og hafa verið kölluð samkvæmt fyrirætlun hans.

Almennt séð lifum við fallna menn í rotnuðu fyrrverandi fullkomnun sköpunarinnar (Rómverjabréfið 8:20-22). Hins vegar er þetta aðeins tímabundið, því í Opinberunarbókinni 21:4 stendur að í nýja himninum og nýju jörðinni muni ekki vera dauði né sorg né neinn harmur né sársauki, því hið fyrra er liðið hjá.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:1-2 leyfir Biblían þrældóm?

S: Sumt í Biblíunni, eins og drykkja, fjölkvæni, varanlegt þrælahald og skilnaður á tímum Gamla testamentisins, var leyft en ekki mælt með.

Foreldrar banna oft börnum sínum að gera ákveðna hluti, eins og að nota fíkniefni. Hins vegar leyfa þeir aðra hluti, en ráðleggja þó frá þeim, eins og að eyða peningum heimskulega. Margir sjá Guð á svipaðan hátt. Sem kristnir menn ættum við ekki að reyna að halda okkur rétt innan marka Guðs, heldur að reyna að hitta miðju skotmarki vilja Guðs fyrir okkur. Sjá einnig Believer's Bible Commentary bls. 2140 og umræðuna um Efesusbréfið 6:5-8 og Efesusbréfið 6:9.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:5, hvernig getur einhver verið sviptur sannleikanum?

S: Það eru tvær dálítið ólíkar skoðanir.

Fátækur eða aldrei móttekin: Þeir voru hindraðir frá því að nokkru sinni öðlast sannleikann. "Fátækur sannleikans" (KJV, NKJV, Believer's Bible Commentary bls. 2099, Clement af Alexandríu (193–202 e.Kr.) Stromata bók 1 kafli 98 bls. 309; Jóhannes Krýsostomos (d. 407 e.Kr.) prédikanir um fyrstu Tímóteusarbréfið préd. 17 bls. 468). BSB les á svipaðan hátt "án sannleikans."

"apesterumenon: einkaskylt. Apostereu gefur til kynna hugmyndina um að maður sé sviptur einhverju sem hann á rétt á. Sjá heimild. Þetta kemur fram í R.V. sem bereft of. Sannleikurinn var áður þeirra; þeir hafa afsalað sér arfinum. A.V., destitute of, gerir ekki ráð fyrir að þeir hafi nokkurn tíma átt hann." The Expositor's Greek New Testament bd. 4, bls. 142.

Rænt eða tekið frá: Þeir áttu sannleikann en hann var tekinn frá þeim. "Rænt sannleikanum" (NIV, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 746, New International Bible Commentary bls. 1483, Evangelical Commentary on the Bible bls. 1108)

"White segir að apostereo 'miðlar hugmyndinni um að maður sé sviptur einhverju sem hann á rétt á… sannleikurinn var einu sinni þeirra; þeir hafa afsalað sér arfinum. A.V., 'destitute of', gerir ekki ráð fyrir að þeir hafi nokkurn tíma átt hann (EGT, 4:142).' Expositor's Bible Commentary, bindi 11, bls. 384

Með samlíkingarhætti í 1. Tímóteusarbréfi 6:3-5 dregur Páll fram andstæðu milli "heilbrigðs" og "spillts/sjúks", og milli "fátæks/rænt" og "gróða".

Svarið: Báðar kenningarnar eru að hluta til réttar, þar sem hvor um sig sýnir aðeins helming myndarinnar.

Lúk. 8:5,12 sýnir hvernig Satan getur tekið sannleikann frá sumum sem eru eins og jarðvegur á stígnum. En þótt fræið hafi snert yfirborð jarðvegsins á stígnum, komst það aldrei inn í hann.

Jóna 2:8 segir: "Þeir sem festa sig við gagnslausan skurðgoð yfirgefa hans kærleiksríka hollustu."

Hebríum 6:4-6 varar við fólki sem smakkar gott orðs Guðs, dettur frá (sem þýðir að það hafði ekki áður dottið frá) og getur ekki snúist til iðrunar aftur. En þótt það hafi smakkað gott orðsins, segir það ekki að það hafi nokkurn tíma kyngt því eða að það hafi komist inn í það.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:7, af hverju hafa sumir kristnir dýrar greftrunarathafnir og minnisvarða?

Svo sem einn kristinn maður sagði einu sinni: maður sér aldrei U-Haul kerru á eftir líkbíl. Það er í lagi að halda litla athöfn til að fagna lífi einstaklingsins og gleðinni í himninum. Hins vegar er dýr greftrun sóun á peningum á einhvern sem er ekki þar.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:8, hvaða umhverfis- eða menningarlegir þættir valda því að við verðum óánægð þegar við eigum nóg af fæðu og fatnaði?

S: Við sjáum að markmið flestra auglýsinga er að gera okkur óánægð með það sem við eigum og láta okkur vilja meira. Jafningjapresjón frá fólki í kringum okkur sem er undir áhrifum auglýsinga og hefur keypt lúxusbíla, glæsilegri föt o.s.frv., getur haft áhrif á okkur líka. En þessir ytri þættir gera okkur ekki óánægða beint. Þess í stað magna þeir gráðgi, öfund og girnd í okkur sem veldur því að við verðum óánægð með að eiga nóg og með Guðs forsjá fyrir okkur.

Sem foreldrar getum við stundum óviljandi ýtt undir girnd barna okkar í efnislegum hlutum þegar við kaupum þeim 180 dollara skó og aðra hluti sem ekki þarf að eyða svona miklum peningum í. Auðvitað læra börn ekki bara af því sem við segjum þeim eða leyfum þeim, heldur líka af fordæmi okkar.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:9 og Jakobsbréfi 5:1-6, ættu kristnir menn [ekki að vera andvígir / vilja / girnast] að verða ríkir?

S: Auðurinn sjálfur er ekki illur; Abraham, sem bæði Páll og Jakobi nefna sem dæmi um guðhræddan mann, var mjög auðugur. Það eru þó þrjú atriði sem þarf að gæta varúðar við.

1. Gráðgi eftir auði er bæði illt og uppspretta ills. Við ættum að vera fullnægð með að vera kristnir með hóflegar eignir. Ef kristinn maður er auðugur og Guð breytir aðstæðunum svo hann eða hún missir auðinn, ætti hann eða hún samt að vera sáttur við allar aðstæður (Filippíbréfið 4:12).

2. Allir kristnir sem eiga auðæfi ættu að varast freistinguna að vilja halda fast í það og meta það jafnmikið og þeir meta Guð og aðra. Að auki, miðað við meðal efnahag heimsins, eiga flestir í Norður-Ameríku, Singapúr, Japan og Vestur-Evrópu auðæfi.

3. Fólk sem á ekki auðæfi er heldur ekki laus við gráðgi. Stundum halda menn að þeir geti aðeins verið hamingjusamir ef þeir eru auðugir, og að þeir muni verða hamingjusamir ef svo er.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:10, hvernig getur ástin til peninga verið rót alls ills?

S: Í fyrsta lagi, athugið að þar stendur ekki peningar, heldur ástin til peninga. Í öðru lagi, enginn trúir í alvöru að Páll hafi raunverulega trúað því að ástin til peninga hafi valdið falli Satans, falli Adams eða syndum eins og feimni, hroka og losta. Ástin til peninga er rót alls konar ills. Í grísku stendur bókstaflega: "rót alls ills er ástin til peninga," og því geta verið aðrar rætur ills einnig. Eins og segir í Predikarannum 5:10: "Sá sem elskar peninga verður aldrei saddur af peningum." Jesús sagði í Lúkasi 16:13 að enginn geti þjónað bæði Guði og peningum. Hebrebrevet 13:5-6 hvetur okkur einnig til að forðast peningaást. Ein leið til að elska peninga er að treysta framtíð þinni á þá.

Það er áhugavert að gríska tungumálið hafi nokkur orð yfir illt, og orðið sem Páll notar hér um illt leggur áherslu á gildarleysi.

Fyrir marga vestræna kristna sem eru ekki háðir fíkniefnum, áfengi, klámi og kynlífi, eru efstu tvær freistingar efnishyggja og málamiðlun um grundvallaratriði trúarinnar.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:10, hvernig túlkuðu fyrstu kristnir menn þennan vers?

S: Snemma kirkjufræðimenn hlýtur að hafa talið sannleikann á bak við þennan vers sérstaklega mikilvægan, því þeir vitnuðu í hann eða endursegðu hann oft. Hér er ófullkominn listi yfir nokkra sem fjölluðu um þennan vers.

Pólýkarp (100–155 e.Kr.) tilgreinir einfaldlega fyrri hluta þessa vers í bréfi sínu til Filippíumanna. Bréf Pólýkarps til Filippíumanna, kafli 4, bls. 34

Klemens frá Alexandríu (193-217/220 e.Kr.) vitnar í þennan vers og nefnir að peningaástin sé rót alls ills, og tengir þetta við gráðgi. The Instructor, bók 2, kafli 3, bls. 248

Tertullían (198-220 e.Kr.) "gráðgi, 'rót alls ills', sem sumir hafa nefnilega orðið svo fyrir komnir að þeir hafa 'orðið skipbrot í trúinni'." Um skurðdýrkun k.11 bls.67. Sjá einnig Um þolinmæði k.7 bls.711.

Novatían (250–258 e.Kr.) hefur mjög áhugaverða túlkun í verkinu Um gyðingakjöt, kafli 6, bls. 649. Það sem hið illa tekur í burtu gerir peningurinn kleift að endurheimta, svo að syndargöngunni megi halda áfram. Til dæmis tekur drykkja eða notkun vændiskvenna peninga manns frá honum, en meiri peningar gera manninum kleift að halda áfram að syndga.

Kýpríanus frá Karthagó (um 246–258 e.Kr.) vitnar í þennan vers og skiptir út "peningum" fyrir "gráðgi". Hann nefnir að þegar þú óttast að auður þinn kunni að rýrna, þá áttarðu þig ekki á því að þú sjálfur ert að rýrna þegar þú elskar mammon meira en eigin sál. Ritgerð 8, kafli 10, bls. 479

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:11, hvers vegna eigum við að flýja gráðgi (og aðrar freistingar), þar sem við eigum að standa gegn djöflinum í Jakobsbréfi 4:7 og standa gegn illu í Efesusbréfi 6:13-14? Jafnvel 1. Tímóteusarbréfi 6:12 segir að við eigum að berjast, sem gefur í skyn að flýja ekki.

S: Við eigum að standa gegn djöflinum, en við eigum að flýja freistingu. Góð líking væri hvernig rómverska fótgönguliðið barðist. Þeir börðust í litlum, ferkantaðum einingum sem kallast maniplar, raðað í skákborðsmynstri af mönnum og tómarúmi. Það voru þrjár raðir af maniplum. Þegar einn manipulus var orðinn þreyttur eða varð fyrir miklu tapi, dró hann sig örlítið til baka og annar manipulus gekk fram. Þegar við berstum í andlegu stríði eigum við að berjast saman, ganga fram og endurskipuleggja okkur í samhljómi til að hjálpa bræðrum okkar og fá hjálp frá þeim.

Sp: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:12a, hvernig berum við í dag hinn góða trúarbaráttu?

S: Fyrst og fremst skulum við halda augunum á markinu. Glímdu í bæn og lofaðu Guð. Láttu ekki aðra hluti þyngja þig. Berstu af alvöru; sofðu ekki bara.

Ég sigrast alltaf á hundinum mínum í kapphlaupi að staur, þótt hundurinn minn sé mun hraðari en ég. Þú sérð, hundurinn minn stoppar alltaf áður en hann nær stönginni til að lykta af hlutum, því hann áttar sig ekki á því að þetta sé kapphlaup (eins og ég tel). Á sama hátt komumst við ekki langt þegar við gleymum því að við séum í kapphlaupi eða keppni. Það er munur á hraða og hreyfiorku. Hraði er hversu hratt þú ferð, jafnvel þó þú farir í hringi. Hreyfiorka er hversu hratt þú ferð í ákveðna átt.

Varðandi kapphlaup, þá get ég hlaupið hraðar en Ólympíuíþróttamaður – svo fremi sem hann eða hún þarf að bera hundrað punda þyngd. Á sama hátt, í markmiði okkar um að hlaupa fyrir Krist, getum við hreyft okkur of hægt þegar við erum hamlaðir af jarðneskum áhyggjum eða iðrunarsýki.

Að lokum eigum við að vera að gera eitthvað til að þjóna Drottni. Bæn er mjög mikilvæg í baráttu trúarinnar. Það er mikilvægt að nota orð Guðs; þannig svaraði Jesús Satan. Einnig, eftir freistingar Jesú, komu englar og þjónuðu Honum. Á sama hátt ættum við að þjóna öðrum. Við ættum ekki að berjast sem einstaklingar, heldur sem hópur, kirkjan, svipað og rómverskar herdeildir börðust í maniplum og "þreföldu röðinni." Það var eitt frægt orrustusvæði Rómverja og Þjóðverja, Teutoburgar-skógurinn árið 9 e.Kr., þar sem vígvellirnir voru þéttur skógur. Því var barátta að mestu leyti einn á móti öðrum. Þrjár legiónir, um 14.000 rómverskir hermenn undir stjórn hershöfðingjans Varusar, voru allir drepnir. Þetta stendur í gagnstæðu við Gálíu, þar sem Júlíus Sesar sigraði með tiltölulega litlum rómverskum her heri Gála sem voru tvisvar til þrisvar sinnum stærri. Kristnir menn vinna betur saman fyrir Guð.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:16 og Rómverjabréfinu 2:7, þar sem aðeins Guð er eilíft lifandi, hvernig getum við þá verið ódauðlegir?

S: Aðeins Guð er eðlislægt ódauðlegur frá upphafi. Ódauðlega líf okkar er ævarandi líf sem Guð hefst handa við og viðheldur. Jóhannesarguðspjallið 15:1-8 sýnir hugmyndina um afleitt líf með því að sýna að við erum greinar en Jesús er vínviðurinn. Sjá einnig Kólossubréfið 1:17, Kólossubréfið 3:3-4, og When Critics Ask bls. 439-440, 501.

S: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:16 býr Guð í óaðgengilegu ljósi, eða býr hann í myrkri eins og segir í 1. Konungabók 8:12?

S: Ljós og myrkur geta verið bókstafleg, en á sumum stöðum eru þau myndlíkingar, þar sem ljós táknar helgi og myrkur táknar dulargát.

Guð er ljós, og í honum er ekkert myrkur (1. Jóhannesarbréf 1:5). Hins vegar, í samanburði við Guð, virðist allt annað vera myrkur. Guð getur látið umhverfið verða ljóst, og Guð getur látið umhverfið verða myrkt. Guð talaði úr myrkrinu á Sinajsfjalli í 5. Mósebók 4:11; 5:23 og Hebreum 12:18.

Ef þetta er vandamál fyrir þig gætirðu viljað lesa 2 Samúelsbók 22:10-13 og Sálm 18:11-12, þar sem ljós og myrkur eru í sama kafla. Davíð syngur að myrkrið var tjald Guðs og undir fótum Hans, en þó glóðu eldingar úr dýrð Guðs. Sálmur 97:2 er annað dæmi um bæði myrkur og ljós í kringum Guð.

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:17-18, er það í lagi að kristnir menn afli sér (og safni) miklu fé?

S: Peningar eru hlutlausir og geta orðið annaðhvort góðir eða illir fyrir okkur. Hér eru þrjú atriði til umhugsunar.

1. "Lífið yðar skuli vera laust við gráðugleik og þið skulið vera ánægð með það sem þið eigið," er boðið í Hebreum 13:5. Aðrar versur um gráðugleik eru:

1. Tímóteusarbréf 6:17-18. 2. Tímóteusarbréf 3:2 varar við því að vera peningakærir. Við eigum ekki að þjóna peningum né eyða okkur í að verða rík (Matteus 6:24-34; Orðskvæði 23:4; 1. Tímóteusarbréf 6:9-10). Við eigum ekki að girnast það sem aðrir eiga (2. Mósebók 20:17; 5. Mósebók 5:21; og Rómverjabréfið 7:7-12). Við eigum ekki að treysta á auðæfi, heldur treysta Guði (Orðskv. 11:4, 28; 18:10-11; og Lúk. 12:15-21). Takið auðæfi ykkar "létt" og óttist ekki að missa það (Hebr. 10:34; Post. 4:32-37).

2. En Guð gefur okkur nokkra efnislega hluti til að njóta samkvæmt 1. Tímóteusarbréfi 6:17. Abraham og Jób voru báðir mjög auðugir menn, bæði miðað við nútíma- og fornar mælikvarða. Guð gefur auð, samkvæmt Orðskvæðunum 10:22 og 5. Mósebók 8:18.

3. Gefðu örlátlega til annarra:

3a. Við eigum að vera góð og miskunnsöm við aðra (Kólossubréfið 3:12; 1. Korintubréf 13:4; Efesusbréfið 4:32; Orðskvæðin 11:16-17; 1. Þessaloníkubréf 5:15). Þetta þýðir ekki bara með orðum, heldur einnig efnislega (Jakobsbréf 2:14-17; Postulasagan 4:34-35; Matteusarguðspjallið 19:21).

3b. Við eigum að heiðra Guð með auðæfum okkar (Orðskv. 3:9-10) og vinna hörðum höndum til að geta gefið öðrum (Orðskv. 31:11-27).

3c. Margir versum leggja áherslu á að við skulum hjálpa fátækum (Jesaja 1:17; 58:6-10; Jeremía 5:28; 22:16; Galatíum 2:10; Sálmur 41:1; Orðskvæði 14:21; 24:11-12; 29:7; Efesusbréf 4:28).

3d. Við berum ábyrgð á að sjá fyrir eigin fjölskyldum (1. Tímóteusarbréf 5:8; Orðskvæði 31:15) og greiða skuldir okkar og skuldbindingar (Sálmur 37:21; Rómverjabréfið 13:8; Jakobsbréfið 5:4).

3e. Við eigum að gefa örlátlega til Guðs verka (Orðskv. 3:9,10; 11:24; 1 Kor. 16:2; 2 Kor. 8:1-8; 9:6-11).

3f. Við eigum sérstaklega að hjálpa ekkjum og munaðarleysingjum (Jakobsbréf 1:27; 5. Mósebók 15:11; Sálmur 68:5), og sjúkum, hungruðum, naknum og fangelsuðum (Matteus 25:34-46; Sakarías 7:9-10).

3g. Eini undantekningin er sú að við eigum ekki að gefa fólki sem neitar að vinna (2 Þessaloníkubréf 3:6-15).

Ágrip: Eins og segir í When Critics Ask, bls. 502: "Það er ekkert að því að eiga auðæfi – en það er eitthvað að því að verða eign auðæfa."

Spurning: Í 1. Tímóteusarbréfi 6:20, hvernig átti Tímóteus að gæta þess sem honum var falið, og hvernig eigum við að gera það?

S: Fyrir sig sjálfan var Tímóteusi boðið að gæta vel lífs síns og kenningar sinnar og að halda þrautseigju í þessum hlutum, í 1. Tímóteusarbréfi 4:16a.

En sem leiðtogi átti Tímóteus einnig að gera þetta fyrir hlustenda sinna, eins og segir í 1. Tímóteusarbréfi 4:16b.

S: Í 1. Tímóteusi, hvernig vitum við að Páll skrifaði 1. Tímóteusarbréf?

S: 1. Tímóteusarbréf 1:1 segir að það hafi verið skrifað af Páli, og frumkirkjan efast aldrei um það. Það var sennilega skrifað eftir atburðina sem nefndir eru í Postulasögunni.

Irenæus frá Lyon (182-188 e.Kr.) "Um þennan Línus gerir Páll getið í bréfum sínum til Tímóteusar." Irenæus, Á móti villutrú, bók 3, kafli 3.3, bls. 416

Muratoríuskaninn (um 190–217 e.Kr.) kafli 3, bls. 603, nefnir að Páll hafi skrifað til sjö kirkna í bréfum sínum: Korintubúa (2 bréf), Efesusbúa, Filippíumanna, Kólossumanna, Galatamanna, Þessaloníkubúa (2 bréf) og Rómverja. Hann skrifaði einnig til Filemons, Títusar og tveimur bréfum til Tímóteusar.

Klemens frá Alexandríu (202 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 6:20,21 sem skrifað til Tímóteusar. Hann segir síðan: "Þar sem þeir eru sannfærðir af þessu orði hafna villutrúarmennirnir bréfunum til Tímóteusar." Stromata bók 2, kafli 11, bls. 359

Klemens frá Alexandríu (193–217/220 e.Kr.) segir að 1. Tímóteusarbréf 6:16 sé eftir Pál og 1. Jóhannesarbréf 4:16 sé eftir Jóhannes. Klemens frá Alexandríu brot 3 bls. 575

Tertullianus sagði að Páll hefði skrifað Rómverjum, Galatíumönnum, Filippíumönnum, Þessaloníkubúum og Efesusbúum í verkinu *De praescriptione contra Marcionem* bók 4, kafli 5, bls. 350 (207 e.Kr.). Hann segir að Nýja testamentið hafi verið bók "sem er komin frá postulum, sem hefur verið varðveitt sem heilagur treysti í kirkjum postula."

Tertullían (198–220 e.Kr.) "því að Páll beindi jafnvel þessari orðræðu til Tímóteusar: 'Ó Tímóteus, varðveittu það sem þér er trúað fyrir;' og aftur: 'Varðveittu hið góða sem þér var trúað fyrir.'" Prescription Against Heretics k.25 bls.255

Tertullían (198–220 e.Kr.) "Augljóslega afhenti sami postuli [Páll] Hymenæus og Alexander Satanasi, 'til þess að þeir yrðu leiðréttir til að hætta að guðlasta', eins og hann skrifar til Tímóteusar [1. Tímóteusarbréf 1:20]." Um hófstillingu k.13 bls.87

Tertullían (198–220 e.Kr.) "En hvernig Páll, postuli, ... Þegar hann loks komst mjög nærri því að ná ósk sinni, og fagnaði mjög yfir því sem hann sá fyrir sér, skrifar hann Timóteusi með þessum orðum: 'Því að ég er nú þegar verið að fórna, og tími brottfarar minnar er í nánd. Ég hef barist góða baráttuna, ég hef fullnað hlaupið mitt, ég hef varðveitt trúna; réttlátt er mér lagt upp kóróna sem Drottinn mun gefa mér á þeim degi'" [2. Tímóteusarbréf 4:6-8] Scorpiace k.13 bls. 646-647

Hippolytus (222-235/236 e.Kr.) "En slíkir menn eru taldir kínikar fremur en kristnir, þar sem þeir hlýða ekki orðunum sem talað var gegn þeim gegnum postula Pál. Hann, sem spáði fyrir um nýjungarnar sem áttu síðar að verða innleiddar án árangurs af sumum (villutrúarmönnum), lét svo um munn sér: 'Andinn segir skýrt: Í síðari tímum munu sumir víkja frá heilbrigðri kenningu, gefa sig að blekkjandi öndum og djöflakennslum, tala lygar í hroka, með samvisku sinni brenndri með heitu járni, banna að giftast, að halda sig frá kjöti, sem Guð skapaði til þess að hinir trúuðu og þeir sem þekkja sannleikann nyti þess með þakkargjörð; því að allt sem Guð hefur skapað er gott, og ekkert sem tekið er með þakkargjörð skuli hafna; því það er helgað orði Guðs og bæn." (1. Tímóteusarbréf 4:1-5) Afmótun allra villutrúar, bók 8, kafli 13, bls. 124

Orígenes (225–253/254 e.Kr.) vitnar í fyrri hluta 1. Tímóteusarbréfs 1:7 og ræðir hinn síðari hluta sem "getinn af Páli." Skýringar á Matteusi, bók 12, kafli 41, bls. 472

Orígenes (233/234 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 2:8 sem frá Páli í 1. Tímóteusarbréfi. Um bæn k.9.1 bls.38

Novatíanus (250/254-257 e.Kr.) "segir postuli Páll: 'frá sköpun heimsins, sjást skýrt, skilin með þeim hlutum sem skapaðir eru, jafnvel eilíf kraftur hans og guðdómur; svo að mannshugurinn, lærandi hið faliða frá hinu sýnilega, frá mikilleika verkanna sem hann á að skoða, megi með augum hugans íhuga mikilleika Arkitektsins.'" [tilvísun í Rómverjabréfið 1:20a] Um hann segir sami postuli: "Nú hins eilífis konungs, ódauðlegs, ósýnilegs, eins Guðs, sé heiður og dýrð." [1. Tímóteusarbréf 1:17]" Um þrenninguna k.3 bls.614

Kýpríanus frá Karthago (um 246–258 e.Kr.) (gefið í skyn, þar sem annar) "Um þetta sama efni, Páll í annarri bréfi til Tímóteusar: 'Ég er nú fórnaður, og tími upptöku minnar er í nánd. Ég hef barist góða baráttu, ég hef fullunnið hlaupið mitt, ég hef varðveitt trúna. Nú bíður mín réttlætiskrónan, sem Drottinn, hinn réttláti dómari, mun gefa mér á þeim degi; og ekki aðeins mér, heldur öllum þeim sem elska birtingu hans." [2. Tímóteusarbréf 4:6-8] Ritgerðir Cyprianusar, Ritgerð 12, þriðji hluti, kafli 16, bls. 539

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) vitnar í "fyrsta bréf Páls til Tímóteusar" í Traktati 12, þriðja bókin, kaflar 74, 75, 76 og 77.

Victorinus frá Petau (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) "Um allan heim kenndi Páll að allar kirkjurnar væru raðaðar í sjö hópa, að þær væru kallaðar sjö og að hin kaþólska kirkja væri ein. Og fyrst og fremst, til þess að hann sjálfur gæti einnig viðhaldið mynd hinna sjö kirkna, fór hann ekki fram úr þeim fjölda. En hann skrifaði Rómverjum, Korintubúum, Galatíumönnum, Efesusbúum, Þessaloníkubúum, Filippíumönnum og Kólossumönnum; síðar skrifaði hann einstökum persónum, svo hann færi ekki fram úr fjölda sjö kirkna. Og til að stytta tilkynningu sína í fáum orðum segir hann svo til Tímóteusar: "Til þess að þú vitir hvernig þú átt að haga þér í kirkju lifanda Guðs." [1/2 af 1. Tímóteusarbréfi 3:15] Skýring á Opinberunarbókinni frá fyrsta kafla bls. 345

Við eigum enn afrit af öllum þessum bréfum í dag.

S: Í 1. Tímóteusi, eru stílræn munarmunir á milli hinna bréfa Páls annars vegar og 1. og 2. Tímóteusarbréfs og Títusarbréfs hins vegar? (úr Asimov's Guide to the Bible bls. 1143)

S: Það eru í raun margir líkir. Allar stílrænar breytingar má rekja til þess að Páll skrifaði

a) Persónulegt bréf, ekki bréf til kirkju,

b) á seinni stigum lífs síns,

c) umræðuefni eru ólík (persónuleg mál tengd prestsstarfi vs. almenn kirkjuleg mál)

Eitt nokkuð óvenjulegt hugsanamynstur er hliðstæðan milli reiðivasa og miskunnarvasa, í Rómverjabréfinu 9:22–23 og 2. Tímóteusarbréfi 2:20–21.

Biblíuþekkingarútskýringin: Nýja testamentið, bls. 728, nefnir að aðferðin við "oratalningu" til að greina svipuð orð sé ekki tölfræðilega gild nema úrtakið sé nægilega stórt. Ef þú notar sömu aðferð á öðrum bókum gætirðu með sömu gildi "sannað" að Páll hafi heldur ekki skrifað önnur bréf sín.

Spurning: Í 1. Tímóteusi, hvaða versum vísaði Jóhannes Krýsostomos (d. 407 e.Kr.) til eða ræddi um?

S: Af 113 versum í 1. Tímóteusarbréfi vísaði Jóhannes Krýsostomos til 89 versanna, eða 79%. Með öðrum orðum vísaði hann til allra versanna nema 24 (21%). Fjöldi versanna í köflum fyrsta Timóteusarbréfs er: kafli 1: 20 vers, kafli 2: 15 vers, kafli 3: 16 vers, kafli 4: 16 vers, kafli 5: 25 vers, kafli 6: 21 vers.

Hér eru versin í 1. Tímóteusarbréfi sem Krýsostóm vísaði til:

1:1-7, 9, 11-16, 18-19; 2:1-4, 6-15; 3:1-16 (öll); 4:1-3, 7, 11-16; 5:2, 5, 6, 8-18, 20-23; 6:1-13, 15, 17

Hér eru versin í 1. Tímóteusi sem Krýsostomos vísaði ekki til:

1:8, 10, 17, 20; 2:5; 4:4-6, 8-10; 5:1,3,4,7,19,24,25; 6:14, 16, 18-21

Jóhannes Krýsómómus kenndi því miður hina óbiblíulegu skoðun að dýrlingar væru milliliðir okkar til Guðs. 1. Tímóteusarbréf 2:5 mótmælir þessu og segir að einn sé milliliður milli Guðs og manna, maðurinn Kristur Jesús. Ef þú vilt vita hvernig Jóhannes Krýsómómus útskýrði 1. Tímóteusarbréf 2:5 í ritum sínum, þá er svarið að hann skrifaði aldrei um þennan vers.

Spurning: Í 1. Tímóteusi, hvernig vitum við að það sem við höfum í dag sé áreiðanleg varðveisla á því sem upphaflega var skrifað?

S: Það eru að minnsta kosti þrjár ástæður.

1. Guð lofaði að varðveita orð sitt í Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1. Pétur 1:24-25; og Matteusi 24:35.

2. Sönnunargögn frá fyrstu kirkjunni. Rithöfundar fyrstu kirkjunnar fram að kirkjuþinginu í Níkeíu I (325 e.Kr.) vísuðu til 1. Tímóteusar um 108 sinnum, ekki meðtaldar óbeinar tilvísanir. Þeir vísuðu til 51% af bókinni 1. Tímóteusar, þar sem hluta versanna var talið sem brot. Það er 58,1 af 113 versum alls.

Hér eru höfundarnir sem vísa til versanna í 1. Tímóteusarbréfi:

Ekki raunverulega. Klemens frá Róm (um 96–98 e.Kr.) (að hluta til) segir að ekki skuli gera hluti af hlutdrægni, eins og 1. Tímóteusarbréf 5:21 gerir, en þetta er of almennt til að teljast tilvísun. 1. Klemensbréf, bindi 1, kafli 21, bls. 11

Ignatius (um 110–117 e.Kr.) vitnar í fjórðung af 1. Tímóteusarbréfi 1:1 "Jesús Kristur, sem er von vor" í bréfi sínu til Magnesíumanna, kafli 1, bls. 64.

Til Diognetusar (um 130 e.Kr.) kafli 11, bls. 29 vísar til 1. Tímóteusarbréfs 3:16

Barnabasbréfið (um 70–130 e.Kr.) kafli 12, bls. 145 vísar til 1. Tímóteusarbréfs 3:16

Pólýkarp (100–155 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 6:7: "Því vitandi að 'eins og við komum engu með í heiminn, svo getum við heldur ekki borið neitt út úr honum'," (11 af 12 orðum) Bréf Pólýkarps til Filippíumanna k.4 bls.34

Polycarp (100–155 e.Kr.) vitnar í fyrri hluta 1. Tímóteusarbréfs 6:10. "En peningagræðgi er rót alls ills." (8 af 21 orði) Bréf Polycarps til Filippíumanna, kafli 4, bls. 34

Athenağoras (177 e.Kr.) vitnar í hluta af 1. Tímóteusarbréfi 2:1-2. A Plea for Christians k.32 bls.148

Theófilus frá Antíokkíu (168–181/188 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 2:2b. Theophilus til Autolycus, bók 3, kafli 14, bls. 115

Írenæus frá Ljóssýslu (182-188 e.Kr.) "Um þennan Línus gerir Páll getið í bréfum sínum til Tímóteusar." Írenæus Á móti villutrú, bók 3, kafli 3.3, bls. 416

Írenæus frá Lión (182-188 e.Kr.) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 6:4,5 sem efnis eftir Pál. Írenæusar brot 36 bls. 574

Muratoríuskaninn (um 190–217 e.Kr.) ANF bindi 5, bls. 603 nefnir tvö bréf Páls til Tímóteusar, sem og hin 11 bréf Páls.

Klemens frá Alexandríu (193-217/220 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 4:8 og segir að það sé eftir Pál í Áhvatningu til heiðingja, kafli 9, bls. 196

Klemens frá Alexandríu (193-217/220 e.Kr.) segir að 1. Tímóteusarbréf 6:16 sé eftir Pál. Klemens frá Alexandríu, brot 3, bls. 575

Tertullían (198-220 e.Kr.) "því að Páll beindi jafnvel þessari orðræðu til Tímóteusar: 'Ó Tímóteus, varðveittu það sem þér er trúað fyrir;' og aftur: 'Varðveittu hið góða sem þér var trúað fyrir.'" Prescription Against Heretics k.25 bls.255

Tertullían (198-220 e.Kr.) "Augljóslega afhenti sami postuli [Páll] Hymenæus og Alexander Satanasi, 'til þess að þeir yrðu leiðréttir til þess að hætta að guðlasta', eins og hann skrifar til sín Timóteusar [1. Tímóteusarbréf 1:20]." Um hófstillingu k.13 bls.87

Tertullían (198–220 e.Kr.) "En hvernig Páll, postuli, … Þegar hann loks komst mjög nær því að ná ósk sinni, fylltist hann mikilli gleði yfir því sem hann sá fyrir sér, og hann skrifar Timóteusi með þessum orðum: 'Því ég er nú þegar verið að færa fram sem fórn, og tími brottfarar minnar er í nánd.' Ég hef barist góða baráttuna, ég hef fullnað hlaupið mitt, ég hef varðveitt trúna; réttlætiskrónan er mér geymd, sem Drottinn mun veita mér á þeim degi'" [2. Tímóteusarbréf 4:6-8] Scorpiace k.13 bls.646-647

Tertullían (207/208 e.Kr.) spyr Marcion hvers vegna hann hafnar sem ritningu tveimur bréfum postula til Tímóteusar og einu til Títusar. Fimm bindi gegn Marcion, bindi 5, kafli 21, bls. 473.

Hippolytus (222-235/6 e.Kr.) tiltekur 1. Tímóteusarbréf 4:1-5 sem skrifað af Páli. Afmáning allra villutrúar, bók 8, kafli 13, bls. 124

Orígenes (225-253/254 e.Kr.) nefnir bréfið til Tímóteusar (1. Tímóteusarbréf). Orígenes gegn Celsus, bók 1, kafli 64, bls. 425

Novatíanus (250-257 e.Kr.) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 1:17 sem skrifaðs af postula Páli. Um þrenninguna k.3 bls.614

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) nefnir Páls bréf til Efesusmanna, fyrsta bréfs til Tímóteusar og bréfs til Títusar í Ritgerðum Kýpríanusar, Ritgerð 12, þriðja bókin – Vitnisburðir, kaflar 70–78, bls. 552.

Pontius (eftir 258 e.Kr.) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 3:6 sem skrifaðs af postula. "Postulabréfið segir að nýliðar skuli sleppa, því annars, vegna dái heiðninnar sem enn situr að í óstaðfestum huga þeirra, myndi óreyndir þeirra og skortur á kennslu syndga á einhvern hátt gegn Guði." Líf og píslarvottur Cyprianusar k.2 bls.268

Bréf Hymenaeusar (=Bréf sex biskupa) (um 268 e.Kr.)

Malchion (270 e.Kr.) (vísun) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 6:5 Í riti gegn Páli frá Samosata k.2 bls.169

Adamantius (um 300 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 1:13 sem frá postúlinum Páli.

Victorinus frá Pétavík (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) telur bréf Páls upp sem Rómverjabréfið, 1. Korintubréf, Galatabréfið, Efesusbréfið, 1. Þessaloníkubréf, Filippíbréfið, Kólossubréfið og Tímóteusarbréfin og vitnar í helming af 1. Tímóteusarbréfi 3:15 í Skýringu á Opinberunarbók hins heilaga Jóhannesar úr fyrsta kafla nr. 16, bls. 345

Pétur af Alexandríu (306,285–311 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 4:11–12 sem vísun til Tímóteusar. Canonical Epistle Canon 14 bls. 279

Methodius (270-311/312 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 2:4 sem postula. Veisla tíu meyja k.7 bls.316

Alexander frá Alexandríu (313–326 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 4:1 sem frá Páli. Bréf um aríska villutrú, bréf 2, kafli 4, bls. 298

Eftir Níke

Kirkjusaga Eúsebíusar (323-326 e.Kr.)

Hegemonius (um 351 e.Kr.) vitnar í hluta af 1. Tímóteusarbréfi 1:19 sem "ritað er" í Deilum við Manes k.31 bls.204, og vitnar í 1. Tímóteusarbréf 4:1-4 í Deilum við Manes k.35 bls.209

Victorinus frá Róm (eftir 363 e.Kr.) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 4:16

Hilariusi af Poitiers (355–367/368 e.Kr.)

Zenó (4. öld) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 1:4

Aþanasius frá Alexandríu (367 e.Kr.) telur upp bækur Nýja testamentisins í hátíðabréfi 39, bls. 552

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 e.Kr. eða 5. öld) nefnir tvö bréf Páls til Tímóteusar sem hluta af Nýja testamentinu. Það vitnar í 1. Tímóteusarbréf 1:1–2a.

Skiptingarsinninn Lúsífer frá Cagliari (370/371 e.Kr.) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 2:1; 6:5

Basilíus frá Kappadókíu (357–378/379 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 5:21 sem "Páll í umboði sínu til Tímóteusar". Um anda, kafli 13.29, bls. 18

Synódi Laodicea (í Frýgíu) (343–381 e.Kr.) kánón 60, bls. 159, telur upp bækur Gamla testamentisins og Nýja testamentisins. Kánón 59, bls. 158, segir að einungis kánónískar bækur Gamla og Nýja testamentisins megi lesa í kirkju.

Ambrosiaster (eftir 384 e.Kr.) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 6:7,9

Ambrosius frá Mílanó (370-390 e.Kr.)

Apollinaris frá Laodicea (um 390 e.Kr.)

Pacianus frá Barcelona (342–379/392 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 5:22 sem postula Páls. Bréf 3, kafli 19.2, bls. 61

Diodore (fyrir 394 e.Kr.)

Gregory Nyssa (um 356–396 e.Kr.) segir að 1. Tímóteusarbréf 4:4 sé eftir Pál í verkinu Gegn Eúnomíusi, bók 37, bls. 86

Didymus hinn blindi (398 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 4:1-2 sem frá Páli. Skýringar á Sakaríasi 13, bls. 309

Evagrius frá Pontus (um 399 e.Kr.)

Asteríus frá Emesa (um 400 e.Kr.)

Hyperechius (4./5. öld) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 6:9

Epiphanius frá Salamis (360–403 e.Kr.)

Rufínus (374–406 e.Kr.)

Gaudentius (eftir 406 e.Kr.)

Jóhannes Krýsostomos (um 397 e.Kr.) skrifaði niður 18 prédikanir um fyrsta bréf Páls til Tímóteusar, sem við eigum enn í dag. Hann sagði í fyrstu prédikuninni að bréfið hefði verið skrifað af postulanum Páli.

Jóhannes Krýsostomos (d. 407 e.Kr.) vísaði til 89 versanna (79%) í 1. Tímóteusarbréfi, eða allra nema 24 versanna. Hann flutti 18 prédikanir um 1. Tímóteusarbréf.

Chromatius (407 e.Kr.)

Severianus (eftir 408 e.Kr.)

Jerómus (373–420 e.Kr.) fjallar um bækur Nýja testamentisins. Hann nefnir sérstaklega hvert og eitt af fjórum guðspjöllunum, bréf Páls til sjö kirknanna, bréfið til Hebríumanna og bréf Páls til Tímóteusar, Títusar og Filemons. Jerómus fjallar síðan um Postulasöguna. Síðan fjallar hann um sjö bréfin frá Jakobi, Pétri, Jóhannesi og Júdas. Að lokum fjallar hann um Opinberunarbók Jóhannesar. Bréf 53, kafli 9, bls. 101–102.

Niketa frá Remesianus (366–um 415 e.Kr.)

Sozomenos (370/380–425 e.Kr.) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 5:9 og segir að það sé eftir Pál. Kirkjusaga Sozomenosar, bók 7, kafli 16, bls. 387

Ágústínus frá Hippo (388-8/28/430 e.Kr.) nefnir postula sem skrifaði 1. Tímóteusarbréf 2:2 í Borg Guðs, bók 19, kafli 26, bls. 419

Johannes Cassianus (419–430 e.Kr.) vitnar í 1. Tímóteusarbréf 4:14 og 2. Tímóteusarbréf 1:6 sem "Til Tímóteusar" í Þriðju prédikun abbans Chaeremon, kafli 12, bls. 429

Paulinus frá Nola (431 e.Kr.) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 6:9

Kýril af Alexandríu (444 e.Kr.)

Hesychius frá Jerúsalem (–450 e.Kr.) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 6:7,9

Speculum (fimmta öld) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 6:9

Quodvultdeus (um 453 e.Kr.) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 6:17

Varimadum (445/480 e.Kr.)

Meðal villutrúarmanna og falskra bóka

Villutrúarmaðurinn Pelagius (416–418 e.Kr.) vísar til 1. Tímóteusarbréfs 1:4,15,17; 3:16; 4:10; 6:7,9,13,17,19,21

Pelaíska villutrúarmaðurinn Þeódór frá Mopsuestia (392–423/429 e.Kr.)

Postullegar stjórnarskrár (óviss dagsetning, um 380 e.Kr.) vísa til 1. Tímóteusarbréfs 5:18

Pelagískur villutrúarmaður Júlíanus frá Eclanum (um 454 e.Kr.)

3. Elstu handritin sem við eigum af fyrsta tímóteusarbréfi sýna að þar séu smávægilegar handritabreytingar, en engar guðfræðilega marktækar villur.

Sinaiticus [Si] 340-350 e.Kr.

1. Tímóteusarbréf var ekki varðveitt í Vaticanus [B]

Bohairískt koptneskt [Boh] 3./4. öld

Sahídískt koptneskt [Sah] 3./4. öld

Alexandrinus [A] um 450 e.Kr.

Ítalskur [Ital] 4. til 13. öld

Latneska Vulgata [Vg] 4. og 5. öld

Peshitta-syriska [Syr P] 400–450 e.Kr.

Ephraemi Rescriptus [C] 5. öld

Freerianus [I] (Washington, D.C.) 5. öld

Armeníska [Arm] frá 5. öld

Geórgíska [Geo] frá 5. öld

Etiópísk [Eth] frá um 500 e.Kr.

Claromontanus [D] 5. og 6. öld

Filoxenísk sýrlenska [Syr Ph] 507/508 e.Kr.

Harclean-sýríakíska [Syr H] 616 e.Kr.

Gótneska 493–555 e.Kr.

Sjá www.BibleQuery.org/1 Timothy Manuscripts.html fyrir frekari upplýsingar um eldri handrit 1. Tímóteusar.