< Biblíufyrirspurn frá Jóhannesi

Spurningar sem koma fyrir í fleiri en einni guðspjalli eru ræddar í guðspjallakaflanum eða í fyrsta guðspjallinu þar sem þær birtast.

S: Í Jh, hvaða einkenni einkenna þessa guðspjall?

S: Jóhannes leggur áherslu á að Jesús sé Guð. Jesús Kristur, Guð og Guðs sonur, kom og dó svo að sauðir hans trúi og trúandi megi öðlast ljósið og lífið í gegnum Soninn. Hann notar orðið "trúa/trú" 89 sinnum, sem er meira en Matteus, Markús og Lúkas samanlagt. Kristur er eina vonin. Fyrir þá sem vona til Krists, endurheimtir hann samarítansku konuna, hórdómskonuna, Pétur og aðra sem eru sekir um stærri syndir en þessar.

Almennt er samþykkt að Jóhannesarguðspjallið sé síðasta guðspjallið sem skrifað var, líklega jafnvel eftir að Klemens frá Róm skrifaði á árunum 96–98 e.Kr. Í Jóhannesarguðspjallinu 20.30 gefur Jóhannes til kynna að hann hafi ekki skrifað um margt sem Jesús gerði. Jóhannes var líklega meðvitaður um hin guðspjöllin og í guðspjalli hans er minna lagt upp úr verkum Jesú en frekar fyllt í eyður varðandi kenninguna sem ekki er að finna í hinum guðspjöllunum. Lykilvers er Jóhannesarguðspjallið 20:31, þar sem þetta er ritað til þess að við trúum.

Varðandi trúarbrögð skera Jóhannesarguðspjallið 5:23 og 20:28 sig úr sem góðir versar til að nota við vitni Jehóva.

S: Í Jóhannesi, hvernig er yfirlit yfir þessa bók?

S: Hér er yfirlit yfir Jóhannesarguðspjallið. Sjö táknin voru fullgerð fyrir Passíu vikuna.

Jóh 1:1-18 Inngangur: Orðið sem varð hold

Jóh 1:19-51 Upphaf þjónustunnar: Jóhannes skírari og fyrstu lærisveinarnir

Jóh 2:1-11 Opinber þjónusta í sjö táknum

- Jn 2:1-11 Táknið 1: Fyrsta kraftaverk: að breyta vatni í vín í Kana

- Jn 2:12-25 Fyrsta hreinsun musterisins

- Jn 3:1-21 Nikódemus spyr Jesú

- Jn 3:22-4:3 Samhliða Jóhannesi skírara

- Jn 4:4-42 Konan við brunninn

- Jn 4:43-54 Táknið 2: Í Kana, lækning sonar embættismannsins í Kapernaum

- Jn 5 Hátíð í Jerúsalem

- - Jn 5:16-47 Táknið 3: Læknun lamaðs við Bethesda-laugina í Jerúsalem 5:1-15

- - Jesús og Faðirinn

- Jn 6:1-14 Táknið 4: Veiting fimm þúsund manna við Galíleuvatn

- Jn 6:15-21 Táknið 5: Ganga á vatni

- Jn 6:25-71 Yfirlýsing 1: Ég er brauð lífsins

- Jn 7-8 Andstaða: Hátíð tabernakla í Jerúsalem

- - Jn 7:1-52 Gyðingleg vantrú

- - Jn 7:53-8:11 Fyrirgefning: Konan sem gripin var í hórdómi

- - Jn 8:12-59 Yfirlýsing 2: Ég er ljós heimsins

- Jn 9 Merki 6: Læknun manns sem fæddist blindur í Jerúsalem

- Jn 10:1-21 Yfirlýsingar 3 og 4: Ég er hlið sauða og góði hirðirinn

- Jn 10:22-39 Deilur á vígsluhátíðinni

- Jn 10:40-42 Þjónusta í Perea

- Jn 11 Táknið 7: Upprisa Lasarusar í Betaníu. Yfirlýsing 5: Ég er upprisan og lífið

Jóh 12-19 Passíu vikunnar

- Jn 12:1-11 Smyrslun fótanna á Jesú

- Jn 12:12-19 Sigurinnrásin

- Jn 12:20-36 Koma Grikkjanna

- Jn 12:37-50 Áframhaldandi gyðinglegri vantrú

- Jn 13-17 Einhliða þjónusta

- - Jn 13-14 Síðasta kvöldmáltíðin

- - - Jn 13 Síðasta kvöldmáltíðin

- - - Jn 14 Yfirlýsing 6: Ég er vegurinn, sannleikurinn og lífið

- - Jn 15-16 Yfirlýsing 7: Ég er hinn sanni vínviður

- - Jn 17 Hæstapríestsbæn Jesú

- Jn 18-19 Passíon

- - Jn 18:1-12 Jesús svikinn og handtekinn

- - Jn 18:13-19:15 Réttarhöld Jesú

- - Jn 19:16-42 Krossfesting, dauði og greftrun

Jóh 20 Sigrar upprisu

Jh 21 Eftirspil: Fiskur og fæði

- Tákngervingur 153 fiska 21:1-14

- Pétur endurreistur 21:15-25

Jóhannesarguðspjallið er mjög líkt að stíl 1., 2. og 3. Jóhannesarbréfi. Jóhannes reynir ekki að svara spurningunni: "Hver er Jesús?" hljóðlega. Heldur er hann djarfur og lýsir hástöfum: "Þetta er Jesús!" Við eigum einnig að vera djarf í boðun fagnaðarerindisins.

S: Í Jóhannesi eru smáatriði um líf Jesú nokkuð frábrugðin því sem fyrstu þrjár samlíkingarguðspjöllin eiga sameiginlegt, eins og efahyggjulega bókin Asimov's Guide to the Bible, bls. 952, segir?

S: Jóhannesarguðspjallið inniheldur mismunandi smáatriði, en þau samræmast. Það var sennilega skrifað eftir hin þrjú fyrstu guðspjöllin. Það einblíndi minna á söguleg smáatriði, sem þegar höfðu verið ítarlega fjallað um í hinum þremur guðspjöllunum, og meira á merkingu þess sem Kristur kenndi.

Sjá kafla um guðspjöllin fyrir fullkomna, 317 stiga samhæfingu fjögurra guðspjalla.

S: Í Jh 1:1, ætti þetta að þýðast sem "var guðdómlegur", "var Guð" eða "var guð", eins og Vottar Jehóva segja?

S: Það ætti að vera "var Guð". Hér er yfirlit yfir málfræðileg og önnur sönnunargögn.

Ekki bara "guð": Sama málfræði, theos án ho á grísku, vísar til Jehóva-Guðs í Lúk. 20:38. Jafnvel Vottar Jehóva þýða ekki sömu grísku orðin sem "guð" í Jóh. 1:6,12,13,18.

Þó að vitni Jehóva frá 1962 til 1983 hafi vitnað í þýðingu Johannes Greber til að styðja sína eigin þýðingu, vissu þau jafnvel árið 1956 að eiginkona Greber starfaði sem andamiðill til að framkvæma þýðinguna!

Ekki bara guðdómlegur: Ef Jóhannes hefði ætlað sér að segja aðeins að Jesús væri guðdómlegur, hefði hann getað notað lýsingarorðið theios. Hins vegar lagði Jóhannes áherslu á að Jesús sé í raun Guð.

Orðið var Guð:

Vinsamlegast athugið að til eru enn sterkari sönnunargögn en nútímaleg málvísindarannsókn sem sýna að Jóhannesarguðspjallið 1:1 merkti að Orðið var Guð. Önnur nálgun er í boði. Hvað ef við gætum spurt kristna sem voru móðurmálsmenn nýtestamentlegrar grísku hvað Jóhannesarguðspjallið 1:1 merkti? Það getum við gert. Sjá spurninguna á eftir fyrir svörin, þó að þér líki líklega ekki hvernig fyrstu kristnir menn skildu eigið tungumál ef þú ert Vottur Jehóva.

S: Í Jn 1:1, hvaða önnur dæmi eru um hvernig Jehóva vitni spilla ritningu sinni?

S: Hér eru nokkur dæmi.

Jóhannesarguðspjallið 1:1 Bætt var við orðinu "a" í "Orðið var guð".

Lúk. 23:43 "Sannlega segi ég þér í dag, þú munt vera með mér í Paradís." (Þetta gaf til kynna að Jesús væri að tala í dag, frekar en að þýða það samkvæmt grísku textanum að hinn iðrandi þjófur væri í Paradís í dag.)

Postulasagan 10:36 var bætt við orðinu "annan" í ferningsklofum.

Rómverjabréfið 8:32 Bætt var við orðinu "annan" án feitletrunar eða hornklofa.

Kólossubréfið 1:16-20 var bætt orðið "annan" fjórum sinnum.

Filippíbréfið 2:9 var bætt við orðinu "annan" án kursíls eða hornklofa.

Spurning: Í Jn 1:1, hvað kenndi frumkirkjan um þennan vers og að Orðið væri Guð?

S: Stundum er áhugavert að heyra hvað nútímasérfræðingar, 2000 árum síðar, segja að gríska hafi þýtt. Hins vegar er enn áhugaverðara hvernig kirkjuleiðtogar sem lifðu fyrir 1700–1800 árum, margir hverjir töluðu nýja testamentið á grísku frá fæðingu, skildu hvað Jóhannesarguðspjallið 1:1 merkti á eigin tungumáli.

Justin Martýr (um 138–165 e.Kr.)

því þegar við gefum eitthvert orð frá okkur, þá getum við það orð; en ekki með sundrun, svo að orðið [sem er í okkur] rýrni þegar við gefum það frá okkur; og eins og við sjáum einnig gerast með eld, sem ekki rýrnar þegar hann kveikir [annan], heldur helst óbreyttur;... Orð Vísdómsins, sem er sjálft , þessi Guð sem fæddist af Föður allra hluta, og Orðið, og Vísdómurinn, og Krafturinn, og Dýrð Föðurins, mun bera mér vitni..." Samtal við Trypho k. 61. Sjá einnig kafla 55, 56, 59, 62–64, 66, 74–78.

Theófílos biskup í Antíokkíu (168–181/188 e.Kr.) "Því að hið guðdómlega rit kennir okkur að Adam sagðist hafa heyrt röddina. En hvað annað er þessi rödd en Orð Guðs, sem er einnig sonur hans?" Bréf til Autolycus, bók 2, kafli 22, bls. 103

Írenæus frá Lyon (182-188 e.Kr.)

"En að Hann [Jesús] sé sjálfur, í eigin rétti, umfram alla menn sem nokkru sinni hafa lifað, Guð og Drottinn og Eilíft Konungur og holdgerða Orðið, sem allir spámenn, postular og Andinn sjálfur hafa boðið frá, sést af öllum þeim sem hafa öðlast jafnvel lítinn hluta sannleikans." (Irenaeus, Á móti villutrú, bók 3, kafli 19.2, bls. 449).

"Vitið að hver maður er annaðhvort tómur eða fullur. Því ef hann hefur ekki Heilagan Anda, þá hefur hann enga þekkingu á Skaparanum; hann hefur ekki þegið lífið, Jesú Krist; hann þekkir ekki Föðurinn sem er á himnum;..." (Irenaeus brot 26 bls. 572)

"Hún [kirkjan] trúir einnig þessum atriðum [kenningar] eins og hún hefði aðeins eina sál.... Því kirkjurnar sem hafa verið gróðursettar í Þýskalandi trúa ekki né flytja neitt annað, né þær í Spáni né þær í Gallíu, né þær í Austri né þær í Egyptalandi né þær í Líbíu, né ..." Irenaeus, Á móti villutrúum, bók 1, kafli 10.2, bls. 331

Tertullían (um 213 e.Kr.) (latína) "Orðið er því bæði ætíð í Föðurnum, eins og hann segir: 'Ég er í Föðurnum;' og ætíð með Guði, samkvæmt því sem ritað er: 'Og Orðið var hjá Guði;' og aldrei aðskilið frá Föðurnum né annað en Faðirinn, þar sem 'ég og Faðirinn erum eitt.'" Á mót Praxeas, kafli 8, bls. 603.

Hippolytus (225-235/6 e.Kr.) eftir að hafa vitnað í hluta af Jóhannesarguðspjallinu 1:1 "Ef Orðið var þá hjá Guði og var einnig Guð, hvað kemur þá næst? Myndi einhver segja að hann talaði um tvo guði? Ég mun vissulega ekki tala um tvo guði heldur einn; um tvo persónur hins vegar og þriðja hagstjórn (disposition), þ.e. náð Heilags Anda. Því faðirinn er sannarlega einn en það eru tvær persónur því sonurinn er einnig til; og svo er þriðji, Heilagur Andi. Faðirinn ákveður, orðið framkvæmir og sonurinn birtist, í gegnum hann er trúað á föðurinn. Samhljóminn í guðdómnum er leiddur aftur til eins Guðs; því Guð er einn. Það er Faðirinn sem skipar, Orðið sem framkvæmir og Heilagur Andi sem veitir skilning; Faðirinn er yfir öllu, Orðið er í gegnum allt og Heilagur Andi er í öllu. Og við getum ekki hugsað okkur einn Guð á annan hátt en með því að trúa sannleikann á Föður, Orði og Heilögum Anda." Á móti villitrú einn Noetusar, kafli 14, bls. 228

S: Í Jn 1:1, er það rétt að kenningin um að Jesús væri Guð í mannlegri mynd hafi ekki verið endanlega fest fyrr en eftir árið 300 e.Kr.?

S: Nei. Karen Armstrong staðhæfði þetta afdráttarlaust í A History of God bls. 81, og það er ótrúlegt hvað sumar prentaðar bækur láta sér forða að segja. Engir rétttrúaðir kristnir menn né aríanar sögðu að Jesús væri ekki Guð, þó aríanar segðu að Jesús væri af annarri veru og Guð á annan og lægri hátt. Fyrir árið 300 e.Kr. töldu fimm fyrstu kirkjuföðurarnir sem vitnað var í í fyrri spurningu vissulega ekki að kenningin um að Jesús væri Guð í mannlegri mynd þyrfti nokkurri endanlegri staðfestingu. Ignatius, sem var lærisveinn Jóhannesar postula, hafði fyrir sið að segja að "Jesús er Guð". Tómas postuli þurfti engan kirkjuþing þegar hann sagði við Jesú í Jóhannesarguðspjallinu 20:28: "Herra minn og Guð minn!"

Þótt það sé rétt að gnóstikar voru villutrúarmenn sem höfðu mjög undarlegar skoðanir á Guði, voru þeir aldrei viðurkenndir sem kristnir af rétttrúnaðarkristnum. Engu að síður viðurkenndu jafnvel þeir að Jesús væri Guð, þó í mjög öðruvísi og undarlegum skilningi.

Aríanar voru annað villutrúarhópur sem var fordæmdur á Níkéuþinginu árið 325 e.Kr. Þeir litu niður á Jesú og trúðu að það hefði verið tími þegar hann var ekki til, og að Jesú væri af annarri efni en Faðirinn. Þrátt fyrir það urðu þeir jafnvel að viðurkenna að Jesú væri Guð; það var að þeir trúðu ranglega að Jesú væri ekki af sömu eðli og Faðirinn.

Ég geri ráð fyrir að annmarki trúarjátninga sé sá að sumar geti misskilið tilgang þeirra. Deilan um aríanisma á Níkeuþinginu snerist ekki um hvort Jesús væri Guð, heldur um hvernig Jesús væri Guð.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 1:1, hvernig gat Orðið bæði verið Guð og verið með Guði?

S: Á sama hátt og Sonurinn gat verið bæði Guð og haft Guð í Hebreum 1:8,9. Fyrir utan að vísa til falsguða, hefur orðið "Guð" að minnsta kosti fjórar merkingar varðandi hinn sanna Guð. "Guð" getur þýtt eingöngu Föðurinn, eingöngu Soninn, eingöngu Anda, eða þrjá í Þrenningunni.

Hér er það sem hinn snemma kirkjufræðingur Hippolytus (225–235/6 e.Kr.) sagði í gegn villutrú einn Noetus, kafli 14, bls. 228: "Ef Orðið var þá hjá Guði og var einnig Guð, hvað leiðir af því?" Ég mun vissulega ekki tala um tvo Guði heldur einn; um tvær persónur hins vegar og þriðja hag (disposition), þ.e. náð Heilags Anda. Því faðirinn er sannarlega einn en tvær persónur eru til því sonurinn er einnig til; og svo er þriðji, Heilagur Andi."

S: Í Jn 1:1, hvernig gat Guð verið holdgerður sem maður?

S: Annars vegar er svarið einfalt: Guð almáttugur getur birst hvernig sem hann vill. Hins vegar er þetta djúpt kraftaverk. Melító frá Sardis (170–180 e.Kr.) velti dulargátunni um holdgerðina fyrir sér í Ræðu sinni um krossinn (bindi 8), bls. 756 "Af þessum sökum kom Hann til okkar; af þessum sökum, þótt Hann væri óholdgerður, mótaði Hann sér líkama eftir okkar mynd, birtist sem lamb, en var þó enn Hirðirinn; talinn þræll, en gaf ekki upp sonarskap sinn; burstaður í móðurkviði Maríu, en klæddur í eðli Föður síns; stígandi á jörðina, en fyllandi himininn; sjást sem ungbarn, en ekki afsalað sér eilífð eðlis síns; fengið líkama, en ekki takmarkað óblönduðu einfaldleika guðdóms síns; talinn fátækur, en ekki sviptur auðlegð sinni; þurfti næringu þar sem hann var maður, en ekki hætt að næra allan heiminn þar sem hann er Guð; tók á sig þjónsmynd, en ekki skert líking föður síns."

Justin Martyr í samtali sínu við Trypho Gyðinginn, kafli 61, bls. 227, gaf dæmi um hvernig eldur er kveiktur úr eldi. Upprunalegi eldurinn minnkar ekki neitt.

(Athugið að tilvitnanir úr skrifum kirkjufeðra á þessari vefsíðu eru allar úr Ante-Nicene Fathers og Post-Nicene Fathers I og II.)

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 1:1 hef ég átt í erfiðleikum með að skilja guðdýrlega eðli Krists. Var Jesús andlega fullþroskaður, vissi hann allt jafnvel sem ungabarn? Þrátt fyrir að hann varð maður, hafði hann þá enn hinn óendanlega hug Guðs? Lúkasarguðspjall 2:52 segir: "En Jesús jók að visku og vexti og þóknun fyrir Guði og mönnum." Ef Jesús breyttist ekki í eðli sínu þegar hann tók á sig hold, af hverju jókst þá þekking hans, viska og náð hjá Guði, þegar hann var þegar hinn óendanlegi Guð?

A: Margt um Guð má auðveldlega skilja betur með því að bera það saman við náttúrulíkingar. Hins vegar hefur ráðgáta holdtökunnar enga líking við neitt í náttúrunni.

Þó að við getum ekki vitað allt um holdgerðina, getum við lært það sem ritningin hefur opinberað um hana. Til að draga saman eru fimm lykilatriði sem vert er að þekkja.

1. Jesús er 100% Guð. Hann var 100% Guð áður en hann fæddist, á jörðinni, og nú á himni. (Jóhannesarguðspjallið 1:1; 20:28; Kólossubréfið 1:5-20; Hebreabréfið 1:6,8,9)

(Auðvitað var himinninn ekki tómur þegar Jesús kom til jarðar. Ég tel þetta þó ekki með sem atriði, þar sem þetta, óaðskiljanleiki Guðs, ásamt aðgreiningu Föður, sonar og heilags anda, eru atriði sem varða þrenninguna, en ekki holdgerðina.)

2. Jesús var 100% maður frá því hann var í móðurkviði og síðar. Hann var eins og við á alla vegu, nema syndarlaus. (Hebríum 2:14-18; 4:15; 5:1-2)

3. Jesús var aðeins ein persóna. (Það voru ekki tvær aðskildar verur, guð-Jesús og maður-Jesús, eins og öfgakennd nestóríanska stefna bendir til.)

4. Jesús hafði tvær aðgreindar eðli. (Mannlegt eðli Jesú var ekki gleypt af guðlegu eðli hans. Þegar sagt er að Jesús þjáðist, þjáðist hann í raun. Þegar sagt er að Jesús var freistaður, var hann í raun freistaður. Þessum atriðum er neitað af öfgaflokkum villu einhyrningskenningarinnar.)
En ef þú færð þessi fjögur atriði, vantar samt eitt sem þú þarft að sjá til að tengja þau saman.
5. Flest dýrð Jesú var hulinn. Jesús tæmdi sjálfviljugur sjálfan sig af mörgum guðlegum eiginleikum sínum samkvæmt Filippíbréfinu 2:6-7. Þess vegna bað Jesús sérstaklega föðurinn um að endurreisa honum þá dýrð sem hann átti áður en heimurinn hófst í Jóhannesarguðspjallinu 17:5. Þannig að svara fyrri hluta spurningar þinnar: á jörðinni óx Jesús í visku, vexti og náð, ekki aðeins sem fullkomin ungbarn, heldur síðan sem fullkominn lítill drengur, fullkominn stærri drengur og síðan fullkominn maður. Jesús lærði hlýðni, þjáðist og dó, sem hann hefði aðeins getað gert ef hluta af krafti hans var sjálfviljuglega og tímabundið afsalað.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 1:1, hvernig vitum við annars að Jesús er Guð?

S: Í bókinni 1001 Bible Questions Answered, bls. 27, segir að þetta sé sannað með sjö atriðum.

1. Öll nöfn Guðs úr Gamla testamentinu sameinast í Jesú Kristi.

2. Jesús tók við tilbeiðslu manna. Annaðhvort gerði hann rangt í því, eða hann hafði rétt fyrir sér.

3. Jesús gaf fyrirgefningu á syndum gegn Guði.

4. Jesús sýndi mátt Guðs.

5. Jesús sýndi alhliða þekkingu (en kannski hafði hann hana ekki á jörðinni fyrir upprisu sína).

6. Jesús hélt því fram að hann væri allsviðverandi.

7. Nýja testamentið segir að Jesús sé Guð og skuli heiðraður eins og Faðirinn.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 490-492 fyrir frekari umfjöllun um Jóhannesarguðspjallið 1:1 og þrenninguna.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 1:1, var þessi hugmynd um eilíft orð fengin að láni úr grískri heimspeki?

S: Nei, engin sönnun er fyrir því. Gríska heimspekingurinn Platon skrifaði um eilíft orð, logos, fyrir Jóhannesarguðspjallið, og Heraklítus frá Efesus (um 500 f.Kr.) notaði logos til að tákna skynsamlegt meginmál. Gyðingurinn Filó notaði einnig hugtakið logos. Hins vegar er engin sönnun fyrir því að Jóhannes hafi lánað þaðan.

Í stað þess að Jóhannes hafi lánað úr grískri heimspeki gæti jafnvel veraldlegur aðili haldið því fram að hugmyndin um máttugt og lifandi Orð hafi verið fengin úr hugsun Gamla testamentisins, til dæmis 1. Mósebók 1:1 á hebresku.

Gamla testamentið var ekki lánað úr grískri hugsun, þar sem Móse og Ísraelsmenn komu á undan allri skrifaðri grískri bókmenntasögu sem við þekkjum. Teófílos frá A í Kappakósíu, sem skrifaði á árunum 168–181/188 e.Kr., var fyrstur til að benda á þetta í bréfi sínu til Autolycus, bók 3, kafli 30, bls. 121.

Wycliffe Bible Dictionary, bls. 441, segir að Dauðahafsrullurnar bendi til þess að Jóhannesarguðspjallið, fremur en að vera hellenískur texti frá annarri öld, "sýnist skýrari en nokkru sinni fyrr vera afurð Palestínu á fyrstu öld vegna margra samlíkinga sinna við Qumran-textana."

S: Í Jh 1:1, var til tími áður en Jesús var til?

S: Nei. Aríusarvíska villutrúarmenn héldu þessu fram, en rétttrúaðir kristnir menn sögðu nánast einróma að Jesús væri fæddur af föðurnum áður en tíminn hófst. Einn undantekning frá þessu var hinn snemma kirkjufræðingur Justin Martýr (um 138–165 e.Kr.). Hins vegar, þótt vitni Jehóva vísi til Justins Martýr til að reyna að styðja trú sína, er vísan þeirra villandi. Í samtali sínu við Trypho helgar Justin þrettán kafla (55-56,59,61-64,66,74-78) til að sanna að Jesús sé Guð.

Biblían svarar ekki afgerandi mörgum spurningum um hvernig það var áður en tíminn hófst. Jafnvel þótt svo væri, myndum við skilja svörin? Títusarbréfið 1:2 segir að Guð hafi lofað eilífu lífi "áður en tíminn hófst". Öllu var skapað fyrir Krist (Kólossubréfið 1:16; Jóhannesarguðspjallið 1:3). Ef allt felur í sér tímann (sem er hér gert ráð fyrir), þá var Jesús til áður en tíminn var.

Sjá 1001 Bible Questions Answered bls. 27–28 fyrir nánari umfjöllun um að það hafi ekki verið tími áður en Jesús var til.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 1:1 var Jesús þá eingöngu fyrirfram til í fyrirframþekkingu Guðs, eins og Way International kennir?

S: Nei. Við öll vorum fyrirfram þekkt af Guði, en Jesús var öðruvísi en við að því leyti að hann fyrirfannst á himnum áður en tíminn hófst.

Sp.: Í Jn 1:1, þar sem Orðið (Logos) er Guð, þýðir það þá að Guð sé ópersónulegur, eins og Mary Baker Eddy, stofnandi Christian Science-kúltsins, kenndi í Science and Health with Key to the Scriptures bls. 117?

S: Nei. Að Guð hafi nokkra eiginleika sem við höfum ekki (óendanlegan, ósýnilegan, þrennd í einingu o.s.frv.) útilokar ekki að hann hafi einnig nokkra eiginleika sem við eigum líka, þó oft í minna mæli (hæfileika til að elska, greind, vilja, tilfinningar o.s.frv.). Þannig að bara af því að Orðið er Guð þýðir það ekki að við þurfum að neita hinum fjölmörgu biblíuversum sem sýna að Guð hafi persónuleika.

Hvaða biblíuvers sýna þá að Guð hafi persónuleika? Persónuleiki felur í sér skynsemi, vilja og tilfinningar. Þó að tölva geti geymt þekkingu án persónuleika, þá hefur tölva hvorki ást, reiði né aðrar tilfinningar, né heldur vilja.

Þegar við hrópum "Abba", eða "Pabba" í Galatíum 4:6; Markúsarguðspjallinu 14:36; og Rómverjabréfinu 8:15, lofum við Guð og hrópum til persónulegs veru.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 1:2, ef allt var skapað með Orðinu, þá á það við um tíma, rými, vísindi, náttúrulögmál og stærðfræði?

S: Líklega svo, þó þessi vers hafi ekki verið skrifuð til að sanna það. Hins vegar eru rökréttar sannleikar, eins og a = a, og rökréttar mótsagnir, eins og a ≠ a, ekki hlutir, og þessi vers fjallar ekki um þau.

Spurning: Í Jn 1:4, hvernig er Jesús líf manna?

S: Jesús er líf manna að minnsta kosti á þrjá vegu.

Efnislega eru allir hlutir haldnir saman af Jesú, samkvæmt Kólossubréfinu 1:17.

Eilíft er það einungis í gegnum Jesú sem við erum frelsaðir, eins og Postulasagan 4:12 sýnir.

Líf í Kristi í dag: Jesús gefur kristnum mönnum á jörðinni í dag merkingu, gleði og fyllingu í lífinu.

Q: Í Jn 1:4, fullkomnaði Jesús sendiferð sína jafnvel áður en hann var krossfestur, eins og Jamal Badawi heldur fram í Kassettaseríu 9 tafla 3?

A: Nei. Jóhannesarguðspjallið 1.4 var vissulega skrifað áður en frásögn um krossfestingu Jesú. Hins vegar ætti hver sem er að sjá að Badawi er hér að leita að andmælum: Jóhannesarguðspjallið 1.4 var jafnvel skrifað áður en frásögn um fæðingu Jesú.

S: Í Jóh 1:6,19, er Jóhann sem hér er nefndur höfundur þessa bókar?

S: Nei. Jóninn sem hér er nefndur er Jón skírari, en höfundurinn er Jón postuli, bróðir Jakobs.

Q: Í Jn 1:8 voru einhverjir eftir krossfestinguna sem töldu Jóhannes skírara vera Messías, eins og segir í Asimov's Guide to the Bible, bls. 965?

A: Engar beinlínis sannanir eru fyrir þessu. Hins vegar var til einn hópur, sem síðar varð þekktur sem Mandaeum, og þeir trúðu þessu. Mandaeum bjuggu í mýrunum í suðurhluta Íraks, en ekki er vitað hvenær né hvar þeir hófu tilveru sína.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 1:9, hvernig er Jesús hið sanna ljós sem lýsir hverjum manni?

S: Á að minnsta kosti tvo vegu.

Fyrir alla: Sannleikurinn og boðskapur fagnaðarerindis Jesú Krists er boðaður öllum. Jesús er eina sanna ljósið. Sumir kjósa að lifa sem börn ljóssins, viljandi vita hvað þóknast Drottni (Efesarbréfið 5:8-10), en aðrir gera það ekki.

Fyrir trúaða: Jesús er ljós lífs okkar. Hann gefur okkur gleði, sátt, tilgang og markmið sem gera allt þess virði.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 1:13, er það ekki vilji okkar sem gerir okkur endurfædd?

S: Það er náð Guðs. Guð er mjög miskunnsamur, náðugur og réttlátur. Hins vegar ætti þetta ekki að láta okkur gleyma því að rétturinn til að fæðast að nýju tilheyrir Guði, ekki okkur.

S: Í Jh 1:14, hvernig gat hinn almáttugi Guð, með eilíft líf, orðið dauðlegur maður sem dó?

S: Þar sem þrenndarguðinn er almáttugur getur Guð gert aðgreinda persónu af sjálfum sér að dauðlegum manni. Þegar Jesús var á jörðinni þýðir það ekki að himinninn hafi verið tómur. Þegar Jesús dó á krossi þýðir það ekki að faðirinn eða heilagur andi hafi nokkurn tíma dáið.

S: Í Jóh 1:14, hvernig sáu þeir dýrð Jesú, þar sem Jesús tæmdi sig í Fil 2:6-7?

S: Dýrð Jesú er ekki tvískipt ástand. Einnig segir Filippíbréfið 2:6-7 að Jesús tæmdi sjálfan sig, en þar er ekki minnst á dýrð í sjálfu sér. Filippíbréfið 2:9 segir að Guð hafi upphafið Jesú til hæsta staðar, sem gefur í skyn upphækkaða, "dýrðlega" stöðu Jesú, en ekki neina innri breytingu.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 1:14, hvernig gat guðdómurinn blandast/sameinast/verið settur við hlið mannlegs eðlis Jesú?

S: Margar villitrúarhreyfingar hafa svarað þessu rangt. Kristur var hvorki guð sem aðeins virtist vera maður (dóketar), maður og guð í orði en ekki sem almáttugur Guð (ebíonítar), draugur (gnóstikar), maður sem Kristur settist á (Páll frá Samosata), aðskilinn/skiptur (nesteríanar) né samofinn (mónofýsítar). Sennilega er engin líking úr lífi á jörðinni sem dugar sem nægilegt dæmi um guðlega eðli og mannlega eðli Jesú Krists. Hér eru tvö villandi dæmi.

Nestoríanismi (tvær viljar): Nestóríus kenndi að Jesús hefði tvær aðskildar viljar: guðdómlegan og mannlegan. Þó að Nestóríus hafi einungis verið í villu, fóru sumir seinni fylgjendur hans enn lengra. Það er nánast eins og í Getsemane-garðinum hafi mannlegi vilji Jesú og guðdómlegi viljinn berst hvor gegn öðrum, og guðdómlegi viljinn hafi sigrað. Um 200 biskupar á kirkjuþinginu í Efesus fordæmdu nestoríanisma árið 431 e.Kr.

Monófisítismi (ein einasta eðli): Þvert á móti nestóríanisma hélt monófisítismi því fram að þau tvö hefðu runnið saman, eins og dropi hunangs af mannlegri vilja sem félli í hafið guðdómlega vilja. Monófisítismi getur leitt til nokkurra ljóttra aðstæðna. Í öfgum var Jesús kyrrlátur í lífinu, og allar baráttur hans gegn freistingu á 40 dögum, í Getsemane-garðinum og við krossinn voru nánast einungis sýnd. Einnátttrú var fordæmd af um –350 biskupum á kirkjuþinginu í Kalsedón árið 451 e.Kr. Á nútímans dögum endurheimtu kaþólska kirkjan og koptneska (einnátttrúar) kirkjan samband sitt.

Staða rétttrúnaðarkristinna (almennra) kristinna manna: Eftir þessi tvö sársaukafullu kirkjuþing var endanleg niðurstaða sú að "Jesús Kristur, orð Guðs sem varð maður, er ein persóna í tveimur eðlum, sem tilheyra þessari einu persónu án ruglings, án breytingar, án skiptingar og án aðskilnaðar."

Biblían gefur eftirfarandi vísbendingar um mannlega og guðlega eðli Jesú.

a. Lagði áherslu á að Jesús væri sonur mannsins: Lúk. 5:24; 6:5; 6:22; 8:31; 22:22,69; Jóh. 12:34; Opinb. 1:13

b. Ætt: Lúk. 1:32; Róm. 1:3; 9:5; 2 Tím. 2:8; Hebr. 7:14; Matt. 1:1.

c. Líkamlegt hold: Lúk. 24:39; Jóh. 4:2; Hebr. 10:5,10; 1 Jóh. 1:1; 1 Tím. 3:16; 2 Jóh. 7.

d. Maður (með mannlegri náttúru) á jörðinni: Postulasagan 2:22,23; Filippíbréfið 2:7,8; Hebreabréfið 2:14.

e. Enn maður á himni: 1. Tímóteusarbréf 2:5; gefið í skyn í Hebreum 13:8.

f. Bróðir okkar: Markúsarguðspjallið 3:35; Lúkasarguðspjallið 8:21; Hebreum 2:11,12,17

g. Þjáðist eins og menn: Hebreum 2:9,18; 5:8; Rómverjabréfið 8:17; 1. Pétursbréf 1:11; 4:13; 5:1.

h. Freistaður eins og við: Hebreum 2:18; 4:15; Matteus 4:1-10; Markús 1:13; Lúkas 4:1-12.

i. Jesús var maður á allan hátt, nema syndalaus: Hebreum 2:17.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 1:14, þegar Jesús kom til jarðar, missti hann þá guðdóm sinn, eins og Herbert W. Armstrong sagði?

S: Nei. Jesús tæmdi sig (Filippíbréfið 2:7) og gaf tímabundið upp stóran hluta dýrðar sinnar (Jóhannesarguðspjallið 17:5), en Jesús var samt sem áður tilbeðinn á jörðinni fyrir krossfestingu sína sem Guð af viturmennunum (Matteusarguðspjallið 2:11-12), lærisveinunum (Matteusarguðspjallið 14:33) og blindu manninum (Jóhannesarguðspjallið 9:38). Jesús nefndi sjálfan sig hinum heilögasta nafni Guðs í Jóhannesarguðspjallinu 8:58.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 1:15, hvernig var Jesús til áður en frændi hans, Jóhannes skírari, fæddist?

S: Þó að Jóhannes skírari hafi fæðst nokkrum mánuðum á undan Jesú, var Jesús til í himninum frá upphafi. Jesús var einnig æðri Jóhannesi skírara í heiðri, því Jesús er Guðssonurinn.

Spurning: Í Jn 1:17, gaf Móse lögmálið, eða gaf Guð það?

S: Bæði. Guð gaf lögmálið Móse til að gefa fólkinu, og það gerði Móse. Guð er rithöfundurinn, og Móse var "póstmaðurinn" sem afhenti bréfið.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 1:18, þar sem enginn maður hefur séð Guð, hvernig getur Jesús verið Guð, þar sem menn sáu Jesú?

S: Þegar Jesús kom til jarðar, eins og segir í Filippíbréfinu 2:7, tæmdi Jesús sig af miklum hluta dýrðar sinnar. Jesús bað föðurinn um að skila sér dýrðinni aftur í Jóhannesarguðspjallinu 17:5.

Þegar Móse var með Guði, setti hann slæðu fyrir andlit sitt í 3. Mósebók 34:33-35; 2. Korintubréf 3:13-16. Þeir sáu Móse enn, en ekki dýrðina sem skein af andliti hans eftir dvöl hans með Guði. Þetta er myndlíking um komu Jesú til jarðar sem Guð í huldu mynd.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 492-493 og When Critics Ask bls. 403-404 fyrir viðbótarsvar.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 1:18, þar sem enginn maður hefur séð Guð, hvernig gat Jesús þá séð Guð?

S: Jesús var ekki mannvera áður en hann var getinn af Maríu; Jesús hafði tilveru frá eilífðinni. Þannig var það svo undarlegt að Jóhannes skírari var nokkrum mánuðum eldri en mannvera Jesú, en Jesús sjálfur var mun eldri en Jóhannes skírari.

Sp.: Í Jh 1:18 er Jesús einkasonur Guðs, eða getum við líka verið synir Guðs, eins og Jh 1:12 segir?

S: Við getum verið synir Guðs, en Jesús er einkasonur Guðs. Biblían gefur tvær myndlíkingar um okkur: við erum ættleiddir inn í fjölskyldu Guðs og við fæðumst aftur inn í fjölskyldu Guðs. Jesús var hvorki ættleiddur né fæddur aftur. Jesús var Guð sonurinn frá eilífðinni og Jesús varð holdgerður sem maður án líffræðilegs föður.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 1:21, hvers vegna sagðist Jóhannes skírari ekki vera Elijah, þar sem Jesús sagði að svo væri í Matteusi 11:14?

S: Fjórir punktar til að íhuga í svari.

1. Malakí 4:5 segir að Elijah muni koma fyrir hinn mikla og hrollvekjandi dag Drottins. Elijah sjálfur (ekki Jóhannes skírari) kom í umbreytingunni og er nánast örugglega annar tveggja vitnanna í Opinberunarbókinni 11:1-12.

2. Ef Jóhannes hefði einfaldlega sagt að hann væri Elijah, hefðu menn túlkað það sem að hann væri bókstaflega sami maðurinn og Elijah, og þá hefði Jóhannes talað rangt.

3. Jóhannes hefði getað útskýrt að hann væri ekki bókstaflegur Elijah, heldur kæmi hann með hlutverki og tilgangi Elijahs, eins og Jesús átti við í Matteusi 11:14.

4. Hins vegar, þótt Jóhannes vissi að hann væri forveri Messíasar, kannski vissi hann sjálfur ekki að hann væri uppfylling Elíasar sem átti eftir að koma. Þannig gæti verið að hann hafi talað eingöngu út frá því sem hann vissi.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 1:21, var Jóhannes skírari að villast þegar hann sagðist ekki vera Elijah, eins og villutrúarmaðurinn Rev. Moon kennir í Guðdómlega meginreglunni (fimmta útgáfa 1977)?

S: Fyrst er það sem Rev. Moon, sem sagður er vera endurkominn Kristur, segir, og svo kemur svarið.

Guðdómlega meginreglan eftir Rev. Moon, bls. 161: "...Jóhannes skírari sem hafði móðgað Jesú. Hvernig móðgaði Jóhannes skírari hann? Jóhannes mistókst að sinna sendiboði sínu um að þjóna Jesú og annast hann."

Hrekja: 1. Ef Jóhann mistókst í boðskap sínum, af hverju sagði Jesús í Matteusi 21:32 að fólkið ætti að trúa Jóhanni skírara?

2. Jóhannesarguðspjallið 10:41-42 sýnir að vitnisburður Jóhannesar leiddi marga til að trúa á Jesú. Við ættum að gæta varúðar við að fordæma píslarvott sem dó fyrir Guð sem misheppnaðan og til þess að móðga Guð. Þegar Jesú segir að sá sem er minnstur í ríki himinsins sé meiri en [Jóhannes skírari] vísar það til þess að Jesú hafði ekki opnað leiðina til himins, og að Jóhannes skírari var í raun síðasti spámaðurinn undir gamla sáttmálanum.

3. Ef Jóhannes skírari var í raun endurfæddur Elías, þá hefði hann af öllum mönnum átt að vita það. En samt hafði Jóhannes skírari rétt fyrir sér þegar hann sagði að hann væri ekki Elías sem hafði risið upp frá dauðum.

4. Jóhannes prédikaði í anda og krafti Elíasar, en Jesús sagði aldrei að Jóhannes og Elías væru sami einstaklingurinn.

Jóhannes skírari var mikill í augum Drottins í Lúk. 1:15, og Drottinn þekkir framtíðina.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 1:29, hvers vegna krafðist Guð fórnar til að fyrirgefa syndir okkar, þar sem við eigum að fyrirgefa öðrum án þess að krefjast meira en iðrunar?

S: Við fyrirgefum bræðrum okkar án þess að krefjast meira en iðrunar, því synd gegn okkur er annars eðlis en synd gegn Guði.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 1.31 og 33, hvernig gat Jóhannes ekki þekkt Jesú, þar sem mæður þeirra voru frænkur?

S: Gríska orðið hér, oida, merkir fullkomna þekkingu. Jóhannes var að segja að eðlilega myndi hann ekki þekkja hann. Hann bætti strax við að hann vissi það þó, því Guð hafði opinberað það fyrir honum.

Í bókinni When Critics Ask, bls. 404-405, er bent á að Jóhannes hafi þekkt Jesú af orðspori og kannski persónulega, en aðeins í gegnum Heilagan Anda hafi hann þekkt Jesú með guðlegri opinberun.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 1:32-33, hvernig gat Heilagur Andi haft staðbundna nærveru og hvílt sig á Jesú í mynd dúfu?

S: Að Heilagur Andi hafi um tíma sérstaka staðbundna nærveru takmarkar hann ekki almennt við að vera annars staðar þar sem hann óskar. Sem of einfölduð líkingu má nefna vísindaskáldsöguþáttaseríu sem hét Doctor Who. Þegar einn persóna lenti í slysi með tímavél varð hann staðbundinn á þremur mismunandi tímum samtímis. Þar sem við getum ímyndað okkur það, hvers vegna getur Guð ekki haft margar staðbundnar tilverur, eða jafnvel óendanlegan fjölda staðbundinna tilvera?

Sjá einnig umræðuna um Habakkúk 3:3.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 1:38-39, af hverju kvartaði Jesús ekki þegar þeir kölluðu hann Rabbi (Meistari), þar sem Jesús sagði í Matteusi 23:7-8 að enginn maður skyldi kalla ykkur meistari?

S: Jesús, sem er Guð sonurinn, hefur vald og heiður sem við höfum ekki. Við eigum heldur ekki að kalla neinn annan Guð, Frelsara eða Drottin okkar, og það er rétt að kalla Jesú allt þetta.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 1:39, hvenær var tíunda klukkan?

S: Í þeirra menningu hófst dagurinn við sólarupprás, um klukkan 6:00 að morgni. Tíunda klukkan var eftir klukkan 16:00.

S: Í Jóh 1:40, leituðu lærisveinarnir að "tignarlegra Jesú" í Jóhannesi en Jesú leitaði að og valdi lærisveinana í hinum þremur guðspjöllunum, eins og hinn efahyggjandi Asimov's Guide to the Bible bls. 968-969 gefur til kynna?

A: Nei. Af tólf lærisveinunum nefnir Jóhannesarguðspjallið 1:35-42 aðeins tvo lærisveina sem yfirgáfu Jóhannes og fylgdu Jesú. En síðan nefnir það að Jesús leitaði að Filippusi og að Filippus færði Natanael.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 1.42, kallaði Jesús fyrst Símon "Kefas / Pétur" hér, eða síðar í þjónustu sinni í Kapernaum, eins og í Matteusi 16:18?

S: Einföld skýring er sú að Jesús kallaði hann Pétur hér, en Jesús útskýrði merkingu þessa nafns fyrir honum í Matteusi 16:18.

S: Í Jh 1:51, hvenær mun Nathanael sjá englana stíga upp og niður yfir Jesú?

A: Þó að mögulegt sé að Nathanael hafi dreymt, er líklegra að hann muni sjá þetta á himni. Myndmál Jesú hér minnir á stiga Jakobs í 1. Mósebók 28:11-13.

Hins vegar, af hverju væri Nathanael að sitja kyrr undir fíkjutré? Í The Believer's Bible Commentary, bls. 1472, segir að líklegt sé að Nathanael hafi verið að rannsaka orð Guðs eða hugleiða sýn Jakobs um stigann (eða stiga).

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 1.51, af hverju kallar Jesús sig oft Mannsoninn?

S: Líklega af eftirfarandi ástæðum

1. Til að undirstrika hina almennu mannlegu eðli hans

2. Fólk gat verið sammála þessu, óháð því hvort það þekkti hann sem Son Guðs eða ekki.

3. Jesús hafði enn ekki opinberað sig sem eingetinn Son Guðs.

S: Í Jn 2:1, hvernig voru krukkurnar?

A: Þó nokkur ágreiningur sé um hvar forn Kána var staðsett, hafa leirbrotsmolar frá fyrstu öld e.Kr. fundist á tveimur stöðum: í nútíma Kána milli Názaret og Kapernaum og á öðrum stað nokkrar mílur norðar. Leirbrotin benda til þess að ílátin hafi verið um 12 til 16 tommur í þvermál. Sjá Associated Press-greinina "Sérfræðingar segja að þeir hafi fundið biblíulega Kána" í The St. Louis Post-Dispatch 22. desember 2004.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 2:3-10 sé ég ætíð að Jesús gerir aldrei neitt án tilgangs eða handahófskennt. Af hverju er fyrsta skráða kraftaverk hans að breyta vatni í vín á brúðkaupi? Gæti það tengst víninu sem táknar blóð hans, helgiathöfn eða nýju hjónabandsmálmáli við alla sem trúa á hann? Þetta eru atriði sem ég hef velt fyrir mér og mig langar að vita hversu langt frá sannleikanum ég er; ég vil ekki ganga lengra en ritningarnar eins og svo vinsælt er nú til dags.

S: Þú spyrð áhugaverðrar spurningar. Ef umbreyting vatns í vín af hálfu Jesú hefði verið kraftaverk til að tákna blóð hans, dauða á krossi eða helgiathafnahreinsun, þá skynjaði enginn á þeim tíma, eftir dauða hans, né í skrifum frumkirkjunnar, þennan boðskap. Heldur tel ég að þetta kraftaverk hafi verið gert vegna aðstæðna, en í því sjáum við dýpri skilning á eðli Guðs og það hefur þýðingu fyrir okkur.

Það var einföld mannleg þörf; veislavínið kláraðist. Þegar María bað Jesú um að sjá um þetta yfirnáttúrulega var upphafleg svör hans: "Tími minn er ekki kominn enn." Með öðrum orðum, það var ekki hluti af þjónustu hans að hann þyrfti að gera það til að sýna eitthvað. Hins vegar var þörf á því, og honum var beðið um það, svo hann fór frá því sem hann hafði upphaflega planað og gerði það. Á sama hátt, þegar kona með blóðstreymi snerti klæði Jesú, var það ekki á "verkaskrá" hans fyrir þann dag.

Mörgum sinnum mætir Guð okkur þar sem við erum. Sem sorglegt dæmi lét Guð Jesaja segja Hezekíah konungi að koma öllu í lag því hann myndi deyja. Tryggi Hezekíah konungur varð svo bitur út af því að Guð gaf eftir og veitti honum fimmtán ár í viðbót. Á þeim fimmtán árum fæddist hins vegar Manasse konungur, sem var kannski einn af illustu konungum Júda. Það er ekki vegna þess að Guð vissi ekki, né vegna þess að Guð sé óstöðugur eða hafi breytt um skoðun. Heldur breytist oft vilji Guðs gagnvart okkur, eins og segir í Orðskvæðunum , þegar viðhorf okkar breytist (hvort sem það er til hins betra eða verra). Þegar Faraó var með Söru, konu Abrahams, sagði Guð Faraó í draumi að hann myndi deyja, án nokkurra "efs", "ogs" eða "en". En þegar Faraó sagðist hafa gert það í óþekkingu, sagði Guð að hann vissi það, og þess vegna hafði hann varað Faraó við. Faraó skilaði konu Abrahams til hans, og Faraó dó ekki. Á sama hátt spáði Jónas að Níneve myndi verða eyðilögð á 40 dögum. Hins vegar iðruðust þeir og Níneve varð ekki eyðilögð.

Þegar við erum upptekin af þjónustu okkar, áætlunum og lífi okkar, koma oft til okkar einstaklingar með þarfir sem eru mikilvægar, eða stundum ómikilvægar en þeim finnst þær mikilvægar. Við gætum litið á þetta sem truflanir og afbrot, en við verðum líka að mæta fólki þar sem það er statt. Að spila bolta, fara í bíó eða eyða smá tíma í vitleysu með einhverjum kann að virðast okkur ekki mjög mikilvægt í því sem við teljum vera Guðs áætlun, og kannski er það það ekki. En jafnvel þó svo sé gæti það verið eina og sanna hlutinn sem Guð vill að við gerum akkúrat núna, ef við viljum vera í miðju vilja hans.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 2:3-10, var þessi vín áfengisríkt?

A: Það var ekki eins og sterkur áfengi, en vínið á þessum tíma var áfengisríkt. Ef þú lætur vínberjasafa standa í krukku ókældan í eitt ár mun hann innihalda áfengi. Jafnvel "nýtt vín" var áfengisríkt í Postulasögunni 2:13. Hins vegar, eins og bent er á í Difficulties in the Bible bls. 147-149, segir ekki að hið kraftaverkavína hafi verið ölvandi.

Barnabókin Fyrsta kraftaverk Jesú eftir Vivian Dede (Concordia 1990) inniheldur framúrskarandi samantekt um lærdóm af þessu kraftaverki: "Þegar eitthvað vantar, hvort sem það er nýtt líf eða vín, leysir Jesús öll vandamál á sínum tíma."

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 2:1-11 var þetta brúðkaup Jesú sjálfs, og samkvæmt Lúkasarguðspjalli 8:3-4, giftist Jesús einni eða fleiri af konum sem fylgdu lærisveinunum, eins og fjölkvænismormónar og sumir aðrir sekta halda?

S: Nei. Í fyrsta lagi eru hér konurnar sem við vitum um að fylgdu Jesú og lærisveinunum. Samkvæmt Lúkasi 8:3-4 voru konurnar sem ferðuðust með Jesú Maríu Magdalenu, Jóönnu konu Kúza, Súsönnu og aðrar. Önnur ritningarverslun nefna Salóme (Markús 15:40), Maríu móður Jakobs (Markús 15:40, Lúkas 24:10) og Marthu, systur Maríu Magdalenu.

Í Jóhannesarguðspjalli 2:2 segir að Jesús hafi verið boðinn sem gestur á brúðkaupið. Brúðguminn er aldrei boðinn á eigið brúðkaup.

Það er engin grundvöllur til að segja að Jesús hafi nokkurn tíma gengið í hjónaband, átt börn eða að börn hafi fæðst án syndar eðlis. Þó að engin vers segi beinlínis að Jesús hafi aldrei gengið í hjónaband, segir engin vers heldur að hann hafi ekki flogið til Mars. Röksemd sem byggir á þögn sýnir ekki meira fyrir eitt en annað.

Hér eru allar aðrar tilvísanir fyrir upprisu um konurnar:

Joanna og Salóme eru ekki nefndar annars staðar.

Marta (með Maríu) er aðeins nefnd í þremur köflum fyrir upprisu: við kvöldverð (Lúk. 10:38-41), við lækningu bróður þeirra Lázarusar (Jóh. 11:1-45) og í öðrum kvöldverði með Lázarus (Jóh. 12:1-8).

Þar sem ekki er minnst á það annars staðar, gæti rökstuðningurinn fyrir því að Jesús giftist Maríu verið nánast jafn sterkur og rökstuðningurinn fyrir því að hann giftist systur hennar, Marthu. Hins vegar hlýddi Jesús Móse lögunum, og hjónaband eins manns við tvær systur, á meðan báðar voru á lífi, var bannað í 3. Mósebók 18:18. Mormónar sem kenna þetta eru sennilega ekki meðvitaðir um að þeir séu að kenna að Jesús hafi að öllum líkindum brotið hjónabandslög Gamla testamentisins.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 2:4, af hverju sagði Jesús að tíminn hans væri ekki enn kominn?

A: Jesús var að segja móður sinni að tíminn væri ekki enn kominn til að hann byrjaði að vinna kraftaverk sín. En þótt hann væri ekki tilbúinn að framkvæma mörg kraftaverk, gerði hann þetta kraftaverk að ósk móður sinnar.

S: Í Jh 2:4, af hverju kallaði Jesús móður sína "kona", notaði hann sama orðið og hann notaði um vændiskonuna í Jh 8:10? (Músliminn Ahmad Deedat benti á þetta.)

S: Deedat virðist gefa í skyn að Jesús hefði haft sömu virðingarleysi fyrir móður sinni og hann hafði fyrir vændiskonunni. Þetta er hins vegar hið gagnstæða af því sem er satt. Jesús sýndi móður sinni virðingu, og hann sýndi einnig vændiskonunni virðingu. Þótt það kunni að vera erfitt fyrir suma að trúa því, sýndi Jesús fátækum, týndum og sekum syndurum sem þurftu frelsara virðingu.

S: Í Jn 2:15 hvernig gæti kirkja þurft slíka hreinsun í dag?

S: Það er í lagi og eðlilegt að boðberar fagnaðarerindisins afli sér framfærslu úr fagnaðarerindinu, eins og segir í 1. Korintubréfi 9:13-14. Hins vegar ætti hvati þeirra ekki að vera að verða ríkur. Þeir sem hugsa kirkjuna fyrst og fremst sem leið til að auðgast sjálfir ættu ekki að vera kirkjuleiðtogar, og þeim ætti ekki að fylgja sem kirkjuleiðtogum. Annars vegar liggur sökin hjá hinum spilltu kirkjuleiðtogum. Hins vegar liggur sökin hjá þeim í kirkjunni sem halda áfram að fylgja þessum kirkjuleiðtogum eftir að þeir verða varir við hvað er að gerast.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 2:17, hvaða leiðir eru til að kristnir missi óttann sinn við Guð og hvernig geta þeir öðlast hann aftur?

S: Einn algengur þáttur mannlegs eðlis sem er slæmur er að "kunnáttan afnemur virðinguna". Með öðrum orðum, fólk hefur tilhneigingu til að vera óþakklátt og taka góða hluti sem sjálfsögðum, ef það upplifir þá allan tímann. Við höfum í raun verið veitt tækifæri til að bera fram óskir til hins almáttuga alheimsherrans. Þó Guð sé fullkominn, lækkaði hann sig til að koma til jarðar og deyja fyrir syndir okkar. Til að viðhalda lotningu fyrir Guði skaltu eyða tíma í bæn með Honum, lesa orð Hans og safnast saman í samveru með öðrum trúaðmönnum sem einnig bera lotningu fyrir Guði.

Spurning: Í Jn 2:20, af hverju sögðu þeir að musterið hefði tekið 46 ár að byggja, þegar svo var ekki?

S: Fyrst tvö atriði sem eru ekki svarið, og svo svarið.

Ekki svarið: Annað hofið, sem byggingu var hóf árið 538 f.Kr. þegar Gyðingar sneru heim, tók ekki 46 ár að byggja, þótt byggingunni hafi ekki verið haldið samfellt áfram. Það var fullgert 12. mars 516 f.Kr., samkvæmt Esra 6:15. Sjá einnig Hagrak 1:14-2:3. Það eru 23 ár, ekki 46.

Röngt svar: Biblían segir ekki að musterið hafi tekið 46 ár að byggja, heldur að Gyðingar hafi sagt að það hafi tekið 46 ár að byggja. Gyðingar gátu haft rangt fyrir sér og Biblían gæti einfaldlega verið að skrá það sem þeir sögðu. Þó svo að þetta gæti hugsanlega verið satt, er til mun einfaldari skýring: Gyðingar höfðu rétt fyrir sér.

Svarið: Konungur Heródes mikli hóf endurreisn musterisins árið 19 f.Kr. og það var ekki fullbyggt fyrr en árið 63 e.Kr. 19 f.Kr. plús 46 ár, með það í huga að árin 1 f.Kr. til 1 e.Kr. teljast sem eitt ár, yrði um það bil árið 27 e.Kr., eins og fram kemur í Asimov's Guide to the Bible, bls. 449,977.

Spurning: Í Jn 2:20, af hverju heldur þú að Jesús hafi yfir höfuð minnst á musterið hér?

A: Gyðingarnir báðu Jesú um kraftaverkamerki. Jesús hefði getað sagt að hann ætlaði ekki að gefa þeim merki, eða hann hefði getað bent á kraftaverk vatnsins í vín sem hann hafði nýlega gert. Jesús hefði einnig getað bent á framtíðarmerki.

Jesús hefði getað sagt beint það mesta tákn af öllum: að hann myndi rísa frá dauðum. En í staðinn nefndi Jesús óbeint upprisu sína með orðunum "rífið niður þennan musterið…". Að lokum hefði Jesús getað vísað óbeint til upprisu sinnar eins og hann gerði, nema notað annað myndmál í stað musteris.

Margir Gyðingar snérust um musterið, ekki Guð. Ennfremur gerðu þeir sjálfir sér sennilega ekki grein fyrir því. Jesús var mun mikilvægari en musterið í Jerúsalem, svo svar Jesú var sennilega litið neikvæðara á af þeim en ef hann hefði einfaldlega notað aðra myndlíkingu.

Jesús tengdi samtalið við efnið sem þeir töldu mikilvægustu. Jesús var að segja að þetta væri ekki eðlilegt; þetta þyrfti að breytast. Stundum getum við verið svo upptekin af einhverju sem er mikilvægt, að við missum algjörlega sjónar á því sem er mikilvægustu. Eins og einn prestur sagði: láttu ekki það að gera góðverk hindra þig í að gera það besta.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 2, hreinsaði Jesús musterið í upphafi þjónustu sinnar, eða í síðustu viku samkvæmt Markúsarguðspjalli 11?

S: Það voru tvær hreinsanir; vissulega hefði Jesús ekki hreinsað musterið einu sinni og svo, þegar hann kom þrjú ár síðar, gengið hjá í þögn. Í fyrra skiptið fylgdu táknin og undur, svo erfitt hefði verið að handtaka Jesú án þess að vekja reiði lýðsins. Jafnvel í annað sinn handtóku yfirvöldin ekki Jesú – nema þau gætu fundið hann fjarri mannfjöldanum, til dæmis á nóttunni.

Sjá John Warwick Montgomery fyrir í grundvallaratriðum sama svar í "Chronological Contradictions in the Gospels?" á www.Christian NewsMo.com bls. 20-21.

Q: Í Jóhannesarguðspjalli 3:1-21, hvað varð um Nikódemus?

S: Síðar segir í Jóhannesarguðspjalli 7:50-51 að Nikódemus hafi gagnrýnt Sanhedrín fyrir að dæma Jesú án þess að hlusta fyrst á hann. Þetta sýnir bæði að Nikódemus var í þessum valinkunna sjötíu manna hópi og að hann studdi Jesú ennþá. Í Jóhannesarguðspjalli 19:39 segir að eftir dauða Jesú hafi Nikódemus hjálpað Jósef frá Arimatía að leggja líkama Jesú í gröfina. Í kirkjusögu fyrir Níkeíu nefna Tatíans Diatessaron, Tertullíanus og Orígenes allir Nikódemus, en þeir bæta ekki neinu við um hann umfram það sem stendur í guðspjöllunum. Eftir Níkeíu ræða Athanasius og Jóhannes Krýsómus báðir um Nikódemus, en þeir bæta ekki neinu við um hann umfram það sem guðspjöllin segja. Nikódemus gæti hafa verið eldri maður þegar hann hitti Jesú.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 3., hvernig stendur 2:1-12 í samanburði við 2:13-3:21?

S: Í Galíleu fann Jesús fólk sem vildi trúa og trúði. Í Jerúsalem fann Jesús skiptimenn peninga sem vildu ekki trúa. Síðan fann Jesús Nikódemus, einhvern sem vildi trúa en skildi það enn ekki. Í Galíleu, þar sem þeir trúðu, hélt Jesús upp brúðkaupsathöfn þeirra og umbreytti verki þeirra. Í Jerúsalem var Jesús truflandi, bæði fyrir fjármál musterisins og rabbínsku kennsluna.

Q: Í Jóhannesarguðspjalli 3:1-18 kom Nikódemus til Jesú um nóttina; annaðhvort vegna þess að hann óttaðist að verða séður á daginn, eða hann hafði engan annan tíma. Hvernig erum við of upptekin eða of hrædd til að koma til Jesú þegar við ættum að gera það?

S: Flestir kristnir túlka það svo að Nikódemus kom á nóttunni vegna þess að sem virðingarverður rabbíni í sinni stöðu vildi hann ekki láta sjá sig koma til Jesú. Sumir hafa sagt að ástæðan hafi verið önnur; Nikódemus var of upptekinn yfir daginn. Munið að vera rabbíni var heiðursstaða en ólaunuð; rabbínar sinntu því einnig venjulegum störfum. En hvernig sem það var, kom Nikódemus ekki á venjulegum tíma. Stundum viljum við heldur ekki koma til Jesú eða gera vilja hans á venjulegum tíma, vegna þess að við erum of upptekin eða of hrædd. En að minnsta kosti kom Nikódemus samt. Og ef einhver kemur til að fylgja Kristi seint eða hræddur, þá kemur hann að minnsta kosti samt.

Í Matteusi 21:28–32 sagði Jesús líkingarsögu um föður sem bað tvo syni sína um að vinna í akrinum. Sá fyrri sagði nei en gerði það svo. Sá annar sagði já en fór ekki. Jesús sagði að sá fyrri hefði gert vilja föður síns. Hlýðni er best þegar hún er tafarlaus, kát og fullkomin, en jafnvel seinkun á hlýðni er betra en engin hlýðni.

Á sama hátt gætum við sagt Guði "Ég er of upptekinn", "Ég er of hræddur" eða einfaldlega "nei" í lífi okkar. Það er sorglegt, og þú gætir aldrei vitað hvað þú misstir af. En það er ekki of seint. Eins og hinn fyrri sonur í Matteusi 21:28-32 geturðu ennþá sagt "já" núna og farið. Guð mun samt sem áður þiggja hlýðni þína þrátt fyrir fyrri hik eða óhlýðni.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 3:3, segir gríska textinn "fæddur aftur" eða "fæddur af ofan"?

S: Gríska orðið anothen getur þýtt bæði, samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 281 og Hard Sayings of the Bible bls. 495.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 3:1-21 nefnir Bart Ehrman að í samtali við Nikódemus noti Jesús grísku tvíræðu (orðaleik): "frá ofan" og "annan sinn" væru mismunandi á arameísku. Ehrman trúir ekki að Jesús hafi getað talað grísku.

S: Ehrman er Bandaríkjamaður, og Bandaríkjamenn hafa yfirleitt færri tvítyngda einstaklinga en Evrópumenn og í öðrum menningarheimum. Názaret, þar sem Jesús ólst upp, var aðeins 15 til 20 mílur frá gyðingaleysum, grískumælandi íbúum í vestri, norðri eða austri. Myntir frá Galíleu voru yfirleitt með grísku á sér. Austan við Galíleu var svæði sem þeir kölluðu "Dekapolis", sem er gríska fyrir "tíu borgir".

Í Postulasögunni 9:36 var Tabítan (héberska) einnig kölluð Dorkas (gríska), sem báðar merkja gasellu.

Níkódemus kemur frá orðunum nike og demos. Þetta þýðir EKKI kjósanda sem er ekki repúblikani og er í íþróttaskóm! Heldur er þetta græskulegt nafn sem þýðir "sigraður lýðsins". Íhugum nú, til rökstuðnings, að einhver með hefðbundið grískt nafn, sem talaði við einhvern úr litlu héraði umlukið á þrjá vegu af grískumælandi fólki, ákvað að tala aramísku, hebresku eða jafnvel einhverju öðru tungumáli en grísku. Íhugum nú að þrátt fyrir að báðir þekktu grísku, heldurðu virkilega að engin líkur væru á að þeir myndu segja eina einustu setningu eða orðasamband á því tungumáli?

Á hinn bóginn, jafnvel þótt upprunalega merkingin væri "endurfæddur" á arameísku og ekki tvískyld með "fæddur af ofan", myndi textinn samt alveg ganga upp þótt engin tvískyld væri til staðar.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 3:3, var Jesús að kenna endurfæðingu þegar hann nefndi að fæðast aftur?

A: Nei. Hann var að kenna um "annarri" fæðingu, ekki hundruðum eða þúsundum margfaldra fæðinga. Jesús var að kenna um fæðingu af anda, ekki líkamlega fæðingu. Endurfæðing myndi ganga þvert á kenninguna um að maður deyi aðeins einu sinni í Hebr. 9:25-28, og myndi ekki samræmast því að fólk sé sent til himnaríkis eða helvítis eftir eina dauða sinn. Sjá ítarlega umfjöllun um Hebr. 9:25-28 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 3:5, fæðast aðeins lítil "smurð stétt" upp á nýtt, 144.000 manns, og lifa að eilífu á himni, eins og vitni Jehóva kenna (Vakandi vakturninn, 15. febrúar 1986, bls. 14)?

S: Nei. Fyrst hvað vitni Jehóva kenna, og síðan hvers vegna hluti af kenningu þeirra er svo hættulegur.

Vottar Jehóva kenna að þeir Vottar Jehóva sem ekki tilheyra hinum 144.000 muni lifa að eilífu, en það verði í paradís á jörðinni, ekki á himnum.

Hins vegar segir Rómverjabréfið 8:9: "En þið eruð ekki undir holdinu heldur undir anda, ef anda Guðs býr í ykkur. Og ef einhver á ekki anda Krists, þá tilheyrir hann ekki Kristi. En ef Kristur býr í ykkur, þá er holdið dautt vegna syndar, en andinn er lifandi vegna réttlætis." Þannig að ef Kristur er ekki í þér, tilheyrir þú ekki Kristi. 1. Jóhannesarbréf 5:12 og 1. Pétursbréf 1:23 hafa svipaða kenningu.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 3:3-21, gætirðu vinsamlegast útskýrt muninn á að skapa og endurskapa, fæðast og endurfæðast, verða til og verða nýtt?

S: "Endur-" merkir einfaldlega aftur. Það eru þrír þættir í spurningunni þinni.

Fortíð: Við öll, bæði trúuð og vantrúuð, vorum sköpuð af Guði í Guðs mynd. Allt sem til er var skapað af Guði Föður í gegnum Jesú Krist. Ekkert og enginn var ekki skapaður, nema að Faðirinn, Sonurinn og Heilagur Andi voru aldrei skapaðir heldur hafa ætíð verið til sem Guð í þrenningu.

Nútíð: En við vorum sköpuð fallin, með synduga eðli, og utan Guðs lausn. Við þurfum að verða "endurunnin" eða "endurfædd", ekki úr móðurkviði, heldur andleg endurfæðing af Heilögum Anda (Jóhannesarguðspjallið 3:3-21). Þetta gerist þegar við leggjum trú okkar á Jesú.

Framtíð: Þegar mannkynið féll og missti völdin yfir jörðinni var sköpuninni sjálfri undirorpuð tortímingu (Rómverjabréfið 8:20-21). Guð mun hreinsa allt með eldi (2. Pétursbréf 3:10) og skapa nýja himin og nýja jörð (Opinberunarbókin 21).

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 3:3-8, hvað þýðir það að fæðast aftur?

S: Billy Graham skrifaði heila bók um þetta efni, sem nefnist How to Be Born Again. Í einni setningu er "endurfæðing" það sem Guð gerir þér með heilögum anda þegar þú leggur trú þína á hann. Þetta þýðir að

1. Trúðu á hinn eina sanna Guð, að hann sé skapari alls, og viðurkenndu rétt hans yfir þér. Trúðu að hann hafi opinberað sannleikann sinn fyrir okkur í orði sínu, Biblíunni.

2. Játast til þess að þú sért aðskilinn frá Guði vegna syndar og máttarlaus til að sættast við hann. Vandamálið er ekki einungis ytri gjörðir sem við höfum framið eða mistekist að framkvæma, heldur einnig hver við erum innra með okkur.

3. Treystu hinum sanna Kristi. Þegar það var ómögulegt fyrir syndara eins og okkur að komast til Guðs, gerði Guð það mögulegt með því að senda Jesú Krist til jarðar í holdi, fæddan af meyju Maríu, til að lifa syndlausu lífi. Hann dó á krossi, og líkami hans og blóð voru sætta fórn fyrir syndir okkar. Hann reis holdlega upp á þriðja degi og steig til himna.

4. Kalla á Guð. Allir sem kalla á Drottin munu verða frelsaðir, og ef þú iðrar þig af syndum þínum og biður Jesú að vera Drottin og Frelsara lífs þíns, munt þú verða frelsaður. Hann mun gefa þér nýtt líf og hefja ferlið við að gera þig líkara Kristi. Eftir dauða þinn munt þú fara til himna og vera með Guði að eilífu.

Q: Í Jn 3:5, er það ómögulegt að komast til himnaríkis nema maður hafi Heilagan Anda?

A: Nei, Jesús sagði það í raun ekki. Jesús sagði að sá sem ekki er fæddur af vatni og anda geti ekki komist inn í Guðs ríki.

Guðs ríki og himnaríki eru ekki það sama. Himnaríki er það staður sem trúuðir fara til þegar þeir deyja. Í Wycliffe Bible Dictionary, bls. 991, segir að margir kenni að Guðs ríki vísi til andlegrar stjórnar Krists í hjörtum þeirra sem eru frelsaðir. Í International Dictionary of the Bible, bls. 568, segir að almennt geti orðið "ríki" a) vísað til ríkisins sem konungurinn ríkir yfir, b) til fólksins sem konungurinn ríkir yfir, eða c) til sjálfrar stjórnarinnar. Nýja alþjóðlega biblíuorðabókin (1962 IVP) segir að Guðs ríki hafi bæði núverandi og framtíðarþætti. Þannig er Guðs ríki augljóslega víðara en himnaríki, þar sem það felur í sér núverandi jarðneska þætti. Himnaríki getur verið víðara en Guðs ríki, þar sem mögulegt er að ungabörn og aðrir gangi ekki í Guðs ríki fyrr en þau komast til himnaríkis.

Ungbörn hafa ekki Heilagan Anda, en almennt er samþykkt að ekkert í Biblíunni segi að þau geti ekki farið til himna.

Flestir trúmenn gamla testamentisins höfðu ekki Heilagan anda, en þeir voru þó ekki varanlega útilokaðir frá himninum.

Ekki er hægt að segja að hvorugur hópurinn lifi á jörðinni sem hluti af Guðs ríki (með Kristi sem ríkir), en samt geta þeir verið í himninum.

Í stuttu máli er Heilagur Andi nauðsynlegur til þess að einhver á jörðinni sé hluti af Guðs ríki. Hins vegar eru "hendur Guðs ekki bundnar" varðandi helga gamla testamentisins, ungabörn, þá sem eru alvarlega geðfötluð og þá sem hafa ekki haft tækifæri til að heyra fagnaðarerindið.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 3:5, mjög stuttlega, hvað táknar vatnið hér?

S: Fimm atriði til að íhuga í svari.

1. Gríska getur þýtt "vatn og Andi" eða "vatn jafnvel Andi". Þannig gæti þetta þýtt "vatn, sem táknar Andann". Í grísku nýja testamenti Aland o.fl. (3. útgáfa 1975) segir að kai þýði "og, einnig, en, jafnvel; þ.e., nefnilega;". Í víðari þýðingu Kenneths S. Wuest er einnig notað orðið "jafnvel".

2. Vatn sem fylgir líkamlegri fæðingu er það sem sumir, byrjandi með Ágústínus, hafa talið. Hins vegar virðist Jesús tala um aðeins eina fæðingu, ekki tvær, þessi myndlíking vantar í restinni af Biblíunni og í gyðinglegri menningu fram að þessu. Við vitum ekki um neina snemma grískmælandi kristna sem skildu versið á þennan hátt.

3. Aðrir segja að "vatn" þýði orð Guðs (aðallega byggt á Efesusbréfinu 5:26). Eini kosturinn við þessa sýn er að hún forðast vandamál sem felast í því að segja að vatnsskírn sé nauðsynleg. Þýðir þetta að Nikódemus og farísearnir hafi verið hálfgerðir endurfæddir, vegna þess að þeir þekktu orð Guðs í Gamla testamentinu? - Auðvitað ekki. Þessi túlkun opnar einnig dyrnar fyrir þeirri villu sem kallast ofurdreifingarstefna (ultra-dispensationalism), að vatnsskírn eigi ekki að iðka í dag. Ennfremur er ekki vitað um einn einasta grískumælandi kristinn mann sem skildi Jóhannes 3:5 á þennan hátt, og það krefst þess að Jesús hafi áreitt Nikódemus fyrir að skilja ekki Nýja testamentið sem var enn óskrifað.

4. Beiting á skírn er það sem snemma kirkjuföður kenndu samstætt, þó að ekki væru útilokuð samverkandi merkingar. Fjölmörg þvottarskál í Musterinu voru til svo fólk gæti hlýtt reglum Gamla testamentisins um þvott. Var máttug þjónusta Jóhannesar skírara tilgangslaus? -Aðeins í lokuðu huga sumra faríseya. Það mátti búast við að Jesús myndi ávíta Nikódemus, kennarann, fyrir að skilja ekki iðrun, þörfina fyrir hreinsun og þá innri hreinsun sem táknast með skírn, áður en einstaklingur gæti talist gjaldgengur sem hluti af Guðs ríki.

5. Guðs ríki er ekki himnaríki, því það felur í sér það sem trúuð geta verið hluti af meðan þeir lifa á jörðinni. Vatnsskírn er mikilvægur hluti af því að ganga í Guðs kirkju á jörðinni í dag. Hins vegar ættu ungabörn, heilagir Gamla testamentisins, hinir " ", alvarlega geðfatlaðir og hugsanlega aðrir að fagna því að það sé Guð sem sendir fólk til himna, en ekki skírnarvatn.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 3:5, hvað táknar vatnið hér?

S: Allir eru sammála um að andinn sé Heilagur Andi sem tekur þátt í nýfæðingu, en kristnir menn hafa mismunandi skoðanir á vatninu. Hér eru talin nokkur atriði sem skipta máli við að ákvarða rétta túlkun, og síðan ýmsar skoðanir á vatninu, kostir og gallar, og hverjir aðhyllast þessar skoðanir.

Viðeigandi staðreyndir:

Grískuna bendir til eins fæðingar, með vatni og anda, ekki tveggja. Gríska samlagningarorðið kai getur þýtt "og" eða "jafnvel/þ.e.a.s.". Í bókinni The New Testament: An Expanded Translation eftir Wuest stendur: "ef maður er ekki fæddur af vatni sem uppsprettu, jafnvel af anda sem uppsprettu, getur hann ekki komist inn í Guðs ríki.".

Engin myndmál um vatn vegna líkamlegrar fæðingar var notuð af Gyðingum fyrr en öldum eftir Jesú.

Í Jerúsalem, þar sem talað var, var Musterið með mörg staði fyrir helgiathöfnarskyllun, svokallaðar mikvah.

Jóhannes skírari olli töluverðum usla á þessum tíma með boðskap sínum um skírn til iðrunar.

Skírn var til fyrir tíma Jóhannesar skírara, þar sem nýtrúaðir til gyðingdóms voru skírðir. Þannig stóð skírnin fyrir iðrun, hreinsun og umsnúning. Samkvæmt Wycliffe Bible Dictionary, bls. 441, stundaði gyðinglegi sekta í Qumran einnig skírn með sökkvun.

Níkódemus þekkti þá þegar öll orð Guðs, þar sem Nýja testamentið hafði ekki enn verið skrifað.

Allir farísear, þegar þeir sjá mikvah-laugarnar, ættu að minnast margra boða um helgiathafnaþvott í Gamla testamentinu og vatnsins til hreinsunar í Esekíel 36:25-27.

Öll skrif snemma kirkjunnar sem við höfum og nefna Jóhannesarguðspjallið 3:5, fram til um 400 e.Kr., skilja samhljóða að versið vísi til þvotta með skírn.

Títusarbréfið 3:5 hefur mjög svipaða orðalagningu og Jóhannesarguðspjallið 3:5, þar sem talað er um "þvott endurfæðingar og endurnýjunar í/með Heilögum Anda"

Guðs ríki er það sem Jesús vísar til hér, ekki himnaríki né frelsun. Sjá fyrri spurningu til umfjöllunar um þetta.

ÝMSAR SVÖR:

1. Líkamlegt fæðing.

Þar sem fylgju­vökvi frá móðurkviði er hluti af fæðingu, er Heilagur Andi hluti af annarri fæðingu. Nikódemus spurði um að fæðast aftur í móðurkviði sínum, og Jesús notaði þessa tautólógíu til að leiða hugmyndir Nikódemusar um endurfæðingu frá vatni móðurinnar í fyrstu fæðingu yfir í andlega/skírnarvatnið í annarri fæðingu.

Hins vegar notuðu gyðingar aldrei vatn sem myndlíking fyrir fæðingu fyrr en að minnsta kosti öldum eftir Jesú. Einnig væri þetta tautólógía; og að segja manni að hann þurfi að fæðast sem manneskja er ekki sérlega hjálplegt.

Einnig bendir gríska málfræðin til þess að vatnið og andinn séu ekki tvö atriði heldur eitt, samkvæmt New Geneva Study Bible bls. 1665 og Hard Sayings of the Bible bls. 495.

Engu að síður má ekki leggja of mikið í grísku málfræðina, því Jesús talaði líklega við Nikódemus á arameísku eða hebresku, ekki grísku.

Þessi skoðun, ásamt skoðuninni á skírn, var fyrst flutt af Ágústínusi frá Hippo í prédikun sinni um Jóhannesarguðspjallið 2:23–3:5 (um 400 e.Kr.). (Ágústínus talaði latínu og sagði í Játningum sínum að honum þætti gríska ógeðfelld, sem kom í veg fyrir að hann þróaði hana of mikið.) Vísun til líkamlegs fæðingar er einnig skoðun Rons Rhodes í Complete Book of Bible Answers, bls. 211, og Warren Wiersbe í Nelson's Quick Reference, bls. 390.

2. Vatnið táknar orð Guðs.

Sálmur 119:9 nefnir að ungur maður geti varðveitt veg sinn hreinan með því að lifa eftir orði Guðs (þó er hér ekki minnst á vatn).

Efesarbréfið 5:26 segir að Kristur hafi hreinsað kirkjuna með vatnsþvotti í orðinu.

Í Jóhannesarguðspjallinu 15:3 segir Jesús að þeir séu hreinir vegna orðsins sem hann hefur talað til þeirra. (þó án umfjöllunar um vatn)

Jakobsbréfið 1:18 segir að við séum fæddir fyrir orðið. (engin umræða um vatn)

1. Pétur 1:23 segir að við séum endurfædd, ekki af tortímandi sæði, heldur af ódauðlegu, fyrir orð Guðs. (engin umræða um vatn)

Hins vegar, hvernig nákvæmlega sagði Jesús Nikódemusi að hann ætti að "fæðast af orðinu"? Mundu að Efesusbréfið, Jóhannesarguðspjallið 15:3 og 1. Pétursbréf 1:23 voru ekki viðeigandi fyrir Nikódemus, þar sem Nýja testamentið hafði ekki enn verið skrifað. Nikódemus þekkti þegar allt rit Guðs sem til var. Þýðir þetta að Jesús hafi verið að segja Nikódemusi að hann væri þegar hálfveginn þangað vegna þess að hann þekkti Gamla testamentið? Hugmyndin um að Jesús hafi verið að hrósa Nikódemusi fyrir skilning hans er langt frá merkingu þessa verss.

Þvert á móti sýndi Jesús undrun á því að Nikódemus, kennari Ísraels, skildi ekki. Ólíkt sadúseum voru Nikódemus og farísear aldrei sakaðir um að þekkja ekki orð Guðs. Þegar Jesús vísaði til vatnsins var hann að tala um eitthvað sem Nikódemus, sem gyðinglegur lögkennari, myndi þegar vita. Hvað var Jesús að gagnrýna Nikódemus fyrir? Um 200 árum fyrir Krist höfðu Gyðingar undir forystu faríseanna glatað skilningi á helgi, kærleika og andlegu sambandi við Guð og færst í átt að trúarlegum lögmætishyggju. Einn lærisveinn sem hafði rannsakað Gamla testamentið hefði átt að vita meira um iðrun og hreinsun sem tengdist helgiathöfnum, og um mikilvægt hlutverk sem Heilagur Andi myndi gegna, eins og Jóel og aðrir spámenn sögðu.

Ef maður getur túlkað orðið "vatn" í andstöðu við augljósa merkingu þess, af hverju geta ofurdreifingarsinnaðir þá ekki heldur túlkað orðin "vatn" og "skírn" í öðrum köflum Nýja testamentisins í andstöðu við augljósa merkingu þeirra? Sjá einnig næstu spurningu fyrir frekari umfjöllun um þennan málsgrein.

Þessa skoðun er m.a. boðið upp á í 1001 Bible Questions Answered bls. 225–226, James Boice og Believer's Bible Commentary bls. 1478 (og bls. 1948 fyrir Efesusbréfið 5:26).

3. Ytri hreinsun með vatnsskírn, sem gefur til kynna innri iðrun og hreinsun

Níkódemus hefði verið kunnugur myndlíkingu vatnsskírnar sem hreinsunar, byggðri á Esekíel 36:25-27, Tóru og öðrum textum. Sjá einnig skoðanir 3a og 3b.

Hins vegar var varla hægt að ætlast til að Nikódemus skildi hina fullkomnu kristnu skírn, þar sem aðeins þvottaathafnir Gamla testamentisins og skírn Jóhannesar höfðu verið opinberaðar. Jesús gerði ráð fyrir að Nikódemus hefði þegar getað skilið þetta. Því getur það ekki verið rétt að segja að þetta vísi einungis til kristinnar skírnar.

Þrátt fyrir það, þegar Jesús talaði um fyrirboð um dauða sinn og samveru í Jóhannesarguðspjallinu 6:51-56, talaði hann ekki aðeins um fyrirboð um kristna skírn, heldur voru þeir þegar mjög kunnugir skírn til iðrunar, þökk sé Jóhannesi.

Þessa skoðun mælir með:

Jóhannes Krýsostomos (392-407 e.Kr.) Predikanir um Jóhannesarguðspjallið Pred. 25 bls. 87-90

Gregory Nazianzus (330-391 e.Kr.) Ræða um helga skírn kafli 8 bls. 362

F.F. Bruce í Hard Sayings of the Bible bls. 495-496

Jamieson, Fausset, Brown

Harper's Bible Commentary.

3a. Vatnið táknar endurfæðingu í skírn.

Snemmbúnir kirkjufræðingar héldu þessari skoðun.

Hins vegar nefnir The Bible Knowledge Commentary: Nýja testamentið, bls. 281, að þessi túlkun gangi þvert á að björgun komi einungis fyrir trú, eins og sjá má í Efesusbréfinu 2:8–9 og Jóhannesarguðspjallinu 3:16.

Þessa skoðun er boðuð af

Justin Martýr (um 150 e.Kr.), Fyrsta varnarritið, kafli 61, bls. 183

Írenæus frá Ljóssýslu (182-188 e.Kr.) í broti 34 bls. 574

Tertullían (198–220 e.Kr.) í Um skírn, kafli 12

Kýpríanus frá Karthagó (um 246–258 e.Kr.) í bréfi 71, kafli 1, bls. 378

Gregoríus frá Nazianz (330-391 e.Kr.) Ræða um helga skírn, kafli 8, bls. 362

Basilíus frá Kappadókíu (357-379 e.Kr.) Um anda 15:35 bls. 22

Ambrosius frá Mílanó (378-381 e.Kr.) Um Heilagan Anda, bók 3, kafli 10.63-64, bls. 144

Postullegar stjórnarskrár (375-380 e.Kr.) bók 6, kafli 3, kafli 15, bls. 456 (Þetta var falsað verk sem var frá upphafi tilkomumikið. Með öðrum atriðum styður það einnig barnaskírn.)

3b. Vatnsskírn er ytri tákn innri hreinsunar með anda.

Flestir túlkendur sem neita 3 gera það eingöngu á þeirri forsendu að 3a sé ekki rétt, án þess að skoða valkostinn 3b. Jóhannesarguðspjallið 3:5 sýnir ekki "vélbúnaðinn" um hvernig vatnsskírn tengist Guðs ríki, aðeins að svo sé. Vatnsskírnin bjargar okkur ekki meira en iðrun okkar, kærleikur okkar, trú okkar eða hlýðni okkar við Guð bjargar okkur. Hins vegar væri rangt að neita því að öll fjögur tengist Guðs ríki.

Gríska samlagningin kai er venjulega orðið fyrir "og", en hún getur einnig þýtt "jafnvel/þ.e.". Þannig að þótt hún þýði líklega "vatn og andi", gæti hún þýtt "vatn, þ.e. andi".

Þegar Jóhannes skírari hvatti fólkið til iðrunar spurði enginn: "Hvað er þessi nýja athöfn sem kallast skírn sem þið eruð að framkvæma?" Ástæðan er sú að Musterið í Jerúsalem var fullt af mikvahum, sem voru svipaðir skírnarfontum til hreinsunar dýrkenda. Beini áheyrendahópurinn hér var Nikódemus, og Lúkas gagnrýnir faríseana í Lúkasi 7:29-30 fyrir að hafna Guðs tilgangi fyrir sig með því að láta sig ekki skíra af Jóhannesi.

Þó að túlka Jóhannesarguðspjallið 3:5 á þennan hátt hljómar það nánast eins og skírn (hvort sem um er að ræða skírn Jóhannesar eða kristna skírn) sé skilyrði fyrir sáluhjálp.

Þrátt fyrir það var skírn Jóhannesar leit að frelsun, ekki eitthvað sem færði frelsun. Í Postulasögunni 2:38 sagði Pétur að fólkið yrði að iðrast og láta skíra sig og þá myndu þeir fá Heilagan Anda. Í Hebreum 4:2 segir að sumir hafi ekki verið frelsaðir vegna þess að þeir tóku ekki trúna (eða sameinuðu hana ekki við trú). Atriði eins og iðrun, trú og hlýðni, þar á meðal hlýðni við vatnsskírn, eru sönnun þess að við höfum hlotið frelsun, en ekki þess sem frelsar okkur.

Þessa skoðun aðhyllast:

The Applied New Testament Commentary bls. 368

Í skýringu Matteusar Henrys segir að "líklegt er að Kristur hafi haft auga með fyrirkomulag skírnarinnar."

4. Vatn táknar umsnúning.

Umskriftarmenn til gyðingdóms gengu í gegnum skírnarathöfn. Jesús var að gefa í skyn að maður þyrfti að umskrifast til að upplifa nýtt fæðingu. Þannig var Jesús að segja "með umskrift og með anda". Þessi skoðun útilokar ekki að trúa öðrum skoðunum líka.

Hins vegar, þótt gyðingar sem tóku kristni væru þvegnir, var algengara að sjá gyðinga þvo sig til helgiathöfnunar. Þessi sjónarmið er kannski ekki svo mikið röng, heldur of þröng sýn á 3.

Þessa skoðun mælir með:

IVP Biblíutúlkun: Nýja testamentið (1993) bls. 270.

5. Vatn stendur fyrir skírnarþjónustu Jóhannesar skírara, og andinn fyrir þjónustu Jesú.

Enginn gat þá hugsað sér "skírn" og "nýja hluti" í sama setningu án þess að hugsa til þjónustu Jóhannesar skírara.

Þessa skoðun mælir F.B. Meyer með í The Gospel of John, bls. 64. The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 281, kynnir fimm skoðanir en mælir einungis með þessari sem "bæði sögulega réttmæti og guðfræðilega samþykkt." The Life Application Bible kynnir ýmsar skoðanir, þar á meðal iðrun sem boðskapur Jóhannesar skírara táknaði.

6. Vatn er myndmál fyrir úthellingu hins Heilaga Anda á tímum Gamla testamentisins.

Jesús sagði í Jóhannesarguðspjallinu 7:38: "Sá sem trúir á mig, eins og ritningin hefur sagt: 'Lífsvatnsstrómar munu flæða úr innra með honum.' Hann talaði um anda, sem þeir sem trúðu á hann áttu síðar að taka við. Því andinn hafði ekki enn verið gefinn, því Jesús hafði ekki enn verið dýrkaður." Nýja Genfarnámsbókin, bls. 1676, segir að þótt þetta sé ekki nákvæm tilvitnun úr nokkru gamaltestamentlegu ritningu, geti það verið almenn vísun til bæði Jesaja 44:3 og Esekíel 36:25-27. Títusarbréfið 3:5 hefur mjög svipaða orðalagningu og Jóhannesarguðspjallið 3:5, þar sem segir "þvottur endurfæðingar og endurnýjunar í/af Heilögum Anda". Þó að Postulasagan sýni nokkur sértilvik var venjan sú að kristnir menn væru skírðir með bókstaflegu vatni og Heilögum Anda.

Hins vegar er vatn notað til helgiathafnaþvotta, ekki til að tákna úthellingu anda í Tórunni. Einnig bendir Believer's Bible Commentary, bls. 1478, á að ef vatnið táknaði ekki annað en þjónustu anda, þá myndi versið virðast segja "nema maður sé fæddur af anda og anda", sem væri óþarfi.

1. Jóhannesarbréf 5:8 talar um vatnið, anda og blóðið. Þar sem andinn og blóðið eru ólík, er vatnið einnig ólíkt.

Þessa skoðun mælir New Geneva Study Bible, bls. 1665, með.

The Companion Bible segir að um sé að ræða "andlegt vatn" frekar en bókstaflegt vatn. Í IVP Bible Commentary: New Testament segir að gríska textinn megi þýða annaðhvort "vatn og andinn" eða "vatn, það er að segja andinn."

NÁTÍÐSORÐ MÍN:

1. er ekki sérstaklega sannfærandi. Það hefur aðeins merkingu ef maður vanmetur nákvæmni grískunnar og telur að Jesús hafi verið að segja Nikódemusi að maður þyrfti að fæðast líkamlega.

2. byggir á því að Jesús hafi áreitt Nikódemus fyrir að skilja ritninguna sem var ekki enn skrifuð. Fyrir suma er þessi skoðun nauðsynleg vegna þeirrar skoðunar að ef "skírn" þarf að merkja villuna um skírnarendurfæðingu, þá geti það ekki verið skírn.

3a. er óbiblísk, þar sem Postulasagan 10 sýnir að fólk gat verið frelsað og hlotið Heilagan Anda áður en vatnsskírn átti sér stað.

3b, 4 og 5 má tengja saman. Þessi skoðun hefur þann kost að vera í samræmi við bókstaflegan skilning og almennan skilning grískumælandi frumkirkjunnar.

6. hefur enga þýðingu, nema sem afleidd ályktun af 3b, 4 og 5.

Kannski ættum við að einbeita okkur minna að því "hvað þetta myndi þýða fyrir mig" og íhuga "hvað þetta myndi þýða fyrir Nikódemus og fyrstu kristna". Líklegasta svarið er samsetning af 3b, 4 og 5. Þó að 2. og 6. sjónarmiðin séu óbeint táknræn, myndi Nikódemus ekki viðurkenna þau sem meginmerkinguna, og engir þekktir grískumælandi kristnir menn viðurkenndu þau.

Í bókinni When Critics Ask, bls. 406, er einnig fjallað um nokkrar af þessum skoðunum, án þess að taka afstöðu til einnar sérstakrar.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 3:5, er kenningin um "endurfæðingu við skírn", þ.e. að vatnaskírn sé nauðsynleg til frelsunar, rétt?

S: Nei. Hið sama gildir um heiðingjana sem fylltust Heilögum Anda og töluðu tungumál í Postulasögunni 10:44-48, áður en þeir voru skírðir með vatni. Jesús virðist heldur ekki hafa haft slíka skoðun þegar hann talaði við þjófinn til hægri við sig. Maður gæti reynt að halda því fram að þjófurinn á krossinum hafi verið fyrir upprisu Jesú, en þá voru orð Jesú til Nikódemusar sögð, og voru sönn, fyrir upprisu Jesú líka. Auðvitað var allt þetta fyrir komu Heilags Anda á hvítasunnu og kristna skírn; skírn Jóhannesar og þvotta Gamla testamentisins var allt sem þeir þekktu.

Hins vegar, ef túlkun á vers gerir hluta af versinu algerlega merkingarlaust, þá er sú túlkun án efa röng. Hver er þá merking orða Jesú hér?

Svarið er gefið í Lúkasi 7:29-30, þar sem sagt er að farísearnir og lögfræðingarnir höfðu hafnað Guðs tilgangi fyrir sig. Ástæðan sem gefin er er sú að þeir höfðu ekki verið skírðir af Jóhannesi. Vatnsskírn er hvorki merkingarlaus siður né einfaldlega valkvætt atriði, eins og kóræfing, til að sýna Guði sérstaka ást. Ef einstaklingur með fulla vitneskju hafnar vatnsskírn og sannleikanum sem hún táknar, hefur hann hafnað Guði. Nema þeir snúi við munu þeir ekki komast til himnaríkis.

Spurning: Í Jn 3:5, ef einhver trúði á villu endurfæðingar í skírn, væri það villutrú sem tortímir sálinni?

A: Nei. Þessi spurning er mikilvæg, ekki til að kenna okkur sannleikann, heldur til að veita okkur sjónarhorn á þær tegundir villna sem við ættum og ættum ekki að sundrast yfir. Þar sem við eigum að taka alvarlega boðið í Rómverjabréfinu 15:7 um að við eigum að taka við hver öðrum með kærleika eins og Kristur tók við okkur, verðum við að vita hvaða tegundir villna fólk getur haft og samt verið ekta kristnir.

Snemmbúin Campbell-hópar kenndu endurfæðingu í skírn, og flestir hópar innan kirkju Krists trúa á syndafyrirgefningu í skírn. Aðrar protestantískar kirkjudeildir gera það ekki. Kaþólsk, rétttrúnaðarkristin og anglikansk kirkja hafa kennt einhvers konar endurfæðingu í skírn, þó mjög ólíka þeirri sem kirkja Krists stendur fyrir. Hins vegar, ef þú hélt að aðeins ófrelsaðir villutrúarmenn gætu trúað á endurfæðingu með skírn, ættir þú ekki lengur að kalla Justin Martyr, Irenæus, Tertullíanus, Basilíus, Grigoríus Nazianzus, Ambrósíus frá Mílanó, Ágústínus, Prosper frá Aquitaine, Cypríanus og líklega Athanasius kristna menn. Hér er það sem þeir sögðu um Jóhannesarguðspjallið 3:5 og skírnina.

Justin Martýr, sem skrifaði um c. 138–165 e.Kr. í Fyrstu varnarritgerð sinni, kafli 61, bls. 183: "Þá eru þeir leiddir af okkur þangað sem vatn er, og endurfæðast á sama hátt og við sjálfir vorum endurfæddir. Því að í nafni Guðs, föður og herra alheimsins, og frelsarans vors Jesú Krists, og hins Heilaga Anda, taka þeir þá við vatnsþvottinum. Því að Kristur sagði einnig: 'Nema þér fæðist að nýju, munuð þér ekki komast inn í Guðs ríki…. Og um þennan [sið] höfum við frá postulum fengið þessa ástæðu.'

Írenæus í broti 34, bls. 574, sagði: "Ekki var það til einskis að Naaman forðum, er hann þjáðist af holdsótt, var hreinsaður þegar hann var skírður, heldur [það var] sem vísbending fyrir okkur. Því eins og við erum leprusjúklingar í synd, verðum við hreinsaðir með helga vatninu og ákalli Drottins frá gömlum misgjörðum; andlega endurfæddir sem nýfædd ungbörn, eins og Drottinn hefur lýst: 'Nema maður fæðist að nýju af vatni og anda, mun hann ekki komast inn í Guðs ríki.'"

Tertullían í Verki um skírnina, kafli 12, bls. 674-675, "Þegar hins vegar sú regla [sem Tertullían telur rétta] er sett fram að 'án skírnar geti enginn öðlast hjálpræði' (aðallega á grundvelli þeirrar yfirlýsingar Drottins, sem segir: 'Nema einhver fæðist af vatni, þá á hann ekki líf'), þá vakna samstundis vandlátarlegar, eða réttara sagt djarfar, efasemdir hjá sumum, 'hvernig, í samræmi við þá reglu, geti björgun náðst með postulum, sem – utan Páls – finnum við ekki skírða í Drottni? … Og nú, svo vel ég get, mun ég svara þeim sem halda því fram 'að postularnir hafi verið ósmánaðir.''

Kýpríanus í bréfi 71, kafli 1, bls. 378, "…nema þeir taki einnig við skírn kirkjunnar. Því þá og aðeins þá geta þeir loks orðið fullkomlega helgaðir og orðið synir Guðs, ef þeir fæðast af hvoru tveggja sakramenti; því svo er ritað: 'Nema maður fæðist að nýju af vatni og anda, getur hann ekki komist inn í Guðs ríki.'" (Einnig bréf 72, kafli 22, bls. 385)

Gregor Nyssa (330-391 e.Kr.) í Ræðu um helga skírn, kafli 8, bls. 362, "Og þar sem við erum tvíþættir, ég meina að líkama og sál, og annar hlutinn er sýnilegur, en hinn ósýnilegur, er hreinsunin einnig tvíþætt, með vatni og anda; annar hlutinn móttekinn sýnilega í líkamanum, hinn samverkandi ósýnilega og utan líkama;… Því að, til að segja allt í einu orði, er krafta skírnarinnar að skilja sem sáttmála við Guð um annað líf og hreinni lifnaðarhátt."

Basilíus frá Kappadókíu (357–379 e.Kr.) Um anda, kafli 15:35 bls. 22 "Af þessu leiðir að svarið við spurningunni okkar um hvers vegna vatnið var tengt anda er skýrt: ástæðan er sú að í skírninni voru sett fram tvö markmið; annars vegar að tortíma líkama syndarinnar, svo að hann beri aldrei ávöxt til dauða; hins vegar að lifa fyrir anda og hafa ávöxt okkar í heilagleika…"

Aþanasius, arkitekt Níkeu-trúarjátningarinnar, hafði háa sýn á skírnina, þó að hann hafi ekki fjallað um Jóhannesarguðspjallið 3:5 sjálft. Ég hef enn ekki getað fundið hvort hann trúði á endurfæðingu í skírn eða ekki.

Jóhannes Krýsostomus (392–407 e.Kr.) nefndi ekki endurfæðingu í skírn, en til viðmiðunar er hér það sem hann sagði í prédikun sinni um Jóhannesarguðspjallið 3:5. Predikanir Jóhannesar Krýsostomus um Jóhannesarguðspjallið, prédikun 25, kafli 2, bindi 14, bls. 89. "Hvað gagn hefur vatnið þá? Þetta mun ég einnig segja ykkur síðar, þegar ég opinbera ykkur hið faliða leyndarmál. ... Í skírninni uppfyllast skuldbindingar sáttmála okkar við Guð; grafreynsla og dauði, upprisa og líf; og allt þetta gerist á einu augabragði."

Ambrosius frá Mílanó (378–381 e.Kr.) í bókinni Um Heilagan Anda, bók 3, kafli 10.64, bls. 144, sagði um Jóhannesarguðspjallið 3:5: "Hver er sá sem fæðist af anda og verður að anda, ef ekki sá sem endurnýjast hefur í anda hugans?" Þetta er vissulega sá sem endurfæddur er af vatni og Heilögum Anda, þar sem við fáum von eilífs lífs í skál endurfæðingarinnar… Því hver er sá sem skírður er með Heilögum Anda nema sá sem endurfæddur er af vatni og Heilögum Anda?"

Ambrosius trúði einnig á mátt skírnarinnar, að fyrir ungbörn opni skírnin þeim himnaríki (Um Abrahám 2:79)

Ágústínus frá Hippo trúði einnig á gildi skírnarinnar. Hann trúði því ranghugmynd að skírð ungbörn færu til himnaríkis en ósmærð ungbörn til helvítis.

Prosper af Akvítaníu trúði einnig sömu villu, að vatnsskírn taki burt upprunalega syndina og fyrri persónulegar syndir bæði hinna útvöldu og hinna vantrúðu. (Svar við greinum Galla 2 og 3).

Að lokum er andstæða þessa villu, að kristnir menn eigi ekki að framkvæma vatnsskírn, hluti af villu sem kallast "ultra-dispensationalism". Fyrir frekari umfjöllun um þetta, sjá þrjár spurningar sem tengjast 1. Korintubréfi 1:17.

Sp.: Þar sem í Jóhannesarguðspjallinu 3:13 virðist koma fram að enginn hafi nokkru sinni stigið til himna, hvað með Elíja og Enok o.s.frv.? Eða hvað með alla helga Gamla testamentisins? Hvar voru þeir, ef ekki í himninum? (Músliminn Ahmad Deedat benti á þetta.)

S: Þó að Elías hafi verið tekinn upp til himins, komst enginn sjálfviljugur frá jörðu upp í hinn eiginlega himin, þar til Jesús gerði það. Fyrst skulum við skoða hvað Biblían segir um Elías og Enok, og síðan um trúmenn gamla testamentisins almennt.

Elija og Enok: 1. Mósebók 5:24 segir að Enok gekk með Guði, og síðan tók Guð hann burt. Þar er ekki nákvæmlega sagt hvar Guð tók Enok, en ég er viss um að Enok hafi verið mjög ánægður að vera þar. 2. Konungabók 2:1,11 segir að Elija hafi verið tekinn upp til himins. Hið hebreska orð fyrir himin hér, shameh (Strong's 8064), merkir bæði himinn og himnaríki. Til dæmis er það notað til að merkja himinn í 1. Mósebók 15:5; 1. Mósebók 26:4 (þar sem stjörnurnar eru); 1. Mósebók 16:4; 1. Konungabók 18:45 (þar sem regnið kemur frá). En við vitum að Elijah yfirgaf þennan heim til að vera með Guði.

Í The Believer's Bible Commentary, bls. 1479, er þess getið að Biblían segi ekki að Elías og Enok hafi stigið upp [með eigin krafti] til himins; heldur voru þeir teknir upp til himins.

Trúarmenn fyrir Krist: Allir menn fóru til helvítis (Sheol), sem er þýtt sem "grafarinnar". Gyðingar gerðu þó greinarmun á tveimur hlutum: fangelsi og paradís. Þegar Jesús var að deyja á krossi sagði hann ekki við ræningjann til hægri: "í dag munt þú vera með mér í himninum". Heldur sagði hann: "í dag munt þú vera með mér í paradís." Þetta er sami staðurinn og hlið Abrahams í Lúkasi 16:22-26. Þegar Jesús reis frá dauðum var Paradís tæmd og Jesús leiddi þá alla með sér til himins.

Ályktun: Þó að Móse og trúmenn gamla testamentisins hafi verið í Paradís áður en Jesús kom, og Elijah hafi jafnvel verið tekinn upp til himins í eldvagni, steig enginn af eigin krafti upp frá jörðu, og enginn hafði stigið upp til sjálfs himinsins fyrr en Jesús gerði það.

Q: Berið saman Jn 3:13 ("Og enginn maður hefur stigið upp til himins, nema sá sem kom niður frá himni, mannsonurinn sjálfur...) við 2 Ki 2:11 ("... og Elijah fór upp í himin í stormbyl"). Gaf Jesús sig í ljós sem rangfærðan, þar sem 2 Ki 2:11 sýnir að Elijah fór upp fyrr?

S: Uppstigning Jesú til himins var grundvallarlega ólík uppstigningu Elías í stormi og vögnum á tvennan hátt.

1) Minniháttar atriði er að gríska orðið í Jóhannesarguðspjalli 3:13 (anabebeken, mynd af anabaino) merkir að rísa, klifra, stíga upp o.s.frv. Jesús steig sjálfur til himna, en Elías var borinn upp í hvirfilbyl.

2) Miklu mikilvægara er að trúuðir fyrir upprisu Krists fóru ekki á sama stað og Jesús var að tala um. Þegar Jesús var á krossinum sagði hann ekki að þjófurinn til hægri við sig myndi sjá hann í himninum í dag; heldur myndi þjófurinn í dag vera með Jesú í paradís. Í Lúkasi 16 talaði Jesús um "brjóst Abrahams", sem er hvíldarstaður. Í Efesusbréfinu 4:8, þegar Jesús reis frá dauðum, opnaði hann himin­sins hlið , svo að helgir menn Gamla testamentisins úr Paradísu fóru með honum. Enginn komst inn í himininn utan Jesú eða á undan Jesú.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 3:13 og 6:38,42, er niðurstaða Krists frá himni eingöngu andleg táknræn staðreynd, en ekki efnisleg staðreynd eins og bahá'íar kenna í Some Answered Questions bls. 103-105?

A: Nei. 'Abdu'l-Baha heldur þessu fram vegna þess að í Jóhannesarguðspjallinu 3:13ff. stendur: "…en sá sem kom niður úr himni, jafnvel Mannsonurinn sem er í himni," á þeim tíma sem Jesús var á jörðinni. (bls. 103).

Í fyrsta lagi er þessi síðasta setning handritsbreyting sem finnst ekki í elstu handritunum, þó hún sé í síðarri bysantískri lestrarbók. Það er undarlegt að byggja kenningu á einni afbrigði.

Í öðru lagi má enn telja guðlega eðli Jesú vera í himni sem og á jörðu.

Að lokum, og ekki síður mikilvægt, jafnvel þótt þú viðurkennir handritabreytinguna, segir í sama versinu að Jesús hafi stigið niður frá himni. Það er augljóst að sýna fram á úr Biblíunni að Jesús hafi verið til í himni fyrir holdgerðina, og að sá sami Jesús hafi "stigið niður" er efnisleg staðreynd.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 3:14, hvernig tengdist bronsormurinn í eyðimörkinni Jesú?

S: Í 4. Mósebók 21:4-9 refsaði Guð Ísraelsmönnum fyrir syndir þeirra með því að láta þá verða bitna af eitraðum höggormum. Hins vegar gerði Guð leið til lækninga. Guð skipaði þeim að smíða bronsorm sem líktist þeim höggormum sem bitu þá. Þegar þeir horfðu upp á bronsorminn lifðu þeir.

Það hvernig Guð setur þessa líkingu upp virðist hér einstaklega gott. Við þjáumst vegna sektar og afleiðinga synda okkar. Jesús, sem var syndalaus, tók á sig refsingu fyrir syndir okkar. Þegar við horfum til Jesú munum við lifa.

S: Í Jóh 3:15; 10:28; 17:3, merkir gríska orðið fyrir "eilífur", aionion, einfaldlega til enda aldarinnar?

S: Þó að þetta orð í bókstaflegum skilningi þýði "til enda aldarinnar", þá þýðir það eilíft, þar sem það vísar einnig til dýrðar og eðlis Guðs. Þetta var eina orðið sem Grikkir höfðu til umráða til að nota um hið eilífa.

S: Í Jn 3:16, elskar Guð fólk sem er ekki frelsað, eða hatar hann það?

S: Guð elskar þá. Hins vegar, sem gróf líking, þegar ungbarn er með hita, smitandi og ætlar að kasta upp á þig, munt þú njóta þess að halda þessu sæta, yndislega barni í framtíðinni, en kannski ekki akkúrat núna.

Guð getur bæði hatað synd og verið miskunnsamur öllum. Hins vegar veit Guð að hinir útvöldu geta hlakkað til eilífðar með Honum, en hinir óútvöldu geta það ekki.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 3:16, er það mótsagnakennt að dauði Krists sé bæði fórn og alheimsatburður? (Rudolph Bultmann kenndi þetta)

A: Nei. Ímyndaðu þér í augnabliki að örsmátt maur fengi skyndilega líkama, hluta af greind en aðeins smá af þekkingu manns. Annað hvort myndi maurinn komast að því að til eru aðstæður og hlutir handan fyrri skilnings hans, eða maurinn myndi sjá mótsagnir alls staðar. Til dæmis, hvernig gæti skordýr étið mann án þess að meiða hann? Og hvað skiptir það máli að "skordýrið" hafi verið framleitt af Volkswagen? Hvernig gætu skordýr lifað inni í tölvuforriti? - og svo framvegis. Ef þú segir að eitthvað sé mótsögn, þá þarftu auðvitað að hafa grundvöll fyrir því hvers vegna það er mótsögn. Það sem er erfitt fyrir Bultmann (eða hvern annan vantrúarmann) að sýna fram á, er að þær forsendur og kröfur sem við beitum á okkar tíma til daglegs lífs á jörðinni, gildi um tímalausan, óendanlegan Guð sem fyllir himininn.

Margir hafa goð sem eru einfaldlega grófar styttur. Sumir nútíma "guðfræðingar" hafa flóknara goð sem býr alfarið í eigin huga þeirra. Þegar fólk setur Guði takmarkanir í stað þess að trúa því sem Guð hefur opinberað um sjálfan sig í Biblíunni, er goðadýrkun viðeigandi lýsing á þeim guði sem það lýsir.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 3:16, elskar Guð alla einstaklinga í heiminum eða bara þá sem munu fara til himna?

S: Ekta kristnir eru ekki sammála um þetta. Að mínu mati eru þrír þættir í þessu svari.

Til allra: Guð ber kærleika og nokkra miskunn til allra, eins og 145. sálmur 9. og 13. vers sýnir. Sama hversu illur og viðbjóðslegur einstaklingur kann að vera, biður Guð hann samt og býður honum að trúa á Son sinn, biðja um fyrirgefningu og hreinsun fyrir syndir sínar og lifa með Guði í helgi á himni. Sem þjónar Guðs erum við sendiboðar sendir til að miðla þessum boðskap til allra.

Hin útvöldu: Guð sýnir sérstaka ást til sumra sem hann sýndi ekki öðrum. Þetta er áður en þeir eru frelsaðir. Dæmi um þetta eru Jakobs og Esau í Rómverjabréfinu 9:10-12, hin útvöldu og hin hafnuðu almennt í Rómverjabréfinu 9:22-25, og tveir synir Davíðs og Batsebu í 2. Samúelsbók 12:15-25.

Trúendur?: Elskar Guð kristinn mann meira eftir að hann er orðinn frelsaður en áður en hann var frelsaður? Engin ritning bendir til þess, né hvernig þetta tengist tímalausum Guði.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 3:16, þar sem Jesús er ekki skapað vera, hvernig getur hann verið fæddur af Guði? Múslimar neita því að Jesús sé fæddur af Guði.

Svar: Að vera "fæddur" þýðir ekki að vera skapaður, því við getum skapað margt en við fæðum börn. Margir múslimar hafa smávægilega svipaða trú um að Kóraninn sé frá Allah án þess að vera skapaður af Allah. Áður en tíminn hófst kom Jesús, sem einnig er kallaður Orð Guðs, frá Guði föður. Þannig segja bæði kristnir og margir [ekki-mu'tazilískir] múslimar á mismunandi hátt að Orð Guðs hafi komið frá Guði en sé óskapað.

S: Í Jn 3:16, hvers vegna geta menn hafnað Jesú og farið til helvítis?

F: Jesús sagði að allir sem hafna Honum muni fara til helvítis, í Jóhannesarguðspjallinu 3:36. Af hverju gaf Guð okkur þessa ábyrgð, bæði stórkostlega og skelfilega, að velja hvort við tökum við Jesú eða hafnum Honum, og láta eilíft örlög okkar ráðast af þeirri ákvörðun? Svarið gæti tengst þeirri verðmætaskilningu sem Guð leggur í okkur. Guð skapaði okkur í sínum líkingi, ekki sem vélmenni. Hann metur frjálsan vilja okkar svo mikils að hann leyfir okkur að velja örlög okkar og lifa með ákvörðun okkar. Hann leyfði Adam og Evu að gera hið sama, með skelfilegum afleiðingum fyrir þau og afkomendur þeirra. Kannski hefði Guð getað farið aftur í tímann og "óskapað" Adam og Evu, en af einhverjum ástæðum kaus hann að gera það ekki og lét ákvarðanir mannsins standa.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 3:18, eru allir menn í raun fæddir í fordæmdum eða fjarlægðum ástandi?

S: Í framandi ástandi, já. Í dæmdu ástandi, ekki endilega. Þó að Ágústínus frá Hippo og Prosper frá Aquitaine kenndu að öll ungbörn sem dæja fyrir skírn færu sjálfkrafa til helvítis, segir Biblían það ekki, og fáir kristnir trúa því í dag. Fólk fæðist án Heilags Anda í sér, og já, allir fæðast aðskildir frá Guði. Hins vegar gat Guð á tímum Gamla testamentisins valið að bjarga fólki sem ekki hafði Heilagan Anda, og ekkert hindrar Guð í að bjarga börnum í dag.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 3:17; 8:15; 12:47 kom Jesús ekki til að dæma heiminn, eða mun hann dæma heiminn samkvæmt Jóhannesarguðspjallinu 5:22,27; 9:39?

S: Báðar fullyrðingarnar eru réttar.

Í fyrsta sinn kom Jesús ekki til að dæma heiminn, heldur kom hann sem lamb til að frelsa hann með því að deyja fyrir syndir okkar. Áhrif komu Jesú eru þó þau að þeir sem hafna honum munu lenda undir framtíðardómi.

Við aðra komu mun Jesús koma sem ljón til að dæma þá sem hafna Honum. Trúendur eru hulinir fyrir blóð Krists og hafa ekkert að óttast við dóm hins mikla hvítu hásæti. Ótrúaðir ættu hins vegar að óttast mjög dóm Krists yfir verkum sínum þegar Hann kemur aftur.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 3:18, er það réttlæti að við séum fædd í fjarlægðarástandi?

A: Guð er réttlátur, en það krefst ekki að við höfum fæðst í neinu sérstöku ástandi. Sjá umræðuna í Rómverjabréfinu 9:19-22 og 11:8,10 fyrir svarið.

S: Í Jn 3:25-26, af hverju heldur þú að maðurinn sem var að rífast við Jóhannes hafi spurt hann um Jesú?

A: Við sjáum engin merki um að Gyðingurinn hafi fylgt Jóhannesi eða Jesú, né haft nokkra löngun til að fylgja hvorugum þeirra. Kannski taldi hann kenningu Jóhannesar vera röng og var að reyna að benda á það sem hann taldi vera mótsögn milli kenningar Jóhannesar og kenningar Jesú.

En umfram það kann gyðingurinn að hafa viljað sá sætubrot milli Jóhannesar og Jesú. Ef hann gat notað lærisvein Jóhannesar til að fá Jóhannes og Jesú til að vera ósammála, myndu báðir verða afmáðir, þar sem Jóhannes staðfesti Jesú og Jesú staðfesti Jóhannes. Í dag, ef einhver getur fengið kristna til að ganga opinberlega gegn hvor öðrum, getur það leitt til þess að báðir verði afmáðir í augum heimsins. Þess vegna skaltu aldrei niðurlægja aðra kristna, hvorki opinberlega né í einkasamtölum. Vertu mjög varkár við að gagnrýna aðra kristna, nema um sé að ræða kristna sem fremja alvarleg mistök eða synd, eða eru í raun ekki kristnir.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 3:27-30, af hverju svaraði Jóhannes eins og hann gerði?

S: Þegar þú ert vinur brúðarinnar eða brúðgumsins í brúðkaupi, viltu að hjónin séu heiðruð; ekki að fá heiður fyrir sjálfan þig. Erindi Jóhannesar var að færa Guði dýrð. Stundum þýddi það að tala djarft, sem jók frægð hans. Stundum þýddi það að víkja úr vegi, svo að Jesús fengi að vera fylgt. Jóhannesi fannst bæði í lagi.

S: Í Jn 3:27, hvernig getum við beitt orðunum "maður getur ekki tekið við neinu nema því sem honum er gefið úr himni" í dag?

S: Vertu sáttur við blessanirnar, gjöfurnar og hæfileikana sem Guð hefur valið að gefa þér. Vertu ekki óánægður með allt það sem Guð hefur ekki gefið þér. Jafnvel þegar vantrúaðir hafa meiri hæfileika til að græða peninga, betri heilsu, geta verið frægari o.s.frv., vertu sáttur við að Guð hafi gefið þér allt sem þú þarft.

S: Í Jn 3:32, þar sem enginn maður hefur fengið vitnisburð Krists, hvernig komst það til að Jóhannes skírari og aðrir tóku Krist til sín?

Svar: Vers 32 er skýrt nánar í vers 33. Í nútímalegum skrifum skrifa menn oft: "Enginn … nema …". Fornt ritmál er svipað, nema að orðið "nema" er stundum gefið í skyn.

Yfirlýsing Jóhannesar hér tengist orðum Jesú í Jóhannesarguðspjallinu 6:44, að enginn getur komið til Guðs nema Faðirinn dragi hann. Án hjálpar Guðs vilja menn, látnir eftir eigin hvötum, ekki leita að Guði, eins og segir í Rómverjabréfinu 3:11.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 3:34, þar sem Guð er andi, hvernig getur Jesús verið sonur Guðs?

S: Kristnir trúa EKKI að Jesús hafi verið sonur Guðs í grófu líkamlegu eða kynferðislegu skilningi. Þessi heiti er heldur tjáning djúprar merkingar um hvernig Jesús er öðruvísi en öll sköpuð veru.

S: Í Jh 3:36, fara allir sem hafna ekki Kristi til himna, eða þarf maður að trúa raunverulega á Krist?

S: Tveir punktar til að íhuga í svari.

Allir sem hafna Jesú munu "dauða í sínum syndum" samkvæmt Jesú í Jóhannesarguðspjalli 8:24. Jóhannesarguðspjall 3:36 er einnig mjög skýrt: þeir sem hafna Jesú munu fara til helvítis. Justin Martýr (um 138–165 e.Kr.) var snemma kristinn maður sem kenndi á svipaðan hátt að allir gyðingar sem hafna Kristi fari til helvítis í samtali við Trypho gyðinginn, kafli 26.

Aldrei er sagt að öll ungbörn sem deyja fari til helvítis. Auðvitað hafa ungbörn ekki skilning til að taka við Jesú, svo nema öll ungbörn fari til helvítis, sýnir þetta að Guð er ekki bundinn við að starfa innan þessa takmarkana. Sjá einnig næstu spurningu.

S: Í Jn 3:36, hvað um þá sem hafa ekki heyrt um Krist? Dæmir réttlátur Guð þá til helvítis án nokkurrar vonar?

A: Nei. Guð er réttlátur og sanngjarn, sem og miskunnsamur. Guð segir að hann telji ekki synd þar sem engin lög eru (Rómverjabréfið 4:15; 5:12). Við vitum að Guð mun útvega leið til að dæma þá sanngjarnt. Fyrir utan hreinsistöð, limbu og sumar öfgakenndar kalvínistískar skoðanir eru hér ýmsar vangaveltur um leiðir sem Guð gæti valið til þess.

Guð tryggir að allir sem myndu þiggja heyri: Fólk sem hafnar Guði hefur þyngri dóm, byggðan á meiri þekkingu (sjá 2. Pétur 2:21). Einasta von einstaklings er að heyra fagnaðarerindið og þiggja það fyrir dauða, en Guð sér til þess að allir sem þurfa að heyra það geri það.

Sumir heyra fagnaðarerindið og taka því við eftir dauða:

Þessi kenning byggir á túlkun þriggja ritningarverslana: 1. Pétursbréfs 3:19-20; 1. Pétursbréfs 4:5-6 og Efesusbréfs 4:8-10. Í 1. Pétursbréfi 3:19-20 segir að eftir dauða Krists hafi hann prédikað fyrir öndum í fangelsi. Fangelsi er ekki hugtak sem lýsir því hvar hinir réttlátu látnu (eins og Abraham) dvöldu fyrir Krist. Frekar lýsir það annaðhvort því hvar týndar mannssálir fóru fyrir Krist eða öðrum sálum (sumum djöflum og/eða Nephilim) sem voru fyrir Krist. Í stað þess að einfaldlega upplýsa þær um hvað gerðist á jörðinni segir þessi kenning að Jesús hafi prédikað svo þær gætu gert sömu val og þær hefðu gert á jörðinni. Þetta þýðir ekki að það sé önnur tækifæri eftir dauðann; heldur er þetta fyrsta tækifæri fyrir þá sem aldrei áttu tækifæri.

Sumir heyra fagnaðarerindið og taka því við á þúsund ára ríkinu:

Þetta svar er mjög svipað Post-Death Salvation View. Ef þú setur spurninguna "hvað gerist við þá sem aldrei heyrðu" við hliðina á "af hverju mun Guð rísa fólk sem hefur ekki tekið ákvörðun fyrir hann", virðast þessar tvær spurningar svara hvor annarri.

Leitendur geta verið frelsaðir í gegnum Krist:

Getur einhver í dag verið frelsaður eins og Abraham og Jób? Þeir leituðu skapara í stað veru, gerðu sér grein fyrir þörf sinni fyrir fyrirgefningu, leituðu miskunnar og frelsunar Guðs og hlýddu því sem þeir vissu. Þessi sýn segir ekki að allir fari til himnaríkis né að margar leiðir liggi til Guðs. Hún segir að jafnvel þó þú sért á rangri braut sem liggur ekki til Guðs, geti Guð samt heiðrað einlægni þína ef þú ert sannarlega að leita að hinum sanna Guði og hefur ekki hafnað þeirri sannleika sem fyrir hendi er. Þetta á ekki við um þá sem hefðu getað rannsakað Krist en völdu það aldrei eða töldu það ekki nægilega mikilvægt.

Sjá einnig umfjöllunina um Jóhannesarguðspjallið 6:45 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 4:1-2, af hverju skírði Jesús engan?

S: Ritningin segir það ekki, en við getum gert ráðhugmyndir. Í samhengi Efesusbréfsins 2:20 er undirstaðan ekki Jesús heldur postularnir og spámennirnir, og Jesús er aðalhornsteinninn sem undirstaðan byggir á. Ef Jesús hefði skírt marga gætu sumir haldið að þeir gætu farið framhjá undirstöðunni. Í andlegu tilliti eru allir hinir sönnu kristnir skírðir með Kristi. Trú okkar hvílir hins vegar á undirstöðu postulanna og spámannanna. (Auðvitað eru þetta postular Nýja testamentisins, en ekki óstaðfestir nútímaeftirhermir.)

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 4:1-2, skírði Jesús nokkurn tímann einhvern?

A: Ritningin segir það ekki beinlínis. Við höfum aðeins tvö atriði í Nýja testamentinu þar sem sagt er að Jesús hafi skírt eða ekki skírt. Í Jóhannesarguðspjalli 3:22 segir að Jesús og lærisveinar hans hafi verið úti á landsbyggðinni og skírt, án þess að tilgreina hver framkvæmdi skírnina. Jóhannesarguðspjall 4:1-2 skýrir þó að þótt farísearnir hefðu heyrt að Jesús væri að skíra, voru það í raun lærisveinar hans sem fylgdu honum sem framkvæmdu skírnina.

Kannski skírði Jesús engan persónulega vegna þess að hann vildi ekki að einhver freistist til að halda að hann væri "betri" í trúarinnar vegna, þar sem hann hafði verið skírður beint af honum frekar en einhverjum öðrum. Þetta gæti einnig verið sömu ástæðan fyrir því að Páll lét aðra skíra fyrir sig (nema að hann skírði Krispus, Gaíus og fjölskyldu Stefánusar). Aðrir gátu annast skírnina, en Páll átti að boða (1 Korintubréf 1:17).

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 4:4 þurfti Jesús virkilega að fara um Samaríu?

S: Samaría var á beinustu leið frá Júdeu til Galíleu, en flestir virðingarverðir farísear myndu fara sérstaka krókaleið til að forðast það land. Jesús þurfti ekki að fara beinustu leiðina, en hann kaus að gera það. Auðvitað, þegar hann hafði hafið ferðina á beinustu leið, þurfti hann að fara í gegnum Samaríu.

Q: Í Jóhannesarguðspjallinu 4:4, af hverju var samarítanska konan hissa á því að Kristur talaði við hana?

S: Gyðingar umgengust ekki Samaríta, vegna þess að Samarítar

1. Trúðu því að miðstöð tilbeiðslu ætti að vera á Gergesa-fjalli í Samaría, ekki í Jerúsalem.

2. Voru aðeins hálfblönduð og ekki af hreinni Ísraelsku ætt. Þar sem þeir voru ekki sannir Gyðingar, borðuðu Gyðingar ekki með þeim.

3. Þeir viðurkenndu engan hluta Gamla testamentisins nema fyrstu fimm bækurnar.

4. Bar gremju gagnvart Gyðingum.

Samverjar gremdust Gyðingum vegna þess að

1. Nehemías, Esra og aðrir útilokuðu þá frá því að hjálpa til við að byggja múrinn í Jerúsalem og frá tilbeiðslu í Jerúsalem.

2. Gyðingar voru reiðir Samarítum.

Q: Í Jóhannesarguðspjallinu 4:6, þar sem Jesús þreytist, en Guð þreytist ekki í Sálmum 121:4, þýðir það þá að Jesús hafi ekki verið Guð?

A: Nei, það þýðir að Jesús gaf sjálfviljugur af hluta af valdi sínu þegar hann kom til jarðar, eins og Filippíbréfið 2:6-7 og Jóhannesarguðspjallið 17:5 sýna. Jesús þurfti að vera mannlegur eins og við á alla vegu, samkvæmt Hebreum 2:14-17. Sálmur 121:4 var skrifaður þegar Jesús var á himni. Á jörðinni upplifði Jesús þreytu, þjáningu, lærði hlýðni og vissi ekki allt, til dæmis tíma annarrar komu sinnar.

Hér er það sem kristinn rithöfundur Hilari (355-367/368 e.Kr.) sagði: "Verkin Guðs eru því umfram skilning mannlegs eðlis og falla ekki að skynsamlegu hugsunarferli okkar, því að framkvæmd ótakmarkaðrar eilífðar krefst óendanlegrar skilnings á mælingu hluta. Því er það ekki niðurstaða skynsemi heldur takmörkun valds þegar Guð varð maður, þegar Ódauðlegi deyr, þegar Eilífi er grafinn. Aftur á móti ræðst þetta ekki af hugsunarhætti okkar heldur af alvaldinu að hann birtist sem Guð úr manni, sem ódauðlegur úr þeim sem er dáinn, og sem eilífur úr þeim sem er grafinn. Þess vegna erum við endurlífgaðir af Guði í Kristi fyrir dauða hans." (Um þrenninguna, bók 1, kafli 13, bls. 44)

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 4:9, hvernig vissi konan við brunninn að Jesús var Gyðingur?

S: Ritningin segir það ekki, en þrjár mögulegar ástæður eru til?

1. Ferðamaður sem ferðaðist um Samaríu var líklegast Gyðingur.

2. Sýnist svo að fólk frá Galíleu hafi haft sérstakt hreim (Matteus 26:73), sem Jesús hafði líklega.

3. Kannski út frá klæðnaði hans, þó að ritningarstaðurinn gefi engin merki um það.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 4:14, þar sem hver sá sem drekkur vatn Jesú hins eilífa lífs mun aldrei þyrsta, hvernig stendur á því að sumir kristnir menn lifa ekki ánægðir eins og þeir ættu að gera?

S: Þrjú atriði til að íhuga í svari.

1. Kristnir geta alltaf verið sáttir og aldrei "þyrst" í þessu lífi. Hins vegar geta kristnir sem ekki dvelja í Kristi verið óánægðir. Eins og segir í frægu kristnu sálmi: "Ó, hvað friðinn við oft misstum, ó, hvað óþarfa sársauka berum við, allt vegna þess að við berum ekki allt til Guðs í bæn."

2. Hægt er að deila um hvort þessi vers innihaldi óbeina forsendu um að kristinn maður kjósi að dvelja í Kristi eða ekki.

3. Atriði 2 er óviðkomandi fyrir sannleika þessa vers. Óháð því hvernig kristinn maður dvelur í Kristi á jörðinni, er þetta vers skilyrðislaust satt um trúaða á himni.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 4:23, hvað þýðir það að tilbiðja Guð í "anda og sannleika"?

S: Jesús var hér að bera þetta saman bæði við samaritanska guðsþjónustu og guðsþjónustu Gamla testamentisins.

Samariðsku guðsþjónustan: Samaritarnir voru afkomendur blöndu Ísraelsmanna og annarra þjóða sem bjuggu í landinu eftir útlegðina. Guðsþjónusta þeirra byggðist á hefðum, þar á meðal að fjall Samaría var helgasta fjallið. Þeir höfðu margar villur, þar á meðal að þeir viðurkenndu engan hluta Gamla testamentisins nema Tóru. Í ónafngreindu verki Á móti öllum villutrúum, kafli 1, bls. 649, segir að Dositheus hafi verið fyrstur til að hafna spámönnunum.

Gyðingleg guðsþjónusta: Gyðingar fylgdu helgisiðum sem Guð stofnaði í Gamla testamentinu, en þeir höfðu heldur ekki Heilagan anda, sem hafði ekki enn verið hellt út. Þó að gyðingar ættu sannleikann úr Gamla testamentinu, höfðu þeir samt ekki þann fullkomna sannleik sem Kristur kom til að opinbera.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 4:23, þar sem við eigum að tilbiðja Guð Föðurinn, þýðir það þá að við eigum ekki að tilbiðja Jesú eins og Vottar Jehóva segja (Vakandi vaktstöðin, 15. febrúar 1983, bls. 18)?

S: Nei. Hvað myndi Jesús segja? Jesús tók við því að Tómas kallaði hann Drottin og Guð í Jóhannesarguðspjallinu 20:28. Jesús var tilbeðinn af vitringunum í Matteusi 2:11), en Jesús var þá ungbarn og hafði engan kost á því. Hins vegar var fullorðnum Jesú tilbeint af lærisveinunum (Matteus 14:33), hinum fyrrum blindu manni sem varð heilbrigður (Jóhannesarguðspjallið 9:38), konum við gröfina (Matteus 28:9), englum (Hebríum 1:6) og himneskum liðunum (Opinberunarbókin 5:12)

Spurning: Í Jónasi 4:24, þar sem Guð er andi og Jesús er Guð, hvernig gat Jesús þá í raun haft líkamlegt hold? Var Jesús bara að sýnast vera maður, eins og snemma villutrúin docetismi kenndi?

S: Nei. Jesús grét alvöru mannleg tár í Getsemane-garðinum. Þjáning Jesú var raunveruleg á krossinum. Að Guð sé andi takmarkar ekki Krist við að verða holdgerður sem maður, ekki meira en það að við séum hold og blóð takmarkar okkur við að klæðast fötum. Þó að engin jarðnesk líkindi passi alveg við holdgerðina, er líkindi gervilímsins kannski eins nálægt (og eins langt frá) nákvæmum líkindum og það að klæðast fötum.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 4:26, er það ekki ómögulegt að Jesús hafi getað boðið það í nærri þrjú ár að hann væri Messías án þess að vera handtekinn (Skeptíski Asimov's Guide to the Bible, bls. 968, heldur þessu fram)?

S: Jafnvel án þess að kalla á vernd Guðs er það alls ekki ómögulegt. Jesús var oft umkringdur samúðarfullri mannfjölda. Rómverjar höfðu engan áhuga á Messíasi svo lengi sem hann ógnaði ekki stjórnmálalegu fyrirkomulagi. Hann gerði kraftaverk, og varfærnir leiðtogar, þótt þeir hefðu viljað losna við hann um langan tíma, vildu ekki taka áhættuna á að fjarlægja sig frá lýðnum. Að lokum var erfitt fyrir gyðinglega leiðtogana í Jerúsalem að ná til áhrifa sinna til fjölmenningarlega Galileu.

S: Í Jónasi 4:34, er Jesús að segja að hann hafi verið yfirnáttúrulega mettaður hér?

S: Líklega ekki. Heldur snerist sendiferð hans og tilgangur um að gera Guðs vilja. Í þessu tilfelli var samtalið við fallna samversku konuna mikilvægara en hungur hans eftir venjulegu máltíðinni. Værir þú tilbúinn að sleppa máltíð til að gera Guðs vilja?

S: Í Jn 4:44, þar sem spámaður hefur engan heiður í eigin föðurlandi, hvað með Móse, Esekíel og Dáníel?

S: Enginn þessara þriggja spámanna bjó í eigin landi á meðan þeir voru spámenn, en það er í raun ekki meiningin. Þessi vers segir að spámenn séu ekki almennt virtir á þeim stað sem þeir koma frá, og Jesús var ekki öðruvísi í þeim efnum.

Í tilviki Jesú er hann ekki að segja að ekki ein einasta manneskja í Galileu hafi sýnt honum virðingu. (Því lærisveinarnir gerðu það.) Heldur átti meirihluti fólksins erfitt með að trúa því að venjulegur maður frá eigin heimahögum gæti verið mikill spámaður Guðs, hvað þá Messías.

Jafnvel í dag skulum við ekki gleyma því að Guð notar oft venjulega kristna til að gera stórkostlega hluti.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 4:54 hvernig er lækning sonar embættismannsins annað kraftaverkmerkið, þar sem í Jóhannesarguðspjalli 2:11 var fyrsta kraftaverkmerkið að breyta vatni í vín, og í Jóhannesarguðspjalli 2:23 í Jerúsalem á páskunum sáu margir kraftaverkin (fleirtala)?

A: Fyrst hvað er ekki svarið, og síðan rökstuðningur fyrir svarið.

Ekki svarið: Jóhannes sýndi ekki skýrt fram á að 2. kafli 23. vers væri tímaröð með því sem var fyrir og eftir það. Því gæti 2. kafli 23. vers verið eftir 4. kafla 54. vers. Hins vegar eru þau líklega í tímaröð.

Svarið: Jóhannesarguðspjallið 4:54 segir ekki bara að þetta hafi verið annað tákn; heldur var þetta "annat táknið sem Jesús framdi eftir að hann kom frá Júdeu til Galíleu." Jóhannes gat ekki hafa átt við að þetta væri annað tákn alls, vegna Jóhannesarguðspjallsins 4:45: "En þegar hann kom, tóku Galileumenn honum fagnandi. Þeir höfðu nefnilega séð öll þau stórmerki sem hann hafði unnið í Jerúsalem á hátíðinni, því þeir höfðu einnig farið þangað." (BSB)

Að Jóhannes númeri fyrstu tvö kraftaverkin í Galíleu sýnir hversu biturlega það er, því margir Galíleumenn höfnuðu Jesú. Í samanburði trúðu jafnvel Samarítumönnum á Jesú án nokkurs kraftaverks. Trú sem byggist eingöngu á kraftaverkum er ekki fullkomin trú, en margir Galíleumenn höfðu ekki einu sinni þá trú. En Galíleumenn reyndu síðar að steina Jesú, jafnvel eftir að þessi kraftaverk voru framkvæmd þar. The Expositor's Greek Testament, bindi 1, bls. 735, og Believer's Bible Commentary, bls. 1488–1489, segja einnig að þetta sé annað tákn í Galíleu.

Í Jóhannesarguðspjallinu 21:25 segir að Jesús hafi einnig gert mörg önnur tákn. En af öllum kraftaverkum Jesú kaus Jóhannes að nefna sérstaklega sjö áður en Jesús reis frá dauðum:

Jóh 2:1-11 – vatn verður að víni, sem sýnir að Jesús fullnægir þorsta okkar og hefur vald yfir náttúrulegum ferlum

Jóhannesarguðspjallið 4:46-54 – uppreisn embættismannsins sonar, sem sýnir að Jesús er læknir okkar með vald yfir sjúkdómum

Jóhannesarguðspjallið 5:1-9 – Jesús læknar 38 ára lamaðan mann á hvíldardeginum, sem sýnir að Jesús er Drottinn hvíldardagsins

Jóhannesarguðspjallið 6:5-13 – Fóðurun fimm þúsunda, sem sýnir að Jesús er brauð lífsins

Jóhannesarguðspjallið 6:19-21 – Jesús gengur á vatni, sem sýnir að hann er meiri en allar óttur okkar

Jóhannesarguðspjallið 9:1-7 – Jesús læknar mann sem var blindur frá fæðingu, til að segja að hann kom svo að blindir sjái og sjáandi verði blindir (Jóhannesarguðspjallið 9:39)

Jóhannesarguðspjallið 11:1-44 – Jesús reisir Lázarus, sem sýnir að Jesús er upprisa og líf

Eftir upprisu varð hið kraftaverkalega fiskigildi í Jóhannesarguðspjalli 21:1-11, sem sýndi að Jesús var hinn sami og að þeir ættu að fylgja honum á sama hátt.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 5:1, hvaða hátíð var þetta?

S: 2. Mósebók 23:14-17 segir þrisvar á ári að allir gyðingaskarar skyldu fara til hátíðar í Jerúsalem: páskahátíð, hvítasunnu og hüttekahátíð. Jóhannes nefnir ekki hvaða hátíð þetta var, kannski vegna þess að hann man sjálfur ekki. Þó að við getum giskað á hvaða hátíð þetta var, er ekki mikil þýðing í því. Biblían er orð Guðs sem menn skrifuðu. Guð var ekki skyldugur til að láta þá muna alla smáatriði, aðeins þau sem hann vildi að þeir mundu og miðluðu. Margir verk Jesú og lykiltilvik í lífi hans samræmast gyðinglegum hátíðardögum, eins og fram kemur í Evangelical Commentary on the Bible, bls. 853.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 5:2, er til fornleifaleg sönnun fyrir Bethesda-lauginni í Jerúsalem?

A: Já. Þetta voru í raun tvíburalaugar í norðausturhluta Gamla borgarinnar. Þessi hluti hét "Bezetha", eða "nýja borgin", á tímum Krists. Dauðahafsritin nefna laugarnar, kristinn pílagrímur lýsti þeim árið 333 e.Kr. og nútíma fornleifafræðingar fundu þær árið 1888.

S: Í Jóh 5:4; Post 14:12; 2 Þess 2:10; Opinb 16:9,11, þar sem Guð er alvaldur og ákvarðanir hans óviðráðanlegar, hvernig geta menn þá neitað að koma til hans? Annaðhvort var tilboðið óupprætt (þar sem ekki var veitt næg náð fyrir alla) eða Guð var ófær eða óviljugur til að tryggja að menn tækju við þessu tilboði.

S: Guð leyfir: í þessum tveimur orðum felst mikil merking. Já, almáttugur Guð getur vissulega látið öll marionettur sínar leika hlutverk sitt fullkomlega og á réttum tíma. En Hann skapaði okkur ekki sem marionettur. Guð getur gert hvað sem Hann vill, eins og Honum þóknast. Guð getur stjórnað öllu, jafnvel sjálfum sér. Ef Guð getur gert hvað sem er, þá getur Hann leyft. En jafnvel þegar Guð leyfir, gerist ekkert utan þess sem Guð heimilar innan þeirra marka sem Hann setti.

Sp.: Í Jn 5:6, af hverju spurði Jesús manninn þá augljósu spurningu?

A: Fyrst hvað er ekki svarið, og svo svarið.

Ekki svarið: Sumir fatlaðir vilja ekki verða heilbrigðir. Það hafa komið upp tilvik í holdsveikukolónum þar sem foreldrar hafa viljandi smitað börn sín af holdsveiki, svo þau gætu lifað á fríu fæði og umönnun alla ævi. Maðurinn vildi hins vegar í raun verða læknaður, og Jesús vissi það fyrirfram.

Svarið: Þó að Jesús vissi það þegar, vildi hann að maðurinn segði það upphátt og bæði um það. Stundum gefur Jesús okkur ekki ákveðna hluti ef við biðjum ekki um þá. Þegar maðurinn bað Jesú opinberlega um að lækna hann, svaraði Jesús beiðni hans. Við sjáum ekki að Jesús lækni nokkurn sem ekki vildi verða læknaður.

Stundum þurfum við að spyrja ótrúaða grunnspurninga eins og: "Viltu fara til himnaríkis?" eða spyrja kristna sem hafa villt af leið: "Viltu elska og hlýða Guði?" Við þurfum að fá skuldbindingu frá þeim um að þetta sé það sem þeir vilja.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 5:10, var maðurinn sem varð læknaður að brjóta hvíldardaginn, þar sem hann hlýddi Jesú með því að bera mottu sína?

S: Nei. Maðurinn var einungis að óhlýða viðbótarbanni faríseanna á hvíldardeginum. Þetta bann er í Mishnah Shabbath 7:2 samkvæmt Evangelical Commentary on the Bible, bls. 854. Þetta er reyndar nokkuð fyndið. Það bannar sérstaklega að færa rúm eða húsgögn á hvíldardeginum. Hins vegar segir að það sé í lagi að færa sjúkling sem liggur í rúmi. Hins vegar tekur það ekki á því tilviki þegar sjúklingur hreyfir sig sjálfur vegna þess að hann varð kraftaverkalega læknaður. Þetta er svipað og ef sjúkraflutningafyrirtæki hefði reglu um að lamaðir sjúklingar mættu ekki bera eigin sjúkrabörtu. Einnig var maðurinn að bera dúnk sinn, ekki rúm. Þannig að í grundvallaratriðum sagði Guð honum að taka upp dúnkinn sinn, og Guð faríseyja [Jesús] hefur rangt fyrir sér þegar hann brýtur reglur þeirra.

Gamla testamentið segir að fólk megi ekki vinna á hvíldardeginum. Það segir aldrei að einhver megi ekki bera dýnuna sína, og það var undir faríseunum komið að túlka það sem vinnu. Annað kraftaverk er að ef einhver hefur legið rúmfastur í 38 ár, jafnvel þó hann hafi verið læknaður, væri hann líkamlega of veikur til að ganga, hvað þá að bera dýnu. Vöðvar hans þurftu einnig að styrkjast. Á einhvern hátt framdi Jesús hér ekki eitt heldur tvö kraftaverk.

"En Jesús, gætirðu ekki hafa beðið þangað til sunnudags með að gera þetta?" Næstum engin andstaða hefði verið ef þú hefðir einfaldlega sætt þig við faríseana og hefðir þeirra. En tímasetning lækningunnar var mikilvæg til að gefa faríseunum og fólkinu skýrt val: að fylgja Messías eða fylgja hefðum þeirra. Farísearnir sáu þetta val skýrt: þess vegna lögðu þeir fyrst til að drepa Jesú í Jóhannesarguðspjallinu 5:18.

Ég þekkti kristinn mann af ekki-gyðinglegum toga sem var borgaður af ströngum ortódoxum gyðingum til að búa hjá þeim. Á laugardögum töldu þeir sig ekki mega gera neitt sem skapaði eitthvað. Að kveikja ljósrofa lokar raftengi og skapar straumflæði. Þess vegna, meðal annarra skyldna sinna, þurfti hann að kveikja ljósrofana fyrir þá á laugardögum.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 5:14-15, af hverju sagði Jesús honum að hætta að syndga?

S: Þó ritningin segi ekki til um hvaða sértæku syndir, eru til margar syndir sem fatlaður maður getur ekki framið, að minnsta kosti ekki þar til hann grær. Að hann væri fatlaður var þó ekki vegna einhverrar sértækrar syndar. En Jóhannesarguðspjallið 5:14-15 gefur okkur enga vísbendingu um þakklæti mannsins gagnvart Jesú. Þegar Guð gerir eitthvað fyrir suma í dag, sýna þeir engan þakklæti. Ef þú býst við þakklæti í hvert sinn sem þú fórnar fyrir einhvern annan, munt þú verða vonsvikinn á þessu lífi.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 5:14-15, hvað er munurinn á fölskum trúartrú, trú sem trúir sannarlega á Guð, og bjargvættatrú?

S: Maðurinn trúði sannarlega að Guð hefði læknað hann; hann var jú á fæti. En að vita að það sé satt þýðir ekki að þú hafir yfirgefið syndarlíf þitt og viljir treysta lífi þínu Guði. Ef agnostíker, sem er alkóhólisti, á fíkniefnum, siðspilltur og rænir bönkum, kemur til þess að trúa sannarlega að Jesús sé raunverulegur og hafi dáið á krossi fyrir syndir okkar, en heldur áfram að vera alkóhólisti, á fíkniefnum, siðspilltur og rænir bönkum, mun trú hans gagnast honum eða koma honum til himnaríkis? Jakobsbréfið 2:17-20 segir nei.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 5:18, þegar Jesús kallaði Guð föður sinn, hvernig gerði það hann jafnan Guði?

S: Innan fjölskyldu hafa faðir og sonur mismunandi hlutverk, og sonurinn hlýðir föðurnum, en báðir eru jafnir í eðli. Góður faðir telur ekki líf sitt verðmætara en líf sona sinna, og öfugt. Innan þrenningunnar gildir hið sama. Guð sonurinn er undirgefinn í hlutverki, en ekki lægri í eðli, titlum eða heiðri.

Þó að Jesús hafi staðhæft jafnrétti sitt við Föðurinn, staðhæfði hann einnig að hann væri háður Föðurinum í Jóhannesarguðspjalli 5:18-19.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 5:18, er það í lagi fyrir okkur að kalla Guð föður okkar, þar sem við erum ekki jöfn Guði?

A: Ekki nema Guð hafi gefið okkur leyfi. Guð gefur okkur leyfi til að kalla Hann föður okkar, með virðingu. Það var mikil blessun sem Jesús gaf okkur, þegar Hann byrjaði fyrstu tvö orðin í bæn sinni á "Faðir vor".

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 5:19-20, þar sem Jesús hafði frjálsan vilja, af hverju gat hann ekki gert neitt annað en það sem hann sá Föðurinn gera?

S: Jesús kaus að hlýða öllu því sem Faðirinn lét Hann gera. Á jörðinni lærði Jesús hlýðni, samkvæmt Hebreum 5:8. Jesús sagði að Hann kæmi ekki til að þóknast sjálfum sér heldur Föður sínum í Jóhannesarguðspjalli 5:30. Að auki segir orðið fyrir "ást" í Jóhannesarguðspjalli 5:20 að Faðirinn beri bræðralegri/vinarást (phileo) til sonarins.

A: Jesús sagði að hann væri sendur af föðurnum, sem er lykilatriði: Jesús nefnir það 25 sinnum í Jóhannesarguðspjallinu. Jesús kom ekki sjálfstætt og gerði ekkert á jörðinni sjálfstætt.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 5:19-22, hvernig gerði Faðirinn nákvæmlega allt það sem Jesús gerði fyrstur?

A: Þó að Jesús hafi sagt að Faðirinn bjó í honum, er það ekki meginatriðið sem Jesús var að koma á framfæri hér.

Augljóslega skildu allir að Faðirinn var ekki fæddur á jörðinni, og Faðirinn var ekki skírður af Jóhannesi skírara. Þvert á móti er Jesús að segja að hann myndi aðeins gera þau verk sem faðir hans myndi ákveða að hann gerði.

Q: Í Jn 5:22, dæmir Jesús okkur eða faðirinn?

A: Jesús sagði að faðirinn hafi falið honum allt dómvald. Þetta passar vel við Postulasöguna 4:12, þar sem ekkert annað nafn undir himni er gefið mönnum til frelsunar.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 5:23, hvernig eigum við að heiðra Soninn eins og við heiðrum Föðurinn sem sendi hann?

S: Fylgjendur Jesú heiðra hann á eftirfarandi hátt.

1. Við tilbiðjum Jesú, eins og englar gera í Opinberunarbókinni og Hebreum 1:6.

2. Við biðjum til Jesú, eins og Stefán gerði í Postulasögunni 7:59.

3. Við köllum Jesú Guð eins og segir í Hebreum 1:8,9.

4. Við köllum Jesú "guð minn" eins og Tómas gerði í Jóhannesarguðspjallinu 20:28.

5. Við trúum og hlýðum því sem Hann kenndi, sem og því sem postular hans kenndu um Guð og um Hann sjálfan.

Að fylgja þessum versum Biblíunnar er eitt af lykilatriðunum sem skilja hópskap Votta Jehóva, The Way og aðra hópska á annarri hliðinni frá nútíma- og fyrstu kristnum mönnum á hinni hliðinni. Hér er það sem fyrstu kristnir menn sögðu.

Hilari (355–367/368 e.Kr.) tók fram um Jóhannesarguðspjallið 5:23: "Því að nema hlutir séu af sama eðli hljóta þeir aldrei jafnan heiður, og jafnrétti í heiðri veldur ekki sundrungu hjá þeim sem heiðraðir eru. En leyndardómur fæðingarinnar krefst jafns heiðurs." Um þrenninguna, bók 9, kafli 23, bls. 162

Justin Martýr (um 138–165 e.Kr.) sagði: "Þess vegna bera þessi orð skýrt vitni um að hann [Jesús] sé vottaður af honum [Föðurinnum] sem stofnaði þessi mál, sem verðugur tilbeiðslu sem guð og sem Kristur." Samtal við Trypho, kafli 63, bls. 229

Ignatius, Irenaeus, Tertullianus, Novatianus, Hippolytus og aðrir ræddu einnig um tign Jesú sem Guð.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 5:26, hvað þýðir það að "hafa líf í sjálfum sér"?

S: Þó að við höfum eilíft líf í himninum, er það afleitt eilíft líf sem bæði var gert mögulegt og viðhaldið af Guði. Jesús hefur hins vegar ekki afleitt eilíft líf, heldur innra eilíft líf.

S: Í Jóh 5:27, hvernig veitir það föðurins ástæðu til að gefa Jesú vald til að dæma okkur að vera "Mannssonur"?

S: Ritningin segir það ekki beinlínis, en hún gefur í skyn svar. Hebreum 2:14-17 segir að þar sem við erum hold og blóð hafi Jesús þurft að taka þátt í mannlegri náttúru okkar svo að dauði hans gæti friðþægt fyrir okkur. Jesús þurfti að vera eins og við til að verða æðsti prestur okkar.

Q: Í Jn 5:28-29, þar sem þeir sem gerðu gott verða uppvaktir til lífs, þýðir það þá að frelsun með verkum sé sönn?

S: Nei. Þar stendur ekki að góðu verk hafi valdið því að þeir lifni við. Góðu verk trúaðra, þótt takmörkuð séu, eru sönnun þess að við séum eitt af börnum Guðs sem mun lifa að eilífu í Honum.

S: Þrjú atriði til að huga að í svari.

S: Þrír punktar til að íhuga í svari.

a) Samhengi versins er mikilvægt. Jesús sagði ekki að hann gæti aldrei gert neitt. Þvert á móti gerði Jesús engin kraftaverk í bænum þeirra, ekki vegna skorts á mátt Guðs, heldur vegna skorts á trú þeirra.

b) Varðandi útrekstur djöfula með fingri Guðs, þá er Jesús Guð og starfar EKKI sjálfstætt né gegn Guði föður né Heilögum anda.

c) Þegar Jesús varð holdgerður á jörðinni gaf hann sjálfviljugur og tímabundið frá sér stóran hluta af valdi sínu og dýrð, og í jarðnesku ástandi sínu treysti hann sérstaklega á Föðurinn og Heilagan Anda.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 5:30, hvað er meginmunurinn í lífi okkar á því að þjóna Guði vegna og þegar það þóknast okkur, og því að þjóna Guði þegar það þóknast okkur ekki?

S: Hlýðni getur verið óstöðug, tilviljunarkennd og ófullkomnuð þegar hún fer fram eftir því hvernig okkur líður með að framkvæma hana. Sumir leggja áherslu á að Guð muni alltaf gera það sem er best fyrir þá; aðrir, eins og í bæn Jabez í 1 Króníkubók 4:9-10, vilja þjóna Guði án sársauka. Guð getur heiðrað þá beiðni, en hvar væri kirkjan í Nýja testamentinu ef Páll hefði aðeins viljað þjóna án sársauka? Heldurðu að Páll hafi þolað þessar barsmíðar og fangelsisvist til að gleðja sjálfan sig? Þess vegna er miklu betra þegar við hlýðum að gera það ekki til að gleðja okkur sjálf.

Á hinn bóginn finnum við ánægju og gleði frá Guði þegar við hlýðum. Það var ekki skemmtilegt fyrir Pál og Sílason að vera barðir og settir í fílippuska fangelsið, en á hinn bóginn sá Páll elskaða Fílippíumenn sem gleði sína og krónu í Fílippíbréfinu 4:1. Svo Páll þjáðist ekki við að prédika fagnaðarerindið fyrir ánægju þess, en andstætt því fékk hann gleði út úr því að lokum.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 5:31, ef Jesús ber vitni um sjálfan sig, myndi það gera vitnisburð hans ósannlegan?

A: Nei, það er ekki það sem Jesús er að segja hér. Jesús er að svara ásökun faríseyanna um að ef Jesús er eini vitnið um sjálfan sig, þá myndi það ekki staðfesta áreiðanleika hans fyrir dómi. Að eitt vitni dugi ekki er til í 5. Mósebók 17:6 og í Mishnah Kethuboth 2:9 hjá rabbínunum, samkvæmt Evangelical Commentary on the Bible, bls. 854.

Jesús nefndi fjóra vitni: Jóhannes skírara, kraftaverk sín, ritninguna og Guð föðurinn. Í When Critics Ask, bls. 410, er bent á að vitnisburður Jesú hafi í raun og veru verið sannur og persónulegur í sjálfu sér. Hins vegar var vitnisburður Jesú ekki formlega og lagalega nægjanlegur fyrir Gyðingum.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 5:33-34, hvað er svo mikilvægt við vitnisburð?

Neikvætt sögðu Gyðingarnir, með tvískinnung, að þeir hafnuðu Jesú vegna skorts á vitnisburði, þrátt fyrir Jóhannes skírara, kraftaverkin og messíasspádóma ritninganna. Jákvætt er lykilhlutverk Jesú og okkar að vera vitnisburður. Samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: Nýja testamentið, bls. 291–293, kemur "vottur" eða "votta" fyrir sem nafnorð á 60 stöðum í Nýja testamentinu og sem sagnorð á 76 stöðum í Nýja testamentinu. Þrjátíu sinnum sem nafnorð og 47 sinnum sem sagnorð eru í Jóhannesarguðspjalli, 1., 2. og 3. Jóhannespóstuli og Opinberunarbókinni.

Við eigum að kenna og gefa rök fyrir þeirri von sem við höfum (1. Pétur 3:15b), og við eigum að biðja og hjálpa öðrum. En við skulum ekki gleyma því að önnur lykilástæða þess að við erum enn á þessari jörð er að bera vitni. Við gerum það með orðum okkar og lífi okkar. Arabaræða segir: "Stærsta glæpurinn í eyðimörkinni er að finna vatn og þegja." (Tilvitnunin er úr erindi KayLyn Hopper þann 29. apríl 2018)

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 5:34, er Jesús að beita ad hominem-rökum sem hann sjálfur hafnaði?

S: Nei. Fyrst munum við ræða hvað ad hominem-rök eru, og síðan hvað Jesús sagði.

ad hominem á latínu þýðir "að manninum". Þetta er rök sem ræðumaðurinn sjálfur trúir ekki, en hann nefnir þau til að sannfæra hlustendur. Til dæmis, ef stjórnmálamaður brýtur kosningaloforð, gæti einhver sem lætur brotin loforð sig engu varða nefnt það til að sannfæra þá sem hafa áhuga á að standa við loforð um að kjósa hann. (Sá hinn sami myndi líklega standa betur við sín loforð, en það er aðeins óumræðð forsenda)

Það er áhugavert að Jesús, sem læknaði á hvíldardeginum og vakti mótspyrnu þar sem hann hefði getað beðið til sunnudags, leggur hér mikla áherslu á að útskýra réttlætið sitt á þann hátt sem þeir geta tengt við.

Jesús samþykkti að fullu það sem Jóhannes skírari sagði. Hins vegar sagði Jesús í meginatriðum að hann væri að nota ad hominem-rök, í því skyni að meðan farísearnir vildu fá marga vitni áður en þeir trúðu því að eitthvað væri satt, þá var Jesús ekki sammála þeirri nálgun. En, ef þeir ætluðu að nota þá nálgun, þá staðfesti vitnisburður Jóhannesar skírara vitnisburð Jesú um sjálfan sig. Orð Jóhannesar gerðu ekki vitnisburð Jesú satt; orð hans sýndu aðeins að hann var sannur.

Í dag geta menn oft glatað þessum aðgreiningi fyrir dómstólum. Dómari eða kviðdómur getur sýknað ákærða. Í raun gerir dómurinn hvorki ákærða sekta né sýknaða. Þeir eru sekir ef þeir frömdu glæpinn, óháð því hvort dómurinn sé réttur. Í Bandaríkjunum, í sakamálarétti, ef kviðdómurinn telur að ákærði hafi líklega framið glæpinn en sanngjarn vafi er til staðar, er þeim gert að sýkna ákærða. Gerir það ákærða saklausan? – Nei.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 5:37, af hverju sagði Jesús við Gyðingana að þeir hefðu hvorki heyrt rödd Guðs né séð mynd hans nokkru sinni?

S: Auðvitað höfðu fjöldinn sem Jesús talaði við hvorki heyrt rödd Guðs né séð mynd hans. En, ólíkt spámönnum Gamla testamentisins, höfðu venjulegir Gyðingar Gamla testamentisins heldur ekki heyrt rödd Guðs né séð mynd hans. En Jesús er ekki einungis að koma með staðreyndir sem eru sannar. Þetta er sagt sem ákæra til þeirra. Þó að þeir hefðu ekki einu sinni upplifað það sem spámennirnir í Gamla testamentinu upplifðu, stóð Guð sjálfur nú fyrir augum þeirra, og þeir heyrðu samt ekki greinilega rödd Guðs né sáu líkama hans.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 5:39, eigum við eilíft líf vegna þess að við trúum Biblíunni eða ekki?

A: Raunar ekki. Eilíft líf er gefið af Guði. Gyðingarnir voru þó að hluta til á réttri leið, því ritningarnar sýna okkur veginn til Guðs til að öðlast eilíft líf. Það er mögulegt að maður sé meira upptekinn af ritningunni en af Guði, eins og farísearnir voru á dögum Jesú.

Q: Í Jn 5:42-43, var það helsta vandamál faríseanna?

S: Aðalvandamálið var að farísearnir höfðu ekki Guðs kærleika í hjörtum sínum. Einkenni þess að vandamálið var í hjörtum þeirra, en ekki í rökhugsun þeirra, er að þeir beittu tvískinnung í því hvort þeir ættu að samþykkja Jesú eða aðra (Jóhannesarguðspjallið 5:43).

Á sama hátt var efeskum kirkju varað við í Opinberunarbókinni 2:4 að hún hefði yfirgefið fyrstu ást sína. Ef einstaklingur elskar Guð ekki, getur hann samt verið trúarlegur og gert margt sem lítur vel út, að minnsta kosti í augum heimsins, en hann hefur misst af því sem skiptir mestu máli.

Í Jóhannesarguðspjalli 5:38 sagði Jesús einnig faríseunum að orðið býr ekki í þeim. Þetta hlýtur að hafa komið þeim mjög á óvart, enda eyddu þessir farísear svo miklum tíma í að rannsaka ritningarnar. En að rannsaka ritningarnar, trúa á þær og beita þeim geta verið tvö ólík atriði.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 5:43, þar sem Jesús kom í nafni föður síns, þýðir það þá að Jesús beri sama nafn og faðirinn, og sé því faðirinn?

S: Þeir deila nokkrum titlum. Hins vegar ber ég sama eftirnafn og foreldrar mínir, en það sýnir ekki fram á að við séum öll einn maður. Í bókinni When Cultists Ask, bls. 168–169, segir að sumir einingarkenndir penkóstalskir, eins og Campbell árið 1975, segi þetta í raun. Ef þeir væru samkvæmir í þessu, myndu einingarkenndir penkóstalskir aldrei prédika í nafni Jesú, því þeir myndu halda að það að gera neitt "í nafni Jesú" myndi gera þá að Jesú líka.

Sp.: Í Jn 5:44, hvernig tengist það að fá heiður frá öðrum við það að trúa ekki?

S: Jesús er ekki að segja að þeir gleðji ekki Guð, Jesús er að segja eitthvað enn verra. Þeir eru ekki einu sinni að reyna að gleðja Guð. Og eins slæmt og þetta er, lítur það enn verr út, miðað við þá fyrirhafningu sem þeir leggja í að reyna að gleðja menn.

S: Í Jn 5:45-46, hvernig trúa allir sem trúa Móse Jesú? Margir gyðingar í dag myndu ekki vera sammála.

S: Jesús gæti hafa vísað til Dúteronomíum 17:18-19 fyrir hlustendur. Ef einhver hlýðir ekki orði komandi spámanns (Jesús), mun Guð sjálfur kalla viðkomandi til reikningsskila. Jóhannesarguðspjallið 5:46 segir eitthvað svipað.

Móse var guðhræddur spámaður. En þekking þeirra á lögmáli og kenningu Móse og það að þeir fylgdu ekki þeim sem það benti til, myndi verða þeim enn verri í dóminum. Lestu 2. Pétursbréf 2:20-22 til að fá nánari upplýsingar um harðari dóm með meiri þekkingu.

Í skýringu á 9. bindi Biblíuútskýringarinnar (Expositor's Bible Commentary), bls. 60, kemur fram áhugaverð staðhæfing í þessu samhengi. Það var gott að hlýða Móse, en það að þeir hlýddu Móse varð þeim uppspretta hroka. Að lesa Biblíuna, fara í kirkju, boða fagnaðarerindið, forðast illsku og almennt að hlýða Guði eru allt góð verk sem við eigum að gera. En varist ef þetta verður ykkur uppspretta hroka.

Spurning: Í Jónasi 6:5-6, af hverju spurði Jesús spurningar, þar sem hann vissi svarið fyrirfram?

Svar: Í Jóhannesarguðspjalli 6:6 segir að Jesús hafi spurt spurningarinnar til að prófa Filippus. Að nota það sem í dag er kallað Sókratísk aðferð, þ.e. að spyrja lærisvein spurningar sem kennarinn veit fyrirfram svarið við, er í lagi. Lærisveinarnir voru greinilega ekki ókunnugir þessari aðferð, eins og þegar Pétur svaraði spurningu Jesú í Jóhannesarguðspjalli 21:17 og sagði: "Herra, þú veist allt; þú veist að ég elska þig." (BSB)

Sérstaklega hefði Filippus getað svarað með tilraun til að fæða fólkið, svari sínu (vonleysi um að mæta þessari þörf náttúrulega), eða trú á að Kristur gæti útvegað þeim.

S: Þó ritningin segi það ekki með vissu, gæti hún gefið vísbendingu. Í Jóhannesarguðspjalli 1:44 segir að Filippus, sem og Andréas og Pétur, væru frá Betsaída, sem var í þessum landshluta.

S: Þó ritningin segi það ekki með vissu, gæti hún gefið vísbendingu. Í Jóhannesarguðspjallinu 1:44 segir að Filippus, sem og Andréas og Pétur, væru frá Betsaída, sem var á þessu svæði.

S: Í Jón 6:13, þar sem Jesús gat margfaldað matinn svo auðveldlega, af hverju safna þá afgangunum?

S: Guðs gæði sem hann hefur gefið okkur ætti ekki að sóa. Jesús myndi ekki alltaf vera með þeim, og brauðið myndi nýtast öðrum vel.

Auk þess var mikil táknræn þýðing í tólf fiskikörfunum og fimm hveitiklípunum. Guð er að gefa í skyn einingu heiðingja og Gyðinga í Kristi. Tala tólf táknar ættkvíslir Ísraels sem og tólf lærisveinana, og tala fimm táknar náð Guðs gagnvart öllum mönnum, eins og fimm þúsundir karla auk kvenna og barna.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 6:19, hvernig gat Jesús gengið á vatni?

S: Þrjú atriði til að íhuga í svari.

Galíleuvatn var mjög djúpt, svo Jesús var ekki að gera einhvern gabb með því að ganga á steinum.

Jesús var raunverulegur maður af holdi og blóði, svo þetta var ekki einhvers konar draugur án þyngdar.

Guð, sem skapaði lögmál náttúrunnar, getur gengið fram yfir þau hvenær sem hann kýs. Við köllum það kraftaverk, en kannski er það fyrir Guð einfaldlega önnur starfsaðferð.

Vísindaleg athugun

Til að skilja þetta yfirnáttúrulega kraftaverk vísindalega verður þú fyrst að skilja hvers vegna vatn getur borið nokkurt þyngd, eins og bát sem flýtur á vatni. Í tölfræðilegri eðlisfræði er ensembel líkindaúthlutun á stöðum kerfis. Á yfirborði vökva stökkva vatnssameindir sem ferðast hraðar stöðugt út úr vökvanum og hverfa upp í andrúmsloftið. Við köllum það uppgufun. Flestar gera það ekki af þremur ástæðum:

1) Yfirborðstogkraftur gerir vatnssameindir "loðnar" og þær standa í vegi fyrir því að losna,

2) Aðeins ákveðið hlutfall vatnssameinda sem hafa nægilega mikinn hraða

3) Aðeins ákveðið hlutfall vatnssameinda sem ferðast hratt fer upp á við.

Við getum breytt 1) með því að húða yfirborðið með einhverju.

Við getum breytt 2) með því að auka hraða vatnssameindanna: við köllum það að hita vatnið.

Við höfum ekki kraftinn til að gera þrjú (nema við höfum segulvökva og beitum seglum), og það eitt og sér gæti haldið hvaða hlut sem er uppi.

Ef teiknimyndasögueinherji hefði enga ofurkrafta nema krafta til að breyta tölfræðilegri líklegleika, gæti hann gert nánast hvað sem er, þar á meðal að fljóta á lofti, ganga í gegnum veggi og láta óskipulagðar, dauðar frumur lifna við aftur.

Spurning: Í Jn 6:23, hvað vitum við um borgina Tiberíus?

A: Það var ný borg á tímum Jesú, þar sem Heródes Antípas byggði hana á árunum 16–22 e.Kr. sem stjórnsýsluhöfuðborg sína. Hún var heiðingjaborg; í Asimovs leiðarvísi að Biblíunni, bls. 822–823, segir að gyðingar forðast hana vegna þess að hún var byggð á kirkjugarði.

Hins vegar segja Encylopaedia Britannica og Wycliffe Bible Dictionary, bls. 1704, að á annarri öld hafi ritstjóri Mísnah (um 198–220 e.Kr.), Júda ha-Kaddósh, komið þaðan. Einnig var Talmúdið ritstýrt þar um 400 e.Kr. Frægir rabbínar sem grafnir voru þar eru Maimonides, 'Akiba (Akiva), Yohanan Ben Zakkai og Eliezer hinn mikli.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 6:27 sagði Jesús að menn skyldu ekki vinna fyrir mat sem skemmist. Hvernig vinnum við í dag fyrir mat sem skemmist?

A: Fyrst og fremst verðum við að gera ákveðna hluti af nauðsyn, eins og að afla okkur matar. En Jesús er að segja að það eigi ekki að vera tilgangur og miðpunktur lífs okkar. Við ættum að beina lífsorku okkar að eilífum hlutum; og það sem er eilíft en um leið allsráðandi í kringum okkur eru sálir manna.

Kannski getur dæmi hjálpað. Ef þú ferðast til vinnu á morgnana, borgar yfirmaðurinn þér fyrir ferðatímann? Ef þú ferðast ekki af ánægju og yfirmaðurinn borgar þér ekki fyrir það, af hverju hættirðu þá ekki að ferðast til vinnu? Svarið er yfirleitt: "Af því að ég verð að því, ef ég vil fá borgað." Hugmyndin um að eyða tíma í eitthvað sem er ekki afkastamikið, en nauðsynlegt til að geta sinnt afkastamiklum verkefnum, kallast "eyðsla". Það eru margir hlutir sem við þurfum að gera í þessu lífi sem eru óframleiðandi, í raun svo margir að við getum óvart lent í því að hugsa að lífið snýst eingöngu um óframleiðandi vinnu og skemmtun. En þessir hlutir eru aðeins nauðsynlegir til að gera okkur kleift að gera það sem raunverulega skiptir máli: dýrka Guð, elska aðra, leiða fólk til Krists og hjálpa fólki að vaxa í Kristi.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 6:27b, hvað átti Jesús við með: "Faðirinn hefur sett á það sitt samþykkismerki"?

S: Jesús var þóknanlegur Föðurinum, hann var sendur af Föðurinum til jarðar og hann var þá að gera vilja Föðurins. Stimpill Föðurins um samþykki var augljós og sýndist í kraftaverkum Jesú. Ef einhver vildi tilbiðja Föðurinn, myndi hann ekki hafna þeim sem Faðirinn hefur sett stimpil sinn á. Jesús nefndi ítrekað að hann kæmi niður frá himni í Jóhannesarguðspjalli 6:33, 38, 41, 50 og 58.

Jafnvel þótt þú sért þegar trúaður þarftu að spyrja: Er líf þitt með samþykkisstimpil Guðs? Ertu að þóknast Guði með því hvernig þú lifir?

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 6:31-36,48-51, hvernig er Jesús brauð lífsins (eða manna)?

S: Orðið fyrir "sannur" eins og í sannur brauð er alethinos, sem þýðir ekta eða upprunalegt. Jesús er lífsbrauðið á að minnsta kosti tvo vegu.

Fyrir alla: Jesús heldur öllu saman í alheiminum, samkvæmt Kólossubréfinu 1:17

Fyrir trúmenn: Það er sætt að hafa líf í Jesú, sem nærir okkur, verndar og varðveitir okkur og undirbýr okkur til að dvelja eilíflega með Honum.

Þar sem Jesús gefur lifandi vatn í Jóhannesarguðspjalli 4:15, er Jesús hér brauð lífsins.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 6:37, þar sem allir sem Faðirinn gefur Jesú koma til Jesú, og þar sem sumir koma ekki til Jesú, þýðir það þá að Faðirinn hafi ekki gefið þá Jesú?

S: Já. Fagnaðarerindið um frelsun er einlæglega boðið öllum. Hins vegar segir Hebreum 4:2 að fagnaðarerindið gagnist ekki þeim sem ekki sameina það við trú. Lúkas 7:30 er annað dæmi, og sjá umfjöllun um Lúkas 7:30 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Jn 6:39, hafði Jesús aðra vilja en Guð Faðirinn eða ekki?

S: Til að endurorða spurninguna eins og fjórða bekkjar nemandi spurði: Hversu mörg heilabrot hefur Þrenningin? Fyrir utan þá staðreynd að Guð er ekki bundinn við frumur, mætti segja að þau hafi sín eigin heilabrot. Jesús hafði sérstakan vilja, eins og sést af bæn hans í Getsemane-garðinum. Jesús kaus þó alltaf að vilji hans væri í samræmi við vilja Föðurins, eins og einnig kemur fram í bæn hans í Getsemane-garðinum.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 6:42, er meyjarfæðingin sönn, þar sem Gyðingarnir sögðust þekkja Jósef, föður Jesú?

S: Þetta neitar ekki fæðingu meyjar.

Í fyrsta lagi, þar sem Jósef var maður Maríu, var hann löglegur faðir Jesú samkvæmt lögum.

Í öðru lagi gerðu margir Gyðingar ráð fyrir að Jósef væri einnig líffræðilegur faðir Jesú. Öllum forsendum sem fólk gerir eru ekki endilega réttar.

S: Í Jóh 6:43-70, af hverju kvarta menn yfir Guði og hvað er hægt að segja til að hjálpa þeim?

S: Það ræðst yfirleitt af einni grundvallarorsök: Guð uppfyllti ekki væntingar þeirra. Jób kvartaði yfir Guði; því hann sá ekki hvað var að gerast bak við tjöldin né endanlegan árangur. Fólk kvartar á svipaðan hátt vegna þess að það veit ekki hvað er að gerast bak við tjöldin né sér endanlegan árangur.

Q: Í Jn 6:43-70, ef einhver telur að einhver hlutur varðandi Guð sé óásættanlegur, hvernig svararðu þeim?

A: Guð bað þig reyndar ekki um samþykki þitt. Hann er Guð, svo hann getur gert sem honum lystir. Guð býður þér leið til að njóta eilífs lífs, og ef þú vilt það ekki, þá er aðeins einn annar kostur. Sumir þurfa að losna við fyrirframgerðar hugmyndir sínar um Guð. Kannski er það ástæðan fyrir því að Jesús sagði að við yrðum að koma til Guðs eins og lítið barn, í Lúk. 18:16-17 og Matteusi 19:14.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 6:44,65 og 6:37,39, hvað þýðir það að enginn geti komið til Jesú nema Faðirinn dragi hann?

S: Grísku orðið getur þýtt þvinga, dregja eins og að dæla vatni, eða freista/fagna. Sjá Now That's a Good Question bls. 27–29 fyrir nánari umfjöllun um grísku textana. Þar sem gríska orðið hefur margvíslega merkingu hafa ýmsir kristnir menn túlkað þennan vers í sínum guðfræðilegum kenningum á mismunandi hátt.

Miðlungs and-kalvínistar segja að Jesús dragi alla að sér utan frá, og tilboð um frelsun sé aðgengilegt hverjum einstaklingi. Innra meðal þeirra sannfærir Heilagur Andi (sem einnig er kallaður Andi Krists) heiminn (bæði útvöldu og hina vantrúuðu) um synd. Hins vegar eru allir sem Faðirinn fyrirfram ákvað dregnir til himins, og þeir sem ekki eru útvöldir koma ekki til Guðs. Sumir ó-kalvínistar segja að fyrirframákvörðun og forsýn vinni hönd í hönd, en aðrir segja að forsýn komi á undan fyrirframákvörðun, þar sem í þeim tveimur sinnum sem þær eru nefndar saman í ritningunni er forsýn alltaf nefnd fyrst.

Kalvínistar neita ekki því að fagnaðarerindið skuli boðið öllum, en faðirinn dregur aðeins hina útvöldu, og hvorki faðirinn né heilagur andi starfa á björgunarhátt fyrir hina vanræktu, þar sem Jesús dó ekki fyrir þá.

Ofurkalvínistar trúa hér eins og kalvínistar, nema þeir kenna að fagnaðarerindið megi boða öllum, en það sé rangt að bjóða það öllum.

Sjá einnig næstu spurningu fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 6:44,65 og 6:37,39 dregur Faðirinn aðeins suma menn, eða dregur Jesús alla til sín eins og segir í Jóhannesarguðspjalli 12:32?

S: Í grísku stendur einfaldlega að Jesús dregur "alla". Það segir ekki beinlínis að Jesús dregur "alla menn" eða "alla menn". Þrjár skoðanir eru til.

Faðirinn dregur hvern einstakling: Við erum svo syndug að enginn getur komið til Föðurins nema Faðirinn dregur hann (gerir honum kleift). Hins vegar dregur Faðirinn alla. Þegar í Jóhannesarguðspjalli 6:37 og 6:39 stendur að allir þeir sem Faðirinn gefur Jesú muni koma til hans, dregur Faðirinn alla, en gefur Jesú aðeins þá sem hann fyrirþekkti (og þannig fyrirfram ákvað) að kæmu til Jesú. Hins vegar brýtur þessi túlkun á augljósri merkingu Jóhannesarguðspjallsins 6:64-65, sem gefur til kynna að það að Faðirinn þurfi að draga fólk hafi verið ástæða þess að sumir trúðu ekki.

Jesús dregur að utan en Faðirinn velur innra með: Jesús dregur bæði útvöldu og vantrúaða til sín. Bæði útvöldu og vantrúaðu taka ákvörðun um hvort þeir treysti Jesú eða ekki. Hins vegar fyrirframákvað Faðirinn útvöldu, og því er það aðeins útvöldu sem Faðirinn dregur.

Allir mannflokkar, bæði Faðirinn og Jesús, draga aðeins hina útvöldu. Að ekki allir einstaklingar séu dregnir er kalvínista­skoðun, sem er boðuð í New Geneva Study Bible, bls. 1688.

Sjá einnig fyrri spurningu fyrir frekari upplýsingar.

F: Í Jóhannesarguðspjallinu 6:45, þar sem allir sem eru kenndir af Guði koma til Jesú, þýðir það þá að allir sem aldrei heyrðu um Jesú hafi ekki haft tækifæri til að komast til himnaríkis?

S: Biblían segir það aldrei. Þvert á móti sýnir Hebreum 11 að Ábel, Enok, Nói og margir aðrir virtust aldrei hafa heyrt um Jesú (á meðan þeir voru á jörðinni), en þeir fóru sennilega til himnaríkis. Tveir aðrir þættir koma til greina í svari:

2. Börn sem deyja heyra aldrei um Jesú. Biblían segir aldrei að þau sem eru undir ábyrgðaraldri fari til helvítis.

3. Jesús sagði hins vegar í Jóhannesarguðspjallinu 8:24 að allir sem hafna honum muni vissulega deyja í syndum sínum.

Sjá einnig umfjöllun um Jóhannesarguðspjallið 3:36 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Jón 6:50-51, þar sem sá sem étur himinbrauðið (Jesús) mun lifa að eilífu og ekki deyja, af hverju deyja kristnir menn samt?

S: Þetta má skilja á tvo vegu.

1. Kristnir munu lifa að eilífu á himnum og munum við þannig ná ástandi þar sem dýrðarlíkamar okkar munu aldrei deyja. Sjá Believer's Bible Commentary, bls. 1505, fyrir frekari upplýsingar um þetta atriði.

2. Auk þess, þótt líkama okkar deyi einu sinni, deyja andar okkar aldrei frá því að við trúum fyrst. Opinberunarbókin kallar eldvatnið annan dauða.

Líkamleg dauða er "aðeins smáatriði" borið saman við annaðhvort eilíft líf eða annan dauða. Þessi vers er mikilvæg til að segja okkur að þegar trúmaður fer til himna, er engin ótti um að hann eða hún muni syndga og falla.

Spurning: Í Jónasi 6:51-56, hvað átti Jesús raunverulega við hér?

S: Það eru að minnsta kosti þrjár skoðanir.

1. Jesús gefur trúuðum andlegan næringu

The Believer's Bible Commentary: Nýja testamentið, bls. 297, bendir á að þar sem Drottins kvöldmáltíð kom ekki fyrr en ári síðar, vísi þetta til andlegrar fæðu og drykkjar sem Jesús myndi gefa trúaða.

2. Dæmi um andlegan samruna

Jesús var að tala við mannfjöldann, sem á þessum tíma vissi ekkert um Drottins kvöldmáltíð, eins og New Geneva Study Bible, bls. 1673, bendir á. Í bókinni Hard Sayings of the Bible, bls. 498-500, er skýrt sagt að þetta sé sú skoðun, en þar er einnig lagt til að henni verði blandað saman við þriðju skoðunina.

3. Auk beggja þeirra fyrri, fyrirboð um Drottins kvöldmáltíð

Þegar Jesús sagði "…þetta brauð, sem ég mun gefa fyrir líf heimsins, er hold mitt", var hann að spá fyrir um dauða sinn á krossi. Á sama hátt var Jesús að spá fyrir um að þau myndu minnast þess í Drottins kvöldmáltíð.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1505 fyrir frekari umfjöllun um þessa sýn. Í Hard Sayings of the Bible bls. 498–500 er lagt til að sameina þessa sýn við þá fyrri, þar sem Jóhannes skráir ekki síðustu kvöldmáltíðina, og þetta væri hans samsvarandi kenning um mikilvægi samveru.

Málin hér eru nokkuð svipuð túlkunarmálum um "vatn og anda" í Jóhannesarguðspjallinu 3:5.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 6:52–56, af hverju skýrði Jesús ekki ruglinginn hjá mannfjöldanum?

S: Jesús vildi greinilega segja þessi orð á þennan hátt og sýndi enga undrun yfir því að sumir yfirgáfu hann á þessum tímapunkti. Að tala við gyðing um að drekka blóð hefði hljómað móðgandi fyrir þá. Hver og einn hafði val um hér. Þeir gátu treyst Guði, en aðeins að því marki sem þeir algerlega skildu, eða þeir gátu treyst Guði algjörlega, vitandi að Guð myndi vera og gera hluti handan skilnings þeirra. Eins og einn kristinn maður sagði, eigum við ekki að móðgast af því sem er óútskýrt í " ". Þar sem farísearnir hlustuðu á orð hans einungis til að andæfa þeim, gaf Jesús þeim eitthvað til að festa sig í.

Ritningin gefur ekki öll skýringar á því hvers vegna Jesús talaði svona, en hér er ein tilgáta. Fólk sem sá kraftaverkin gæti trúað á Jesú, hvort sem það vildi fylgja Guði eða ekki, því það hafði lifandi sönnunargögn beint fyrir augum sér. Jesús drap einnig vonir þeirra sem litu á hann sem pólitískan messías. Jesús talaði svona svo að þeir sem vildu fylgja honum, á hans forsendum, myndu síðar skilja, og þeir sem vildu ekki fylgja hefðu afsökun til að hverfa burt.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 6:53a, var Jesús að kenna að brauðið breyttist í raun í líkama hans, eins og rómversk-kaþólska kirkjan kennir og kallar það umbreytingu (transubstantiation)?

A: Nei, því að Jesús (og líka Páll) notaði oft myndlíkingar. Til dæmis erum við líkami Krists, en við verðum ekki líkamlega að líkama Krists. Jesús kallaði einu sinni Pétur Satan, en það þýðir ekki að Pétur hafi breyst í Satan; heldur var Satan að nota orð Péturs til að freista Jesú. Þegar Jesús sagðist vera vínið í Jóhannesarguðspjallinu 15:1, breyttist hann þá líkamlega í vínvið? Var Jesús að halda "annarri líkama" sínum í höndunum? – aðeins í myndlíkingu. Þetta er meira en smáatriði, því afleiðingarnar ákvarða hvort einhver telji sig eiga að dýrka brauð og vín eða ekki.

Sjá When Cultists Ask bls. 168-173 og When Critics Ask bls. 412-413 fyrir ítarlegri svör.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 6:60-66, af hverju virðist Jesús nánast örlagatrúarlegur hér? - Ef þeir koma, þá koma þeir. Ef þeir koma ekki, þá koma þeir ekki.

S: Jesús var ekki örlagatrúarmaður, en hann þekkti vel takmörk orða. Ef einhver vill aldrei treysta lífi sínu Krist, mun hann eða hún aldrei geta sætt sig við það sem ekki er hægt að sýna fram á sem satt eða falskt. Ef fólk vill ekki fylgja sannleikanum, mun það nánast alltaf geta fundið einhverja afsökun fyrir að gera það ekki.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 6:67, af hverju prófaði Jesús tólf lærisveinana með því að spyrja hvort þeir ætluðu einnig að yfirgefa hann?

A: Jesús vissi að þeir myndu ekki yfirgefa hann, en hann spurði spurninguna af að minnsta kosti tvennum ástæðum. Hann vildi að þeir fengju tækifæri til að fara; þá myndi þeim verða ljóst að dvöl þeirra var þeirra eigin ákvörðun. Í öðru lagi vildi hann að þeir stigu til baka og tækju þá ákvörðun aftur, eða réttara sagt endurgerðu hana. Þeir þurftu að "draga línu í sandinn" og ákveða hvort þeir ætluðu að leggja allt í sölurnar með Jesú, þykkt og þunnt. Á svipaðan hátt lét Naomi Rút í bók Rut 1:15-18 taka ákvörðun. Auðvitað vissi Jesús, eins og fram kemur í Jóhannesarguðspjallinu 6:70, fyrirfram hver ákvörðun þeirra yrði, en þeir þurftu samt að taka hana.

Þegar einhver eins og Pétur tók ranga ákvörðun með því að neita Kristi, gat Kristur endurreist Pétur í Jóhannesarguðspjallinu 21:15-19. Ef þú stendur frammi fyrir ákvörðun sem þú þarft að taka og klúðrar henni, þá skaltu ekki halda þig frá Guði vegna sektarkenndar, heldur snúa aftur til Guðs til að fá fyrirgefningu.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 6:70, þar sem Jesús valdi tólf lærisveina og Júdas var einn þeirra, var Júdas þá einn af hinum útvöldu sem Jesús hafði valið?

A: Nei. Eins og aðrir menn hafði Jesús frelsi til að taka margar ákvarðanir. Ákvörðun Jesú um að borða ákveðna fíkju gerir þá fíkju ekki að einum hinna útvöldu. Á sama hátt var val Jesú á tólf lærisveinunum öðruvísi en valið á hinum útvöldu sem fara til himnaríkis.

Sp.: Í Jóh 7:5, hverjir eru "bræður" Jesú sem trúðu honum ekki?

S: María var mey, og Jósef þekkti ekki Maríu þegar Jesús fæddist, og Jósef átti enga samveru með Maríu "þangað til hún fæddi son", samkvæmt Matteusi 1:25. Matteus 12:46; 13:55-56; Markús 6:3-4; Jóhannesarguðspjallið 2:12; Postulasagan 1:14; 1. Korintubréf 9:5 nefna einnig bræður Jesú, og Páll nefnir "Jakob, bróður Drottins" í Galatabréfinu 1:18,19. Í bókinni 1001 Bible Questions Answered, bls. 39–40, er einnig bent á messíaspsalmin 69:7–9 þar sem segir: "bræður … börn móður minnar".

Ef þeir hefðu trú á Jesú, myndi þeim einungis þykja eðlilegt að Jesú opinberaði eitthvað núna. Hins vegar segir þessi vers að á þessum tíma trúðu þeir EKKI á Jesú, svo athugasemd þeirra er óumdeilanleg: "Ef þú heldur virkilega að þú sért Messíasinn, myndir þú sýna öllum það núna."

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 7:7 hataði heimurinn þá ekki lærisveinana, eða hataði heimurinn þá í Jóhannesarguðspjalli 15:20-21?

S: Tveir punktar til að íhuga í svari.

Í Jóhannesarguðspjalli 7:7 voru lærisveinarnir enn að læra og heimurinn hataði þá ekki enn, því þeir voru ekki enn stöðugt að boða að snúa sér til Jesú. Gyðingar og Rómverjar höfðu ekki enn náð því stigi að vilja ofsækja kristna.

Í Jóhannesarguðspjallinu 15:20-21 spáði Jesús að tíminn myndi brátt koma þegar heimurinn myndi hata þá vegna þess að þeir tilheyrðu Kristi.

Spurning: Í Jn 7:8, af hverju sagði Jesús að hann væri ekki farinn eða ekki enn farinn á hátíðina?

S: Fimm atriði til að íhuga í svari.

1. Sumar handrit segja "ekki fara". Þessi handrit eru meðal annars Sinaiticus, Cantabrigiensis, bohairískt koptneskt, armenskt og Diatessaron.

2. Önnur handrit, svo sem Bodmer II (125–175 e.Kr.), Bodmer 14,15 (3. öld) og Vaticanus, segja "ekki enn".

3. Jafnvel þótt maður þekki nákvæmlega grísku textana, má ekki leggja of mikið í hin nákvæmu orð, því ekki er vitað hvort Jesús var að tala hér á grísku eða arameísku.

4. Óháð því var Jesús ekki að gefa loforð, heldur að lýsa fyrirætlunum sínum, svo hvorugur handritatextinn er verri.

5. Kannski þjóna handritabreytingarnar tilgangi Guðs. Þær gætu sýnt okkur hvernig við eigum ekki að taka orð ritninganna of bókstaflega.

Spurning: Í Jn 7:8, af hverju sagði Jesús hér að tími hans væri ekki enn kominn?

S: Það var ekki enn kominn tími fyrir Jesú að hefja opinbera þjónustu sína, sem endaði með því að hann dó á krossi fyrir syndir okkar.

Spurning: Í Jóh 7:10, af hverju breytti Jesús augljóslega um skoðun og fór til Jerúsalem, eftir að hann hafði sagt bræðrum sínum að hann væri ekki að fara?

S: Jesús braut ekki loforð, heldur breytti Jesús áliti sínu um það sem hann ætlaði að gera. Á bak við þessa einföldu svörun felst þó mikilvæg lærdómur. Munur er á yfirlýsingu um fyrirætlanir og loforði.

Bókin When Critics Ask, bls. 414, gefur annað svar. Bræður Jesú vildu að hann færi til Jerúsalem og "kynnti sig opinberlega sem Messíasinn". Jesús fór reyndar þangað síðar, en ekki á þann hátt sem bræður hans lögðu til.

Sp.: Í Jn 7:13, hvers vegna óttuðust menn Gyðinga? Þeir voru allir Gyðingar!

S: Fólkið hér óttaðist gyðingayfirvöldin. Það er oft skynsamlegt að greina á milli trúar og siða almennings og opinberrar trúarfræðslu. Ennfremur, Matteus og Markús, sem voru skrifuð fyrir gyðinglegan lesendahóp, gera greinarmun á gyðingum sem eru farísear og sadúsear. Jóhannes, sem virðist skrifa aðallega fyrir heiðingjalega [ógýðinglega] lesendur, gerir yfirleitt engan greinarmun, heldur kallar þá einfaldlega gyðinga. Jóhannes nefnir farísea aðeins í Jóhannesarguðspjallinu 3:1.

S: Í Jn 7:17, fara allir sem kjósa að gera vilja Guðs til himna? - jafnvel hindúar, múslimar, búddistar o.s.frv.

S: Eins og Kain, sonur Adams, lærði, þiggur Guð ekki öll fórnargjafir sem honum eru færðar. Eins og 1. Korintubréf 10:20 sýnir, verður þú að minnsta kosti að færa fórnargjafir þínar til hins sanna Guðs. Margir einbeita sér að því hvernig aðrar trúarbrögð kenna ranga kenningu og "rugla fólk í kollinn". Jafn mikilvægt er að þau deyfðu löngun fólks til að sækjast eftir því besta og "rugla hjarta þeirra".

1. Í sumum trúarbrögðum, þar á meðal sumum formum hindúisma, er að gera gott ekki markmið. Markmiðið er heldur að upplifa bæði gott og illt. Sjá næstu spurningu til sönnunar á þessu.

2. Í sumum trúarbrögðum, þar á meðal búddisma og hindúisma, vilja þeir ekki lifa að eilífu á himni. Markmið þeirra er að losna við óæskilegan endurfæðingahring og komast til Nirvana í búddisma, eða sameinast eilífri loga í vedískum hindúisma.

3. Í sumum trúarbrögðum skiptir sannleikurinn ekki máli. Hindúismi er talinn trúarbragð þar sem "lögmál mótsagnarinnar" er ekki mikið mál.

S: Í Jn 7:17, hvað kennir hindúismi, sem er falskur trúarbragð, um að gera gott?

S: Hún kennir að minnsta kosti tvær mjög ólíkar hluti.

Blessaðir eru þeir sem gera gott. "Góða er eitt; það ánægjulega er annað. Þessi tvö, sem eru ólík að markmiðum, hvetja bæði til athafna. Blessaðir eru þeir sem kjósa hið góða; þeir sem kjósa hið ánægjulega missa markmiðið." Katha Upanishad bls. 16

Á hinn bóginn…

1. "Vitið að öll tilverustig – hvort sem þau eru af góðvild, ástríðu eða fáfræði – birtast með orku minni. Ég er, að vissu leyti, allt, en ég er sjálfstæður. Ég er ekki undirorpinn efnislegum eðliskraftum, því að þeir eru, öfugt, innan meða. Heilluð af hinum þremur eðliskraftum [gæsku, ástríðu og fáfræði], þekkir heiminum öllum mig ekki, sem er umfram eðliskraftana og óþrýtandi." Bhagavad Gita 7.12-13 bls. 379-380.

2. "Jafnvel þótt maður fremji það mesta sem viðbjóðslegt er, ef hann stundar guðsdýrkun, skal hann teljast heilagur, því hann er rétt staðsettur í ákveðni sinni." Bhagavad Gita 9.30 bls. 494

3. "Skrifað er: 'Sá sem þekkir gleði Brahman, sem orðin geta ekki lýst og hugurinn nær ekki til, er laus við ótta. Hann er ekki í angist yfir hugsuninni: 'Hvers vegna gerði ég ekki það sem rétt var? Hvers vegna gerði ég það sem rangt var?' Sá sem þekkir gleði Brahman, með því að þekkja bæði gott og illt, rís yfir bæði.' Taittiriya Upanishad bls. 58.

4. "Synir mínir drepa óvini sína og dóttir mín er keisaraynja, og ég er algjörlega sigursæl. Rödd mín er æðst í eyrum eiginmanns míns. Fórnargjöfina sem Indra gerði og varð þar með dýrleg og æðst, hana hef ég gert fyrir ykkur, ó guðir. Ég er sannarlega orðin algerlega án keppinauta. Án keppinauta, morðingi keppinauta, sigursæl og fremst, hef ég gripið til mín aðdráttarafl hinna kvennanna eins og það væri auðæfi fljótfærra kvenna." Þessi blanda af tilbeiðslu og snemma hindú "fjölskyldugildum" er úr Rig Veda 10.159.3-5.

Spurning: Í Jn 7:18 er Jesús að segja að engin óréttlæti sé í öllum þeim sem leita dýrðar Föðurins?

S: Nei, heldur er Jesús óbeint að vísa til sjálfs sín og segja að engin rangsæld sé í honum.

S: Í Jn 7:28, hvers vegna prédikaði Jesús í Musterinu, þar sem hann fór leynilega til Jerúsalem í Jn 6:10 til þess að ekki yrði tekið eftir honum?

S: Ef Jesús hefði farið opinberlega sem einstaklingur hefðu yfirvöldin getað handtekið hann auðveldlega. Hins vegar, þegar hann var kominn þangað, meðan Jesús var í miðju stórs og samúðarfulls mannfjölda, hefðu þau ekki getað handtekið hann. Þau hefðu viljað bíða þar til sem fæstir aðrir voru til staðar. Jesús og lærisveinarnir dvöldu nóttina fyrir utan Jerúsalem á stað þar sem enginn myndi finna þá – nema þeir væru sviknir.

S: Í Jh 7:38-39, "hvar í ritningunni stendur 'Lífsvatnsstrómar munu flæða úr brjósti hans'?"

Fornar bókmenntir gerðu ekki greinarmun á nákvæmri tilvitnun, parafrasi af einni setningu og parafrasi af almennri hugmynd sem felur í sér fleiri setningar. Í New Geneva Study Bible, bls. 1676, segir að þótt þetta sé ekki nákvæm tilvitnun úr nokkru ritningu Gamla testamentisins, geti það verið almenn vísun til bæði Jesaja 44:3 og Esekíel 36:25-27.

Samkvæmt Evangelical Commentary on the Bible bls. 857 og Believer's Bible Commentary bls. 1512 höfðu Gyðingar sið að flytja vatn frá Gíhon-uppsprettunni/Silóam-pottinum og hella því í silfurfat við brennifórnaraltarið á meðan á söng sálma 113–118 stóð. Á áttunda degi gerðu þeir þetta ekki.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 7:38-39, hvernig flæða lindir lifandi vatns frá Jesú?

A: Eins og vatn gefur líf, vöxt, hreinsun og slökkvir þorsta, gefur Jesús okkur það andlega. Það er Heilagur Andi samkvæmt Jóhannesarguðspjallinu 7:39.

Q: Í Jóhannesarguðspjallinu 7:39, var Heilagur Andi til í heiminum áður en Jesús kom til jarðar?

A: Já, en á takmarkaðri hátt. Á tímum Gamla testamentisins var Heilagur Andi með spámönnunum, en venjulegur trúmaður þá hafði ekki Heilagan Anda.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 7:46, hvað merkir grískan textann nákvæmlega hér?

S: Í Jóhannesarguðspjalli 7:46 er gríska textans hér mjög áréttuð. Þó að "Enginn hefur nokkru sinni talað svona…" (NIV) sé nákvæm þýðing, er nákvæmari þýðing "aldrei hefur maður talað á þennan hátt…" (Wuest), "Aldrei talaði maður svona" (The Bible Knowledge Commentary : New Testament bls. 302), eða "Aldrei talaði nokkur maður á þennan hátt" (The Expositor's Bible Commentary bindi 9 bls. 88).

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 7:51-52 er ég ekki viss um að ég hefði getað komist að öllu sem ég átti að gera ef ég hefði lifað á tímum Krists. Er það nauðsynlegt?

S: Þó að þú hefðir kannski ekki áttað þig á öllu sjálfur þá, hver segir að við getum áttað okkur á öllu sjálf í dag? Þess vegna þurfum við að biðja Guð um hjálp og við þurfum aðstoð hvert annars. Allir, ef þeim er skilið eftir sjálfum sér, geta komið með nokkrar heimskulegar og kjánalegar skoðanir. Við þurfum Guðs hjálp og hvert annars til að veita aðstoð og leiðréttingu.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 7:52, var Jesús frá Betlehem í Júdeu eða frá Nazaret í Galíleu?

A: Bæði; Jesús fæddist í Betlehem í Júda og ólst upp í Názaret í Galíleu.

S: Í Jóh 7:52, af hverju sögðu þeir að enginn spámaður hefði nokkurn tíma komið frá Galíleu, þegar Jónas kom frá þeirri héraðshluta, Gat-Hepher, um þrjár mílur frá Názaret? (Vafasama Asimov's Guide to the Bible, bls. 971, nefnir þetta.)

S: Athugið að ræðumennirnir voru vantrúaðir Gyðingar. Þó að Jónas hafi líklega komið frá Gat-Hepher í Názaret er það ekki víst. Biblían segir ekki "enginn spámaður hefur nokkurn tíma komið frá þeirri Galíleu". Heldur sögðu þeir: "enginn spámaður hefur nokkurn tíma komið frá Galíleu." Ræðumennirnir sem höfnuðu Jesú voru hér sennilega ekki á réttu máli.

Hvers vegna talaði Jesús eins og hann gerði? Hann var ekki bara að reyna að valda usla til þess að valda usla, og hann var vissulega ekki að gera það bara til að auka vinsældir sínar. Sumir gætu haldið að Jesús hefði átt að bregðast við af meiri kurteisi. En það virðist sem Jesús hafi verið að ýta fólkinu á að taka ákvörðun, hvoru sem er. Þeir héldu því fram að þeir hafnuðu Honum af allra veikulegustu ástæðum. Ef Jesús hefði gert eitt annað kraftaverk fyrir þau til að sjá, eftir öll hin kraftaverkin, hefði það skipt miklu máli? Nei. Málið snerist ekki um skort á upplýsingum eða skort á réttindum, málið var að fá þau til að taka ákvörðun.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 8:3-4, af hverju leiddu farísearnir konuna sem gripin var á staðnum í framhjáhaldi til Jesú en ekki manninn?

S: Þetta er góð spurning, sérstaklega þar sem 5. Mósebók 22:22-24 segir að báða skyldi leiða til dóms. Það virðist sem þeir hafi haft minni áhuga á því að karlinn sætti réttlæti en konan. Eða kannski höfðu þeir engan áhuga á réttlæti, heldur einungis á því að gildra Jesú. Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 372, When Critics Ask bls. 415, og Josh McDowell (í erindi) tóku einnig eftir þessari ólögmæti.

S: Sýnir Jóhannesarguðspjallið 8:3-4 að Jesús hafi ekki samþykkt dauðarefsingu?

S: Nei, en málsmeðferðin var ekki réttmæt, þar sem karlmaðurinn var ekki einnig leiddur fram. Sjá fyrri spurningu fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Jn 8:3-4, hvar í Gamla testamentinu er kveðið á um að konan skuli steinast til dauða fyrir hórdóm (þetta var spurt af múslimi)?

S: Dauðarefsing var fyrirhuguð fyrir framhjáhald í 3. Mósebók 20:10 og 5. Mósebók 22:22-24. Framkvæmd hennar, steyping, er tilgreind í 5. Mósebók 22:24 í dæmi um mann sem liggur hjá mey sem trúlofuð er manni í borginni.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 8:6, í sögunni af hórdómskonunni, hvað skrifaði Jesús í sandinn?

S: Sex atriði til að íhuga í svari.

1. Flest handrit Biblíunnar segja "skrifaði á jörðina". Þar á meðal eru Cantabrigiensis, Býsantínski lestrarskráin, bohairíska koptíska handritið og önnur.

2. Hins vegar segja armensku handritin (5. og 9. öld): "skrifaði á jörðina syndir hvers og eins þeirra".

3. Hins vegar vantar þennan hluta í Jóhannesarguðspjallinu í öðrum handritum og hjá öðrum höfundum. Þar á meðal eru: Bodmer 2, Bodmer 14,15, Sinaiticus, Vaticanus, Alexandrinus, Sahidic Coptic, Gothic, Diatessaron.

4. Ef gert er ráð fyrir að flest handritin séu rétt, þegir ritningin um hvað Jesús gerði með stafinn á jörðinni. Í Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 371-373 segir að hvað sem það var, þá sannfærði það þá um eigin syndir. Sumir velta því fyrir sér að Jesús hafi verið að skrifa niður syndir þeirra, eða nöfn ástkvenna sumra þeirra.

5. Þær komu aðeins með konuna sem gripin var á staðnum; þær komu aldrei með manninn. Kannski voru sumir af mönnunum sem konan hafði framist með í mannfjöldanum.

6. Á hinn bóginn segir í Now That's a Good Question, bls. 586–587, að ekki aðeins vitum við það ekki, heldur vitum við ekki með vissu að Jesús hafi skrifað neitt. Hann gæti hafa verið að fikta við að skrifa á meðan hann hugsaði. Hins vegar var eitthvað sem fékk alla karlmennina til að yfirgefa svæðið skyndilega.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 8:11, þar sem Jesús fylgdi Móse lögunum, af hverju dæmdi hann ekki konuna?

S: Í svari eru tvö atriði sem þarf að huga að.

Jesús var ekki skyldugur til að beita konuna refsingu sem hann vissi að var sek, vegna þess að 1) Jesús var ekki stjórnvaldshöfðingi í þessu máli, 2) Jesús var sá sem gaf lögin, og 3) málsmeðferðin var ekki rétt, þar sem karlmaðurinn var ekki leiddur fram einnig.

Hins vegar fylgdi Jesús í raun og veru Móse lögunum. Það þurfti að vera ákærandi, en engir ákærendur voru til staðar. Auk þess var allt málsatvik undarlegt, þar sem hún hafði verið gripin á staðnum, en enginn maður var leiddur fram.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 8:12, hvernig er Jesús ljós heimsins?

S: Ljós er ómissandi fyrir líf okkar. Það dregur ekki aðeins að fólki, heldur kemur það í veg fyrir að menn hrasa í myrkrinu, gerir okkur kleift að rannsaka okkur sjálf, þekkja hvert annað og njóta fegurðar. Jafnvel þá vissu menn að án ljóss vaxa innanhússplöntur ekki. Jesús er okkur mikilvægari en jafnvel líkamlegt ljós.

Q: Í Jn 8:13-14, af hverju héldu farísearnir því fram að Jesús, sem bar vitni um sjálfan sig, hefði ekki gilt vitni?

S: Ef einhver gerir fullyrðingu án sönnunargagna er hún vafasöm. Jesús taldi það skrýtið að reyna að beita því um sig. Eftir allt saman vitnaði Faðirinn, að vissu leyti, fyrir alla um Jesú, með spádómunum sem skrifaðir voru hundruð til þúsund árum fyrr, og með því að láta Jesú framkvæma mörg kraftaverk á þeim tíma.

Q: Í Jón 8:14-18, hvers vegna svaraði Jesús faríseunum eins og hann gerði?

S: Það eru líklega margar ástæður.

1. Sem hluti af þeirri menningu skildi Jesús almennt fordóma faríseanna.

2. Jesús skildi þessa farísea sem einstaklinga.

3. Jesús talaði oft í myndlíkingum af fúsum og frjálsum vilja (Jóhannesarguðspjallið 16:25, 29).

4. Það gæti verið miskunnsamlegt að segja ekki of mikið við þá sem hafnuðu Honum, eins og 2. Pétur 2:21-22 og Jóhannesarguðspjallið 15:22-25 sýna.

Einnig í Jn 8:17 sagði Jesús "yðar lögmál" vegna þess að samband Jesú við lögmálið var öðruvísi en þeirra, rétt eins og Jesús kallaði "mín faðir" og "yðar faðir" en ekki "okkar faðir" nema þegar hann kenndi þeim Faðursbænina.

Spurning: Í Jn 8:17 og Jn 10:34 sagði Jesús "yðar" lögmál?

S: Þrír þættir til að íhuga í svari.

Í Jóhannesarguðspjalli 8:17 nefnir Aland's Greek New Testament (1975) engar grískar handritgerðir sem segja "lög ykkar". Þær segja "lögin"

Um Jóhannesarguðspjallið 10:34 segja flest handrit "lögin". Þar á meðal eru: Bodmer II 125–175 e.Kr., Bodmer 14, 15 frá byrjun 3. aldar, Sinaiticus, Vaticanus, Alexandrinus, bysantínskur lestrarskrá, sahídískt koptneskt, bóhírískt koptneskt, gotneskt, armenískt, Athanasius

Hins vegar segja sum handrit á Jóhannesarguðspjallinu 10:34 "lög ykkar". Þar á meðal eru Chester Beatty I Papyrii 100-150 e.Kr., Sinaiticus (leiðréttur), Cantabrigiensis, og rithöfundarnir Tertullían (198-220 e.Kr.) og Hilari af Poitiers (355-367/368 e.Kr.).

Sp.: Í Jn 8:18-19 var Jesús að tala um föður sinn, svo hvað er að því að spyrja Jesú hvar faðir hans væri?

S: Þó að Jesús hafi verið að tala um Guð föðurinn á himnum, var spyrjandinn það ekki. Spyrjandinn var að ásaka Jesú um að hafa fæðst ólöglega. Spyrjandinn var ekki að leita svars frá Jesú; hann vildi bara minna mannfjöldann á "óvissu" um fæðingu Jesú til að gera hann tortryggilegan í augum mannfjöldans. En hann setti það fram sem spurningu svo hann liti ekki eins augljós út í því sem hann var að reyna að gera.

S: Í Jóh 8:24, 58, Jóh 13:19 og Jóh 18:5, 6, auk "Ég er", hvaða aðrar titla deila Faðirinn og Jesús?

S: Hér er hluti af lista yfir titla Guðs í Gamla testamentinu og titla Jesú í Nýja testamentinu.

Spurning: Í Jóh 8:29, hvernig gæti Faðirinn [með öðrum orðum] aldrei yfirgefið Jesú, þar sem Jesús sagði "Guð minn, Guð minn, hvers vegna hefur þú yfirgefið mig" í Mt 27:26 og Mk 15:34?

S: Jóhannesarguðspjallið 8:29 segir EKKI að faðirinn myndi aldrei yfirgefa Jesú. Þar stendur: "hef ekki yfirgefið mig" (eða "yfirgaf mig ekki"). Faðirinn yfirgaf Jesú vissulega á krossinum, en á hinn bóginn sagði Jesú þegar hann dó: "Í hendur þínar fel ég anda minn." í Lúkasarguðspjallinu 23:47.

S: Í Jn 8:31, er það að halda áfram í orði Jesú skilyrði til að vera lærisveinn Jesú?

S: Það er sönnun, ekki forsenda. Hliðstæðan getur hjálpað til við að svara þessari spurningu. Er öndun skilyrði fyrir því að vera á lífi? Öndun er sönnun þess að maður sé á lífi. Hins vegar, þótt hægt sé að framkvæma gervíöndun endalaust á líkama, mun það ekki gera hann lifandi. Ennfremur getur lifandi einstaklingur haldið andanum í nokkrar mínútur, en þá finnur hann fyrir sterkum þrýstingi til að anda aftur og gerir það.

Á svipaðan hátt er það að halda áfram í hlýðni við orð Jesú sönnun nýs lífs í Kristi. Ókristinn maður getur fylgt sömu boðorðum um tíma, en það þýðir ekki að hann hafi beðið Jesú að vera Drottinn og Frelsari lífs síns. Kristinn maður gæti valið að hlýða ekki Jesú um tíma, en ef hann er sannarlega frelsaður mun hann finna sterka löngun til að snúa aftur til Krists og mun gera það.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 8:32, hvað átti Jesús við með "ég mun gjöra yður frjálsa"?

S: Jesús frelsar okkur á að minnsta kosti fjórum dásamlegum vegu.

Dómslega: Guð lýsir öllum syndum okkar sem "fullgreiddum" vegna gjafar Jesú sem dó á krossi

Í þessu lífi erum við frelsuð frá þrældómi syndarinnar og þvinguninni til að syndga.

Eilíft verðum við leyst frá öðru dauðanum og munum lifa að eilífu með Guði, án ótta við að falla.

Dag frá degi getum við lifað lífi vonar, kærleika og gleði í frelsi Krists.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 8:37, hvernig getur það verið að þeir höfðu engan sess í hjörtum sínum fyrir orð Jesú?

S: Jesús gaf mjög viðeigandi lýsingu. Í þeirra sérkennilegu rökhugsun var enginn staður fyrir að Messías kæmi meðal þeirra. Þeir höfðu engan vilja í hjörtum sínum til að sjá Messías. Þeir ætluðu sér ekki að bíða eftir Messías, né að fylgja Honum ef hann kæmi og samræmdist ekki óskum þeirra. Þeir voru ókenndir, ekki vegna þess að þeir gætu ekki skilið, heldur vegna þess að þeir vildu ekki skilja; þeir voru ekki ófærir, heldur óviljugir.

Jesús var ekki einungis að gagnrýna niðurstöður þeirra. Heldur gagnrýndi hann áhugaleysi þeirra fyrir að komast að sannleikanum.

Í dag geta kristnir menn sem leita sannleikans hugsað naíflega að allir aðrir, hvort sem er á réttan eða rangan hátt, séu einnig að leita sannleikans. Margir verða fyrst að vilja finna sannleikann áður en það að finna hann gagnast þeim nokkru.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 8:44, af hverju sagði Jesús fólki sem lagði mikla áherslu á ættir sínar að faðir þeirra væri djöfullinn?

S: Ég geri ráð fyrir að það hafi verið vegna þess að Jesús tók aldrei námskeiðið "Hvernig á að vinna vini og hafa áhrif á fólk". Pólitískur rétttrúnaður Jesú er hér mjög vafasamur, eins og annars staðar.

Alvarlega, Jesús var mun meira áhyggjufullur um þá og eilífa örlög þeirra en hvort þeim líkaði orð hans eða ekki.

Í dag er ein af ástæðunum fyrir því að sumir kristnir menn (ég þar á meðal) hafa verið sekir um að deila ekki fagnaðarerindinu eins mikið og þeir ættu að gera sú að þeir elskuðu vináttuna meira en þeir hugsuðu um vininn.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 8:47, hvernig heyra þeir sem eru Guðs orð Guðs?

S: Þeir sem eru af Guði heyra orð Guðs á tvennan hátt.

Trúendur hafa þegar heyrt orð Guðs, tekið því með gleði og treyst lífi sínu Guði.

Hin útvöldu kunna að vera ekki bjargað enn. Hins vegar merkir hugtakið "útvöldu" að þau muni verða bjargað fyrr eða síðar.

Q: Í Jn 8:48, af hverju reyndu þeir að móðga Jesú með því að saka hann um að vera samaritani?

A: Þeir myndu sjá þetta sem mikla móðgun, og Jesús myndi greinilega skilja hvað þeir voru að gefa til kynna um hversu lítils þeir metu hann. Hins vegar taldi Jesús þessi orð ekki móðgun, og hann virðist ekki einu sinni hafa nennti að svara þessu.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 8:50 hvernig er Faðirinn dómari, þar sem í Jóhannesarguðspjallinu 5:22 stendur að Faðirinn dæmi engan, heldur hafi hann falið Syni alla dómgáfu?

S: Fyrst hvað svarið er ekki, og svo svarið. Það eru tvær dómsmeðferðir, hin mikla hvítu hásætisdómurinn og bema-sætisdómurinn hjá Kristi um umbun trúaðra. Það eru mismunandi grísk orð fyrir dóm, sem merkja aðgreiningu og fordæmingu. Hins vegar, þegar litið er á tíð breytinganna, er gríska orðið í báðum versunum það sama: krinei.

Svarið er að fyrir dóm allra manna er Faðirinn æðsti dómari og valdastofnun, en Faðirinn dæmir ekkert nema í gegnum Jesú. Biblían talar eingöngu um að Faðirinn fyrirframákveði okkur, en við erum fyrirframákveðin og frelsuð í gegnum Krist. Jóhannesarguðspjallið 5:22 segir ekki einungis að Faðirinn láti Jesú dæma suma; heldur dæmir Faðirinn ekkert annað en það sem hann hefur falið Kristi.

Svona gerist það í Opinberunarbókinni 20:11-15. Sá sem situr á hinum mikla hvítu hásæti er líklegast Faðirinn. Það eru tvær bækur, bók verkanna og Lífsins bók. Lífsins bók er "Lambsins lífsbók" samkvæmt Opinberunarbókinni 21:27. Faðirinn sendir alla sem ekki eru skráðir í Lambsins lífsbók í eldvatnið.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 8:51, hvernig geta þeir sem varðveita orð Jesú aldrei séð dauða?

S: Sjá umræðuna um Jóhannesarguðspjallið 6:50-51 fyrir svarið.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 8:57 gæti þetta þýtt að Jesús hafi í raun verið um fimmtugur, eins og Irenæus frá Lyon (182–188 e.Kr.) kenndi?

A: Nei. Irenaeus var mikill snemma kristinn kennari, en jafnvel góðir kristnir kennarar geta gert mistök, og Irenaeus var algjörlega rangur hér (Irenaeus gegn villutrú, bók 2, kafli 22.6, bls. 392). Það voru farísearnir sem sögðu að Jesús væri yngri en fimmtugur. Kannski vildu þeir ýkja ungdóm hans. Þegar þú skoðar vers í Biblíunni er afar mikilvægt að greina hver talar.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 8:58, af hverju notaði Jesús hér hið guðdómlega nafn?

A: Jesús var að segja Gyðingum skýrt að hann væri ekki bara spámaður, ekki bara Messías, heldur að Jesús væri Guð sjálfur. Abrahám þekkti þetta nafn, en það var Móse við brennandi runnann (2. Mósebók 3) sem Guð sjálfur opinberaði fyrst alla merkingu nafns síns

S: Merkir Jh 8:58 að Jesús hafi verið til fyrirfram, en hann hafi ekki verið til eilífðar fyrirfram, eins og Vottar Jehóva kenna (Reasoning from the Scriptures 1989 bls. 418)?

S: Nei. Jóhannesarguðspjallið 8:58 segir að Jesús hafi verið til áður en Abraham var fæddur, en það tilgreinir ekki hversu lengi Jesús hafði verið til áður en Abraham var fæddur. Jóhannesarguðspjallið 1:1 segir okkur hins vegar: "Í upphafi var Orðið…", og ekkert var til gert nema í gegnum Krist. Í When Cultists Ask, bls. 173–174, er bent á að þetta sé sami hugtakið sem notað er um Guð Föðurinn, og sú notkun þýðir alls ekki að Guð Faðirinn hafi haft upphafstíma í tilveru sinni.

S: Merkir Jóhannesarguðspjallið 8:58 að allir menn hafi "Ég er"-veru Guðs í sér, eins og New Age-talsmennirnir Mark og Elizabeth Claire Prophet (Lost Teachings of Jesus bls. 87) og Mary Baker Eddy, stofnandi Kristins vísdóms (Science and Health with the Key to the Scriptures bls. 333-334), kenna?

S: Nei. Takið eftir umræðuefni ræðu Jesú og viðbrögðum Gyðinga. Jesús var að tala um sjálfan sig, ekki okkur. Gyðingarnir brugðust neikvætt við því að þeir sáu að Jesús kvaðst sjálfur vera Guð. Enginn í guðspjöllunum og enginn snemma kirkjufræðingur kom með þá hugmynd að Jesús væri að segja að "Ég er" ætti við um alla menn.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 8:59, hvers vegna faldi Jesús, sem er Guð, sig hér?

S: Jesús faldi sig vegna þess að þeir voru að reyna að steina hann. Jesús var Guð, jafnvel á jörðinni, en eins og Filippíbréfið 2:7 sýnir, tæmdi Jesús sjálfan sig af fúsum og frjálsum vilja og gerði sig að engu þegar hann kom til jarðar. Maður getur verið að gera Guðs vilja og falið sig fyrir illgjörningum.

Sp.: Í Jn 9:1, var þessi maður fæddur blindur vegna synda sem hann hafði framið áður en hann endurfæddist, eins og Unity-skólinn í kristni kennir?

A: Ef Jesús hefði sagt: "Þessi maður fæddist blindi vegna synda sem hann framdi áður en hann fæddist í þessu lífi", þá hefði svokallaður Unity-skóli kristni rétt fyrir sér.

Hins vegar sagði Jesús ekki aðeins ekki þetta, heldur sagði hann einnig hið gagnstæða. Raunar má nota þennan vers til að sýna fram á að endurfæðing var ekki þáttur í blindu þessa manns. Nánar tiltekið, þegar Jesús var spurður hvort þessi maður eða foreldrar hans hefðu syndgað, svaraði Jesús: hvorki annar né hinn.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 9:1-3, af hverju var þessi maður nákvæmlega fæddur blindur?

S: Jesús sagði að það væri ekki vegna syndar hans né syndar foreldra hans. Almennt þjást menn í þessu lífi, þar á meðal vegna meðfæddra galla, því við erum fædd sem fallin veru í fallnum heimi. Hins vegar, í þessum manni tiltekna máli myndu blindu augu hans þjóna til að dýrka Guð, þar sem Jesús lækkaði hann, og augu hans yrðu vitnisburður svo aðrir gætu séð sannleikann um Jesú.

Þvert á móti þessu töldu síðar gyðinglegir rabbínar sig hafa allt á hreinu um orsakir sjúkdóma. Dropsy merkti að viðkomandi hefði framið kynsynd; gulu var talin vera óslokkandi hatur, fátækt og niðurlæging merkuðu að viðkomandi hefði stolið syni og lifrarsjúkdómur(?) merkti baknag. Í Shabbath 55a stendur: "Enginn dauði án syndar, engin refsingu án illskuverks."

Sp.: Í Jn 9:4, hvað átti Jesús við þegar hann sagði: "Nóttin kemur þegar enginn getur unnið"?

S: Svarið hefur tvo þætti.

Brátt myndi þessum fasa Guðs verka, þegar Jesús gekk um á jörðinni, ljúka.

Um stund, milli krossfestingarinnar og upprisu, myndu þeir allir verða dreifðir. Þeir myndu ekki starfa aftur í þjónustu, í stórum stíl, fyrr en til hvítasunnu, fimmtíu dögum eftir páska.

Mikilvægast var að Gyðingar voru opnir fyrir að heyra nýja kenningu Jesú, og þessi opnun myndi brátt hverfa eftir fyrstu daga frumkirkjunnar.

Í dag er ennþá nauðsynlegt að hafa tilfinningu fyrir tímasetningu í þjónustustörfum. Lönd opna sig og loka sig fyrir fagnaðarerindinu eftir því hver stjórnmálastjórnin er. Heilar menningarheimar verða opnari og lokaðri eftir efnahag þeirra, fjölmiðlum og öðrum jarðneskum (og ekki einungis jarðneskum) áhrifum.

Sp: Í Jóhannesarguðspjalli 9:6, af hverju mótaði Jesús leir úr spýju sinni, þar sem hann hefði einfaldlega getað talað orðin?

S: Það voru ótal leiðir sem Jesús hefði getað notað til að lækna manninn. Kannski vildi Jesús nota þessa aðferð til að undirstrika að hann, sem orð Guðs, var sá sem skapaði manninn, þar með talið augun hans, úr dufti jarðar. Tæknilega séð endurheimti Jesús ekki sjón hans, því hann hafði aldrei haft sjón frá upphafi. Ein kenning er sú að maðurinn hafi ekki haft augasteina, svo Jesús sem Skapari hafi verið að búa til augasteina. Einnig bönnuðu rabbínsku hefðir að móta leir á hvíldardeginum, og Jesús var að brjóta þær.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 9:7, af hverju sendi Jesús hann til Silóamslaugarinnar?

A: Jesús hefði getað læknað hann strax þar og þá án þess að fara í laugina, og Sílóam var í suðausturhorninu á borginni, nokkuð langt í burtu. Blindur maðurinn, sem líklega lét aðra sjá um allt fyrir sig í lífinu, þurfti að taka frumkvæði og láta einhvern leiða sig að lauginni. Margir í Jerúsalem myndu sjá þennan blinda mann, með leðju í augunum, ganga um borgina til að fara í laug til að verða læknaður. Þetta hefði verið óvenjuleg sjón.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 9:7, af hverju skiptir það máli að orðið yfir laugina, Sílóam, þýði "sendur"?

S: Jóhannes taldi það mikilvægt, því hann bendir sérstaklega á það fyrir okkur. Á einu plani fór maðurinn þangað til að þvo sig því hann var sendur þangað af Jesú. Jesús sjálfur var "sendiherji", sendur af föðurnum. Sem trúaðir erum við "sendir" af Guði á ýmsa staði og í ýmis aðstæður. Guð sendir okkur ekki alltaf á þægilegustu staði, heldur á þá staði sem hann vill að við förum.

Á öðru stigi var eini stóri pollurinn í nágrenninu kallaður Siloam, og "það virðist vissulega óvenjuleg tilviljun" að það skyldi vera þessi orðaleikur þar sem maðurinn var sendur til polls sendu mannsins? – nema að engar tilviljanir eru hjá Guði. Guð getur litið í gegnum og breytt sögunni til að búa til orðaleik, en þessi orðaleikur var ekki til skemmtunar, heldur til að veita enn eina vísbendingu um að Jesús væri sá sem hann sagðist vera. Þó að Jesús hafi verið hluti af sögunni, var hann ekki í raun gerður fyrir söguna; saga var gerð fyrir Jesú.

Q: Í Jn 9:14-16, af hverju sögðu farísearnir að Jesús héldi ekki hvíldardaginn?

A: Þrír þættir til að huga að í svari.

Engin lögmál Gamla testamentisins bönnuðu lækningu, að bjarga lífi dýrs eða mannslífi á hvíldardegi. Engin lögmál sögðu að þú mættir ekki sýna öðrum kærleika og hugsa um þá á þeim degi. Það var einungis þannig að ekki mátti vinna.

Farísearnir bættu við verk Guðs með því að segja að ekki mætti gera margt (til dæmis mátti ganga eina mílu en ekki tvær) og að ekki mætti skapa hluti. Þeir töldu greinilega lækningu vera "sköpun" og því bannaða samkvæmt sinni túlkun.

Í dag, eins og þá, er mjög mikilvægt að greina á milli þess sem Guð sagði og túlkunar þinnar á orðum Guðs, eins og 1. Korintubréf 4:6 og Orðskvæði 30:5-6 sýna.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 9:24, af hverju sögðu farísearnir: "Gefið Guði lofið"?

S: Þetta var alvarleg áminning um að segja sannleikann. Jósúa 7:19 notar svipaða setningu.

Sp.: Í Jn 9:26-27 af hverju spurðu farísearnir aftur? Hvernig greinir maður hvort spurningar einhvers séu einlægar?

S: Á yfirborðinu hljómaði það eins og þeir vildu sannarlega vita, eða að þeir hefðu ekki heyrt í fyrsta sinn. Hins vegar létst ekki einu sinni maðurinn sem var fæddur blindur blekkjast; hann vissi að þetta var bara reykhjúpur. Þeir spurðu ekki vegna þess að þeir vildu komast að sannleikanum; þeir spurðu til að finna einhvern galla eða vankant annaðhvort í vitnisburði mannsins eða gjörðum Jesú.

Ekki er hver spurning einlæg; jafnvel sumar sem bornar eru fram af einlægni eru það ekki, heldur búa að baki þeim önnur markmið.

Einu sinni var ég að tala við mann sem kvaðst vera guðleysingji og spurði um forsjá og frjálsan vilja. Eftir að við höfðum talað í klukkutíma spurði ég hann loks: "Ef ég gæti sýnt þér að Jesús væri sá sem hann sagðist vera, myndir þú þá fylgja honum?" Án nokkurs hika sagði hann: "Aldrei!" Ég vil lifa lífi mínu eins og mér hentar." Hugur minn flakkaði; kannski var það Heilagur Andi eða kannski bara ég. En hugurinn sagði: "Einn klukkutími, bara sóaður." Hvað ef ég hefði spurt hann þeirrar spurningar í upphafi samtalsins, og ef þetta samtal hefði engin áhrif á að hann kæmi til Krists, gætum við þá talað um eitthvað sem myndi hafa áhrif?

Þegar þú ræðir mál við vantrúarmann, ættir þú að spyrja í upphafi hvort það að sjá málið leyst myndi færa þá nær því að leggja trú sína á Krist eða ekki. Ef þeir segja já, skaltu halda áfram. Og í lok samtalsins, ef þeir sjá að málið er leyst, skaltu spyrja þá hvað myndi hindra þá í að halda áfram og gera skuldbindingu við Krist.

Þeir létu eins og þeir vildu vita sannleikann, en þeir vildu ekki einu sinni viðurkenna að sá sem framdi kraftaverk sem aðeins Guð getur gert, gæti verið frá Guði. Svarið frá hinum fyrrverandi blinda er í hnotskurn: "Skömm ykkur!" Stundum, þegar einhver hefur harðnað hjarta, ættum við að segja það líka.

Sp.: Í Jn 9:34, ef barn eða einhver sem við lítum ekki upp til sagði okkur að gera eitthvað og við vissum að það væri rétt, ættum við þá að gera það?

A: Já, þó farísearnir í Jóhannesarguðspjallinu 9:34 hafi ekki litið svo á. En ef við viljum fylgja Guði og gera hið helga, ættum við að gera það sem rétt er óháð því hver segir okkur það. Jakobsbréfið 4:17 segir: "Sá sem þekkir hið rétta til að gera en gerir það ekki, er sekur um synd." Það er engin tilvísun í að þetta megi hunsa ef sá sem segir þér það er barn eða einhver annar.

S: Í Jn 9:34, af hverju sögðu farísearnir að blindi maðurinn væri fæddur í synd?

S: Þeir voru líklega ekki að tjá sig um skoðun sína á mannlegu eðli almennt. Heldur töldu þeir að það að maðurinn fæddist blindur sannaði að hann, ólíkt öðrum mönnum, hefði fæðst í syni. Jesús mótmælti þessari fölsku kenningu í Jóhannesarguðspjalli 9:1-3.

Gyðinglegi Midrash um 5. Mósebók 31:14 segir að ólétt kona sem syndgar láti ófætt barn sitt syndga, samkvæmt New International Bible Commentary bls. 1248, tekið úr (sjá N.P. Williams, Ideas of the Fall and Original Sin, 1927 bls. 98).

Maðurinn gat ekki lengur tilbeðið í samkundahúsinu, því farísearnir reku hann út. En það skipti engu máli að hafa ekki þennan stað, því hann tilbaud Jesú í staðinn.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 9:27-32 bönnuðu farísearnir í reynd Guði að gera þetta. Hvernig reyna menn í dag að banna Guði að gera hluti?

S: Þeir gera það á margvíslegan hátt, þó að þeir séu ekki alltaf meðvitaðir um að þetta sé það sem þeir eru að gera.

Múslimar trúa því að Guð eigi engan son, en margir múslimar trúa því að hinn almáttugi Guð geti ekki átt son.

Síðari daga heilagir (mormónar) trúa því að guð þeirra, guð þessa heims, varð guð með því að fylgja lögum og fyrirskipunum. Lögin og fyrirskipunirnar eru að vissu leyti æðri guðum þeirra.

Margir sjöunda dags adventistar trúa því að Guð gæti ekki breytt hvíldardeginum úr laugardegi.

Sumir kalvínistar trúa því að ef Guð veitti nokkru vera frjálsan vilja, þá væri Guð ekki Guð. Þú getur lesið kenningu R.C. Sproul um "eina villta sameind" til að fá nánari upplýsingar um þetta. Þeir sjá ekki eða vilja ekki sjá að alvitur Guð gæti veitt ákveðinn mælikvarða frelsis, vitandi með vissu hvað yrði valið, og jafnvel þótt það frelsi væri undir hans fullveldi. Hin almáttuga Guð hefur , máttinn til að "leyfa". Sem betur fer sjá margir kalvínistar, eins og Francis Schaeffer, þetta.

Sumir arminískir trúa því að Guð gæti ekki forsett, því það væri ekki "réttlátt". Þeir þurfa að íhuga að Biblían segir að Guð sé réttlátur, en hún segir aldrei að Guð sé "sanngjarn" eða "jafnréttlátur" samkvæmt einhverjum mannlegum mælikvarða.

Það eru líka önnur dæmi.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 9:40, af hverju spurðu farísearnir hvort Jesús teldi þá vera blinda?

S: Líkamleg sjón þeirra hafði ekkert með spurninguna þeirra né svar Jesú að gera. Þeir voru vanir myndlíkingum og spurðu Jesú um álit sitt á þeim. Taldi Jesús að æðstu andlegu leiðtogar þjóðarinnar væru í raun andlega blindir?

Jesús sagði ekki í raun "þið sjáið eða þið sjáið ekki". Hann sagði að ef þeir væru sannarlega óviðkvæmir fyrir andlegum hlutum (blindir) þá væru þeir ekki sekir um synd. En þar sem þeir héldu því fram að þeir gætu séð andlega hluti, óháð því hvort þeir gætu það í raun eða ekki, voru þeir ekki aðeins blindir heldur sekir gagnvart Guði. Farísearnir voru ekki bara blindir, heldur sekir um viljuga blindni.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 10:1-2, hvað segir Jesús myndlíkingarlega um þjófa og ræningja?

S: Sá sem, þá sem nú, segir fólki að hann sé vegurinn eða geti sýnt því veginn, en kemur ekki frá hinum sanna Guði, er þjófur og ránsmaður. Kindþjófar komu yfirleitt ekki og tóku hverja kind fyrir sig með valdi. Þeir opnuðu hliðið og reyndu að leiða allan fjárhópinn. Þjófar reyna að taka leynt, en ránsmenn taka með ofbeldi. Óháð því var hver sem komst inn í fjárhús með því að klifra yfir vegginn ekki að gera neitt gott. Hvernig þú kemur inn er jafn mikilvægt og hvort þú kemur inn.

Þeir blönduðu oft kindum úr mörgum hjörðum saman í sama girðingu og merkuðu þær ekki til að vita hver átti hverja. Heldur kallaði hirðirinn á kindurnar, og aðeins þær sem voru undir hans umsjón gengu með honum.

Nú er ekki hægt að krefja kindur um of mikið, því þær eru ekki mjög snjallar, en þær vita samt að þær eiga að fylgja hirðinum sínum og engum öðrum. En það sem er undarlegt er hversu margir menn halda að þeir geti fylgt Kristi, en stunda samt að fylgja þjófum og ræningjum.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 10. kafla, versum 2 og 7, er Jesús í þessari líking goðsins eða hliðsins?

A: Bæði. Þó að fornu rithöfundar hafi ekki verið á móti því að blanda saman myndlíkingum, eru bæði hluti af sömu myndlíkingu í þessu tilviki. Hús fyrir kindur, byggt úr leir- eða steinveggjum, hafði oft ekki trégátt. Hirðirinn sjálfur lá fyrir framan opið sem gátt.

S: Í Jh 10:8, hverjir voru þjófar og ræningjar sem komu á undan Jesú?

S: Þetta voru falskir messíasar og falskir spámenn. Falskir messíasar almennt sannfæra fólk um að treysta sér í stað hins sanna messíasar. Falskir spámenn segja að treysta falskum messías eða falskum guði.

Einnig var þetta talað á tíma Hanukkah, sem minnir á endurvígslu musterisins undir forystu Júdasar Makkabeusar. Það voru spilltir leiðtogar Ísraels, sem seldu sig út til Selúsída á þeim tíma, og það voru spilltir leiðtogar, sadúkear, sem seldu sig út til Rómverja á þessum tíma.

Spurning: Í Jn 10:11 er Jesús hirðirinn, eða er Jesús lamb í 1 Kor 5:7 og Jn 1:29-34?

S: Þetta eru myndlíkingar sem kallast dæmi, og báðar eru viðeigandi og réttar um Jesú. Hann er hirðirinn okkar í þeim skilningi að hann leiðir okkur og við eigum að fylgja honum og hlýða honum. En Jesú kom til að deyja sem páskalamb fyrir syndir okkar.

S: Í Jóh 10:11 lagði Jesús líf sitt niður ekki aðeins fyrir sauði sína, heldur einnig fyrir óvini sína, eins og Róm 5:6,10 og 2 Pét 2:1 gefa til kynna?

A: Jesús lagði líf sitt ekki einungis niður fyrir þá sem voru vinir hans fyrir krossfestingu hans, heldur einnig fyrir óvini hans, svo sem Sáúl frá Tarsus sem hataði nafnið "kristinn". En Sáúl iðraðist síðar og breytti nafni sínu í Páll. Rómverjabréfið 5:10 segir okkur að Kristur dó ekki fyrir þá sem vildu frelsun, hann dó jafnvel fyrir þá sem vildu ekki taka þátt í frelsun Krists í upphafi, en breyttu síðar og iðruðust.

Dó Kristur jafnvel fyrir þá sem myndu aldrei iðrast? Já, tilboð Krists um frelsun er fyrir alla, eins og segir í 1. Jóhannesarbréfi 2:2. Hins vegar er frelsun Krists "án verðmæta fyrir þá, þar sem þeir tóku ekki þátt í trú þeirra sem skildu hana." (Hebr. 4:2). Það gagnast ekki þeim sem "neita meistaranum sem keypti þá" (2. Pétur 2:1), sem "synja tilgangi Guðs gagnvart sér" (Lúk. 7:30) og sem "halda sig fast við gagnslausar myndir og yfirgefa hans kærleiksríku umhyggju" (Jónas 2:8) (BSB)

Sjá When Critics Ask bls. 416 fyrir aðra en samvaxandi svör.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 10:14-33, hvenær hefðu orð Jesú verið guðlast ef venjulegur maður hefði talað þau?

S: Þó ritin segi það ekki, myndi hver annar maður sem segði Jóhannesarguðspjallið 10:1 vera falsspámaður, ef hann eða hún segði þessi orð um sjálfan sig. Þegar Jesús talar um "hjörðina hans" og "vald hans", er hann að staðhæfa kröfur sínar um að vera Guð, jafnvel fyrir atburðina í Jóhannesarguðspjallinu 10:33-42.

S: Í Jn 10:16, hver eru hinir aðrir kindur sem Jesús vísar til?

S: Jesús er að vísa til heiðingja (ekki gyðinga). Þetta vísar ekki eingöngu til fólks Nýja heimsins eins og mormónar kenna. Þetta vísar ekki til allra sem trúa og eru ekki meðal 144.000 vitna Jehóva eins og vitni Jehóva kenna. Sjá The Complete Book of Bible Answers bls. 57–58, When Cultists Ask bls. 175–176 og Jehovah's Witnesses Answered Verse by Verse bls. 78–79 fyrir ítarlegri svör.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 10:18, hvernig var Jesú gefið vald til að leggja líf sitt niður og taka það aftur upp?

S: Jesús tæmdi sig þegar hann kom til jarðar, svo hann hafði enga vald nema það sem faðirinn og andinn gáfu honum. Á jörðinni gáfu þeir honum vald til að leggja líf sitt niður (dauða líkamlega) og rísa aftur til lífs.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 10:23, hvað var Hátíð helgunar, sem fór fram um veturinn?

S: Þetta er það sama og hátíð ljósa, eða Hanukkah, samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 310 og Believer's Bible Commentary bls. 1527. Hanukkah minnir á endurvígslu musterisins eftir að það var vanhelgað á tímum þegar makkabeum leystu Ísrael undan oki. Mikilvægt er að taka fram að Hanukkah er ekki nefnd sem hátíð í Gamla testamentinu, en Jesús hélt hana með öðrum Gyðingum. Það er í lagi að fagna hátíð sem er ekki í Biblíunni.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 10:26, voru sumir Gyðingar ekki kindur Jesú vegna þess að þeir trúðu ekki, eða trúðu þeir ekki vegna þess að þeir voru ekki kindur Jesú?

S: Fyrst einföld orðrannsókn, og síðan þrjár skoðanir.

Orðrannsóknir: Gríska orðið sem hér er þýtt "því" er gar. Í Strongs-samantektinni er aðalmerkingin gefin sem "ástæða". Þar segir einnig að það geti þýtt "og, eins og, vegna (þess), en, jafnvel, fyrir, sannarlega, án efa, þar sem, þá, því, sannarlega, hvað, hvers vegna, þó." Í grísku nýja testamenti Alands segir að merkingin sé: fyrir, þar sem, þá; sannarlega, vissulega; Hvað! Hvers vegna! Þannig hefur gríska orðið gar margvíslegar merkingar. Einnig gæti Jesús hafa talað þetta á arameísku, ekki grísku, svo ekki er hægt að festa eina skilgreiningu nákvæmlega. Allavega, hér eru þrjár möguleikar, og sá þriðji er líklegastur.

Þess vegna: Þeir voru ekki kindur Jesú vegna þess að þeir trúðu ekki. Hins vegar hefur gríska mun sterkari orð fyrir "þess vegna", eins og oukoun, sem voru mikið notuð í Nýja testamentinu, og þau orð voru ekki notuð hér.

Vegna: Þeir trúðu vegna þess að þeir voru ekki sauðir Jesú. Þó að gríska orðið sé svipað ensku orðinu "for" að því leyti að það getur vísað annað hvort til þessa eða þess fyrrnefnda, styður setningagerðin þessa túlkun frekar en þá fyrrnefndu. Fólk leggur eðlilega áherslu á þá hlið að þeir væru ekki kindur Jesú vegna þess að þ eir trúðu ekki. Hins vegar segir þessi ritning hið gagnstæða. Í New Geneva Study Bible, bls. 1683, er þessari skoðun getið, þó ekki endilega með því að útiloka hina fyrri.

Báðar: Að segja annaðhvort-eða er gervileg einföldun. Þetta er svipað og að spyrja hvort fólk sé á lífi vegna þess að það andar, eða hvort það andi vegna þess að það er á lífi? The Bible Knowledge Commentary: Nýja testamentið, bls. 311, nefnir að þetta "er einföld lýsing á hegðun þeirra. Það minnir mann einnig á hið æðsta dulargátó hinnar guðlegu fyrirvals."

S: Í Jóhannesarguðspjalli 10:28-29, hvað segir þetta um möguleikann á því að einn af sauðum Jesú missi hjálpræði sitt og fari til helvítis?

S: Þessi vers kennir skýrt að Guð mun tryggja að enginn, hvort sem um er að ræða djöflum eða mönnum, geti með valdi tekið björgun okkar frá okkur. Rómverjabréfið 8:35-36 segir einnig að ekkert geti aðskilið okkur frá kærleika Guðs. Biblíuþekkingarútskýringin: Nýja testamentið, bls. 311, segir að gríska orðið sé "þeir munu sannarlega aldrei farast". Þar segir einnig að orðið fyrir að rífa til sín, harpasei, sé skylt orðinu fyrir gáttverttófu: harpax. Sjá Trúmanns biblíuútskýringuna, bls. 1527, til að fá nánari upplýsingar um að eilíft líf sé ekki háð hegðun einstaklings.

Þrátt fyrir það getur óútvaldi maður sannfært heiminn og jafnvel sjálfan sig um að hann sé kristinn og síðar valið að falla frá trúarjátningu sinni á Kristi.

Hins vegar segja sumir kristnir að þótt enginn geti tekið björgun okkar frá okkur geti sannkristnir valið að stökkva sjálfir úr hendi Guðs og fara til helvítis. Þessi vers staðfestir né neitar þeirri skoðun.

David O'Brien í Today's Handbook for Solving Bible Difficulties, bls. 307–310, segir að trúmaður geti aldrei "misst" hjálpræðið sitt, sem þýðir að enginn trúmaður getur syndgað svo illa að hjálpræðið hans glatist án þess að hann viti af því. Það að við verðum varðveitt í trú er ekki viðhaldið með verkum frekar en það að við verðum frelsuð er. Hins vegar gæti sannur trúmaður meðvitað valið að "skila" frelsun sinni aftur til Guðs. Þá væri hann eins og þeir sem þekktu sannleikann og krossfestu Jesú.

Á hinn bóginn, sjá bók Rons Rhodes, Complete Book of Bible Answers, bls. 190–193, fyrir þá skoðun að þegar einstaklingur er orðinn frelsaður geti ekkert né enginn (ekki einu sinni hann sjálfur) aðskilið hann frá því sem Guð hefur lofað.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 10:28-29, hvaða skoðun hefur þú á eilífri öryggistilfinningu (einu sinni frelsaður – ævinlega frelsaður)?

S: Ég trúi á "einusinni-bjargaður-alltaf-bjargaður" af tveimur ástæðum:

a) Frá tímalausu sjónarhorni er það eðlislæg mótsögn að Guð "viti" að maður sé frelsaður og komi svo að því að hann hafi haft rangt fyrir sér og að viðkomandi sé ekki frelsaður. Raunar má draga þetta saman í orðunum "einusinni útvaldi, ævinlega útvaldi". (Að auki er ég ekki kalvínisti).

b) Frá tímabundnu sjónarhorni lofar Guð að setja innsigli Heilags Anda á okkur sem tryggir arfleifð okkar. Enginn getur rift okkur úr hendi Guðs (Jóhannesarguðspjallið 10:28). Allir sem hafa verið "... réttlættir munu verða dýrkaðir" (Rómverjabréfið 8).

Hér eru nokkur vers um það.

- - - - - - -

Frelsun er gjöf náðar, ekki unnin með verkum. Engin verðleiki af okkar hálfu getur bjargað okkur. Ef 2:8-9; 2 Tím 1:9; Tít 3:5; Post 26:20; Róm 3:23-24; 4:5; 6:14-15; 9:32; 11:5-6; Gal 3:2,3,10-14

Sannur trú ber ávöxt, því trú án verka er dauð. Jms 2:14-26; ~1 Jn 3:17-19

Allir sannir trúarmenn leitast við að hlýða Guði og sýna kærleika til Guðs og manna. 1 Jn 3:14-15

Trúendur geta verið vissir um eilíft líf sitt. 1 Jn 4:17; 5:11-19; 3:24; 4:13; Eph 3:12

Guð bjargar okkur ekki aðeins, heldur innsiglar og varðveitir okkur einnig. Ef 1:13-14; Júd 24; 1 Tím 1:14

Á hinn bóginn hef ég séð kenninguna um "einu sinni frelsaður – ævinlega frelsaður" notuð á falskan, ójafnvægiðan hátt. Ein kona sagði mér einu sinni frá háskólanema sínum sem yfirgaf heimilið og flutti til Kaliforníu með kærustu sinni. Hún vissi þó að hann myndi engu að síður komast til himnaríkis, því hann hafði gengið fram ganginn í kirkju.

Kenningin um "einu sinni frelsaður – ævinlega frelsaður" er sönn, en maður verður einnig að þekkja "jafnvægið" í kenningunni um fölskan iðrunarvott. Sumir sem eru ekki frelsaðir munu geta blekkt aðra og jafnvel sjálfa sig til að halda að þeir séu frelsaðir. Hér eru vers um það.

- - - - - - -

Við verðum að kanna okkur sjálf, því fölskir kristnir geta verið blekktir. 2 Kor 13:5

Trúmenn verða að vera iðin til enda til að gera von sína örugga. Heb 6:11

Sumir geta haft falska vissu um frelsun Jer 17:10, jafnvel þó að þeir:

• Hafa guðhræðslunnar ásýnd; þekkja ritningarnar. 2 Tím 3:5; Jn 5:39-47

• Trúa (í vitsmunalegum, en ekki björgunarskyni), eru skírðir. Post 8:13,20; Jak 2:19

• Að minnsta kosti trúðu þeir sjálfir að þeir hefðu spáð í nafni Jesú, rekið út illvætti og framkvæmt mörg máttug kraftaverk. Mt 7:21-23; 2 Th 2:9-10

• Einu sinni flúðu spillingu heimsins með því að þekkja Drottin og Frelsarann. 2. Pétur 2:17-22

Við getum haft fullvissu um hjálpræði okkar, við getum VITTAÐ að við eigum eilíft líf (1. Jóhannesarbréf 5). Enn sem áður berum við ábyrgð á að rannsaka okkur sjálf og vera á varðbergi.

- - - - - - -

Við berum ábyrgð á að gæta lífs okkar og kenningar gaumgæfilega. 2 Tím 1:14; Kól 1:23; Orðskv 22:5

Ekki að fylgja visku þessa heims. Kól 2:8-9; Jak 3:15; 1 Kor 1:17-27; 2:6,8,14; 2 Kor 1:12

Haldið þrautseigju. Heb 10:23,36; 12:1,12-13; 1 Jn 2:24; 1 Cor 13:7; Rom 5:3-4; Jms 1:3-4,12; 5:11; 2 Pet 1

Þó að ég sé ekki kalvínisti (ég staðfesta alhliða þætti sættaferðarinnar), þá trúi ég á þolgæði hinna helgu, sem ég tel vera blöndu af þessum tveimur kenningum.

a) Einu sinni frelsaður – ævinlega frelsaður: Guð mun ekki láta neinn missa frelsið sitt

b) Gerviforvending: Allir þeir sem sannarlega eru frelsaðir, jafnvel þótt þeir villist af leið, munu snúa aftur til Guðs. Annars voru þeir ekki sannarlega frelsaðir.

Spurning: Í Jn 10:30, sýnir þetta að módalismi sé sannur, þar sem Jesús og Faðirinn eru eitt?

S: Nei. Samkvæmt bæði ritgerð Novatianusar um Þrenninguna, kafli 27, bls. 637, og grískri málfræði er gríska orðið Eitt (hvorugkyn), ekki Einn (karlkyn), svo þeir eru einn í eðli og kjarna en ekki einn í persónu.

S: Sýnir Jóh 10:30 að Jesús er Guð?

S: Það sýnir að Jesús er Guð á dýrðarlegri hátt en menn sem voru svonefndir guðir.

Q: Í Jóhannesarguðspjallinu 10:30, hvernig eru Faðirinn og Jesús einn?

S: Ritningin opinberar margar leiðir sem sýna að þeir eru eitt.

Einn: Hér eru nokkrar leiðir.

1. Þeir deila sameiginlegum titlum

Jesús er kallaður Eilífur Faðir, sem getur vísað til þess að hann sé uppspretta eilífs lífs (Jesaja 9:6).

Ambrosius frá Mílanó (378–381 e.Kr.) skrifaði í verki sínu, Um Heilagan Anda, bók 1, kafli 13.132–139, meira um deilingu hinna guðdómlegu nafna. Sjá The Nicene and Post-Nicene Fathers, 2. röð, bindi 10, bls. 110–111, til að fá nánari upplýsingar um það sem Ambrosius skrifaði.

2. Þeir hafa sömu eðli. Filippíbréfið 2:5

3. Þeir njóta sama heiðurs. Jóhannesarguðspjallið 5:23

4. Faðirinn og Jesús eiga allt sameiginlegt. Jóhannesarguðspjallið 16:15; 17:10.

5. Á jörðinni bjó Faðirinn í Jesú. Jóhannesarguðspjallið 10:38; 14:10-11.

6. Á jörðinni var Jesús í föðurnum. Jóhannesarguðspjallið 10:38; 14:11

7. Ef þú þekkir Jesú í raun, þá þekkir þú Föðurinn og hefur séð Föðurinn. Jóhannesarguðspjallið 14:7-9

8. Enginn kemur til Föðurins nema í gegnum Jesú. Jóhannesarguðspjallið 14:6; 6:45; ~8:24; Postulasagan 3:12

9. Báðum ber með réttu að dýrka. Hebreum 1:6

10. Báðir kallast réttilega Guð. Jóhannesarguðspjallið 1:1; 20:28, Hebreum 1:8,9

11. Báðum er bæn til beint. Postulasagan 7:7:59-60

12. Allt í heiminum var skapað í gegnum báða. Jóhannesarguðspjallið 1:3, 10, Kólossubréfið 1:16

13. Fullnaður guðdómlegrar tignar er í Jesú. Kólossubréfið 1:19

14. Þau eru eitt í anda, kærleika og tilgangi. Að hlýða öðru er að hlýða hinu. ~Jóhannesarguðspjallið 14:23-24

Hins vegar eru þeir ekki eins í öllum skilningi.

1. Þeir eru aðskildir. Jesús var ekki ventrílókvisti. Matteus 3:16; Jóhannes 8:18.

2. Föðurinn, Jesús og við öll deilum sumu, eins og eilíft líf. Jóhannesarguðspjallið 16:13-15

Faðirinn hefur ekki sumt sem við eigum sameiginlegt með Jesú eftir jarðneska fæðingu hans. Hebrearbréfið 1:6-10; 2:14; 7:3

3. Faðirinn varð ekki, þróaðist ekki né breyttist í Jesú. Hebríum 13:8; 1:9; Jóhannesarguðspjallið 14:10,24,26; 15:1; 16:27-8,32; 17:5

4. Jesús varð ekki, þróaðist ekki né breyttist í Föðurinn. Hebrearbréfið 13:8; Opinberunarbókin 5:13; Jóhannesarguðspjallið 20:17; 14:10,24,26; 15:1

5. Jesús var yfirgefinn á Kalvary. Markús 15:34; Matteus 27:46

6. Þrátt fyrir hversu náin þau voru á jörðinni, myndi Jesús samt sem áður fara til Föðurins. Jóhannesarguðspjallið 14:12; Markúsarguðspjallið 16:19; Jóhannesarguðspjallið 20:11

Þetta hefur verið dregið saman sem: "Sameinaðir án ruglings, … aðgreindir án sundrungar, ódeilanlegir og án stiga." Þættir af þessu eru úr prédikun Athanasiusar um Lúk. 10:22, kafli 2, bls. 90.

The Believer's Bible Commentary, bls. 1528, gefur aðeins aðra svörun. Þar sem sagt er að þeir séu einn í öllum eiginleikum sínum, segir það að í þessu versi vísi Jesús til föðursins og þess að þeir séu einn í valdi.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 10:31, hvernig gátu þeir tekið upp steina til að steina Jesú í súluröð Salómons?

S: Sólómons súluröðin var líklega ekki með lausum steinum; hins vegar var hún við austurhlið musterisins, sem Heródes var þá að endurbyggja, svo þar voru nægir steinar til byggingar. En þetta þýðir að steinarnir voru ekki mölsteinir heldur að minnsta kosti eins stórir og mannshönd. Hér merkir gríska orðið "að bera", ekki einungis "að taka upp", samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 9, bls. 112–113.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 10:34, eru menn líka guðir?

S: Nei. Í svari þarf að huga að fimm atriðum.

Ótal manns hafa ranglega lýst sér sem guði.

Enginn maður er hinn sanni Guð nema Jesús.

Sumir menn voru skipaðir sem elohim í Biblíunni. Móse var eins og Guð (elohim) fyrir Faraó (2. Mósebók 7:1), í því að Faraó var ætlast til að hlýða boðskap Guðs sem var gefinn í gegnum Móse.

Í Sálmi 82:6 vísar elohim til venjulegra manna. Kristnir eru ekki sammála um hvort Sálmur 82:6 talar í kaldhæðni og kallar illa menn [svokallaða] "guði", eða hvort hann segir að skipaðir dómarar (elohim) hafi verið spilltir.

Óháð því dæma "elohim" í Sálmi 82:6 ósanngjarnt, ganga í myrkri og deyja eins og menn.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 10:34-36, af hverju vísaði Jesús hingað til í Sálmi 82:6?

S: Það eru aðrar leiðir sem Jesús hefði getað notað til að byggja röksemdafærslu sína, en í Evangelical Commentary on the Bible, bls. 862, segir að Jesús hafi hér byggt mál sitt upp eins og rabbíni myndi gera. Þetta er "a fortiori"-röksemd, þ.e. röksemdafærsla frá minni til meiri. Jesús var að nota þrjú hugtök úr ritningunni sem "vömb" til að reyna að opna hugi Gyðinga.

Fyrir festipunkt (snúningspunkt) vélarinnar studdist Jesús við rétta skilning þeirra á því að aðeins væri einn Guð.

Á efri hlið veltustangans notaði Jesús þá hugmynd að í ritningunni væru jafnvel vondir menn kallaðir elohim í Sálmi 82. Sumir líta á Sálm 82 sem skrifaðan í kaldhæðni (kímnislega) um þessa menn sem stóðu sem "guðir" en myndu samt deyja í duftinu. Hins vegar telja aðrir að menn sem stóðu sem dómarar hafi verið kallaðir elohim, vegna þess að þeir stóðu í Guðs stað og veittu Guðs réttlæti. Sálmur 82 vísaði til spilltra dómara. Varðandi nákvæmlega hvað var átt við þegar menn voru kallaðir Elohim í Gamla testamentinu, sjá fyrri spurningu. Óháð því voru dánlegir menn í Sálmi 82 kallaðir elohim, í einhverri merkingu orðsins.

Á neðri hlið stangarinnar, þar sem það var í lagi að fólk las þennan sálm upp hávært og kallaði þessa menn elohim, þrátt fyrir að þeir væru óverðugir, hversu miklu hentugra er þá að kalla Jesú Elohim, þar sem Jesú er eingetinn sonur Guðs. Jesús var ekki að útskýra öll smáatriði sambands síns við Föðurinn hér, né fór hann nánar í það hvernig Þrenningin er einn Guð (stuðullinn) en þrjár persónur. Heldur er Jesús einfaldlega að segja hér að ef þessir illu menn voru kallaðir elohim, skulið þið íhuga að Jesús gæti verið elohim í ríkari skilningi.

Rök sem byggja á "hversu miklu fremur" kallast "a fortiori"-rök.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 10:37-38, af hverju segir Jesús að a.m.k. skuli trúa verkum hans, ef þeir ætla ekki að trúa honum?

S: Jesús sagði aldrei að trú á verkum hans væri næg til frelsunar. Í Postulasögunni 8:13,18-19 trúði Símon galdramaðurinn sannleika kraftaverkanna, en hann var þó ekki frelsaður.

Frekar var Jesús hissa á því að þeir, eftir að hafa séð það sem hann gerði, tóku ekki einu sinni fyrsta skrefið og trúðu ekki á raunveruleika kraftaverkanna. Þetta hefði ekki verið nægilegt, en það hefði verið brú svo að þeir myndu kannski síðar trúa þeim sem framkvæmdi kraftaverkin.

Sp.: Gefur Jóh 10:37-38 til kynna að trú á verkum Jesú, en ekki á Jesú sjálfan, dugi til frelsunar?

A: Nei. Það þýðir að ef þeir geta að minnsta kosti trúað verkum Jesú og trúað því að þau séu frá Guði, þá er það fyrsta skref í átt að því að trúa á Jesú. Stundum þarf að taka hlutina skref fyrir skref.

Q: Í Jóhannesarguðspjallinu 10:40, af hverju fór Jesús þangað sem Jóhannes skírði?

S: Jesús dró sig í hlé vegna harðrar andstöðu faríseyra og annarra Gyðinga. Jesús fór þangað vegna þess að þarna hófst þjónusta hans. Auðvitað voru hlutirnir öðruvísi núna; Jóhannes skírari hafði verið afhöfðaður, og fólk vildi einnig drepa hann. Hins vegar gátu fylgjendur sem komu til hans rifjað upp skírnarloforð sitt frá Jóhannesi skírara. Stundum er gott að vera nostalgískur og fara aftur á vel þekktan stað til að minna aðra (og okkur sjálf) á fyrra loforð og kærleika okkar.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 11:1-33, hvers vegna er ekki minnst á Lázarus í hinum guðspjöllunum, þar sem þetta er svo hápunktur í sögunni, eins og efahyggjandi Asimov's Guide to the Bible spyr á bls. 984?

S: Áður en við svörum þessari andmælum, skulum við gera það enn "erfiðara". Hvers vegna er upprisa dóttur Jairus í öllum þremur guðspjöllunum, (Mt 9:18-26; Mk 5:21-43; Lk 8:40-56) en ekki í Jóhannesi? Hvers vegna tilbiðu lærisveinarnir og konurnar Jesú í Matteusi 14:33 og Matteusi 28:9, en ekki í hinum guðspjöllunum? Hvers vegna tilbiðu hirðarnir Jesú í Lúkasi 2:15-20 en ekki í hinum guðspjöllunum? Af hverju tilbiðst blindur maðurinn Jesú í Jóhannesarguðspjalli 9:38 en ekki í hinum guðspjöllunum? Að sama skapi, af hverju gerðist nokkur atburður í einu guðspjallanna sem ekki er einnig skráður í hverju hinna þriggja?

Jóhannes sýnir okkur svarið í Jóhannesarguðspjalli 21:25: "Enn mörg önnur merki gjörði Jesús. Ef hvert þeirra væri ritað niður, held ég að ekki væri rými í heiminum fyrir þá bækur sem þá yrðu skrifaðar." Þar eru fjórir punktar:

1) Jóhannes og guðspjallahöfundarnir voru valkvæðir í því að sýna okkur þær meginatriði sem þeir töldu mikilvægust til að sýna hver Jesús var.

2) Annar höfundur gæti hafa vitað upplýsingar sem hinir vissu ekki. Til dæmis virðist Lúkas hafa mun fleiri upplýsingar um bernsku Jesú. Kannski hafði hann rætt ítarlega við Maríu.

3) Höfundarnir skrifuðu fyrir mismunandi lesendahópa. Til dæmis, ef Jesús dó klukkan þrjú síðdegis, sem hefði verið níunda klukkan (Matteus 27:45) þar sem Gyðingar byrjuðu daginn um það bil klukkan sex að morgni. En það hefði verið sjötta klukkan (Lúkas 23:44) fyrir gríska og rómverska lesendur, sem byrjuðu daginn klukkan níu að morgni. Í Jóhannesi 20:19 er nóttinni vísað til sem fyrri dags, eins og Rómverjar og Grikkir gerðu, en Gyðingar töldu nóttina eftir sólsetur vera næsta dag.

4) Að lokum er talið að Jóhannes hafi skrifað síðar en hinir evangelistararnir, og kannski vildi hann sérstaklega taka með upplýsingar sem ekki höfðu þegar verið gefnar í hinum þremur.

Sjá einnig When Critics Ask bls. 411–412 fyrir í grundvallaratriðum sama svari við tengdri spurningu, um Jóhannesarguðspjallið 6:35.

Sp.: Gefur Jóh 11:1-33 til kynna að Jesús hafi átt kynmök við Maríu og Marthu, eins og trúarbragð Children of God (=Family of Love) kennir?

A: Alls ekki! Ekkert bendir til þess að Jesús hafi verið annað en hreinn. Leiðtogi Family of Love, Moses David Berg í Ffer's Handbook! bls. 4, kenndi jafnvel að þar sem Jesús þurfti að þjást fyrir okkur allt, smitaðist hann sjálfviljugur af kynsjúkdómi ( ) frá Maríu Magdalenu. Jesús elskaði Lasarus jafnt sem Maríu og Marthu, og ást hans var vináttur, ekki kynlíf.

Sp.: Í Jn 11:3, hvað var grundvöllur ákallanna til Jesú hér?

S: Maríu og Marthu sögðu ekki: "Komdu, því að Lasarus elskar þig," né: "Komdu, því að við elskum þig." Þær sögðu heldur: "Komdu, því sá sem þú elskar er veikur." Í 1. Jóhannesarbréfi 4:19 stendur að við elskum Guð því að hann elskaði okkur fyrst, ekki öfugt. Þegar við biðjum til Guðs, skulum við ekki biðja hann um að verða okkur að vilja vegna réttlætis okkar, kærleika eða verka. Heldur skulum við biðja hann vegna fyrirheita hans og kærleika hans til okkar. Auðvitað getur Guð samt sagt nei við því sem er ekki okkur til góðs eða er ekki í vilja hans.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 11:4, af hverju sagði Jesús að Lasarus væri ekki veikur til dauða, þar sem Lasarus dó síðar í Jóhannesarguðspjalli 11:11-14,17?

S: Jesús hafði hér augljóslega aðra sýn en lærisveinarnir. Guð almennt hefur aðra sýn, bæði á dauðann og það sem er mögulegt. Í þessu tilfelli vissi Jesús að Lasarus myndi rísa aftur til lífs, og Jesús talaði eins og hann gerði til að leggja áherslu á þá staðreynd. Sjá When Critics Ask bls. 417-418 fyrir viðbótarsvar.

S: Í Jón 11:6, af hverju seinkaði Jesús áður en hann kom til að sjá vin sinn Lásarus sem var veikur?

S: Endanlegi svarið er í Jóhannesarguðspjallinu 11:15. Vegna tafar Jesú dó Lazarus, og upprisa hans frá dauðum yrði enn meiri sýnishorn máttar hans.

Valdi Jesús, meðvitaður um allt þetta, viljandi að fresta för sinni af þessum sökum? Eða frestaði Jesús förinni ekki viljandi, heldur beið hann meðan Faðirinn leiddi hann ekki til að fara, og þetta varð útkoman. Ritningin segir það ekki, og það gæti verið hvoru tveggja.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 11:9, hvernig geta verið tólf klukkustundir dagsbirtu, þar sem dagurinn er styttri á veturna en lengri á sumrin?

S: Þó að Jesús hafi hér aðallega verið að kenna um þjónustu en ekki stjörnufræði, var hann mjög nákvæmur. Óháð breiddargráðu eru nákvæmlega 12 klukkustundir dagsbirtu á dag yfir heilt ár. Stundum í dag erum við svo upptekin af klukkutíma til klukkutíma áætlun eða núverandi árstíð að við tökum ekki eftir hvernig hlutirnir jafna sig út með tímanum.

Sp.: Sýnir Jn 11:11-14 að við séum meðvitundarlaus eftir dauða, þar sem Lasarus "lagðist til hvílu" eins og Vottar Jehóva kenna í Mankind's Search for God bls. 128?

A: Nei, þetta algenga milda orð sem notað er um dauða, og er einnig notað í Gamla testamentinu, ætti ekki að vera tekið sem svo að Jesús væri að ganga gegn eigin orðum um meðvitund eftir dauða í Markúsarguðspjallinu 9:43-48; Lúkasarguðspjallinu 16:22-23; og Opinberunarbókinni 19:20, sem og orðum Páls í 2. Korintubréfi 5:8 og Filippíbréfi 1:23.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 11:16, hvers vegna sagði Tómas að fara svo að við gætum dáið með honum?

S: Tómas var staðfastur en ringlaður. Fyrir utan hugrekki Tómasar segir ritningin ekki hvaða aðrar ástæður hvöttu Tómas til að gera þessa undarlegu athugasemd. Hér eru tvær vangaveltur.

Vonleysi: Kannski taldi Tómas að yfirvöldin myndu líklega finna Jesú og handtaka lærisveinana. Í dag, jafnvel í vonleysi, eigum við samt að fylgja Jesú, jafnvel til dauða. Páll fann einnig fyrir vonleysi í 2 Korintubréfi 1:8-10.

Skortur á trú: Kannski taldi Tómas að þótt Jesús gæti gert kraftaverk, gæti ekki einu sinni Jesús vakið upp hina dauðu. Þegar Tómas sagði: "Látum okkur einnig fara, svo að við deyjum með honum", hafði Tómas augljóslega enga væntingu um að Jesús myndi vekja Lasarus upp frá dauðum. Í dag, jafnvel þegar við höfum efasemdir, ættum við að vera eins og faðir drengsins sem var lamastur, sem sagði við Jesú: "Ég trúi; hjálpaðu vantrú minni!" í Markúsarguðspjallinu 9:24.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 11:23-25, hvað er Jesús að segja hér um upprisu?

A: Að segja að upprisan sé bara atburður er að tala heiðarlega um annars stigs merkingu hennar en hunsa aðalástæðuna á bak við merkingu hennar. Jesús er upprisan merkir að þar sem Jesús hafði máttinn til að rísa sjálfur frá dauðum, býr í Jesú einnig mátturinn til upprisu okkar frá dauða.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 11:26, af hverju sagði Jesús að þeir sem trúa á hann muni aldrei deyja?

S: Þeir myndu öðlast eilíft líf, fyrst á jörðinni og síðan í himninum. Jesús sagði ekki að þeir myndu aldrei deyja, heldur "mun lifa, jafnvel þó hann deyi".

S: Í Jón 11:33,38, hvers vegna var Jesús órólegur?

S: Fjórir þættir til að íhuga í svari.

1. Jesús var sýnilega órólegur, því að í Jóhannesarguðspjallinu 11:36 kemur fram að mannfjöldinn tók eftir því.

2. Jóhannesarguðspjallið 11:36 gefur einnig til kynna að mannfjöldinn hafi gert ráð fyrir að Jesús væri órólegur vegna kærleika síns til Lásarans og sorgar sinnar yfir "varanlegu" dauða hans.

3. Þó að Jesús hafi elskað Lasarus mjög mikið, þá segir ritningin ekki raunverulega ástæðuna fyrir því að Jesús var sýnilega órólegur.

4. Jesús gæti hafa verið órólegur, ekki vegna líkamlegs ástands Lásaruss, heldur vegna viðkvæms andlegs ástands systkina hans og annarra.

Spurning: Í Jónasi 11:35 hvernig gætum við haft Guð sem er svo máttlaus að hann grætur, og jafnframt þyrstir í Jónasi 19:28? (Musliminn Ahmad Deedat benti á þetta.)

S: Við skulum fyrst ræða grátið, síðan þorstann. Jesús grét: Deedat bendir á áhugaverða andstæðu. Þegar einhver yfirgefur íslam eða óhlýðir Allah er aldrei sagt að Allah gráti eða sýni nokkra áhyggjuefni í því efni, nema reiði. En Jesús grét yfir Jerúsalem, hann grét yfir Lázarusi. Sálmur 116:15 segir: "Dauði helgra hans er dýrmætur í augum Drottins." Deedat nefnir hvergi að þetta gildi um Allah.

Jesús þyrstti: Guð á himnum myndi aldrei skorta mat eða vatn, svo hvernig gæti Guð nokkurn tíma samúð með okkur eða skilið mannlega stöðu okkar? En hvað ef hinn almáttugi Guð, sem getur gert hvað sem er, ákvað að verða maður? Jesús segir okkur ekki aðeins að vera trúföst og þrautseig, heldur veit hann líka hversu erfitt það getur verið stundum, og hann skilur þjáningar okkar. Nú myndu múslimar segja að Allah væri meðvitaður um sársauka hvers og eins, en það er Jesús, ekki Allah, sem skilur beint hvað þjáning okkar felur í sér, því hann þjáðist líka og reyndi sársauka fyrir okkar hönd.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 11. kafla, 42. vers, hvers vegna var Jesús að segja Guði í bæn sinni hluti sem voru fyrir fólkið?

S: Frekar en að vera óuppréttur var Jesús mjög hreinskilinn og heiðarlegur. Jesús var ekki að segja: "vinsamlegast hlustaðu á mig betur en þú gerir venjulega", eða jafnvel "vinsamlegast hlustaðu á mig", heldur þakkaði hann Föður sem hafði þegar lofað að hlusta á hann. Hefði Jesús ekki sagt "ég veit að þú heyrir mig", hefðu menn getað misskilið og haldið að hann væri að biðja Guð um að hlusta á hann.

Í dag er munur á að biðja og að biðja í trú. Eins og einhver sagði einu sinni, ef þér finnst einhver einföld bæn ekki valda miklum skaða, mun hún líklega ekki gera mikinn gagn heldur. Það er ekki óvirðing að "treysta á loforð Guðs" og biðja með fullvissu um að Guð standi við þau.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 11:43, af hverju sagði Jesús: "Lazarus, komdu út"?

S: Guð skapaði allt með orði sínu. Ef Jesús hefði einfaldlega sagt "komdu fram", gæti það valdið alvöru vandamáli, þar sem allir sem höfðu dáið og komu til lífs á þeim tíma hefðu gert það. Jesús mun ekki segja það fyrr en síðar. Ég geri ráð fyrir að Jesús, sem var hver sem hann var, hafi þurft að gæta orða sinna mjög vel.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 11:44, hvernig gat Lazarus gengið út, þar sem hann var bundinn höndum og fótum?

S: Eins og fram kemur í When Critics Ask, bls. 418, voru lík vefð í línklæði, þau voru ekki þröngt bundin eins og lík Amrómanna. Ekkert hér kom í veg fyrir að Lásarus gengi út.

S: Í Jóh 11:46, af hverju fóru sumir og sögðu faríseum frá því sem Jesús gerði?

S: Það var líklega ekki vegna neinnar ástar til Jesú. Þeir gætu hafa verið að starfa sem "augun og eyru" faríseanna.

S: Í Jóh 11:46-51, hvers vegna breyttu farísearnir eins og þeir gerðu?

S: Farísearnir voru greinilega ráðvilltir um hvað þeir ættu að gera. Markmið þeirra var að viðhalda stöðu sinni, ekki að fylgja Guði. Þeir vildu sjá opinbera stuðninginn við Jesú fjarlægðan, en þeir gátu það ekki meðan Jesú framkvæmdi þessi kraftaverk.

S: Fjórir punktar til að íhuga í svari.

S: Fjórir þættir til að íhuga í svari.

1. Kaífas var maður sem hafnaði Jesú og vildi hann látinn; Kaífas var Guði til óþóknunar.

2. Orðin sem Kaífas sagði voru sönn spádómur, þó að merkingin (að Kristur væri að bæta fyrir syndir heimsins) væri ekki það sem Kaífas átti við.

3. Guð getur notað hvern sem hann vill til að opinbera spádóm og sannleika; jafnvel illa menn sem eru honum til óþóknunar.

4. Þannig sýnir það ekki sjálfkrafa að sá sem gefur spádóm sé guðhræddur maður. Tveir aðrir textar sem styðja þessa niðurstöðu eru 4. Mósebók 22:32-33 (Bileam) og 1. Samúelsbók 19:18-24 (Sáúl og menn hans).

Spurning: Styður Jóhannesarguðspjallið 11:49-52 kröfu rómversk-kaþólsku kirkjunnar um páfavald, eins og When Cultists Ask, bls. 179-180, segir að sumir kaþólskir fræðimenn haldi fram?

A: Nei, þetta er ansi langt gengið að halda því fram að ein óviljandi rétt yfirlýsing frá einum gyðinglegan leiðtoga styðji að allar um það bil sjö til fjórtán ex cathedra yfirlýsingar páfa séu einhvern veginn ófeilandi. Kaífas sagði líka rangt, svo sýnir þetta að páfar segi rangt?

En til að vera sanngjarn ber að taka fram að margir kaþólikkar reyna EKKI að þröngva þessu versi inn til að sanna páfavaldið.

Sp.: Jón 12:1-11 segir frá undirbúningi fyrir píslarvætti Jesú. Hvað getum við gert í lífi okkar til að undirbúa okkur til að verða ákafari í trú okkar á Jesú í dag?

A: Á jákvæðu hliðinni getum við eytt meiri tíma með Guði, hugleitt ritningu hans, beðið til hans og helgað honum hvern dag. Við getum skilið mikilvægi þess að deila fagnaðarerindinu með öðrum og gert það.

Á neikvæðu hliðinni getum við upprætt úr lífi okkar allt sem stefnir að því að deyfa ástríðu okkar fyrir Guði. Hvaða iðrunarsyndir sem eru eða stórir tímaþjófar sem gera okkur "of upptekin" við smáatriði til að sinna mikilvægustu verkum sem Guð vill að við gerum.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 12.3, hvers vegna leyfði Jesús að dýrt ilmvatn væri notað á sig?

S: Þar sem Jesús er Guð, er hann verðugur tilbeiðslu og dýrkunar. Jesús tók við ást hennar og virðingu fyrir sér og leyfði öðrum að sjá og læra af fordæmi hennar. Þetta nardus-ilmvatn var dýrt; það var flutt inn frá norðurhluta Indlands samkvæmt Evangelical Commentary on the Bible bls. 864 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 316. Júdas sagði að hægt væri að selja það fyrir þrjú hundruð denara, en verkamaður fékk einn denar á dag.

Í Evangelical Commentary on the Bible, bls. 865, segir að það væri ekki óalgengt að gestgjafi hefði þræl sem þvoði fætur gesta við kvöldverðarborðið, en gestgjafinn sjálfur myndi ekki gera það.

Venjulega væri smurning gleðileg stund, en hér var um viðkvæma og sorglega stund að ræða, samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 316.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:6, hvers vegna leyfði Jesús Júdas að vera lærisveinn, þar sem hann var þjófur og framtíðar landráðamaður?

A: Eftir að hann varð lærisveinn var Júdas þjófur samkvæmt Jóhannesarguðspjallinu 12:4-6. Guð getur notað hvaða leiðir sem hann kýs til að framkvæma áætlun sína. Svik við Jesú voru hluti af áætlun Guðs, eins og Psalmar 41:9, Postulasagan 2:23, Matteus 26:24,54, Markús 14:21, Lúkas 22:22 og Jóhannes 13:18 sýna.

Svikið við Jesú var illt, en Guð notaði þetta illa sem hluta af áætlun sinni til að framkvæma gott, í þessu tilfelli dauða Jesú á krossi fyrir syndir okkar. Þetta er dæmi um það sem kallað er "samverkandi áhrif".

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:7, hvernig voru María og Júdas hér andstæðar?

A: Þetta er nokkuð andstæð. María gaf þessa dýru gjöf í tilbeiðslu, en Júdas vildi taka þessa dýru gjöf til að stela. María gaf af fórnfýrsluást; Júdas var hagnýtur og "nytsemiskenndur".

Í dag taka sumir þátt í kirkju eingöngu fyrir það sem þeir geta fengið, annaðhvort líkamlega eða andlega. Aðrir taka einnig þátt fyrir það sem þeir geta gefið. Nú fáum við öll frá kirkjunni góða kennslu, samveru, vini o.s.frv., og það er gott að vilja fá þessi atriði. En hvað ert þú að gefa? Það þarf ekki að vera embætti í kirkjunni, heldur hvað ert þú að gefa Guði? Fullur bolli getur ekki tekið við meiri vökva. En þegar þú hellir út því sem þú hefur fengið fyrir aðra, getur Guð fyllt bollann þinn aftur með ferskum góðum hlutum.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:9-11, hvað gerði Lazarus rangt (í augum yfirmannsprestanna) að þeir vildu drepa hann?

S: Að rísa upp til lífsins var eitthvað sem Lasarus hafði enga stjórn á; jafnvel æðstu prestarnir viðurkenndu að Lasarus hefði ekki gert neitt rangt þegar Jesús reis hann upp. En æðstu prestarnir voru alls ekki uppteknir af sanngirni og réttlæti gagnvart Lasarus; þeir voru varnarlegir, í varnarstöðu, og myndu gera hvað sem þurfti til að ná markmiði sínu. Þeir urðu uggnir þegar þeir sáu að "allur heimurinn hefur elt hann" í Jóhannesarguðspjalli 12:19ff. Stundum, þegar fólk finnur að það sé í óvissri stöðu í dag, gerir það hið sama. Reyndar sneru margir í mannfjöldanum sér síðar frá Jesú, en æðstu prestarnir vissu það ekki.

Ég sá skilti á skrifstofuborði hjá yfirmanni. Á því stóð: "Ég er ekki að segja að þetta sé þín sök; ég er að segja að ég kenni þér um." Skiltið var fyndið en boðskapurinn á bak við það var það ekki; stundum lifir maður einungis í starfi sínu með því að færa sökina á aðra. En til að gera það áhrifaríkt þarf hann að vera hjartalaus og láta sig engan veginn varða hvernig ósekir verða fyrir skaða á meðan hann ver sig.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:21-22, af þeim mörgu smáatriðum sem Jóhannes nefndi ekki, hvers vegna skyldi Heilagur Andi hafa látið Jóhannes nefna þetta litla atriði?

S: Í fyrsta lagi gerir þessi smáatriði um Grikkina ekkert til að færa frásögnina áfram né útskýra seinni hluti í fagnaðarerindinu. En þessi smáatriði varpa ljósi á gríðarlega andstæðu. Á meðan æðstu prestarnir, sem þekktu lögmálið, héldu sig frá Jesú og lögðu ráðin um hvernig best væri að drepa hann, gerðu þessir Grikkir (annað hvort heiðingjar eða líklegra grískumælandi Gyðingar og Gyðingasnúningamenn) sérstaka fyrirhöfn til að koma sér í samband við Jesú. Gyðinglegu leiðtogarnir hafnuðu Jesú en Grikkirnir tóku við honum, eins og Evangelical Commentary on the Bible, bls. 865, segir.

Að lokum undirstrikaði boðskapur Jesú fyrir þeim nauðsyn þess að hann dæi. Kannski höfðu þeir lagt til að Jesús gæti komist undan með því að fara með þeim til útlanda. Í The Believer's Bible Commentary, bls. 1538, er gert ráð fyrir að svo hafi verið.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:23-24, hvað finnst þér um þá hugmynd að fyrir hann "er dauði nauðsynlegur fyrir uppskeru"?

S: Líkamlegur dauði Jesú var nauðsynlegur til þess að upprisa gæti orðið og sigrað dauðann. En hjá okkur þurfa stundum lönganir, vonir og draumar að deyja áður en árangursrík uppskera fæst. Stundum deyja þeir og hverfa, því Guð vill að við einbeitum okkur að öðrum hlutum. Stundum kunna þeir að deyja, en þá reisir Guð þá upp, kannski í öðru og æðra formi. Þó að við viljum kannski ekki sjá eitthvað sem við metum mikils deyja, ættum við að muna að Jesús sagði okkur í Jóhannesarguðspjalli 15:2ff. að Guð klippir burt hluti í lífi okkar. Við ættum ekki að láta okkur það koma á óvart. Við ættum að lofa Guði fyrir að klippa burt, fyrir að undirbúa okkur fyrir stærri hluti. Við ættum að lofa Drottni fyrir klippingu hans, jafnvel þegar okkur langar ekki til þess.

Hreyfirðu þig reglulega fyrir heilsuna? Ef svo er, veist þú að hreyfingin brýtur niður vöðvana? Þegar þú ert búinn að hreyfa þig ert þú veikari en áður. En það er gott, ekki ástæða til að syrgja, því vöðvarnir koma aftur jafn sterkir eða sterkari. Við syrgjum ekki vegna vöðvataps af völdum hreyfingar, og við eigum ekki að syrgja vegna snyrtingar Guðs heldur.

Að lokum, vissir þú að Guð er ekki sá eini sem klippir okkur? Við eigum að klippa okkur sjálf! Við eigum að deyja frá syndugu eðli okkar í Kólossubréfinu 3:3-10, Rómverjabréfinu 6:12-14 og Galatabréfinu 6:14.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:28-29, hvers vegna talaði Faðirinn, en fólkið skildi það ekki?

S: Faðirinn vildi aðeins að Jesús skilji. Guð almáttugur er einnig almáttugur í samskiptum. Hann getur gert boðskap sinn skýran fyrir þeim sem hann vill að heyri, en gert hann óheyranlegan eða fáránlegan, eins og óbrjótanlegan leynikóða, fyrir þá sem eiga ekki að skilja hann. Eins og segir í Opinberunarbókinni 2:7, 11, 17, 29; 3:6; 13; 22: "Sá sem á eyru, hann heyri það sem Andinn segir…"

Sumir eru ákaflega tilbúnir að skýra hvert verk Guðs sem hreint náttúrufyrirbæri, eins og segir í Believer's Bible Commentary, bls. 1538.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:31 og 16:11, hver er höfðingi þessa heims?

S: Þetta er Satan, sem Jesús rak út. Aðrir vers sem vísa til Satans sem hefur áhrif á þennan heim eru 1. Jóhannesarbréf 5:19, Efesusbréf 2:2 og 2. Korintubréf 4:4.

Q: Í Jh 12:32, hvernig eru allir dregnir til Jesú?

S: Gríska segir einfaldlega "allir". Það tilgreinir hvorki "alla menn" né "alla útvöldu", og kannski var hugsað til beggja.

Allir menn: Eftir krossfestingu og upprisu Jesú kom Heilagur Andi í heiminn til að vitna um Krist (Jóhannesarguðspjallið 15:26) og til að sannfæra heiminn um synd, réttlæti og dóm (Jóhannesarguðspjallið 15:8-11). Tilboð fagnaðarerindisins er einlæglega og ókeypis gefið öllum, því allir bera ábyrgð á að hlýða því (2. Þessaloníkubréf 1:8).

Allir þeir sem eiga himnaríki fyrirheit (hin útvöldu): Allir sem fara til himnaríkis, jafnvel áður en Kristur lifði, fara þangað í gegnum Jesú (Jóhannesarguðspjallið 14:6). Það er ekkert annað nafn (Postulasagan 14:12) sem við getum bjargast með.

Sjá 1001 Bible Questions Answered bls. 36-37 fyrir ítarlegra svar.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:34, af hverju sögðu menn að lögmálið segði að Messías myndi vera til eilífðar?

S: Fjórir þættir til að huga að í svari.

1. Eins og segir í The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 318, kennir Daníel 7:13-14 að Mannsonurinn mun ríkja að eilífu. Hins vegar er bókin Daníel ekki hluti af lögmálinu (Tóru).

2. Í Jóhannesarguðspjallinu 12:34 er ekki sagt að þetta hafi verið hluti lögmálsins. Þar stendur aðeins að mannfjöldinn sagði að þetta væri hluti lögmálsins. Í Jóhannesarguðspjallinu 7:49 sökuðu farísearnir mannfjöldann um að vita ekkert um lögmálið.

3. Hins vegar, ef mannfjöldinn átti við Gamla testamentið þegar hann notaði orðið "Lögmálið", þá væri þetta rétt, þó ónákvæmt.

4. Óháð því hvort það sem mannfjöldinn sagði var rétt, er Jóhannes einfaldlega að skrá það sem þeir sögðu.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:35ff., hvað þýðir það að ganga í myrkrinu og hvernig gera menn það?

A: Þó að það að vera í synd sé að vera í myrkri, þá er það að ganga (peripateite) í myrkri í raun mun nákvæmara en það. Þú sérð ekki hvað þú átt að gera, þú getur ekki hjálpað, þú sérð ekki hvað er gott og hvað er hættulegt, né hvað er rétt og rangt, og þú ert engu að síður að stíga í villu. Þú myndir ekki vilja ganga í þéttum skógi um nóttina án ljóss. Þú myndir ekki vilja aka eftir sveitavegi með ljósin slökkt. Á sama hátt gætirðu, að minnsta kosti ef þú ert í myrkri, setið kyrr, ekki gengið og líklega gert hlutina verri. En enn betra er að sjá brýnina og komast þangað sem þú þarft að fara á meðan dagsljósið varir. Lof sé Guði fyrir Ljósið!

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:37-40, af hverju trúðu sumir ekki þrátt fyrir öll þessi kraftaverk?

S: Stundum hafa hlutir bein orsök, og einnig orsök sem veldur beinu orsökunni, og loks endanlega orsök. Þannig er raunin hér.

Bein orsök: Þeir sneru sér ekki til Krists vegna þess að þeir kusu að fylgja honum ekki.

Lúk. 7:30, Hebreum 4:2, Jeremía 17:4 og aðrir versar sýna þetta skýrt. Hins vegar er það ekki meiningin í Jóhannesarguðspjallinu 12:37-40.

Óbeinn orsök: Þeir gátu ekki trúað, því Guð blindaði augu þeirra og dofgaði hjörtu þeirra. Hefðu þeir snúið sér til Krists, hefði Guð læknað þá, en Guð blindaði þá svo að þeir kæmu ekki til sannleikans í blindu sinni. Þetta er meginatriðið í Jóhannesarguðspjallinu 12:37-40 og Jesaja 6:10.

Endanleg orsök (supralapsarísk sýn): Hvers vegna myndi Guð kjósa að gera þetta? Mjög lítill minnihluti kristinna manna, sem kallast supralapsarískir kalvínistar, segja að Guð hafi viljað ákveða að þessir menn (svokallaðir vantrúaðir) myndu fara til helvítis áður en Guð kaus að útvega leið (í gegnum Krist) fyrir nokkurn til að komast til himnaríkis. Með öðrum orðum, í gegnum leynda vilja Guðs sem ofurlapsarískir kalvínistar segja að enginn geti skilið, óskaði Guð þess. Samkvæmt doktorsritgerð kalvínista (Curt Daniel bls. 69) áætlar hann að ekki séu fleiri en 5% kalvínista sem hafi verið ofurlapsarískir. Samkvæmt Daniel teljast meðal ofurfallspostúlna . Hann segir að ofurkalvínistar séu þeir sem hafna ókeypis boði fagnaðarerindisins til allra. Þar á meðal eru A.W. Pink (bls. 88) og John Gill (bls. 86, 126). Loraine Boettner, vel þekktur kalvínisti, áætlar í bók sinni The Reformed Doctrine of Predestination, bls. 129, að aðeins 1% kalvínista séu ofurfallspostular. Á bls. 127 hefur Boettner nokkur harðorð um þessa gerð kalvínisma: "Ofurfallspostulasemin fer jafn langt til öfga annars vegar og alræðishyggjan hins vegar."

Endanleg orsök (sýn flestra annarra kalvínista): Guð ákvað aðeins hverjir yrðu vanhelgaðir eftir að hann hafði valið Krist sem leið til frelsunar. Fyrir utan þetta virðast þeir sleppa því að svara þessari spurningu og segja aðeins að þetta sé hluti af leyndu, óopinberu vilja Guðs.

Endanleg orsök (almenn skoðun): Fyrirsýn Guðs kom á undan útvali hans á þeim tveimur stöðum þar sem þau eru nefnd saman í Biblíunni. Þó að þau geti farið hönd í hönd, er ekkert sem hindrar Guð í að velja hverjir fari til himnaríkis og hverjir til helvítis byggt á fyrirsýn sinni um hverjir þeir myndu verða, hvaða val þeir myndu taka og hvernig Guð myndi kjósa að starfa í lífi þeirra.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:38-41, af hverju virtist Guð ekki vilja að margir trúðu á Jesú?

S: Í flestum tímum og menningarheimum hefur það verið barátta upp brekku að trúa á Krist.

Jóhannesarguðspjallið 12:40 segir að Guð hafi ekki viljað að sumir snúist til trúar og yrðu læknaðir.

Jóhannesarguðspjallið 12:41 gefur dæmi um að þrátt fyrir að margir farísear trúðu á Jesú, elskuðu þeir lof manna meira en lof Guðs.

Í Jóhannesarguðspjallinu 12:47-48 segir að Guð samþykki þá sem heyra orð Krists (og jafnvel trúa þeim) ef þeir varðveita ekki orð Krists.

Augljóslega leggur Guð ekki mikla áherslu á trú þeirra sem kjósa samþykki manna fram yfir samþykki Guðs.

Hins vegar sýna einnig Jóhannesarguðspjallið 12:40 og 12:46 að Guð mun sjá til þess að enginn sem sannarlega trúir á Krist verði eftir í myrkri. Þetta á ekki aðeins við um eilíft myrkur, heldur einnig um myrkur á þessu lífi, eins og 1. Jóhannesarbréf 3:6, 9 og 1. Jóhannesarbréf 4:20 sýna.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 12:42–43, þar sem margir af yfirmönnum trúðu á Jesú, af hverju fylgdu þeir honum ekki?

S: Það er munur á því að trúa einungis vitsmunalega að hann gæti gert kraftaverk og að treysta lífi þínu því að fylgja honum.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 13:1-17, ætti fótsunnun að vera athöfn sem við framkvæmum í dag?

S: Það er gott að þvo fætur hver annars. Það getur verið leið til að sýna auðmýkt og sýna fram á að þú metir aðra sem betri en sjálfan þig. Hins vegar segir ekkert í ritningunni að það eigi að vera athöfn eða stofnun, eins og mennonítar í -hreyfingunni iðka. Tertullían (198–220 e.Kr.) í de Corona, kafli 8, bls. 98, nefnir þegar Kristur þvoði fót lærisveina sinna, en hann nefnir enga staðlaða athöfn.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 13:3, hvernig undirbjó Jesús sig til að fara til Guðs, þar sem Jesús var Guð?

S: Orðið "Guð", þegar það vísar til hins sanna Guðs, hefur að minnsta kosti fjórar merkingar: Föður, Syni, Heilagan Anda og Guð í Þrenningunni. Hlutverk Föðurins sem Guðs Jesú er í raun nokkuð algengt hugtak í ritningunni. Tíu dæmi eru

Jóhannesarguðspjallið 20:17: "Ég [Jesús] fer upp til föður míns og föður yðar, til Guðs míns og Guðs yðar."

Hebríum 1:9 "…þess vegna Guð, Guð þinn, …"

Sennilega 1. Pétur 1:3 "Blessaður sé Guð og Faðir Drottins vors Jesú Krists!…"

Líklega Efesus 1:3 "Blessaður sé Guð og Faðir Drottins vors Jesú Krists, …"

Efesarbréfið 1:17 "Guð Drottins vors Jesú Krists"

Rómverjabréfið 15:6 "…að þið getið dýrkað Guð og föður Drottins vors Jesú Krists."

Matteus 27:46, Markús 15:34 "Guð minn, Guð minn, hvers vegna hefur þú yfirgefið mig?"

Líklega 2 Korintubréf 1:3 "Blessaður sé Guð og Faðir Drottins vors Jesú Krists"

Opinberunarbókin 1:6 "… hefur gert okkur að konungsríki, prestum Guði sínu og föður sínum …"

Líklega 1 Korintubréf 11:3 "og höfuð Krists er Guð" (Hins vegar taldi Ambrósíus að Guð hér væri þrenningin, ekki Faðirinn).

(tilvitnanir eru úr BSB)

Sumir telja að Faðirinn gegni enn hlutverki Guðs Krists jafnvel eftir upphaf Krists. Aðrir, eins og í The Complete Book of Bible Answers bls. 110-111, telja að Faðirinn hafi verið Guð Jesú aðeins meðan Jesús var á jörðinni. Hins vegar virðist Efesusbréfið 1:7 hrekja það.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 13:4-17, af hverju þvoði Jesús nákvæmlega fætur lærisveina sinna?

A: Það er áhugavert að Jesús framkvæmdi þessa þjónustu áður en hann útskýrði merkingu hennar í Jóhannesarguðspjallinu 13:12-17.

Jesús sagði að hann gerði þetta sem fyrirmynd fyrir okkur. Þó að flestir kristnir menn telji ekki þörf á að þvo fætur hver annars bókstaflega, ættum við öll að vera sammála um að við eigum að þjóna hvert öðru með þeirri einlægni, auðmýkt og fórnfýsi sem Jesús sýndi í sínu fordæmi.

Sp: Í Jn 13:19, var Jesús hér að kalla sjálfan sig guðdómlegu nafni?

S: Já. Gríska orðalagið hér er ego eimi, og Aland og Green sýna engar handritsbreytingar hér.

S: Í Jóh 13:21, hvers vegna var Jesús hér órólegur, þar sem hann vissi þegar að Júdas myndi svíkja hann?

S: Jesús hafði vitsmunalega vitað hvað myndi gerast og hvernig það myndi enda. Þegar tíminn nálgaðist varð hann hins vegar tilfinningalega órólegur yfir því sem hann vissi að myndi gerast og því sem hann myndi þurfa að þola.

Q: Í Jóh 13:34 og 1 Jóh 2:7-8, hvernig er það nýtt boðorð að elska hvert annað?

S: Við eigum ekki bara að líka við hvorn annan. Jesús skipar okkur að elska hvert annað eins og hann elskaði okkur. Með fyrirhugaðri krossfestingu sinni sýndi Jesús loks hversu mikið hann elskaði þá. Í 1 Jóh 2:7-8 viðurkennir Jóhannes að kærleikur hvert annars sé gamall boðorð, en hann vill einnig að við viðurkennum að elska hvert annað eins og Kristur elskaði okkur sé nýtt boðorð. Jóhannes leggur einnig áherslu á að kærleikur sé bæði gamalt og nýtt boðorð í 2 Jóh 5.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 13:35, hvernig mun heimurinn vita að við séum lærisveinar Krists vegna þess að við elskum hvert annað?

A: Ef einhver er að leita að ástæðu til að elska ekki einhvern annan, þarf hann yfirleitt ekki að leita langt. Til afsökunar getur hann sagt að hann eigi ekki mikið sameiginlegt með viðkomandi, eða að þeir hafi ólíkan menningarbakgrunn, annan kynþátt, mismunandi aldur, kyn, trúarbrögð, pólitískar skoðanir eða guðfræði eða kirkjudeild. Hann hefur klúðrað vegna rangrar dómgreindar eða annarrar slæmrar ákvörðunar. Þeir eru ekki fullkomnir og hafa syndgað. Þeir hafa brugðist þér á einn eða annan hátt. Þeir hafa gert þig reiðan einhvern tíma. Auðvitað gætu allar þær réttlætingar sem þú finnur fyrir því að elska ekki einhvern annan verið notaðar af öðrum sem ástæður til að elska þig ekki.

En, þegar allt þetta "rusl" er lagt til hliðar, Jesús, sem þrátt fyrir að vera fullkominn elskaði okkur engu að síður, svo mikið að hann hellti blóði sínu út fyrir syndir okkar, skipar okkur að elska aðra. Hann biður okkur ekki bara um að elska aðra, hann skipar okkur það. Með biturleika, ófyrirgefanlegu geðríki eða einfaldri vantrausti getur þetta verið erfitt fyrir suma að gera. En sem kristnir menn mun heimurinn sjá andstæðuna þegar við sem trúum elskum hvert annað. Við eigum ekki að velja og velja og aðeins elska þá trúaða sem auðveldast er að elska. Við eigum að vera fullkomin í hlýðni okkar og elska jafnvel þá trúaða sem erfiðara er að elska. Þeir kunna að vera erfiðari að elska vegna fordóma okkar, eða þeir kunna að vera erfiðari að elska vegna þess að þeir gera sjálfir lífið erfiðara fyrir okkur. Hvort sem er, eigum við að sýna ást okkar fólki, sérstaklega öllum trúaða. Heimurinn mun líta til baka og segja: "Vá, hvernig gátu þeir verið svona?" Og nokkrir þeirra gætu jafnvel sagt: "Hvernig get ég verið svona!"

S: Í Jóhannesarguðspjalli 13:40, blindaði Guð vantrúaða, eða gerði guð þessa heims (Satan) það, eins og segir í 2 Korintubréfi 4:4?

A: Þó að bæði Guð og Satan gætu verið að gera sömu eða svipuð verk hvor í sínu lagi, er það líklega ekki rétt merking hér. Guð notar oft Satan sem tæki sitt. Þegar einstaklingur neitar að fylgja sannleikanum sem hann þekkir, getur Guð "dómslega harðnað" þann einstakling, þar sem hann hefur afsalað sér tækifærum til að sjá meiri sannleika. Guð getur notað Satan sem tæki sitt til að gera þetta.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 14:1, hvers vegna verður hjarta þitt stundum órótt og hvað geturðu gert í því?

S: Orðið fyrir "þú" í Jóhannesarguðspjallinu 14:1 er í fleirtölu, svo Jesús var að tala við þá alla, og þeir gátu verið órólegir af mismunandi ástæðum. Við getum orðið óróleg vegna þess að okkur hefur verið sagt að ekki megi treysta okkur til að vera trúföst eins og Pétur (Jóhannesarguðspjallið 13:38), vegna þess að við finnum virkilega að við vitum ekki hvað er að gerast eins og Tómas (Jóhannesarguðspjallið 14:5), við sjáum ekki Guð [Föðurinn] í því sem við erum að gera eins og Filippus (Jóhannesarguðspjallið 14:8), eða leiðir Guðs virðast ekki vera bestar til að koma boðskap hans á framfæri eins og Júdas (ekki Ískaríot) (Jóhannesarguðspjallið 14:22).

Á þessum prófraunartímum, þegar aðstæður gætu leitt okkur í burtu frá Guði, getum við þvert á móti valið að nálgast Guð, þrátt fyrir galla, ringulreið eða skort á sýn. Eins og faðir hins illvættinum haldna barns sagði í Markúsarguðspjalli 9:24: "Ég trúi, hjálpaðu ótrú minni!"

S: Í Jóhannesarguðspjalli 14:2, hvernig eru margar herbergjar í himninum?

S: Það eru líklega margar gerðir af herragarðum á himni, sem og margir herragarðar á himni.

1. Það eru mismunandi stig umbuna í himninum; maður gæti hugsað sér þetta sem mismunandi gerðir af herragarðum. Basil (357–379 e.Kr.) kenndi þessa skoðun og sagði að þar væru "munur á tignum". Um Andann 16.40 bls. 25

2. Að auki er í himninum pláss fyrir hvern einasta mann sem verður bjargaður, án þess að þar verði ofþröng. Þó að tilboðið um frelsun sé gert öllum án undantekningar, verða engar tómar hallir í himninum.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 14:6 er það eingöngu Jesús, en ekki orð hans, sem er vegurinn, sannleikurinn og lífið, eins og fræðari Moon kenndi?

S: Nei. Fyrst er það sem hinn meinti Messías, Rev. Moon, sagði, og síðan það sem Biblían segir til andmæla.

Guðdómlega meginreglan eftir Rev. Moon, bls. 131: "Jesús sagði ekki að orð hans væri sannleikurinn, heldur að hann sjálfur væri sannleikurinn, vegurinn og lífið (Jóhannesarguðspjallið 14:6). Þetta er vegna þess að orð hans voru aðeins leið til að tjá sig sem sannleikann..." Við getum skilið að Nýja testamentið var gefið sem kennslubók fyrir kenningu um sannleikann í anda , til fólks fyrir um 2000 árum... Afleiðingin er sú að í dag verður sannleikurinn að birtast með hærri staðli og vísindalegri framsetningaraðferð til að gera vitsmunamenn nútímans kleift að skilja hann."

Hrekja: Jesús sagði: "Himinn og jörð munu líða undir en orð mín munu aldrei líða undir." Lúk. 21:22

"Jesús svaraði: 'Ef einhver elskar mig, mun hann varðveita orð mitt. ... Sá sem elskar mig ekki, varðveitir ekki orð mín.'" Jóhannesarguðspjallið 14:23-24

Þú getur ekki lýst þig fylgjanda og hlýðin Jesú og jafnframt hafnað orðum hans.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 14:6, hvernig er Jesús vegurinn, sannleikurinn og lífið?

S: Orðaval Jesú er heillandi hér.

Veggur er slóði sem liggur til áfangastaðar. Hann er ekki "punktur" heldur röð punkta. Við eigum að vera á einum punkti í þeirri röð og halda áfram í rétta átt.

Sannleikur felur í sér réttar staðreyndir og rökvísi, en hann þýðir einnig miklu meira en það. Sannleikur er það sem lifir innra með okkur, það sem einkennir líf okkar, það sem við eigum að elska og það sem við eigum að iðka. Líf sem byggt er á lygi er engan veginn sannleikur. Vesturlensk hugtök um "réttleika" og "veruleika" sameinast í biblíulega hugtakinu um sannleikann.

Líf er bæði reynsla okkar af því að lifa, veruleiki lífs okkar og það sem viðheldur lífi okkar. Annars staðar notar Biblían myndlíkingar um lífsvatn, og líf veru er í blóði hennar.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 14:6, getur nokkur farið til himna án Jesú?

A: Nei. Margir í Gamla testamentinu fóru til Paradísar án þess að heyra nafnið Jesús. Í dag hindrar ekkert Guð í að börn sem deyja og hafa aldrei fengið Heilagan anda innra með sér fari til himnaríkis.

Hins vegar getur enginn komið til Föðurins nema í gegnum Jesú, samkvæmt Jesú í Jóhannesarguðspjallinu 14:6. Augljóst er að maður myndi halda að Jesú væri í góðri stöðu til að vita það.

Einnig segir Postulasagan 4:12 að enginn annar nafn undir himni sé gefið mönnum, sem við getum verið frelsaðir með. Filippíbréfið 2:10-11 segir að að lokum muni hvert hné beygja sig og hver tunga játa að Jesús sé Drottinn, til dýrðar Guði föður.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 14:6, getur einhver farið til himna sem hefur aldrei heyrt nafnið Jesús?

S: Börn sem deyja, fatlaðir og trúmenn Gamla testamentisins heyrðu aldrei um Jesú. En Guð er ekki bundinn við að láta þau fara til himna í gegnum Jesú.

S: Sýnir Jóhannesarguðspjallið 14:6-11 fram á að Jesús sé Guð faðirinn, eins og einingu-péntakóstartrúarmenn halda fram, svo sem David K. Barnard (The Oneness of God: Series in Pentecostal Theology, bindi 1, bls. 68)?

A: Nei. "Enginn kemur til Föðurins nema í gegnum mig" væri fáránlegt ef það stæði "enginn kemur til Föðurins nema þeir komi til Föðurins", eða "í gegnum Föðurinn". Jesús sagði að hann og faðirinn væru eitt, en sú yfirlýsing tilgreinir ekki hvernig þeir séu eitt; til þess þarf að líta til annarra ritninga. Þeir eru óaðskiljanlegir, einn í eðli, dýrð og heiðri. Hins vegar sýna skírn Jesú, það að Jesús lærði hlýðni í bréfi til Hebrea, o.s.frv., að þeir séu aðskildir og ólíkir í hlutverki og stöðu.

Sp.: Styður Jón 14:8-9 panteisma, þar sem Jesús sagði að hann væri í föðurnum og faðirinn væri í honum, eins og sumir í nýrrárstrúarbrögðum halda fram?

S: Nei, því þrenningin er ekki guðhyggja. Sú staðreynd að Faðirinn sé í Jesú þýðir ekki að Faðirinn sé í öllu, jafnvel ruslahaug. Í öðru lagi er Guð Faðirinn vera, með viti, vilja og tilfinningar, ekki ópersónulegt alheim. Sjá When Cultists Ask bls. 181-182 fyrir ítarlegri svari.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 14:9, þar sem Jesús sagði að hver sem hefur séð hann hefur séð Föðurinn, sýnir það að Faðirinn hafi líkamlegt líkama líka?

S: Nei. Þvert á móti er þessu vers betur varið til að sýna að Faðirinn hafi ekki líkamlegt hold. Þar sem hver sá sem hefur séð Jesú hefur séð Föðurinn (sem býr í Jesú), gefur þetta vers í skyn (þó það sanni það ekki) að Faðirinn myndi ekki hafa líkamlegt hold.

S: Í Jóh 14:10-11, hvernig bjó Faðirinn í Jesú?

S: Kannski á svipaðan hátt og Jesús býr í okkur. Faðirinn, Sonurinn og Heilagur Andi eru ennþá aðgreindir, en ekkert í ritningunni segir að skilnaður sé á milli þeirra. Eins og Pádraig frá Írlandi (um 389–461 e.Kr.) bendir á, ef blaðhlutarnir á þríblaðssóley geta verið aðgreindir en ekki aðskildir, þá getur þrenningin haft þrjá aðgreinda, en ekki aðskilda einstaklinga.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 14:12, hvernig geta kristnir menn gert stærri verk en Jesús gerði?

A: Stærri verk sem við eigum að vinna skulu ekki skiljast sem að við séum að "sýna okkur fram", heldur sem stærri og fjölmennari verk fyrir Guðs ríki. Kristnir menn gerðu stærri verk en Jesús hafði gert til þess tíma á að minnsta kosti fjórum viðbótarháttum.

Mikilvægi: Þó að Jesús hafi gefið 4.000 og 5.000 manns að borða, greinir Postulasagan 2:41 frá því að yfir 3.000 hafi verið frelsaðir þegar postularnir prédikuðu. Vissulega er það mikilvægara að fólk verði frelsað ( ) en að gefa því að borða einn dag. Og vissulega hafa kristnir menn síðan þá gefið mun fleiri en 5.000 að borða.

Tölur: Skýringarritið Expositor's Bible Commentary, bindi 9, bls. 145, nefnir að fleiri manns sé talið hafa verið frelsaðir í Postulasögunni 2:41 en á öllu jarðneska þjónustutíma Jesú.

Aðferð: Heilagur Andi var ekki hellt út yfir alla þjóðir fyrr en á hvítasunnu. Loforðið um að þeir myndu gera enn stærri hluti er bundið í loforði Jesú um að Huggarinn myndi koma til þeirra í Jóhannesarguðspjallinu 14:15-18, 25

Svæði: Þó að Jesús hafi aldrei yfirgefið tiltölulega lítið landfræðilegt svæði á jörðinni, sendi hann fylgjendur sína ekki aðeins til Júda og Samaríu, heldur til enda jarðarinnar í Postulasögunni 1:8.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 14:13-14, af hverju er þessi yfirlýsing um að biðja í nafni Jesú [meðal annars] ekki skilyrt?

S: Hún er skilyrt á tvo vegu.

Beint: Jesús notaði orðið "þið" hér, og hann var að tala beint við lærisveinana, ekki alla sem sögðust fylgja Guði.

Óbeint: Við biðjum til himneska föður okkar, og himneski faðir okkar veit hvað er best fyrir okkur enn betur en jarðneskir feður okkar.

S: Í Jóh 14:16, hvað þýðir hugtakið "Hjálpræðismaður"?

A: Meðal annars merkti gríska orðið "hjálpari" hér lögfræðilegan verjanda, samkvæmt New Geneva Study Bible bls. 1692 og New International Bible Commentary bls. 1255. Einnig getur gríska greint á milli "annars af sama tagi" og "annars af öðru tagi". Hér merkir gríska orðið allon "annar af sama tagi og Jesús", samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 9, bls. 146. Þar segir einnig að í grísku hafi parakletos þýtt einstakling sem aðstoðar hlið við hlið sem ráðgjafi, lögmaður, milligöngumaður eða sáttasemjari.

Samkvæmt The Believer's Bible Commentary bls. 1547 merkir orðið fyrir "bæta" hér ekki manneskju sem er lægri sett biðja æðri manneskju um greiða. Það er orð sem merkir að maður geri beiðni til jafningja síns.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 14:16, af hverju getur heimurinn nákvæmlega ekki þegið Heilagan Anda, Anda sannleikans?

A: Jesús nefndi nokkrar tengdar ástæður.

Heimurinn er vanþekktur, eins og Jesús sagði í Jóhannesarguðspjallinu 16:3. En eins og rómverjabréfið 1:18-19 sýnir, er vanþekking ekki alltaf saklaus þegar þeir bæla sannleikann.

Sumir í heiminum hata bókstaflega Jesú, eins og Jesús sagði að myndi gerast í Jóhannesarguðspjallinu 15:18,24.

Sumir eru lygara, eins og Jesús sagði í Jóhannesarguðspjallinu 8:55. Sumir geta lygnað öðrum, en þeir geta líka lygnað sjálfum sér.

Sumir hafa "annat að gera", því þeir dýrka aðra goða, hvort sem það eru aðrar trúarbrögð, peninga, áfengi o.s.frv. "Þeir sem festa sig við gagnslausan goðdýrkun yfirgefa hans kærleiksríku hollustu" Jónas 2:8 (BSB)

Sumir eru ekki kindur Guðs, eins og Jesús sagði í Jóhannesarguðspjallinu 10:26.

Ekki pláss fyrir orð mín, eins og Jesús sagði í Jóhannesarguðspjallinu 8:37

Í tengslum við hið fyrra, ef einhver trúir ekki að Jesús sé sá sem hann segist vera, mun hann deyja í syndum sínum, eins og Jesús sagði í Jóhannesarguðspjalli 8:24.

Heimurinn er andvígur dómi yfir efnishyggju sinni og synd. Hann vill ekki fá Heilagan Anda, sem mun sannfæra þá um synd og skort á réttlæti, eins og Jesús sagði í Jóhannesarguðspjalli 12:8-10.

Að lokum getur enginn komið til Jesú nema Faðirinn dragi hann, eins og Jesús sagði í Jóhannesarguðspjalli 6:44.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 14:16-17, hélt kristinn maður frá Litlu-Asíu um 160 e.Kr. að nafni Montanus því fram að hann væri holdgerð hughreystarans, eins og skeptíski Asimov's Guide to the Bible, bls. 988, heldur fram?

S: Asimov hefði átt að halda sig við að skrifa vísindaskáldskap, því hann hafði staðreyndirnar rangt hér. Montanus hélt því fram að hann væri spámaður sem Hinn hughreystandi (parakletos) talaði í gegnum, en enginn (nema Asimov) sagði að Montanus væri holdgerð neins eða neins annars. Tertullían var áberandi meðlimur í montanísku "deildinni", og umfangsmiklar ritgerðir hans voru taldar rétttrúnaðarkenndar og notaðar mikið af rétttrúnaðarkristnum mönnum eftir hann. Reyndar sagði Cypríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.): "Færðu mér meistara minn" þegar hann vildi að einhver færi honum bækur Tertullíanusar til náms.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 14:16 er Hjálpari hér "Guðdómleg vísindi" eins og Mary Baker Eddy, stofnandi Kristins vísinda, hélt fram í Science and Health with the Key to the Scriptures, bls. 55,271?

S: Nei, Hjálpræðinn er Heilagur Andi í vers 26 og er vísað til hans sem "hann", ekki sem "það" eins og það væri um Guðdómlega vísindið.

Q: Í Jóh 14:16-26; 15:26; 16:5-15, var spátt fyrir Múhameð í Nýja testamentinu sem Parakleetósi, eða Heilögum anda, eins og sumir múslimar halda fram?

A: Nei. Ef þetta væri satt, myndu múslimar trúa þessum fimm hlutum (sem þeir almennt gera ekki).

1. Múhameð dýrkaði Jesú. (Jóhannesarguðspjallið 16:14)

2. Allah sendi Mohammed í nafni Jesú. (Jóhannesarguðspjallið 14:26)

3. Mohammed var einnig sendur af Jesú. (Jóhannesarguðspjallið 16:7)

4. Mohammed tók visku Jesú og gerði hana kunnuga fyrir okkur. (Jóhannesarguðspjallið 16:15)

5. Mohammed var "í" postulum. (Jóhannesarguðspjallið 16:17)

Því myndi enginn fróður múslimi trúa að þessi vers vísi til Múhameðs. Þessi vers verða að vísa til annars, sem var sendur frá Guði.

Á hinn bóginn ættu múslimar kannski að dýrka Jesú ef þeir telja að Mohammed hafi gert það, út frá þessum versum. Hins vegar sagði einn imam mér að múslimar ættu að lofa og dýrka Jesú, en ekki tilbiðja hann.

Að auki er orðið parakletos/on í Jóhannesarguðspjallinu 14:6 í p75 (Bodmer 14/15) sem er frá síðari hluta annarrar öld eða mögulega þriðju öld, í p66 sem er frá miðri annarri öld, og í Sinaiticus.

Einnig kenndi Tertullían að huggarinn, parakletinn, væri að verki í hjörtum fólks á sínum tíma (193 e.Kr.) í On Monogamy k.3 bls.61

Í Hegemonius (4. öld) ræddi Archelaus kristinn maður einnig um hvernig Heilagur Andi, Verndari sannleikans, í Jóhannesarguðspjalli 14–16 er Guð Heilagur Andi í deilu við Manes, kaflar 34–35, bls. 208–209

Sp.: Sýnir Jón 14:18 að Kristur sé Guð faðirinn, eins og einingarpentekostalsmenn halda fram?

S: Einingar-péntakostalstrúarmenn rugla saman gjörðum Jesú og persónu hans. Að Jesús muni ekki skilja okkur eftir sem munaðarleysingja þýðir ekki að hann sé sami veru og faðirinn. Þegar Jesús var skírður var hann hvorki að blekkja né rugla fólki saman, né framkvæma ventrílókvíusýningu þegar faðirinn talaði úr skýjunum. Faðirinn sagði ekki: "Þetta er sjálfur ég, sem ég hef þóknast vel við." Heldur sagði faðirinn: "Þetta er hinn elskaði sonur minn, sem ég hef þóknast vel við!"

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 14:22-24, hvernig er Jesús opinberaður kristnum mönnum en ekki heiminum?

S: Auðvitað getur hver sem er vitað eitthvað um Jesú. Hins vegar þekkja aðeins kristnir menn Jesú persónulega, því Jesú býr í hjörtum okkar.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 14:27, hvernig er friður Jesú, friðarprinsins, frábrugðinn friði heimsins?

S: Friður heimsins er ytri og tímabundinn, því hann ræðst af ytri aðstæðum. Friður Jesú er bæði innri og ytri, og hann er varanlegur því hann er óháður ytri aðstæðum.

Á vissan hátt, rétt eins og einhver sem er að fara að deyja skrifar erfðaskrá til að sjá fyrir börnum sínum og blessa þau, er Jesús að gefa börnum sínum blessun sína og loforð um að sjá fyrir þeim.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 14:27-28, hvernig er Faðirinn meiri en Jesús?

S: Á jörðinni hafði Jesús tæmt sig, og auðvitað var Faðirinn þá meiri en Jesús. Í himninum hefur Jesús undirordna stöðu gagnvart Föður. Guð Jesú er Faðirinn. Sjá 1 Korintubréf 11:3; 15:25-28; Matteus 12:18; Efesusbréfið 1:3,17; Jóhannesarguðspjallið 1:33; 14:16,26,28; Rómverjabréfið 8:26-27.

Faðirinn er ekki meiri en Jesús á tvo vegu:

Eðli (Filippíbréfið 2:6). (Fyrir frekari upplýsingar, sjá verk Hilari í On the Trinity 9:2 og 7:27.)

Heiður. Sjá Jóhannesarguðspjallið 5:18; 5:23; Kólossubréfið 2:9-10; (Jesaja 44:6; Opinberunarbókin 1:8 gegn Opinberunarbókinni 1:17-18; 22:13)

Eins og 5. vers í 5. kafla Jóhannesarguðspjallsins sýnir, er faðir eðlislíkur syni sínum. Annars væri faðir þinn meiri en þú, afi þinn meiri en hann, og hundraðasti forföður þinn hefði þurft að vera ofurmaður. Menn búa til hluti en "geta" aðeins menn. Guð skapaði skapaða hluti en "getur" aðeins Guð, hinn einfædda Son sinn. Þeir fá báðir heiður og lof í Opinberunarbókinni 5:9,12-14.

Bókin *Now That's a Good Question* (bls. 43–44) gerir greinarmun á ósannleika um "undirstöðu" Sonarins og hinu sanna hugtaki um "undirof" Sonarins. R.C. Sproul bætir við: "Þetta er ein af ástæðunum fyrir því að kirkjan hefur ætíð játað kenningu sem kallast undirof Krists."

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 15:1, hvernig er "sönn vínviður" frábrugðinn venjulegum vínviði?

S: Gríska orðið fyrir "sannur" merkir hér ekki svo mikið sannur vs. ósannur, heldur sannur eða upprunalegur vs. eftirlíking eða eftirmynd.

S: Í Jóh 15:1, hvaða aðrar myndlíkingar voru til um vínviðinn á undan þessari?

S: Jesús hefði getað sagt þetta annaðhvort þegar hann var í efri herberginu, á leiðinni frá efri herberginu að Olíufjalli, eða á Olíufjalli vestan við Jerúsalem. Ef þeir gengu framhjá musterinu, var fyrir framan það stór gullin vínviður með greinum sínum sem táknaði lýð Ísraels. Sálmur 80:8-16, Esekíel 17:1-6, Jeremía 12:10-11 og Jesaja 5:1-7 bera bæði saman þjóð Guðs við vínvið. Guð sagði: "Víngarður Drottins hersveita er Ísraels hús, og menn Júda eru gróðursetning gleði hans. Hann beið réttlætis, en sá blóðugum drápum; hann beið réttlætis, en heyrði harmakvein." (Jesaja 5:7)

Spurning: Í Jónasi 15:1, hver er munurinn á því að sjá Jesú sem vínviðinn sem heldur greinum saman og því að sjá menn sem halda greinum saman?

S: Ísrael var vínekran í Jeremía 2:21. En Jesús notar aðra myndlíkingu hér: Hann, ekki Ísrael, er vínekran í Jóhannesarguðspjalli 15:1. Ef kirkjusamtökin ykkar leggja meiri áherslu á mennina sem halda henni saman en á Jesú sem heldur henni saman, ættuð þið að spyrja ykkur hvort þið séuð í réttum samtökum.

Hvað finnst þér um þessa tilvitnun? "Guð er í hinni kyrrlátu, litlu rödd. Í öllum þessum yfirlýsingum undir eiði, ákærum, er allt frá djöflinum – allt spillt. Komdu, kærendur! þið falsvottarar! Allt helvíti, sjóðið upp! Þið brennandi fjöll, rúllið niður hrauninu ykkar! því ég mun að lokum komast á toppinn. Ég hef meira til að montast af en nokkur maður nokkru sinni hefur haft. Ég er eini maðurinn sem nokkru sinni hefur getað haldið heilli kirkju saman síðan á dögum Adams. Stór meirihluti alls heildarinnar hefur staðið með mér. Hvorki Páll, Jóhannes, Pétur né Jesús hafa nokkru sinni gert það. Ég státa af því að enginn maður hefur nokkru sinni unnið slíkt verk og ég. Fylgjendur Jesú flúðu frá Honum; en Síðari daga heilagir hafa enn ekki flúið frá mér. Þið þekkið daglegt líf mitt og samtöl. Ég er í faðmi dyggs og góðs fólks. Hversu ég elska að heyra úlfana gelta! Þegar þeir losna við mig mun djöfullinn einnig hverfa. Undanfarin þrjú ár hef ég haldið skrá yfir öll verk mín og athafnir, því ég hef haft nokkra góða, trúa og afkastamikla ritara í föstu starfi: þeir hafa fylgt mér hvert sem ég hef farið, varðveitt sögu mína vandlega og skrifað niður hvað ég hef gert, hvar ég hef verið og hvað ég hef sagt; þess vegna geta óvinir mínir ekki sakað mig um neinn dag, tíma né stað, nema ég hafi skrifleg vitni til að sanna gjörðir mínar; og óvinir mínir geta ekki sannað neitt á móti mér." Joseph Smith, stofnandi mormónismans. History of the Church, bindi 6, bls. 408–409

Eða hvað með þessa tilvitnun, sem er mildari? Í Dictatus Papae (um 1075 e.Kr.) sagði páfi Grígoríus VII, "Rómverska kirkjan var stofnuð af Guði einum; einungis rómverski páfi getur með réttu verið kallaður alheims; hann einn má nota keisaraleg tákn; einungis allir prinsar skulu kyssast við fætur hans; hann einn má vígslusvipta keisarana; enginn má dæma hann sjálfan; rómverska kirkjan hefur aldrei villst, né mun hún villast um alla eilífð." Austin's Topical History of Christianity bls. 165.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 15:3, hvernig gat Jesús sagt að þeir væru allir hreinir, þar sem Júdas svikjaði hann?

S: Mundu að á þessum tíma hafði Júdas þegar farið og var ekki viðstaddur þegar Jesús var að tala.

S: Í Jh 15:4, hvað þýðir orðið vera kyrr/dvelja?

S: Orðið "að dvelja/verða áfram" (meno á grísku) er mjög mikilvægt í öllum ritum Jóhannesar. Það kemur fyrir 11 sinnum í Jóhannesarguðspjalli 15, 40 sinnum í Jóhannesarguðspjallinu og 27 sinnum í bréfum Jóhannesar.

Eins og grein á vínvið merkir það aðeins eitt: að lifa tengdur vínviðnum. Grein getur verið algerlega aðskilin með því að vera skorin af. Eða líf greinarinnar g að vera tengt vínviðnum, og greinin deyr. Það er áhugavert hvernig tré missa laufin á haustin. Tréð framleiðir kórk, sem stöðvar flæði vatns og næringarefna til laufsins eða greinarinnar. Án næringarefna deyja þau, missa tökin og detta af. Tré missa stundum greinar á sumrin líka. Þegar greinin fær ekki sólskyn myndar hún hvorki sykur né ávöxt og tréð sker hana af.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 15. kafla, 4. vers, hvernig dvelja kristnir menn í Jesú?

S: Á nokkra vegu.

Treysta honum til að leiða okkur skref fyrir skref.

Að hlýða Jesú, ekki bara af skyldu, heldur með snöggri, fullkomnri og fagnaðarfullri hlýðni því við vitum að Guðs leið er sú besta.

Bæn ætti að vera lykilkenni í lífi okkar.

Þrá Jesú, að vera með Honum, og biðja um endurkomu Hans.

Q: Í Jn 15:6, þýðir það að grein sem er köstuð burt að sannur trúmaður geti misst hjálpræðið sitt?

Svar: Þessi vers segir að sá sem ekki dvelur í Jesú geti verið varpað burt og brenndur. Umfram það eru tvær leiðir til að túlka þetta vers.

1. Allir ættu að vera sammála um að þar sem Guð veit allt, og Guð vissi hverjir myndu fara til himnaríkis (hinir útvöldu) áður en nokkur var fæddur, muni sumir fara til helvítis þrátt fyrir að þeir hafi verið í kirkjunni og litið út fyrir að vera kristnir. Hins vegar mun enginn hinna útvöldu glatast, en allir hinir vantrúuðu munu það, því hinn alviti Guð vissi fyrirfram.

2. Sannkristnir menn eru ekki sammála um hvort maður geti fæðst endur til raunverulega og síðar annaðhvort glatað sálu sinni eða valið að snúa baki við sálu sinni og fara til helvítis. Sjá umfjöllun um Hebreum 6:4-14 og Efesusbréfið 1:14 til að fá nánari upplýsingar um þetta mál.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 15:8, hvernig bera trúarmenn ávöxt í Kristi?

S: Athugið að meginatriðið hér er ekki að læra hluti, ekki að kenna öðrum og ekki að sinna þjónustu; heldur að bera ávöxt. Trúmenn bera ávöxt í Kristi á að minnsta kosti þrjá vegu:

Kristslíkind: Innra með okkur ættum við að bera ávöxt anda og það ætti að sýna að við séum að verða guðlegri.

Kærleiki og framlög: Við eigum að hjálpa bæði trúaða og vantrúaða með tíma okkar, peningum og með því aðstoða kúgaða.

Umbreyttir og lærisveinar: Við getum hjálpað með því að undirbúa jarðveginn, sá fræi fagnaðarerindisins og uppskera til að leiða fólk til trúar á Jesú Krist. Við getum einnig gert aðra kristna að lærisveinum og hjálpað til við að leiða þá sem hafa villt af leið aftur til trúar.

Árangurinn er ekki það sem þú gerir, heldur það sem spírar í lífi annarra.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 15:8, eru menn óafkastamiklir nema þeir leiði aðra til Krists, eins og ein óvenjuleg hreyfing hefur kennt?

A: Nei. Við vitum ekki til þess að Jeremía hafi leitt marga til Guðs á lífsleið sinni, en hann þjónaði Guði engu að síður sem áhrifaríkur spámaður og prédikari. Þetta er ein tegund sönnunar á ávöxtun, en það er ekki einu sinni talið meðal ávaxta anda í Galatíum 5:22-23. Sjá When Cultists Ask fyrir viðbótarsvar.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 15:14-15, ættum við enn að kalla okkur þjóna Krists?

S: Já. Pétur, sem heyrði þessi orð beint frá Jesú, var í bestu stöðu til að skilja merkingu þeirra. Í 2. Pétursbréfi 1:1 kallaði Pétur sig þjón (raunverulega þræl) Jesú. Í Rómverjabréfinu 1:1, Filippíbréfinu 1:1, Títusarbréfinu 1:1 og Jakobsbréfinu 1:1 vísa Páll og Jakobi einnig til sín sem þræla Krists Jesú.

Óháð því hvort maður túlkar þetta sem að Jesús kallar ekki lærisveinana "bara þjóna" eða sem "þjóna", er Jesús að segja að hann kallar þá ekki bara þjóna. Jesús er ekki að fjalla um hvað börn Guðs ættu að kalla sig.

F: Í Jóhannesarguðspjallinu 15:15, hvernig getum við hagað okkur sem þjónar Krists, og hvernig getum við hagað okkur sem vinir Krists?

S: Að vera þjónn Krists er gott, og að vilja ekki vera þjónn Krists er rangt. En hér er Jesús að segja að það sé svo margt fleira en að vera einungis þjónn Krists. Lítum á hlutina frá okkar sjónarhorni og síðan frá Guðs sjónarhorni.

Frá okkar sjónarhorni

Ef við værum eingöngu þjónar, gerir þjónn það sem honum er sagt; að minnsta kosti þegar hann er undir eftirliti. Þjónn hefur oft ekki mikinn áhuga á niðurstöðunni né árangri. Þjónn gæti verið þjónn aðeins um tíma og hugsað eingöngu um hvað gerist til skamms tíma, áður en hann eða hún fer áfram. Að hugsa út fyrir rammann, um betri leiðir til að gera hlutina, sýna frumkvæði eða koma með nýjungar er ekki endilega það sem þjónar gera.

Ólíkt þræli er vinur eins og samstarfsaðili eða fjölskyldumeðlimur. Vinir gera fúslega það sem þarf að gera, jafnvel þó þeim sé ekki sagt til um það. Þeir hafa miklar áhyggjur af útkomu og árangri áætlunar meistara síns. Við erum ekki bara að hugsa um að rækta blóm sem spretta, heldur um ávöxt sem varir og ávöxt sem varir ekki.

Hins vegar, eins og þræll, eigum við ennþá húsbónda. Jafnvel sonur ætti að hlýða móður sinni og föður. Við getum verið nýskapandi og fundið upp betri leiðir til að gera hluti, en aðeins innan marka þess sem húsbóndi okkar hefur boðið. Allskonar verkfæri eru tiltæk til að framkvæma áætlun, ofbeldi, kúgun, þvingun, , svik, svindl, þjófnaður, og við megum aldrei nota þau, óháð skoðunum okkar á því hversu áhrifarík við teljum þau væru í ákveðnu aðstæðum.

Frá sjónarhóli Guðs

Þræll þyrfti ekki að vita hvað væri að gerast, aðeins hvað honum er sagt að gera hverju sinni. Hvernig hann eigi að gera eitthvað, hvernig hann eigi að vinna með öðrum, er allt útfært í verkefninu hans.

Ólíkt þræli vill Guð oft að við finnum út hvernig eigi að koma einhverju í verk, ekki bara fara í gegnum hreyfingarnar eins og þræll. Við eigum að sýna frumkvæði. Guð gæti gefið okkur verkefni sem við getum ekki leyst ein, og Guð býst samt við að við gerum það. En í stað þess að reyna við árangurslaust verkefni, mistakast og segja Guði: "Ég gerði mitt besta", vill Guð að við vinnum með öðrum trúaðmönnum og ljúkum verkefninu saman. Það skiptir í raun ekki máli hvað þú getur eða getur ekki gert sjálfur, án þess að nota þau verkfæri og samstarfsmenn sem Guð hefur gefið þér; heldur hvað þú getur eða getur ekki gert með þeim verkfærum og samstarfsmönnum sem Guð hefur gefið þér, í krafti Heilags Anda. Við segjum oft vinum okkar frá trúnaðaráætlunum okkar fyrir framtíðina. Guð gerir það líka. Við viljum vita vilja Guðs fyrir okkur, en við ættum einnig að vilja þekkja hjarta hans.

Hins vegar, eins og þræll, eru enn margir hlutir sem munu koma á vegi okkar í lífinu sem Guð kýs að opinbera okkur ekki, eða ekki ennþá. Það geta verið aðrir hlutir, sem hafa þegar gerst okkur, sem við höfum enn enga hugmynd um hvers vegna Guð lét það gerast. Eins og einn kristinn rithöfundur sagði: "við ættum ekki að móðgast af því sem er óútskýrt." Guð er ekki bara vinur okkar heldur besti vinur okkar; en hann er samt sem áður Herra okkar.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 15. kafla, 16. vers, í hvaða skilningi völdu þeir ekki Krist, heldur valdi Kristur þá?

S: Það eru tvær leiðir til að skoða þennan kafla.

Beina samhengi er vígslan sem postular. Kristur hefði getað valið hvern sem er til að vera postularnir Sínir, en Hann valdi þá. Hann blessaði þá með því að velja þá; þeir voru ekki að gera Jesú neina greiða.

Almennur samhengi um guðlega útvalið til frelsunar er séð af sumum.

Óháð því hvort þú trúir að þessi tiltekna textinn hafi þessa tilteknu merkingu, kennir Biblían að Guð hafi valið okkur fyrir upphaf tímans. Því er augljóst að Guð valdi okkur áður en við völdum hann. Ennfremur sýna Rómverjabréfið 3:11-12 og aðrir textar að við gætum ekki einu sinni valið Guð ef ekki væri fyrir verk Guðs í lífi okkar.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 15:16, hvað er ávöxtur sem varir og hvað er ávöxtur sem varir ekki?

S: 1 Korintubréf 4:12 varpar ljósi á þetta. Verkin sem sagðast vera gerð fyrir Guð en eru gerð af hroka, öfund eða öðrum illum hvötum mun Guð hvorki heiðra né umbuna. Á sama hátt mun Guð dæma réttlátlega verk sem eru gerð ekki af guðlegum hvötum heldur af óguðlegum hvötum, svo sem fjárhagslegum hagnaði.

Það eru að minnsta kosti þrjár tegundir af ávöxtum.

Innra: Persónuleiki hefur verið skilgreindur sem hver þú ert þegar þú heldur að enginn sé að horfa.

Ytri: Verkin okkar bera ávöxt, annaðhvort góðan eða slæman.

Fjármálalegt: Framlög okkar til Guðs verka og til fátækra og þurfandi eru skráð, eins og framlög Símonar voru í Postulasögunni 10.

Fagnaðarerindi og lærisveinataka: Í Filippíbréfinu sagði Páll að Filippíumenn sjálfir væru gleði hans og króna.

Börn okkar og þeir sem við höfum umsjón með í kirkjunni: Í því fyrrnefnda felst hvernig við uppeldum börnin okkar og hvernig eldri menn hafa umsjón með þeim sem þeim er trúað fyrir. Þeir bera ábyrgð á eigin ákvörðunum, en við berum ábyrgð á meðan við höfum umsjón með þeim.

Spurning: Í Jónasi 15:17, hver er munurinn á því að bera sérstaka ást til annarra trúaðila og að mynda klíku?

A: Það er í lagi að hafa nokkra vini sem eru nánari en aðrir vinir. Og auðvitað ættum við ekki aðeins að hafa rómantísk tilfinningar, heldur einnig vináttu við maka okkar sem er nánari en aðrar vináttur. En þegar vinátta þín við lítinn vinahóp er einangrandi og ekki þráir að taka inn utanaðkomandi, þá getur það verið "vinátta sem fór úrskeiðis". Spyrðu þig: "Er vinátta þín opinská eða einangrandi?" Nú eru til ótrúaðilar (og jafnvel holdlegir kristnir) sem þú ættir að forðast ef þeir halda áfram að freista þín til syndar.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 15:18, hvernig hataði heimurinn Jesú?

S: Á tvo vegu:

Með nafni: Fólk notar yfirleitt ekki nöfn Búdda, Konfúsíusar eða Múhameðs til einskis. Það virðist þó eingöngu nota "Guð" og "Jesús" til einskis.

Með persónuleika: Sumir hafna öllu sem tengist Kristi. Sumir vita mikið um Krist og hafna Honum síðan; aðrir vilja meðvitað ekki vita neitt um Krist.

S: Í Jn 15:22,24, hvernig gerði komu Jesú suma meira ábyrga fyrir syndir sínar?

S: Góðu fréttirnar eru þær að Guð krefst ekki ábyrgðar af fólki fyrir það sem það veit ekki (Rómverjabréfið 4:15; 5:12). Önnur hliðin er sú að 2. Pétursbréf 2:22 og aðrir verslar sýna að dómurinn yfir fólki sem hafnar sannleikanum er meira eða minna harður, allt eftir því hversu mikinn sannleika það þekkti.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 15:23, hvers vegna getur enginn hatað Jesú án þess að hata Faðerni líka?

S: Sem hluti þrenningarinnar eru Faðir, Sonur og Heilagur Andi eins í eðli, tilgangi, heiðri, og hlýðni okkar, þjónustu og kærleika til eins er eins og til annars.

Spurning: Í Jn 16:2, telur þú að "að reka ykkur úr samkundunni" feli í sér að reka kristna úr kirkjunni?

A: Já, það felur í sér að vera rekinn úr trúarlegum samkomuhúsi. Marteinn Lúther, endurdópistar og John Wesley voru allir reknir úr kirkjum sínum. Margir sannkristnir eru ekki velkomnir í sumum frjálslyndum kirkjum.

Sp.: Í Jóh 16:2-3, hvernig gat einhver haldið að hann væri að gera Guði þjónustu með því að drepa lærisveina Jesú?

S: Margir hafa haft mjög afmyndaða sýn á Guð. Hér á eftir er hluti af lista yfir ofsóknir á kristnum mönnum af trúarlegum ástæðum, og þúsundir sem voru drepnar, þar sem vitað er um fjölda.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 16:5, af hverju sagði Jesús að enginn spyrði hvar hann væri að fara, þar sem Tómas [meðal annars] spurði í Jóhannesarguðspjallinu 14:5?

S: Tómas spurði í raun EKKI hvar Jesús væri að fara. Í Jóhannesarguðspjallinu 14:5 spyr Tómas aðeins hvernig þeir geti vitað veginn, þar sem hann segir (ekki spyr) að þeir viti það ekki. Jesús hafði rétt áður sagt að þeir vissu veginn, en Tómas segir að þeir viti veginn enn ekki.

Maður fær þá tilfinningu að Jesús hafi bara beðið eftir einhverjum til að spyrja hvernig þeir gætu vitað veginn, svo að Jesús gæti opinberað þessa sannleika um sjálfan sig í Jóhannesarguðspjalli 14:6-7. Enginn annar gyðinglegur kennari hélt því fram að hann sjálfur væri vegurinn. Jesús var ekki bara kennari sannleikans sem benti á veginn, hann sjálfur var vegurinn.

En eftir að Jesús opinberaði þetta, og fólk vissi því veginn því það þekkti Jesú, virtist hvorki Tómas né nokkur annar hafa sérstakan áhuga á að spyrja Jesú hvert hann væri að fara eða hvað hann þyrfti að ganga í gegnum.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 16:5, af hverju sagði Jesús að enginn spurði hvar hann væri að fara, þar sem Pétur spurði hann reyndar hvar hann væri að fara í Jóhannesarguðspjalli 13:36?

S: Fyrst tvö atriði sem ekki tilheyra svari, og svo svarið.

X Talaði við alla nema Pétur: Jesús hefði getað vísað til hinna tíu lærisveinanna, án Péturs, og sagt: "Hvers vegna spyr enginn ykkar hvert ég er að fara?" Þó að þetta sé tæknilega mögulegt, var Jóhannes augljós vitni og textarnir gefa enga vísbendingu um að Jesús hafi verið aðgreina fyrirspurn Péturs frá því að hinir spyrðu ekki.

X Jesús gleymdi að Pétur hafði spurt: Þó að Jesús hafi verið syndlaus á jörðinni, segir ritningin ekki að hann hafi alltaf getað munað eftir hverju einasta smáatriði, sérstaklega undir miklu álagi. Þó að þessi skýring hafi þann kost að vera einföld, tel ég að betri skýring sé til.

Grískur sagnatími og röð kennslu Jesú: Þegar Pétur og Tómas lögðu fyrst fram spurningar sínar gat Jesús ekki gefið þeim fullkomið svar án þess að þeir þekktu fyrst hlutverk Jesú sem veginn, sannleikann og lífið og án þess að hann kynnti Heilagan Anda. Eftir þetta spyr Jesús: "En enginn yðar spyr mig (nútíma) hvar ég sé að fara?" Í Wuest Expanded Translation stendur: "er að spyrja mig".

Í The Expositor's Greek Testament, bindi 1, bls. 835, segir að lærisveinarnir væru svo uppteknir af eigin sorg yfir brottför Jesú að þeim datt ekki í hug að spyrja hvar hann væri að fara. Í New International Bible Commentary, bls. 1257, segir að þessi spurning hafi verið lögð fram vegna ókyrrðar þeirra, ekki vegna raunverulegs vilja til að vita hvert Jesús væri að fara.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 16:8-11, hvernig sannfærir Hluti heiminn um synd, réttlæti og dóm?

S: Á minnst tvennan hátt.

Beint og innra með þeim sannfærir Heilagur Andi fólk um að það eigi að iðrast synda sinna og koma til Guðs.

Óbeint og ytra vinnur Heilagur Andi gegnum menn til að leiða aðra til Krists.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 16:12, af hverju sagði Jesús þeim ekki allt sem þeir þyrftu að vita?

Svarið finnst í Jóhannesarguðspjallinu 16:13. Guð sagði þeim að lokum allt sem þeir þurftu nokkurn tíma að vita, þeir lærðu það bara ekki strax. Þess vegna þurfa þeir, og við, Heilagan Anda til að leiða okkur og veita okkur þá leiðsögn sem við þurfum þann dag.

Fögur saga sýnir þetta vel. Einu sinni var ríkur konungur sem átti son sem hann elskaði mjög mikið. Einu sinni á ári kom sonurinn til föður síns og bað um ársframfærslu sína. Konungurinn gaf hana og myndi ekki sjá son sinn aftur í heilt ár. Fyrir utan að elska son sinn var konungurinn einnig vitur. Á næsta ári þegar sonurinn kom, gaf faðirinn honum framfærslu fyrir einn dag. Ef sonurinn vildi fá framfærslu fyrir næsta dag, þurfti hann að koma og tala við föður sinn. Á svipaðan hátt, ef þú ert trúaður og færð sannarlega ekki það sem þú þarft frá Guði, þá þarftu kannski að eyða meiri tíma í að koma til Hans daglega í bæn.

Sp.: Í Jn 16:12-13 er Andi sannleikans hér Baha'u'llah?

S: Nei, sannleikans andi hér er andi, ekki persóna. Þetta er sami Heilagi Andi sem Jesús var einmitt að tala um í Jóhannesarguðspjalli 14-16. Þú getur ekki sagt að í Jóhannesarguðspjalli 16:12-13 vísi "andi" til eins manns, en andi vísi til Heilags Anda eða einhvers annars í Jóhannesarguðspjalli 14:16-18,25-26; 15:26; 16:5-11; 16:14-15. Heilagur Andi kom niður á hvítasunnu, ekki á nítjándu öld þegar Baha'í-trúin var stofnuð.

Spurning: Í Jn 16:13, hvernig leiðir Heilagur Andi til alls sannleikans?

Vesturlendingar hugsa oft um sannleikann fyrst og fremst sem réttar eða rangar yfirlýsingar. Hins vegar getur maður haft rétt fyrir sér í mörgum ómarktækum atriðum og samt verið mjög rangur í meginatriðum. Maður getur verið heiðarlegur í viðskiptum sínum en samt verið að þjóna trúarbragði sem er lygi.

Sannleikurinn er Jesús, ekki bara réttar kenningartúlkanir. Það er að dvelja í hinum sanna Jesú sem mun leiða okkur að réttu kenningartúlkanirnar, frekar en að kenningar taki sæti anda sem leiðir okkur til Krists. Auðvitað munum við á himni einnig þekkja allar réttu kenningartúlkanirnar.

Allir hinir sönnu kristnir eru sammála um eftirfarandi:

1. Guð er heilagur, kærleiksríkur, góður, réttlátur, almáttugur, veit allt og er alls staðar.

2. Við höfum syndgað og allir þurfa Frelsara

3. Jesús, með dauða sínum og líkamlegu upprisu, er eina leiðin til frelsunar.

4. Við verðum að iðrast og trúa á Jesú.

5. Við öll eigum að lifa heilögu lífi.

Mörg önnur mikilvæg mál.

Sannkristnir kristnir eru ekki sammála um eftirfarandi:

Nákvæm merking skírnarinnar og hvort hún eigi aðeins að gilda um trúaða eða einnig ungabörn.

Hvort sé betra að tilbiðja á laugardegi eða sunnudegi.

Hvort það sé í lagi að vinna á laugardegi eða sunnudegi.

Nákvæm merking Drottins kvöldmáltíðar.

Hvort kristnir menn eigi nokkurn tíma að berjast í stríði eða ljúga til að bjarga mannslífi frá illmennum.

Jafnvægið milli forsjár Guðs og mannlegrar frjálsrar ákvörðunar.

Þúsund ára ríkið og tímasetning upptöku.

Réttur fjöldi bóka í Gamla testamentinu.

Hvort sannkristnir geti misst hjálpræði sitt.

Önnur aukaatriði og smámál.

Spurning: Í Jn 16:13, þar sem Heilagur Andi leiðir í alla sannleikann, hvernig getur það verið að margar deilur hafi sprottið upp meðal hinna sönnu kristinna manna?

S: Sjá umræðuna um Efesusbréfið 4:4 fyrir svarið.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 16:20–22, hvernig myndi sorg lærisveinanna snúast í gleði?

S: Þetta gerðist dramatískt eftir upprisu, þegar þeir sáu hinn elskaða Jesú aftur. Það mun gerast hjá öllum lærisveinum Krists þegar við deyjum og förum til að vera með Jesú á himnum.

Q: Í Jn 16:23, eigum við að biðja Jesú um hluti, eða aðeins biðja Föðurinn?

A: Drottins bæn er beint til Föðurins, og það virðist sem fleiri bænir hafi verið beint til Föðurins en til Jesú. Hins vegar er það í lagi að bera fram óskir til Jesú, eins og Stefán, fullur af Heilögum Anda, gerði tvær óskir til Jesú í Postulasögunni 7:59-60.

S: Merkir Jóhannesarguðspjallið 16:24 að við getum fengið allt sem við viljum í bæn, eins og sumir kennarar orðatrúarinnar halda fram?

A: Páll hélt vissulega ekki svo, því hann bað um að þyrninn í holdi sínu yrði fjarlægður en það varð ekki. Páll talaði einnig fyrst til Galatamanna vegna veikinda og hann vildi sennilega ekki vera veikur, þó Guð notaði þyngjandi veikindi Páls til góðs. Jóhannesarguðspjallið 16:24 hvetur okkur til að biðja, en það er í samhengi við að dvelja í Honum. Svo biðjið um allt sem þið haldið að Guð vilji að þið biðjið um, en gerið ykkur þolinmótt grein fyrir því að Guð, sem vitur foreldri, mun segja "nei" bæði við þær hluti sem þið vitið að Guð vill ekki að þið fáið núna, sem og við þær hluti sem þið haldið að Guð vilji að þið fáið, en Guð veit betur. Sjá When Cultists Ask bls. 186–187 fyrir viðbótarsvar.

Sp.: Í Jn 16:25, hvers vegna talaði Jesús jafnvel við eigin lærisveina sína í dæmum?

S: Kannski hjálpar þetta einfalda dæmi til að skýra málið. Ímyndaðu þér skólakennara sem kenndi stærðfræðitímum eingöngu með fyrirlestrum: engum heimavinnu og engum prófum. Þar sem ekki væri þörf á að veita endurgjöf myndu nemendurnir fljótt verða of sjálfsánægðir í námi sínu. Auk þess, í fögum eins og dregingagreiningu, hlutadifferansjöfnum og endanlegra þátta greiningu, felst áskorunin ekki í jöfnum sem þarf að læra utanbókar, heldur í hugtökum sem þarf að skilja og beita. Þó að Jesús hafi aldrei gefið skriflegar prófanir, gaf hann í staðinn spurningar, gátur og dæmisögur. Maður þurfti að þekkja orð Guðs til að geta yfir höfuð vonast til að skilja eitthvað af því. Að auki er ekki nóg að læra einungis orðin. Við þurfum að velta sannleikunum fyrir okkur til að ná tökum á þeim hugtökum sem Guð miðlaði til okkar í Biblíunni.

Við ættum ekki að láta okkur hvetja þegar okkur finnst erfitt að skilja suma hluta Biblíunnar. Hvort sem okkur líkar betur eða verr viðurkenndi Jesús að hann talaði stundum viljandi í óljósum orðum. Það virðist sem ferlið við að læra hin djúpu sannindi Biblíunnar, með tilheyrandi íhugun og rökhugsun, sé nánast jafn mikilvægt og að ná markmiðinu um að læra hin djúpu sannindi sjálf.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjalli 17, af hverju er innihald þessarar bæn algjörlega ólíkt bæn um að þessi bikar fari framhjá í Getsemane-garðinum í Matteusi 26:36-46; Markúsarguðspjalli 14:32-43; og Lúkasarguðspjalli 22:39-47?

S: Vegna þess að þetta voru mismunandi bænir. Jóhannesarguðspjallið 17 var sennilega í Getsemane-garðinum, þó það gæti hafa verið aðeins fyrr. Sama hvað er, bænirnar í samlíkingarguðspjöllunum voru án efa eftir prestahöfðingjabænina í Jóhannesarguðspjallinu 17, því varðmennirnir handtóku hann á meðan hann var að biðja.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 17:1, hvað þýðir nákvæmlega orðalagið "tíminn er kominn"?

S: Það merkir þrjá mismunandi en tengda hluti.

1) Tíminn er kominn fyrir Hann til að ljúka jarðnesku þjónustu sinni og gera eitthvað mikilvægara; að úthella blóði sínu á krossi fyrir syndir okkar. Sjá Jóhannesarguðspjallið 12:23,27. Hann var "tíminn" sem Jesús ætlaði að yfirgefa þennan heim í Jóhannesarguðspjallinu 13:1.

2) Til þess að þetta gæti gerst var Guðs líkamlegu vernd svipt frá Honum. Enginn gat snert eða skaðað Jesú fyrir þetta. Af hverju? "því að klukkan hans h hafði ekki enn komið" (Jóhannesarguðspjallið 7:30; 8:20). Það var ómögulegt, því faðirinn leyfði það ekki.

3) Að lokum yrði þetta "tíminn" sem myrkrið ríkir í Lúkasi 22:53. Jesús óttaðist ekki þennan myrka tíma; hann vissi að þetta var nauðsynlegt áður en hann náði sínum mesta sigri. Þetta er eins og fótgönguliðar sem hörfa hægt og markvisst undan óvinum, áður en riddaraliðið setur gildruna og umlykur óvinina til að útrýma þeim (eins og gerðist með rómverska herinn við Kanae).

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 17:2, gefur Jesús eilíft líf einungis þeim sem Faðirinn hefur gefið honum?

S: Já. Kristnir eru sammála um að Jesús gefi eilíft líf öllum þeim sem faðirinn hefur gefið honum og einungis þeim sem faðirinn hefur gefið honum. Kalvínistar og ekki-kalvínistar eru ekki sammála um hvort ákvarðanir okkar og trúin sem Guð hefur ræktað í okkur hafi einhverja hlutverki að gegna í vali föðurins á því hverjum hann gefur Jesú, eða ekki.

S: Í Jóh 17:3, þar sem Jesús sagði: "En þetta er eilíft líf, að þeir kynnist þér, hinum eina sanna Guði, og þeim sem þú sendir, Jesú Kristi," hvernig getum við þá kallað Jesú Guð?

S: Orðið "Guð" er notað á mismunandi hátt í Biblíunni. "Guð" vísar til Föðurins hér í Jóhannesarguðspjalli 1:1 (fyrsta tilvikið) og Hebreum 1:9 (annað tilvikið). Hins vegar má ekki nota þetta til að sanna að Jesús geti ekki kallast Guð, því orðið "Guð" vísar til Jesú í Jóhannesarguðspjalli 1:1 (annað tilvikið) og Hebreum 1:9 (fyrsta tilvikið).

Mér virðist vera ekki eitt heldur tvö vandamál með það að Vottar Jehóva reyni að segja að Jóhannesarguðspjallið 17:3 segi að við eigum ekki að kalla Jesú Guð.

1) Vottar Jehóva virðast ekki samkvæmir sjálfum sér. Ef notkun orðsins "Guð" um Föðurinn hér þýddi að Jesús væri ekki Guð, þá myndi notkun orðanna Guð og Drottinn, þar sem Jesús er Drottinn, þýða að Faðirinn sé ekki Drottinn.

1. Þessaloníkubréf 4:16a nefnir "Drottinn sjálfur mun stíga niður frá himni með háværum boða, með rödd æðstangelis og með lúðri Guðs." Þar sem Jesús er Drottinn hér, þýðir það þá ekki að Faðirinn sé ekki Drottinn?

Á svipaðan hátt nefnir bók Davids Reed, Jehovah's Witnesses Answered Verse by Verse, bls. 82, að ef það að kalla Föðurinn Guð útilokaði á einhvern hátt að Jesús væri Guð, þá myndi það að kalla Jesú "eina Drottinninn" okkar í Júdasbréfinu 4 útiloka Föðurinn frá því að vera Drottinn. Enn verri fyrir þeirra mál er að Heilagur Andi er einnig kallaður Drottinn í 2 Korintubréfi 3:17.

"Guð [Faðir] og Drottinn Jesús" kemur einnig fyrir í Jakobsbréfi 1:1; 1. Þessaloníkubréfi 1:3; 3:11,13 og á öðrum stöðum.

2) Vitni Jehóva virðast ekki heiðarleg við sjálfa sig hér. Ef þeir segja að "Guð og Jesús" þýði að það sé ekki rétt að kalla Jesú Guð, þá vísa þeir sjálf u til Jesú sem Guðs í þýðingu sinni á Jóhannesarguðspjalli 1:1 og Hebreum 1:9. Það sem Vitni Jehóva ættu að segja er að Jesús sé ekki Guð hér samkvæmt notkun orðsins Guð í þessu versi; og við getum verið sammála þeirri yfirlýsingu.

Vitni Jehóva verða að vera sammála kristnum um að í ritningunni séu mismunandi skilgreiningar og notkun hugtaksins Guð. Fyrir utan tilvísanir í falsguði (1 Korintubréf 8:5-6; 1. Mósebók 31:30,33) eru þrjár notkunaraðferðir hugtaksins Guð sem eru sönn.

Faðirinn. Galatíumanna 1:1, Efesus 1:2-3,17, Hebríum 1:9 (2. tilvísun), Jóhannes 17:3 o.s.frv.

Jesús. Hebríum 1:9 (1. tilvitnun); Jóhannesarguðspjallið 1:1, 19: Hóseas 1:7; Jesaja 7:14; 1. Jóhannesarbréf 5:11,12 vs. 21; Kólossubréfið 2:9 og Matteusarguðspjallið 1:23

Hinn Heilagi Andi. Rómverjabréfið 8:9-16; Lúkasarguðspjallið 1:35; 1. Jóhannesarbréf 4:12,13,15-16; 1. Korintubréf 3:16 vs. 1. Korintubréf 6:19; Postulasagan 5:4.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 17:4, af hverju sagði Jesús að hann hefði fullkomnað verkið sitt áður en hann var krossfestur?

S: Á kveldin fyrir handtöku sína sá Jesús að í raun var ekkert eftir fyrir hann að gera í þessu lífi. Frá og með þessu augnabliki myndi allt verða gert við hann. Kannski var Jesús að hugsa hið sama þegar hann sagði Pétri að hann myndi lenda í svipaðri stöðu í Jóhannesarguðspjallinu 21:18-19.

Sjá 1001 Bible Questions Answered bls. 39 og The Expositor's Bible Commentary bindi 9 bls. 162-163 fyrir aðra en viðbótarlega svörun.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 17:5, þar sem Jesús sjálfur þurfti að biðja föðurinn um hluti, þýðir það þá að hann hafi verið minni en faðirinn?

S: Nei. Þrír punktar til að íhuga í svari.

Á jörðinni tæmdi Jesús sig sjálfviljugur, eins og Filippíbréfið 2:7 sýnir. Hann þreytist (Jóhannesarguðspjallið 4:6). Jesús lútaði föður sínum og lærði hlýðni, eins og Hebreabréfið 5:7-8 sýnir.

Í eðli og heiðri eru þeir jafnir, eins og Filippíbréfið 2:7 sýnir. Eins og jarðneskur sonur er sama og jafn eðlis og foreldrar hans, er Jesús sama og jafn eðlis og Faðirinn. Jesús hefur fyllingu guðdómsins, samkvæmt Kólossubréfinu 2:9. Allir ættu að heiðra Soninn eins og þeir heiðra Föðurinn, samkvæmt Jesú í Jóhannesarguðspjallinu 5:23.

Í hlutverki og stöðu er Faðirinn æðstur innan þrenningarinnar. Jafnvel eftir upprisu hefur Faðirinn hlutverk Guðs gagnvart Guði syni, eins og kemur fram í Hebríum 1:8-9 og 1. Korintubréfi 15:24, 27, 28.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 17:9, af hverju neitaði Jesús sérstaklega að biðja fyrir öllum heiminum?

S: Jesús bað ekki um neitt sem Faðirinn hafði skýrt sagt að myndi ekki gerast. Né eigum við að gera það. Hér bað Jesús ekki fyrir alhliða frelsun, að hver einasti maður yrði í himninum og helvíti yrði tómt. Jeremía var einnig sagt að bæta ekki fyrir fólkið í Jer 7:16, Jer 11:14 og Jer 14:11.

Eins og Jesús gaf í skyn í Jóhannesarguðspjallinu 17:16, er heimurinn sitt eigið kerfi, en Guðs ríki er annað. Fólk heimsins vill oft ekki vera hluti af Guðs ríki og lifa að eilífu í guðsdýrkun.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 17:11, 21–22, hvernig eru kristnir menn einn eins og Faðirinn og Sonurinn eru einn?

S: Það eru nokkrar leiðir sem við eigum að vera eitt hvert með öðru eins og Jesús og Faðirinn eru eitt.

Samhljómur: Engar deilur eða átök eru innan Þrenningarinnar. Þó að kristnir menn séu ekki sammála um mörg mál, erum við sammála um grundvallaratriði trúarinnar og eigum ekki að rífast eða skapa sundrungu meðal annarra trúaðra kristinna manna.

Sameiginlegt markmið: Faðirinn og Sonurinn vinna aldrei í gagnstæða átt hvor við annan. Ef við uppfyllum tilganginn sem Einninn hefur fyrir okkur, er það sami tilgangurinn sem Faðirinn, Sonurinn og Heilagur Andi hafa allir fyrir okkur.

Ást hvert til annars: Faðirinn, Sonurinn og Heilagur Andi hafa fullkomna og fullgerða ást hvert til annars. Það er markmið ástarinnar sem við eigum að bera hvert til annars.

Ekki líta niður á hvorn annan: Við eigum ekki að halda fram eða hugsa að við séum betri eða verðmætari en aðrir, eins og Filippíbréfið 2:3 og 1. Korintubréfið 10:12 sýna.

Hins vegar eru Faðirinn, Sonurinn og Heilagur Andi eitt á nokkra vegu sem við erum ekki eitt. Sjá umfjöllun um Jóhannesarguðspjallið 10:30 um hvernig Faðirinn og Sonurinn eru einn Guð, og einnig um hvernig þeir eru aðskildir veruleikar.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 17:11, 14 og 21, hvernig eiga kristnir menn að vera í heiminum en ekki af heiminum?

S: Hér er listi yfir hvernig við eigum að vera í heiminum, og á eftir honum hlutatali yfir hvernig við eigum ekki að vera af heiminum.

Viljandi í heiminum:

Tengsl við fólk heimsins: Verið allt fyrir alla vegna fagnaðarins, eins og Páll sagði í 1. Korintubréfi 9:19-23.

Hlýða veraldlegum yfirvöldum: Við eigum að hlýða kóngum og stjórnvöldum (1. Pétur 2:13-15, 17; Rómverjabréfið 13:1-5) svo lengi sem þau ganga ekki gegn Guði, æðsta valdi. Við eigum að greiða skatta okkar (Rómverjabréfið 13:6-7; Matteus 17:24-27).

Elskaðu fólk heimsins, því Guð elskar það (Jóhannesarguðspjallið 3:16).

Vonast til fólks í heiminum og óska þess að margir verði frelsaðir.

Biðjið fyrir fólki í heiminum, fyrir frelsun þeirra.

Sinna fólki heimsins til að mæta líkamlegum og andlegum þörfum þess.

Óviljugar í heiminum: við höfum engan valkost í eftirfarandi.

Uppruni: Við erum sköpuð af Guði og fædd af holdi í þessum heimi.

Líkamlega tilheyrum við heiminum. Það felur í sér að þjást af sársauka, hungri, dauða og órétti á þessu lífi.

Afleiðingar synda annarra: Eins og ungabörn þjást stundum vegna vímuefna- og áfengisneyslu móður sinnar, erum við öll undirorpin þjáningum vegna syndsamlegra gjörða annarra. Raunar, þar sem við fæðumst í syndugu heimi, þjáumst við öll vegna afleiðinga Adamsyndarinnar, eins og Rómverjabréfið 5:12-17 sýnir.

Freisting er sameiginleg öllum í þessum heimi, eins og segir í 1 Korintubréf 10:12.

Viljandi ekki af heiminum:

Við höfum gert skuldbindingu við Guð: Guð safnar þeim sem gerðu sáttmála við hann (Sálmur 50:5), vatnsskírn (1. Pétur 3:20; Hebreum 10:22), játningu trúar (Hebreum 10:23) og hreint samvisku gagnvart Guði (1. Pétur 3:21).

Ekki elska heiminn: hvorki losta holdanna, losta augnanna né hroka lífsins, eins og segir í 1. Jóhannesarbréfi 2:15-17.

Ekki elska eins og heimurinn elskar: Við elskum ekki einungis þá sem elska okkur, heldur elskum við jafnvel óvini okkar, eins og Jesús skipar (ekki einungis bendir til) í Lúkasi 7:27-36.

Ekki hafa sömu hvöt: Við höfum ekki sömu viðmið, metnað, hvöt og styrkheimild og heimurinn. Við lifum ekki bara undir kringumstæðum. Eins og Gene Getz orðar það í bók sinni um Filippíbréfið, eru flestar athafnir gerðar af einni af þremur ástæðum: von um umbun, ótta við refsingu og til að vera talinn betri manneskja í eigin augum og augum annarra. Þó að Biblían gagnrýni aldrei þessar hvatir (og við eigum heldur ekki að gera það), höfum við æðri hvöt sem heimurinn getur ekki skilið: agape-ást.

Ólík gildi: Við höfum aðra mælikvarða á mikilvægi, gildi og tilgang lífsins. Við vorum sköpuð til dýrðar Guðs (Jesaja 43:7; Efesusbréfið 1:6).

Ekki í hlekkjum með vantrúuðum í hjónabandi, stefnumótum, viðskiptum og á öðrum sviðum, eins og 2 Korintubréf 6:14-18 sýnir. (Ef þú ert gift(ur) vantrúuðum maka, skaltu þó ekki sækjast eftir skilnaði, eins og 1 Korintubréf 7:12-15 kveður á um).

Óviljugarlega ekki af heiminum: (Óviljugarlega þýðir ekki óæskilegt, heldur er það ekki valkostur né möguleiki fyrir trúaða)

Örlög: Hin útvöldu eru á leið til himna. Við ættum að gæta þess að verða ekki "of þægileg" hér, því þetta er aðeins tímabundinn staður fyrir okkur. Við erum útlendingar og gestir á þessari jörð (1. Pétur 2:9,11).

Heilagur Andi býr í okkur: Allir hinir sönnu trúuðu hafa Heilagan Anda sem býr í þeim (Rómverjabréfið 8:9-16).

Börn Guðs: Þó að Guð hafi skapað alla, erum við börn Guðs. Ritningin lítur svo á að vantrúaðir séu ekki börn Guðs (Jóhannesarguðspjallið 1:12-13; Rómverjabréfið 8:14-16; Efesusbréfið 2:3-5; 1. Jóhannesarbréf 3:1-2).

Sjáðu Now That's a Good Question bls. 249-250 fyrir annað en uppfyllandi svar.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 17:19, hvernig gat Jesús helgað sig þar sem hann var þegar syndalaus?

S: Heilaga þýðir EKKI einungis að hætta að syndga. Það merkir í raun að vera settur til hliðar fyrir Guð, eða helgaður sérstakri tilgangi. Mörg (góð) verk sem Jesús gerði, eins og að tala við fólk, lækna sjúka, kenna o.s.frv., urðu nú til hliðar þar sem hann helgaði sig einu einu: að undirbúa sig til að deyja á krossi. Líkt og æðsti prestur í Gamla testamentinu, sem fór í athöfn til að verða helgaður sem æðsti prestur, var Jesús að fara í athöfn (þó sársaukafulla) til að verða æðsti prestur okkar.

Kristnir eru kallaðir ekki einungis til að syndga ekki, heldur til að helgast fyrir Krist. Við eigum að lifa lífi okkar "helgað" og helgað Guði. Auðvitað felur það í sér að forðast syndugar gjörðir, en jákvætt séð þýðir það að við séum helguð, eins og hermaður, íþróttamaður eða bóndi. Páll ræðir þetta nánar, þó án þess að nota orðið "helgaður", í 2. Tímóteusarbréfi 2:3-6. Við erum helguð, sett til hliðar af Guði til að lifa og vinna góðverk fyrir hann. En við berum ábyrgð á að fylgja Heilögum Anda og lifa helgun okkar. Pétur leggur enn frekar áherslu á mikilvægi þess að við séum hvert og eitt helgað (heilagt) í 1. Pétursbréfi 1:13-22. Í 1. Pétursbréfi 1:18 dregur Pétur fram andstæðu við "marklausa hegðun". Hann heldur áfram og talar um kirkjuna sem helgaðan þjóð í 1. Pétursbréfi 2:9-12.

Spurðu þig stundum hversu mikilvæg líf þitt er fyrir tilgangi Guðs? Auðvitað geturðu ekki metið bænir þínar, samtöl og hvatningu til annarra út frá veraldlegum mælikvörðum. En veltirðu því samt fyrir þér? Kannski er Guð að bíða eftir að þú veljir því fyrir þér. Hann bíður þolinmóður eftir að þú viljir lifa helgu lífi til að tjá ást þína til Hans betur og uppfylla tilgangi Hans.

Spurning: Í Jónasi 17:20-21, þegar Jesús bað um að allir verði eitt, vísar þetta þá til eins samtaka eins og Rómversk-kaþólska kirkjunnar, Aðskilnaðar-kirkjunnar, Koptísku kirkjunnar, staðbundinnar kirkju og margra Krists kirkna sem hafa kennt það?

A: Jesús var að tala um að trúarmenn væru einn í anda og einn í samfélagi. Við eigum ekki bara að vera "einn", heldur að vera "ein í Kristi". Kristnir hafa verið í mismunandi samtökum síðan á tímum Tertullíanusar um árið 200 e.Kr. Þegar eitthvað sem kallar sig eina sanna kirkju Krists brennir trúmenn á krossi eins og Jan Hus, bannfærir trúmenn eins og Martin Lúther og sendir krossfarir gegn trúmönnum eins og Valdensum, eða fremur fjöldamorð á allri ítalskri borg, ættu sannkristnir á þeim tíma að flýja, ekki að vera "ein" með því samtaki. Sjá When Cultists Ask bls. 187–188 fyrir annað en uppfyllandi svar.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 18:1, hvernig ber að bera fyrir sig Cedron?

S: Þetta er einnig ritað "Kidron". Í Cruden's Concordance segir að fyrsta hljóðið sé "s"-hljóð og áherslan sé á fyrsta atkvæðinu.

Sp.: Í Jóh 18:2, hvernig gat Jesús farið hingað oft, þar sem hann var einungis í Jerúsalem þá viku?

S: Þetta var ekki eina skiptið sem Jesús og lærisveinarnir voru í Jerúsalem. Einnig gengu þeir framhjá Getsemane tvisvar á dag á leið til og frá Musterinu. Það voru ekki næg gistiheimili og hús til að hýsa alla þá sem komu til Jerúsalem yfir páskahátíðina. Veðrið var þó gott, svo flestir sváfu einfaldlega úti.

S: Í Jón 18:3, af hverju komu hermennirnir með luktur?

S: Þeir höfðu líklega með sér ljósan til að sjá í myrkrinu almennt, og einnig vegna þess að þeir töldu sig kunna að þurfa að leita í garðinum alla nóttina að Jesú. Þeir höfðu með sér sverð til að handtaka friðarprinsinn. Athugið að Jesús mætti þeim við hliðið.

S: Í Jóh 18:9, hvernig komst Jesússtundum hjá því að missa nokkurn lærisvein sinn, þar sem hann missti einn (Júdas) í Jóh 17:12? (Músliminn Ahmad Deedat benti á þetta.)

S: Eftir að Júdas fór til að svíkja Jesú, sagði Jesús í Jóhannesarguðspjallinu 17:12: "Þegar ég var með þeim, gætti ég þeirra og varðveitti þá í nafni þínu, því nafni sem þú gafst mér. Enginn þeirra glataðist, nema sonur tortímingar, svo að ritningin rætist." (BSB).

Ytra séð er einn möguleiki á að líta á þetta þannig að enginn af tólf lærisveinunum (þar með talið Júdas) hafi verið líkamlega handtekinn, handtekinn, meiddur eða á annan hátt horfinn í Getsemane-garðinum.

Hins vegar er betri skilningur sá andlegi. Þegar lærisveinarnir flúðu, segir í Jóhannesarguðspjalli 18:9: "Þetta [flúið] var til þess að rætast orðið sem hann hafði talað: 'Ég hef ekki misst einn einasta af þeim sem þú gafst mér.'" (BSB) Andlega séð var Júdas sannarlega glataður, en í Jóhannesarguðspjallinu 18:9 er bætt við orðunum "af þeim sem þú hefur gefið mér". Júdas "varð ekki vondur" í lokin, heldur stal hann peningum úr peningapungnum allan þann tíma sem Jesús þjónaði, samkvæmt Jóhannesarguðspjallinu 12:6.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 18:12, hver var æðsti presturinn?

S: Annas var æðsti prestur frá 6 til 15 e.Kr. Hann má kalla hann æðsta prest, á sama hátt og fyrrverandi forseti Bandaríkjanna er enn kallaður forseti. Í Gamla testamentinu var embætti æðsta prests ævilangt. Hins vegar var Annas sviptur embætti af rómverska landstjóra Júdeu, Valerius Grato, árið 15 e.Kr. Núverandi æðsti prestur var Kaífas, einn af fjórum tengdasyni hans.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 18:12–19:16 spyr efasemdamaðurinn Bart Ehrman hvers vegna Jesús var húðskinnsleginn mitt í réttarhöldunum, ekki eftir að þau voru lokið. (Jesus, Interrupted bls. 44)

A: Í fyrsta lagi voru ekki ein heldur tvö réttarhöld, gyðinglegt og rómverskt. Í öðru lagi átti svipuhöggsrefsingin sér stað á þeim tímapunkti sem Pílatus taldi að yrði endir rómverska réttarhaldsins. Eftir að Pílatus hafði tekið ákvörðun sína útskýrir Jóhannesarguðspjallið 19:6 hvað hann gerði og 19:12 hvers vegna. Pílatus vissi að Gyðingarnir vildu Jesú látinn, en hann reyndi að koma honum til frelsis. Hann skipaði að Jesú yrði barinn og sýndi hann síðan blóðugan fyrir lýðnum í þeirri von að þeir yrðu sáttir við það. En mannfjöldinn krafðist dauðans og dró fram rök sem Pílatus hafði ekki gert ráð fyrir: Jesús kallaði sig konung, og ef Pílatus sleppti sjálfkjörnum konungi, myndi það líta mjög, mjög illa út fyrir hann. Því hafði Pílatus engan annan kost; að úrskurða að Jesús ætti ekki skilið dauðann hefði varpað slæmu ljósi á hann ef fregnir bærust til grunsamlegs keisara Tíberíusar um að Pílatus væri of linur gagnvart landráðamönnum Rómar.

En Ehrman gerir þá ranghugmynd að forn réttarhöld hafi þurft að vera sanngjörn eða fylgja nútímalegum viðmiðum. Sem dæmi má nefna réttarhöld í Írak árið 738/739 f.Kr. þar sem hópur karla var ákærður fyrir að skila ekki peningum sem tilheyrðu öðrum. Þeir voru látnir sverja eiði um að þeir hefðu ekki gert það, síðan voru þeir pískaðir og kalífinn var upplýstur um ástand þeirra. Dómurinn var sá að þeir skyldu leggja eið og verða síðan látnir lausir [sem saklausir]. Sjá History of al-Tabari, bindi 26, bls. 7, fyrir frekari upplýsingar.

Annað dæmi var árið 743/744 e.Kr., þegar kalífinn al-Walid skipaði varðliði sínu að berja Khalid og sagði: "Látið mig heyra rödd hans" (þ.e. í kvalarþjáningu). Síðan var Khalid fangelsaður þar til Yusuf bin 'Umar kom með peninga frá Írak til að kaupa hann út. Khalid vildi ekki vera seldur, en hann hafði ekki þá peninga sem Yusuf hafði, svo al-Walid tók peningana og seldi Khalid. Yusuf pynti Khalid fyrst, húðstríddi honum síðar og drap hann loks með tindóttum krossi á brjósti. Þetta gerðist án þess að kalífinn eða nokkur annar úrskurðaði Khalid sekan um neitt. Þetta er úr The History of al-Tabari, bindi 26, bls. 176–177.

Þriðja dæmið, á sama ári, togaði Sulayman svo fast í langa skegg Yusuf að hann kippti nokkrum hárum úr því. Eftir það var Yusuf fangelsaður í græna höllinni. Kalífinn Yazid sagði að hann hefði fangelsað Yusuf einungis til þess að hann gæti verið sendur til Íraks og framseldur til þeirra manna sem hann hafði beitt órétti. Þetta er úr The History of al-Tabari, bindi 26, bls. 203-204.

Q: Í Jn 18:13-27, er einhver spurning um röð þessara versanna?

S: Ekki endilega. Versin eru í núverandi röð í 55 textum og textaflokkum. Einungis þrjár heimildir hafa aðra röð.

Röðin er 13, 24, 14-15, 19-23, 16-18, 25b-27 í Sínaítísku sýrísku handritinu (4.–7. öld). Röðin er 13, 24, 14-23, 24, 25-27 í ritum Cyrils (444 e.Kr.). Hún er 13a, 24, 13b-23, 24-27 í handriti 225 (ritað árið 1192 e.Kr.)

Q: Í Jn 18:28, af hverju töldu prestarnir að þeir yrðu óhreinir ef þeir færu inn í dómsal Pílatusar?

S: Siður faríseanna var sá að þeir teldu sig verða óhreina ekki aðeins ef þeir borðuðu með heiðingjum, heldur einnig ef þeir gengju inn í heim heiðingja, þar sem heiðingjar borðuðu óhreinan mat og farísearnir töldu heiðingja óhreina. Farísearnir töldu að slíkt myndi gera þá óhreina í sjö daga.

Þessi skoðun var ekki takmörkuð við faríseana. Jafnvel Pétur hneigðist til að trúa því, eins og sjá má í Postulasögunni 10 og Galatabréfinu 2:12-15.

Hins vegar var ekkert lögmál í Gamla testamentinu gegn því að borða með heiðingjum. Drottning Ester borðaði með heiðingjum. Athugið hvernig farísearnir voru mjög uppteknir af helgiathafnaóhreinindum, eins og að borða með heiðingjum, á meðan þeir plönuðu morð.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 18:31, þar sem Gyðingum var ekki heimilt að dæma Jesú til dauða, af hverju sögðu þeir: "Samkvæmt lögmálinu á hann að deyja"?

S: Báðar fullyrðingarnar eru réttar. Gyðingarnir töldu að samkvæmt lögmáli Gamla testamentisins ætti að dæma Jesú til dauða. En Rómverjar höfðu tekið frá þeim dauðarefsingarréttinn. Þess vegna fundu þeir leið til að fá Rómverja til að framkvæma dauðarefsinguna fyrir sig.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 18:31, af hverju gat gyðingaráðið ekki framkvæmt aftöku Jesú?

S: Drepingsvaldið var tekið frá þeim af Rómverjum. Hér að neðan er sögulegur rökstuðningur.

1. Jósefus segir í bók sinni Stríð Gyðinga, bók 2, kafli 8: "Og nú var hluti Júdeu sem tilheyrði Arkelaósi gerður að héraði, og Kapóníus/Kopóníus, einn úr riddarastétt Rómverja, var sendur sem forseti, með lífs og dauða vald veitt sér af Cæsar." Josephus nefnir einnig að Sanhedrin hafi misst vald sitt yfir dauðarefsingarmálum í Gamla hlutunum 20.9. (Ritað um 93-94 e.Kr.)

2. Í babýlonísku Talmúd, Sanhedrin, kafli 4, eftir 37, á hægri síðu. Rabbí Rachman sagði: "Þegar meðlimir Sanhedrins urðu varir við að hafa verið sviptir rétti sínum til lífs og dauða, tók almenn ringulreið völdin yfir þá; þeir huldu höfuð sín ösku og líkama sína pokaklæðum og hrópaðu: 'Vei oss, því að keppan hefur horfið frá Júda og Messíasinn hefur ekki komið!'" Þetta gerðist um 7 e.Kr. (Tekið úr Evidence That Demands a Verdict, bindi 1, bls. 169, eftir Josh McDowell, og Jesus Before the Sanhedrin eftir Augustin Lemann, 1886, þýtt af Julius Magath, NL#0239683, Library of Congress # 15-24973.) Sjá einnig Pugio Fidei, Martini, Raymundus, gefinn út af De Vosin árið 1651. (bls. 148)

3. Talmúd: "Nokkru áður en fjörutíu ár voru liðin fyrir eyðingu musterisins var Gyðingum svipt vald til að kveða upp dauðarefsingar." Jerúsalemstalmúd, Sanhedrin folíó 24. (bls. 147)

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 18:36, var ríki Jesú ekki af þessum heimi vegna þess að Gyðingar hafnuðu Jesú?

S: Pílatus var rómverskur landstjóri Júðalands (26–36 e.Kr.), en ekki einu sinni honum var leyft að kalla sig konung. Enginn í Júdeu mátti kalla sig konung nema Heródes konungur. Postulasagan 2:23 minnti fólk á að Guð vissi fyrirfram að Jesús yrði afhentur til dauða. Þrátt fyrir það kom Jesús og bauð allri þjóðinni tækifæri til að vera í ríki sínu. Tilboðið var einlæg, og það var þeirra eigin sök, ekki Krists, að hafna því.

Kannski hjálpar dæmi. Ef 100% allra manna taka við hinum sanna Guði, þá myndu 100% allra manna fara til himnaríkis; helvíti yrði tómt. Guð veit hins vegar að svo muni ekki verða. Það er manns eigin sök, ekki Guðs, að hann missi af einlægum boði Guðs.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 18:37, getur einhver verið af sannleikanum án þess að heyra rödd Jesú?

S: Að lokum, nei. Gætirðu ímyndað þér einhvern búa í himninum að eilífu án þess nokkurn tíma að heyra rödd Jesú? -Auðvitað ekki. Á sama hátt, ólíkt kaþólskri goðsögn, er það ekki Pétur sem er hliðið til himnaríkis. Heldur er það Jesús sem er hliðið, eins og sést í Jóhannesarguðspjallinu 10:7,9. Eins og Jesús lagði áherslu á í Jóhannesarguðspjallinu 10:1,3,8-9, fer hver sá sem fer til himnaríkis inn um Eitt Hliðið. Jafnvel þeir sem fara til himnaríkis sem ung börn fara inn um Jesú.

Spurning: Í Jh 18:38, hvað átti Pílatus við þegar hann sagði: "Hvað er sannleikur?"

S: Fyrst brandari með boðskap, og svo svarið. Einu sinni var vísindamaður, verkfræðingur og óheiðarlegur lögfræðingur beðinn um að gefa upp summuna af 1 + 1. Vísindamaðurinn sagði 2,0, verkfræðingurinn sagði um það bil 2, og lögfræðingurinn svaraði: "Hvað viltu að það sé?". Sumir telja að sannleikurinn sé til samninga eða ákveðinn með lýðræðislegum atkvæðagreiðslum, leiðtoga eða dómara.

Svarið: Þó að Pílatus hefði getað spurt þessa spurningar af sakleysi þar sem hann hafði aldrei velt málinu fyrir sér, er það mjög ólíklegt. Annaðhvort var hann að velta fyrir sér hvaða sýn Jesú hafði á sannleikann, eða þá var Pílatus að gera kaldhæðnislega athugasemd, svipað og óheiðarlegi lögfræðingurinn í fyrri brandaranum.

Margir í dag hafa litla sem enga áhuga á sannleikanum. Margir telja að hann skipti þeim ekki máli. Fáeinir eru svo uppteknir af hlutfallslegu hugsunarhætti að þeir telja að hlutlægt -sannleikur sé ekki til. Það er því ekki undarlegt að Pílatus hafi ekki viðurkennt sannleikann þegar hann var beint fyrir framan hann.

S: Í Jh 18:38; 19:4,6 telur Bart Ehrman það merkilegt að í Jóhannesi lýsir Pílatus Jesú saklausum þrisvar sinnum. Hann segir að ef Rómverjar lýstu Jesú saklausum, þá dregur það þá ályktun að Gyðingarnir hafi drepið Krist. (Jesus, Interrupted bls. 45)

S: Efastamaðurinn Ehrman nefnir aðeins Jóhannesarguðspjallið, svo það hljómar eins og hann sé að reyna að setja guðspjallanna höfunda í keppni hvor við annan, til að sýna að það var Jóhannes sem lagði áherslu á að það var ekki Pílatus sem dæmdi Jesú sekan. Hins vegar lýsti Pílatus Jesú saklausum þrisvar sinnum í Lúkasarguðspjallinu, í Lúk. 23:4, 14 og 22. Matteus gerði það einnig í Matteusi 27:24, og Markús hafði ekki þessi ummæli, aðeins vísanir til þeirra. Svo, ef Ehrman væri að reyna að kynna hlutlaust og nákvæmt mynd, veit ég ekki hvers vegna hann myndi ekki nefna Lúkas jafnmikið og hann nefndi Jóhannes.

Óháð því væri þó rangt að halda því fram að Jóhannes hafi "frelsað Rómverja undan ábyrgð" fyrir dauða Jesú. Í Jóhannesarguðspjalli 19:1 segir að Pílatus og rómversku hermennirnir húðlögðu Jesú og settu honum þyrnikrónu á höfuðið. Í Jóhannesarguðspjallinu 19:23 segir að það hafi verið hermennirnir (þ.e. rómverskir hermenn) sem krossfestu Jesú. Það voru hermenn Pílatí sem ætluðu að brjóta fótleggina á Jesú, en stungu síðan hlið hans með spjóti í Jóhannesarguðspjallinu 19:33-34.

Að lokum, þótt bæði gyðingleiðtogarnir og Rómverjar hafi komið að dauða Jesú, skulum við ekki gleyma því sem er enn mikilvægara. Þótt Jesús hefði getað flúið áður en hann var handtekinn í Getsemane-garðinum, kaus hann sjálfviljugur að dvelja áfram til að deyja á krossi fyrir syndir okkar. Þannig var það á dýpri hátt syndir okkar og kærleiki Jesú til okkar, sem var nægur til að láta hann deyja fyrir þær, sem settu hann á krossinn.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:1–20:31 skrifar Ehrman: "Jóhannesarguðspjallið kennir 'Gyðingum' skýrt um að hafa hafnað og drepið Jesú (kaflar 19–20); og í einum skelfilegum kafla gefur það í skyn að Gyðingar séu ekki börn Guðs heldur börn djöfulsins (Jóhannesarguðspjallið 8:42–44). Það er erfitt að verða frelsaður ef Satan er faðir þinn." (Jesus, Interrupted bls. 243)

A: Fyrst skaltu skoða fyrri spurningu sem dæmi um að Ehrman kenni Jóhannesi ósanngjarnt um. Með því að vísa röngt til ritninga til að reyna að spila kynþáttakortið missir áróðursrit Ehrman alla þókun um hlutleysi. Þrír punktar í svari.

1) Jóhannesarguðspjallið 8:42-44 segir ekkert um hæfni þeirra til að iðrast og verða frelsaðir.

2) Jóhannesarguðspjallið 8:42-44a fjallar um andlegt ástand þeirra, ekki líffræðilega ætt. Reyndar voru líklega nánast allir fylgjendur Jesú á þessum tímapunkti gyðingar. Mannleg ætt Jesú var sú sama og þeirra. Ég tel ekki að Ehrman myndi alvarlega halda því fram að Jesús væri að segja að erfðir móður hans væru frá Satan.

3) Jesús var ekki að tala við alla Gyðinga; hann var að svara þeim Gyðingum sem efast um ætt hans. Í dag, ef einhver kallaði þig (í mildri merkingu) ólögmætt afkvæmi og þú svaraðir, væri það sanngjarnt að segja að þú værir að tala um alla af kynþætti ákæranda? Ehrman er ekki sanngjarnari.

Að lokum er áhugavert að bera saman yfirlýsingu Ehrman hér í Jesus, Interrupted, bls. 243, við yfirlýsingu hans í Jesus, Interrupted, bls. 72, þar sem hann segir að ólíkt hinum guðspjöllunum, fái Jesús "ekkert konar opinbert réttarhald fyrir gyðingaþinginu." Þó að ég telji að Jóhannesarguðspjallið 18:12-26 bendi til (þó það sanni ekki) opinberrar réttarhalda, er meginatriðið að Ehrman skýrir ekki hvers vegna hann telji annars vegar að Jóhannesarguðspjallið sé gyðingahatursfullt, en hins vegar hvers vegna hann telji að einungis Rómverjar, en ekki Gyðingar, hafi dæmt Jesú í því.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:1, hvernig var rómversk píning?

A: Þetta var ekki eitthvað sem þú myndir vilja upplifa persónulega. Svipinn sem þeir notuðu var ekki eins og vesturlenskur nautavipari. Heldur var hann kallaður kettlingur með níu hala því hann hafði níu enda. Á hvern enda var bundið stykki af málmi eða steini. Sá sem þjálfaður var til að gefa svipuna var ekki að reyna að valda sársauka heldur að reyna að rífa af eins mikla húð og mögulegt var. Mörgum sinnum var fangi sem átti að krossfestast ekki krossfestur, því hann lifði ekki af þjáningarnar. Venjulega var ákveðið að gefa 40 svipuhögg, en eitt var dregið frá, svo aðeins 39 voru gefin, til að sýna hversu góðir menn þeir voru.

Sp: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:2, hvernig voru þyrnarnir?

S: Þyrnarnir voru úr eyðimerkurplöntum og voru oft yfir tommu langir.

Sp.: Í Jn 19:2, af hverju lögðu þeir purpúra-kápu á Jesú?

S: Purpura liturinn var dýr, hann kom úr murex-skeljarverum sem lifðu við strandlengju Fönikíu. Purpura var litur konungsheimsins, og þetta var kaldhæðnislegur háttur til að sýna fullyrðingar Jesú um að vera konungur.

Q: Í Jn 19:8,12, af hverju var Pontíus Pílatus hræddur hér?

A: Í fyrsta lagi var Pílatus heiðingur, og Grikkir og Rómverjar höfðu goðsagnir um guði sem komu meðal manna og dæmdu þá út frá því hvernig þeim var komið fyrir. Hins vegar vitum við ekki hvort Pílatus taldi kröfur Jesú trúverðugar eða ekki.

Pontíus Pílatus hafði mótsagnakennd markmið. Hann taldi Jesú ekki sekan og hefði hugsanlega sleppt honum lausum. Hins vegar gat Pílatus ekki leyft það, því Gyðingar hefðu getað sakað hann um að vera ekki vinur Keisara ef hann sleppti uppreisnar­konungi lausum. Rómverski keisarinn Tíberíus var oft tortrygginn og ofbeldisfullur og var þá veikur. Ef það kæmi upp að Pílatus hefði látið keppinaut konung sleppa, gæti það litið mjög illa út fyrir hann. Hins vegar segir í Matteusi 27:19 að kona Pílatusar hafi sent honum skilaboð þar sem stóð að hún hefði þjáðst í draumi vegna Jesú. Því hafði Pílatus nægar ástæður til að fara varlega. Hver var þessi maður, sem hafði aðeins verið handtekinn í gærkvöldi, sem gat komist inn í draum konu hans?

Í Jónasi 19:8-11 sagðist Pílatus hafa vald, en í raun var hann leikfang í höndum Gyðinga og Satans. Gyðingarnir vildu að Jesús væri drepinn og vildu að Pílatus, en ekki þeir sjálfir, yrðu kenndir um það. Pílatus sá í gegnum það.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:10, hvenær hafa menn annars séð að ekkert var rangt en ekki haft siðferðislega kjark til að standa vörð um það sem rétt var?

S: Því miður gerði Pétur það og leiddi Barnabás villt í Galatíum 2:11-13. Okkur er boðið að gera það ekki í Rómverjabréfinu 14:6. Því miður gerðu suðurríkjakristnir Bandaríkjamenn það á þrælatímanum í Ameríku; flestir íbúar suðurríkjanna áttu ekki þræla. En jafnvel þeir sem gerðu það ekki stóðu ekki upp og sögðu: "Það er rangt að misnota þessa menn sem þræla."

Heimurinn gerði það með armeníska þjóðarmorðinu á allt að 1,5 milljónum manna í Tyrklandi árið 1915. Forseti Bandaríkjanna, Woodrow Wilson, reyndi að hvetja heiminn til aðgerða, en bæði Bandaríkjaþingið og restin af heiminum gerðu ekkert. Síðar sagði Hitler að enginn myndi taka eftir gyðingahernáminum, því enginn tók eftir armeníska þjóðarmorðinu. Jafnvel þegar gyðingahernáðurinn stóð yfir, fyrir Pearl Harbor, létu margir í Bandaríkjunum sig litlu varða hann; þeir vildu bara ekki berjast sjálfir (þó að þeir sendu birgðir til bandamanna). Það var ekki fyrr en Bandaríkin urðu sjálf fyrir árás í Pearl Harbor sem orð fór um Bandaríkjamenn að "Yankarnir séu frábærir þegar þeir mæta loksins."

Að auki, vissir þú að talið er að allt að einni milljón þræla séu í heiminum í dag? Þeir eru í Líbíu og Súdan. Er einhver að standa vörð um þá?

Því miður er alltof auðvelt að standa ekki vörð um það sem rétt er.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:11, eru sumir syndir stærri en aðrir?

S: Sumum kristnum er kennt að öll syndir séu jafn alvarlegar, en það er ekki það sem ritningin kennir.

Í Jóhannesarguðspjallinu 19:11 sagði Jesús Pílatusi að þeir sem afhentu hann honum væru "sekir um stærra synd".

Guðlast gegn Heilögum Anda er öðruvísi en önnur syndir þar sem hún er óafsakanleg (Matteus 12:31,32; Markús 3:28-30; Lúkas 12:10-11).

1. Jóhannesarbréf 5:16-17 talar um synd sem leiðir til dauða (guðlast gegn Heilögum Anda) og aðrar syndir sem gera það ekki.

Rómverjabréfið 1:24-28 talar um að vondir menn séu gefnir sífellt meiri spillingu.

Esekíel 8:6,13 sýnir að sumir syndir eru Guði viðbjóðslegri en aðrir.

Í Matteusi 23:14 segir Jesús að farísearnir muni hljóta þyngri dóm.

Í Matteusi 23:15 segir að sumir lærisveinar faríseanna verði tvisvar sinnum synir helvítis en þeir voru.

Í Lúkasi 10:12 sagði Jesús að í dóminum yrði þolanlegra fyrir Sódómu og Gomórru en fyrir þá sem hafnuðu Jesú.

Jafnvel við krossfestinguna, eftir að Jesús var krossfestur að undirleggi Gyðinga, vildu þeir ekki syndga með því að skilja líkama eftir á krossi yfir hvíldardaginn. Hversu hræsni!

Hins vegar, með þetta sagt, er allt synd jafns í einum skilningi: jafnvel ein synd er nóg til að koma í veg fyrir að þú verðir fullkominn og komist til himnaríkis, og jafnvel að brjóta eina lögmál er nóg til að sakfella þig sem lögbrotamann (Jakobsbréfið 2:8-11).

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:14-15 sýndi Pílatus fyrirlitningu á Gyðingum. Af hverju sýna menn stundum fyrirlitningu á öðrum? Eru til stundir þegar við eigum að gera það eða ekki?

S: Augljóslega vildi Pílatus minna Gyðingana á að hann var yfirstaðan þeirra og vildi ekki að þeir héldu að þeim væri sýnd virðing. Á hinn bóginn, Jesús í Jóhannesarguðspjalli 18:19-23, sýndi þó ekki fyrirlitningu en neitaði ekki að svara spurningum æðsta prestsins. Jesús taldi ekki ástæðu til að svara ásökunum í Markúsarguðspjalli 14:60-61. Það hefði engu breytt.

Þó að við eigum ekki að sýna fólki fyrirlitningu, er okkur boðið að láta ekki kalla það sem gott er illt í Rómverjabréfinu 14:16. Jesús hefði getað forðast ágreining þegar hann kaus að lækna beint fyrir framan faríseana í Markúsarguðspjallinu 3:1-3 í stað þess að segja honum að "standa upp fyrir framan alla". Það eru tímar þegar við eigum að standa fast á okkar.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:15, hvað vitum við um krossfestingu?

S: Leifar manns á olíutréarkrossi fundust í helli norðaustur af Jerúsalem sem kallast Giv'at ha-Mivtar. Þær sýna að maðurinn var krossfestur framhallandi og einn nagl var borinn í gegnum hægri hælinn og hluta af vinstri hælnum, sem þýðir að fætur hans voru snúnir til hliðar. Auk nagla var stafur festur við krossinn sem veitti vinstri mjöðminni stuðning. Tveir naglar voru í úlnliðunum (ekki höndunum) þar sem þeir héldu. Gríska orðið fyrir "hönd" nær einnig til úlnliðsins. Fæturnir voru brotnir með einu höggi, sem braut hægri fótinn og sprengdi hinn vinstri.

Edíkið var líklega súrt vín, úr því sem rómversku hermennirnir höfðu. Súrt vín er samdráttarefni sem dregur saman hálsmusklur, svo hann gat ekki hrópað af sársauka jafn hávætt.

Sp: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:15 hvað gerist oft þegar einhver skiptir hollustu?

S: Þeir lýstu háværlega yfir að þeir hættu að vera undir guðs konungi og beindu hollustu sinni til Rómar. En innan 40 ára myndu þeir rísa upp gegn Róm og Gyðingar myndu þjást af miklum mannfalli.

Víngerð sem vex á tvo mismunandi vegu er veikburða, eins og myndlíkingin í Esekíel 17 sýnir.

Sögulega, vissir þú að á einum tímapunkti voru margir protestantar í Frakklandi? Þar voru margir protestantar, svokallaðir hugenottar. Konungur Karl IX var kaþólskur en umburðarlyndur gagnvart protestöntum. Til að reyna að viðhalda friði milli kaþólskra og protestanta útvegaði hann bróður síns, Margréti, hjónaband við protestantískan aðalsmann, Henrik III af Navarra. Nánast allir leiðtogar hugenotta komu til Parísar (andprotestantískrar borgar) til að fagna brúðkaupinu. En nokkrum dögum síðar, 23.–24. ágúst 1572, myrtu kaþólikkar 30.000 hugenóta með samþykki konungs, að hvatningu móður hans, Katrínar de' Medici. Þetta gerðist fyrst í París og breiddist síðan út um allt land. Sú staðreynd að konungur Spánar væri að undirbúa sig til að senda stóran her til Frakklands gæti einnig hafa verið þáttur í þessu. Allavega lést Karl IX árið 1574 úr berklum.

Á seinni heimsstyrjöldinni sögðu bandamenn leiðtogum Filippseyja og Víetnam að löndin þeirra myndu hljóta sjálfstæði ef þau stæðu gegn Japönum. Eftir stríðið ákvað Bandaríkin að halda Filippseyjum. Þá braust út gerilastríð og Bandaríkin ákváðu að veita þeim sjálfstæði. Frakklandi, sem var algjörlega lagt undir sig af Þýskalandi, var leyft að halda Víetnam. Vo Nguyen Giap og Ho Chi Minh, sem á sínum tíma voru hlynntir Bandaríkjunum og vestrinu, leituðu til Rússlands um hjálp til að reka Frakka úr landinu frá 1546 til 1954. Hefðu bandamenn staðið við orðið sitt, hefði Víetnamstríðið kannski aldrei átt sér stað.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:17-18, hvað er táknrænt við það að Jesús beri eigið kross út úr borginni?

S: Jesús bar líklega þungan krossbita, ekki allan krossinn. Á sama hátt bar Ísák viðinn fyrir eigin fórn í 1. Mósebók 22:1-6. Einnig, samkvæmt Móse lögunum, átti syndarfórn að vera borin út fyrir herbúðirnar í 2. Mósebók 29:14 og Hebreum 13:11ff. Í þessu tilfelli var það sem okkur er dýrmætast, fórn Jesú, hvað mest fyrirlitið af Rómverjum og Gyðingum.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:22, af hverju samþykkti Pílatus ekki beiðni prestanna um að skrifa ekki "Kóngur Gyðinga"?

S: Pílatus sá greinilega enga ástæðu til að verða Sanhedríninu að vilja. Kannski vildi Pílatus að merkið myndi ekki aðeins kæla uppreisnarmenn, heldur einnig vera hluti af "leik" til að móðga gyðingayfirvöldin.

Pílatus og prestarnir voru ekki í góðu sambandi. Það er áhugavert að eina skiptið sem þeir unnu í samhljómi var aðeins í stutta stund, þegar Satan notaði þá sameiginlega til að krossfest Krist.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:23, var þessi kápan sjaldgæf þar sem hún var ósaumuð?

S: Nei, það var ekki sjaldgæft, en það var verðmætara. Innri kápan var venjulega gerð úr tveimur stykki af efni sem voru saumuð saman að hliðum. Á bls. 480 kemur fram að þar sem klæði Jesú var samfelldur, var það líklega verðmætara en einfaldlega saumaða klæðið. Giskað er á að það hafi verið gefið Jesú af einni af konum sem studdu Jesú og lærisveina hans fjárhagslega.

Q: Gefur Jn 19:26 í skyn að við getum talið Maríu móður okkar líka?

S: Nei. Allt sem Biblían skipar einum tilteknum einstaklingi þýðir ekki endilega að allir eigi að gera það. Sem fáránlegt dæmi, þegar Guð skipaði Jeremía að giftast ekki, þýðir það ekki að allir kristnir megi ekki giftast.

Jesús færði Jóhannesi það verkefni að annast Maríu eins og góður sonur annast móður sína. Við þurfum ekki að annast Maríu.

Sp.: Gefur Jóh 19:26 Maríu hlutverkið sem "miðlara" (sammiðlara) og "frelsara" (samfrelsara), eins og rómversk-kaþólska kirkjan heldur fram?

A: Alls ekki. Sú einfalda staðreynd að Jesús nefndi móður sína og bað jafnvel Jóhannes um að annast hana veitir henni ekki meira en Jesús sagði. Biblían segir ekkert um Maríu sem samfrelsugjörn eða sammiðlara. Reyndar þekkir kirkjutrúin fram til ársins 325 e.Kr. ekkert um þessar nýlega uppfinntu fræðikenningar.

Hér eru elstu tilvísanirnar í Maríu sem milligöngukonu.

Hið helga Bernhard (1090 - 1153): "[María er kölluð] hlið himinsins, því enginn getur komist inn í það blessaða ríki án þess að ganga í gegnum hana."

Hið helga Bonaventúra (1221 - 1274): "Líkt og tunglið, sem stendur milli sólar og jarðar, flytur til jarðarinnar allt sem það fær frá sólinni, svo hellir María yfir okkur sem erum í þessum heimi himneskri náð sem hún fær frá hinum guðdómlega réttlætissólinni."

Albertus Magnus (d. 1280): "Hún er almenn úthlutari allra himneskra gjafa."

Hl. Antonínus (d. 1459): "Allar náðargjafir sem nokkru sinni hafa verið veittar mönnum, allar komu í gegnum Maríu." Hl. Antonius frá Pessaro (um 250–350 e.Kr.) var annar maður, og engin skrifleg heimild segir að hann hafi sagt neitt slíkt.

Alphonsus Mary de Liguori, kanónísaður sem heilagur Alphonsus árið 1839 (1750 e.Kr.), skrifaði bókina "Dýrð Maríu". Hún er enn gefin út í dag undir titlinum " " með ýmsum kirkjulegum imprimatur. Ýmsir kaflar í bókinni bera titla eins og: "María hjálp okkar", "María milligöngukona okkar", "María verjandi okkar", o.s.frv.

1935: Páfa Píus XI veitti Maríu titilinn samfrelsari í útvarpsávarpi. ₁

21. nóvember 1964: Kafli 8 í Dogmatísku stjórnarskrá kirkjunnar, samþykkt á öðrum kirkjuþingi Vatikansins og "formlega birt af Heilögum föður Pávi Páli VI", segir meðal annars: 

"Réttilega sjá faðernir Maríu því ekki einungis sem passíva þátttakanda hjá Guði, heldur sem frjálsan samstarfsmann í verki mannkynsins til frelsunar með trú og hlýðni. Því eins og heilagur Írenæus frá Lióni segir, varð hún hlýðið orsök bjargar fyrir sjálfa sig og allt mannkynið. Þess vegna staðhæfa ekki fáir af hinum fyrstu kirkjuföðurum gjarnan með honum í prédikunum sínum ... 'dauði gegnum Evu, líf gegnum Maríu.' Þessi samstaða móður og sonar í björgunarverkinu kemur í ljós frá tíma meyjarlegra getnaðar Krists til dauðadags hans"

"Þegar hún var tekin upp til himna lagði hún ekki niður þetta bjargvættarhlutverk heldur berst hún með fjölmörgum milligöngum sínum áfram fyrir okkur um gjafir eilífrar hjálpræðis. Með móðurlegri kærleika sinn annast hún bræður sonar síns, sem enn ferðast um jörðina umkringdir hættum og erfiðleikum, þar til þeir eru leiddir inn í blessaða heimilið sitt. Þess vegna er hin blessaða mey kallað á kirkjunni með titlunum Verndari, Hjálp, Gjafandi og Miðlari."

Sjá When Critics Ask bls. 188-189 fyrir viðbótarsvar.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 19:28, hvernig gætum við haft þyrstugan Guð? (Músliminn Ahmad Deedat benti á þetta.)

S: Við tilbiðjum Guð sem skilur persónulega þorsta okkar og þarfir. Ef Jesús hefði aldrei komið til jarðar, myndi Guð aldrei upplifa þessi mál. Hvernig gæti Guð þá samúðað með okkur eða skilið mannlega stöðu okkar? En hvað ef hinn almáttugi Guð, sem getur gert allt, ákvað að verða maður? Jesús segir okkur ekki aðeins að vera trúföst og þrautseig, heldur veit hann líka hversu erfitt það getur verið stundum og hann skilur þjáningar okkar. Nú myndu múslimar segja að Allah væri meðvitaður um sársauka allra, en það er Jesús, ekki Allah, sem skilur beint hvað þjáning okkar felur í sér, því hann þjáðist líka og reyndi sársauka fyrir okkar hönd.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:29, af hverju var hýssóp nálægt?

S: Hyssóp var mosakennt plant sem allir áttu að nota til að úða blóði páskahundsins á dyr sínar í 2. Mósebók 12:22. Prestarnir notuðu einnig hyssóp til að lýsa holdsveika hreina í 3. Mósebók 14.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:29, hvernig voru svampar þá?

S: Svampar í dag eru oft gerviefni. Svampar þá voru tekin úr svömpum, sem eru frumstæð dýr sem vaxa á hafsbotni.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:30, af hverju sagði Jesús hér: "Það er fullkomnað"?

S: Hér er gríska orðið tetelestai, reikningsorð sem þýðir "greitt að fullu". Pappírskvittanir hafa fundist með tetelestai skrifuðu yfir þeim, samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 340. Prófunin var lokið, og með dauða Jesú og síðar upprisu var lausnargjald okkar til kröfu réttlætisins tryggt. Öskur Jesú var siguröskur, ekki öskur misheppnunar.

Einnig voru fjórir bollar í páskamáltíðinni. Annar bollinn táknaði frelsun frá dauðaenglinum. Eftir að hafa drukkið hann segir höfði fjölskyldunnar "búið".

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 19:33, voru fótleggir dauðadæmdra glæpamanna oft brotnir?

A: Auðvitað brotnuðu bein þegar einhver var tekinn af lífi með steypingu. Við krossfestingu, eins og henni er lýst, virðist ekkert óvænt eða óvenjulegt hafa verið við þetta. Fornleifafræðingar fundu beinagrind manns sem dó í krossfestingu árið 1968, og lærbeinin hans voru brotin með einu höggi. Rómverjar kölluðu þetta högg crurifragium.

S: Í Jónasi 19:38, ættum við að samþykkja "leynda trúmenn" eins og Jósef frá Arimathea var?

S: Það er mikill munur á manneskju sem einfaldlega veit að fagnaðarerindið er satt og manneskju sem treystir lífi sínu til Krists. Augljóslega voru tvær tegundir af leyndum trúuðum.

Þeir sem einungis trúa: Farísearnir í Jóhannesarguðspjalli 12:42-43 vissu að kenning Jesú var sönn, en þeir fylgdu honum ekki því að "þeir elskuðu meira hylling manna en hylling Guðs". Aðrir sem einungis trúa, þó ekki leynt, eru meðal annars Símon Seiðmaður í Postulasögunni 8:13,18-20 og verkamenn óréttlætis í Matteusi 7:21-23.

Þeir sem fylgdu: Jósef frá Arimatía trúði ekki aðeins, heldur fylgdi hann í Jóhannesarguðspjallinu 19:38. Hann stóð ekki gegn Jesú og Jósef gerði samkvæmt trú sinni. Góð spurning til umhugsunar er: Hvenær vill Guð að trúmaður sé opinber og í hvaða aðstæðum vill Guð að trúmaður trúi leynt? Auðvitað getur sami einstaklingurinn verið leyndardómsfullur í einni aðstöðu og opinber annars staðar.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 20:10-15 birtast englar venjulega með vængi og dýrðarhringi, er það ekki?

S: Aðeins í listum, en ekki í Biblíunni, nema hvað varðar serafin/kerúbín.

Sp.: Í Jóh 20:14-16, af hverju þekkti María Magdalenu ekki Jesú?

S: Það eru þrjár mögulegar ástæður, og allar geta verið réttar.

1. María var ekki að búast við að sjá Jesú aftur á þessu lífi. Hún var ekki að leita að því að þekkja hann.

2. María "vissi" hvernig Jesús leit út núna. Hún hafði séð brotna líkama hans, hvítan af dauða. Þegar hún sá Jesú lifandi var það alls ekki í samræmi við væntingar hennar. Sem dæmi, stundum þegar ég er að bíða eftir símtali hvenær sem er frá ákveðnum vini og annar vinur hringir, tekur mig eina eða tvær sekúndur að þekkja röddina.

3. Í Lúkasi 24:16 voru Kíófas og annar lærisveinn hindraðir í að þekkja Jesú. Kannski var María einnig tímabundið hindruð í að þekkja Jesú hér.

Í dag viðurkenna sumir ekki að Jesús sé frá Guði vegna þess að þeir vilja ekki leita að né finna neinn sem er frá Guði. Aðrir viðurkenna ekki Jesú vegna þess að hann passar ekki við fyrirfram gerðar væntingar þeirra. Að lokum myndu sumir sjá og fylgja hinum sanna Jesú, en þeir eru hindraðir í því af hlutum eins og blekkingum Satans um falska trú, áhyggjum þessa heims, synd og ofsóknum.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 20:17, af hverju sagði Jesús Maríu að halda sér ekki í hann?

S: Beina ástæðan sem Jesús gaf var sú að hann hafði ekki enn stigið til föður síns. Síðar bað Jesús Tómas um að leggja hönd á síðu sína og snerta hendur hans í Jóhannesarguðspjallinu 20:27. Kannski var það einfaldlega við hæfi að næsti sem "faðmaði" Jesú væri faðirinn á himnum.

1001 Bible Questions Answered bls. 44 bendir á að til þess að Jesús væri uppfylling fórna Gamla testamentisins var það viðeigandi að sem
"fyrstu ávöxtunum" í 1. Korintubréfi 15:20-24 var Jesús framfærður Guði föður áður en nokkur annar. Þú getur lesið meira um fyrstu ávöxtina í 3. Mósebók 23:9-14.

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 20:17, þar sem Jesús kallar Föðurinn "Guð minn", sýnir það að Jesús sé ekki Guð?

A: Nei. Hebreum 1:9 segir: "…Þess vegna hefur Guð, Guð þinn, smurt þig …" þar sem Jesús er Guð, og "Guð þinn" vísar til Föðurins.

Orðið "Guð", þegar það vísar ekki til falsks guðs, hefur að minnsta kosti fjórar merkingar í Biblíunni: Guð Faðirinn, Guð Sonurinn, Guð Andinn og Guð í Þrenningunni. Auk þess að þessir þrír einingar eru allir einn Guð, hafði Faðirinn einnig hlutverk Guðs gagnvart Jesú.

Sjá umræðuna um Matteus 28:19, Efesus 1:3,17 og sérstaklega Jóhannes 13:3 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 20:19, þar sem Jesús hafði líkamlegt hold eftir upprisu, hvernig komst hann inn í lokuð herbergi?

S: Jafnvel fyrir dauða sinn gat Jesús kraftaverkalega farið í gegnum mannfjölda (Lúk. 4:28-30). Jafnvel Filippus var kraftaverkalega fluttur í Postulasögunni 8:29-30. En nú hafði Jesús dýrðlega holdlega líkama. Annars vegar hafði Jesús máttinn til að fara í gegnum læst dyr. Á hinn bóginn gat hann sest og borðað fisk. Dýrðlega líkaminn hans var ekki "minni" en okkar líkamlegi líkami á nokkurn hátt, heldur var hann "meiri" en okkar líkamlegi líkami, því dýrðlegi líkamlegi líkami hans þjáðist ekki af sársauka, rotnun né dauða.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 20:22, þegar Jesús sagði "friður sé með ykkur" og sendi þá út, fengu þeir Heilagan Anda áður en til hvítasunnu kom?

S: Nei. Óháð því hvort Heilagur Andi var með þeim á nokkurn hátt á þessum tímapunkti, fylltust þeir ekki Heilögum Anda fyrr en á hvítasunnu í Postulasögunni 2.

S: Í Jón 20:22-23, sýnir þetta að prestar hafi vald til að fyrirgefa syndir?

S: Nei, nema presturinn haldi því fram að hann sé einn af tólf postulum. Áður en Nýja testamentið var skrifað, áður en kirkjan var stofnuð og áður en kirkjan öðlaðist visku til að greina ýmsa trúarhópa, gaf Jesús þessum mönnum vald til að fyrirgefa syndir eða ekki fyrirgefa þær.

1. Það segir ekki að þessi forréttindi hafi verið færð áfram til páfanna eða annarra eftirmanna, og

2. Ekki er sagt að prestar hafi fengið þennan forréttindi.

3. Hins vegar geta allir kristnir, hvort sem þeir eru prestar eða ekki, boðið það til skila að Guð fyrirgefi syndir okkar.

S: Í Jóhannesarguðspjalli 20:23, hvernig höfðu lærisveinarnir vald til að fyrirgefa eða ekki fyrirgefa syndir?

S: Þrjú atriði til að íhuga í svari.

Allir kristnir eru sammála um að í Efesusbréfinu 2:20 segir að kirkjan sé byggð á undirstöðu postulanna og spámannanna. Þess vegna fengu postularnir rétt til að úrskurða hvort synd væri fyrirgefin eða ófyrirgefin. Umfram þetta hafa sumir kristnir annað af tveimur viðbótarskoðunum.

Allir kristnir geta tilkynnt: Postularnir höfðu vald til að lýsa syndum fyrirgefnar. Ekki aðeins postularnir, heldur hefur kirkjan þann heiður að tilkynna skilmála himinsins um hvernig maður getur hlotið fyrirgefningu. Ef einhver trúir á Jesú, þá hefur kristinn maður rétt til að tilkynna um fyrirgefningu hans. Ef einhver hafnar fórn Jesú, þá getur kristinn maður tilkynnt að sá einstaklingur sé ekki fyrirgefinn.

Aðeins lærisveinunum var veitt sérstakt vald til að lýsa syndum fyrirgefnar. Þeir beittu þessu valdi í Postulasögunni 5:1-11 (Ananías og Saffíra), 1. Korintubréfi 5:3-5, 12-13 og 2. Korintubréfi 2:4-8 (ósiðlegi maðurinn).

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 20.23, höfðu páfarnir í gegnum söguna vald til að fyrirgefa syndir?

S: Nei, að minnsta kosti þremur ástæðum.

1. Eins og sumir kaþólskir guðfræðingar (t.d. faðir Fastiggi) eru sammála um, voru margir spilltir páfar guðlausir og munu finnast í helvíti. Þar sem svo er, hefur einstaklingur sem er fjarlægur Guði og ekki fylgjandi Guði ekki vald til að fyrirgefa eða ekki fyrirgefa syndir.

2. Engin sönnunargögn eru fyrir páfavalds- eða postullega arftöku.

3. Jafnvel þótt páfaræða eða postúllaræða, eins og sumir í fyrstu kirkjunni trúðu á, hefði verið til staðar, þá var keðjan rofin. Þegar páfi tekur þátt í morði á fyrri páfanum, þá brýtur það keðjuna. Þegar páfi er steyptur af stóli gegn vilja sínum og, sem síðasta verk sitt, bannfærir eftirmann sinn, hvernig getur þá bannfærður maður haft vald til að fyrirgefa eða ekki fyrirgefa syndir og svo fært það vald áfram til eftirmanna sinna?

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 20.24, þegar Jóhannes kallar lærisveininn "Tómas Didýmus", þar sem Didýmus þýðir tvíburi, merkir það þá að hann hafi átt við að Tómas væri tvíhugaður, þ.e. "vafasjúkur Tómas", eins og Asimov's Guide to the Bible bendir á á bls. 994?

S: Nei. Allir viðurkenna að Didymus þýðir tvíburi, og enginn snemma kristinn rithöfundur hafði nokkurn tíma þá hugmynd að Didymus þýddi "efaðarmaður".

Sp.: Í Jóh 20:24-25, var þetta virkilega sami líkaminn sem Jesús hafði á jörðinni?

S: Já. Sem einfalt dæmi getur maður gengið í gegnum aðgerð og komið heim með sama líkama, en þó bættan. Á sama hátt hafði Jesús sama líkama, naglaförin og allt, en það var dýrðarlíkami. Jesús var ekki að beita blekkingum þegar hann birtist Tómasi, heldur var hann einlægur og talaði sannleikann þegar hann bað Tómas að sannreyna það sjálfur með því að snerta sárin.

Hippolytus (225-235/6 e.Kr.) í bréfi til ákveðinnar drottningar (eða prinsessu) bls. 240, segir, "Því að hann [Jesús], eftir að hann reis og vildi sýna að sami (líkaminn) hefði risið sem einnig hafði dáið, þegar lærisveinar hans voru í vafa, kallaði til sín Tómas og sagði: 'Rétt fram höndina og snertu mig og sjáðu; því að andi hefur ekki bein né hold, eins og þú sérð að ég á.'"

Spurning: Í Jóhannesarguðspjalli 20:25, hvað segir það um að Jesús hafi verið negldur á kross?

S: Vitni Jehóva segja að Jesús hafi verið negldur á "pyntistöng", sem þeir halda fram að hafi verið tréstöng án krossviðar. Þeir sýna myndir þar sem aðeins ein stór nagla heldur höndum Jesú saman. Gríska textinn, og jafnvel eigin Nýja heimsþýðing Vitna Jehóva, segir orðið "naglar" (fleirtala), svo það var meira en e inn nagla. Sjá einnig Jehovah's Witnesses Answered Verse by Verse, bls. 82–83, fyrir frekari upplýsingar.

Ég er viss um að fyrstu kristnir menn vissu hvernig Jesús dó, og hér er það sem þeir sögðu.

Bréf Barnabasar (um 70–130 e.Kr.) kafli 12, bls. 144 segir að Móse hafi gert mynd krossins þegar hann rétti út hendur sínar.

Epístúla Barnabasar (um 70–130 e.Kr.) kafli 9, bls. 143: "Því að [ritningin] segir: 'Og Abraham umskar tíu, átta og þrjú hundruð menn úr húsi sínu.' Hvaða þekkingu fékk hann þá með þessu? Lærðu fyrst um átján, og síðan um þrjú hundruð. Tíu og átta eru þannig táknaðar – tíu með I og átta með H. Þú hefur [upphafsstafi nafnsins] Jesú. Og þar sem krossinn átti að tjá náð [frelsunar okkar] með bókstafnum T, segir hann einnig "Þrjú hundruð." Hann táknar því Jesú með tveimur stöfum og krossinn með einum.

Justin Martýr (um 138–165 e.Kr.) "Ættum við ekki fremur að vísa merkisins til líkinda við krossfestan Jesú, þar sem einnig Móse, með útbreiddum höndum sínum, ásamt þeim sem nefndur var Jesús (Jósúa), vann sigur fyrir þjóð yðar?" Samtal við Trypho, kafli 112, bls. 255. Sjá einnig kafla 111, bls. 254.

Justin Martýr (um 138–165 e.Kr.) "…og það lamb sem boðið var að brenna allt var tákn þjáninga krossins sem Kristur myndi þola. Því lambið, sem er brennt, er brennt og uppsett í mynd kross. Því að einn spjóti gegnsýgur það alveg frá neðri hluta upp að höfði [lóðrétt], og annar liggur þvert yfir bakið, sem lambsins fætur eru festir við [lómalétt]." Samtal við Trypho Gyðingann k.40 bls.214

Minucius Felix (210 e.Kr.) Maður sem dýrkar Guð með útrétta arma er tákn krossins. Octavius eftir Minucius Felix, kaf. 29, bls. 191

Tertullían (198–220 e.Kr.) sagði að á dögum Móse hafi þjóðin þurft að skrifa "Tau" (grísku stafinn t) á fyrsta páskahátíðinni svo engill dauðans færi framhjá þeim. Þeir vissu það ekki, en þetta var merki kross Krists. Svör til Gyðinga k.11 bls.167–168

Tertullían (198-220 e.Kr.) "Við hvert skref sem við stígum fram á við, við hvert inngöngu og útgöngu, þegar við klæðumst fötunum og skóm okkar, þegar við baðum okkur, þegar við sitjum við borð, þegar við kveikjum ljósin, í rúmi, á sæti, í öllum venjulegum athöfnum daglegs lífs, teiknum við merkið á ennið." (The Chaplet/De Corona 3.4).

Origenes (225–254 e.Kr.) (að hluta) "Móse lyftir sannarlega upp höndum sínum; hann réttar þær ekki út. Jesús hins vegar, þegar hann hafði verið upplyftur á krossinn og var að fara að faðma alla jörðina með örmum sínum, segir: 'Ég hef útréttað hendur mínar til þjóðar sem trúir ekki og talar gegn mér.' Predikanir umExodus. Predikan 11 bls. 358

Adamantius (um 300 e.Kr.) nefnir að Móse hafi réttað út örmum sínum, og Kristur gerði hið sama. Útbreiddur handleggur hans hafði bjargað öllum. Samtal um hina sönnu trú, fyrri hluti, kafli 11, bls. 53

Methodius (270–311/312 e.Kr.) "því að fuglarnir sem fljúga hátt mynda krossins mynd með útbreiðslu vængja sinna; og maðurinn sjálfur, einnig, með útbreiddum höndum, táknar hið sama." Þrjú brot um píslarvætti Krists, brot 1, bls. 399–400

Victorinus frá Pétav (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) "Móse, sem fyrirfór hörku þessa lýðs, reis upp hendur sínar á hvíldardeginum og festi sig þannig, í táknrænu formi, á kross." Um sköpun heimsins bls. 342

Athanasius, Um holdgerðina 25:3, "Því að maður deyr einungis á krossi með útbreiddar hendur. Þess vegna var það við hæfi að Drottinn bæri þetta einnig og breiddi út hendur sínar, svo að með annarri drægi hann til sín hinn forna lýð en með hinni þá úr heiðingjunum og sameinaði báða í sér."

Laktantius (um 303–325 e.Kr.) "Þannig upphækkaði krossinn Hann bæði í verki og sem tákn, svo að dýrð og máttur Hans urðu öllum kunn, ásamt þjáningu Hans. Því með því að Hann rétti út hendur sínar á krossi beindi Hann augljóslega vindum sínum til austurs og vesturs…" Útdráttur úr Guðlegum stofnunum, kafli 51, bls. 243.

Eftir árið 325 e.Kr.

Hegemonius (4. öld) "Þar, þegar Móse var sóttur, rétti hann út hendur sínar og barðist gegn Amalek; og hér rétti Drottinn Jesús, … út hendur sínar á krossinn og gaf okkur frelsun." Umræða við Manes k.44 bls.220

Það er til heiðingjalegur veggjarrit úr öðrum öld sem sýnir mann að dýrka krossfestan asna með útbreiddum örmum á krossi. Áritunin hljóðar svo: "Alexamenos heiðrar Guð," og er talið að hún sé háðkarl að kristnum hermanni. (Frá http://www.jesuswalk.com/christian-symbols/cross)

S: Í Jóhannesarguðspjalli 20:28 kallaði Tómas Jesú Guð?

S: Ólíkt því sem Vitni Jehóva segja, gerði Tómas það vissulega. Takið eftir að versið er ekki "Tómas sagði: 'Herra minn og Guð minn!'", heldur "Tómas sagði við hann: 'Herra minn og Guð minn!'". Takið eftir að í versinu stendur ekki "Ó, Drottinn", eins og Tómas væri að horfa til himins og segja þetta. Heldur sagði Tómas við hann: "Herra minn og Guð minn!" Ennfremur hvorki áreitti né leiðrétti Jesús Tómas fyrir að segja þetta.

Bókin Jehóva vitna svara vers fyrir vers, bls. 84, bendir einnig á að í þeirra eigin Kingdom Interlinear (1985) Biblíu, undir grísku textanum, stendur réttilega: "Herra minn og Guð minn"

Spurning: Var Jn 21:1-25 bætt við síðar, eins og múslimi benti á byggt á frjálslyndum efahyggjumönnum?

S: Fyrst það sem hefur verið haldið fram og síðan svarið. Wikipedia segir: "Fræðimenn Nýja testamentisins eru að mestu sammála um að það hafi ekki verið hluti af upprunalegu handriti Jóhannesarguðspjallsins" (16.12.2018) tilvitnun úr Ehrman, Bart (13. febrúar 2012). "Umræða: "Er upprunalega Nýja testamentið glatað?" (frá um 23:40)". Ehrman-verkefnið. Sótt 15. janúar 2013

Svarið: Nei, engin sönnunargögn eru fyrir því. Í The Expositor's Bible Commentary, bindi 9, bls. 197, segir: "Engin handritaleg sönnunargögn eru fyrir því að telja 21. kafla Jóhannesarguðspjallsins síðari viðbót við aðaltextann. Öll fullkomnu handritin af Jóhannesarguðspjallinu innihalda hann."

Eitt traust sönnunargagn, án mótröksemdargagna, ætti að duga til að ákvarða hvort það hafi verið til frá upphafi eða ekki. En þar sem við höfum níu sönnunargögn sem sýna að það hafi verið til, og engin mótröksemdargögn, ætti það að vera fullreynt fyrir alla sem efast um þetta. (Ég tel mörg eintök eftir sama höfund sem eitt sönnunargagn.)

p66 (The Bodmer II Papyrii) inniheldur stóran hluta af Jóhannesi, þar á meðal Jóhannes 21:12,17. Áður var talið að hann væri frá um 175 e.Kr., en nú er ekki talið að hann sé frá um 125–150 e.Kr.

p109 (=Papyrus Oxyrhynchus 4448) Jóhannesarguðspjallið 21:18-20; 21:23-35 (3. öld)

Vaticanus [B] (325–350 e.Kr.) og Sinaiticus [Si] (340–350 e.Kr.) innihalda Jóhannesarguðspjallið 21 sem og hin köflana. Sinaiticus hafði upphaflega ekki Jóhannesarguðspjallið 21:25 en það var bætt við síðar samkvæmt New International Bible Commentary, bls. 1263.

Eftir þetta koma seinni handrit, p122, Codex Bezae, Codex Alexandrinus, p59.

Rithöfundurinn Tatían (dáinn 172 e.Kr.) vitnar í Diatessaron, samhljómi guðspjallanna, í hvert vers í Jóhannesarguðspjallinu 21.

Klemens frá Alexandríu (193–217/220 e.Kr.) vitnar úr hlutum Jóhannesarguðspjallsins 21:4,5 sem "ritningin fagnar okkur" og "í guðspjallinu" í kennslubókinni The Instructor, bók 1, kafli 5, bls. 212.

Tertullían (198–220 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 21:20 (ekki 13, 4 eða 12 orða tilvitnun) í Prescription Against Heretics, kafli 22, bls. 253.

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 21:17 þegar Drottinn talar við Pétur. Ritgerðir Cyprians, Ritgerð 1, kafli 4, bls. 422. Hann parafrasar einnig Jóhannesarguðspjallið 21:17, þar sem Jesús spurði Pétur hvort hann elskaði hann, í bréfum Cyprians, bréf 2, kafli 1, bls. 280.

Orígenes (246–248 e.Kr.) vitnar í síðustu 14/23 orð Jóhannesarguðspjallsins 21:25 í skýringu Orígenes á Matteusi, bók 14, kafli 11, bls. 502.

Orígenes (225–253/254 e.Kr.) vitnar í miðju 7 orðin úr Jóhannesarguðspjallinu 21:18 (ekki 13, 7 né 9 orð eru vitnuð) sem "heyrið orð Jesú". Orígenes gegn Celsusi, bók 2, kafli 45, bls. 448

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 21:5-6 hvernig tók Jesús völdin yfir veiðum þeirra, og hvernig tekur Jesús völdin yfir veiðum okkar?

S: Þeir þurftu að veiða: Pétur átti konu, og þeir þurftu líklega allir að sjá fyrir fjölskyldum sínum. Eigin viðleitni þeirra, sem reyndir fiskimenn, skilaði engu í dag. En þegar þeir hlustuðu á Jesú fór það fram úr væntingum þeirra.

Stundum þegar við veiðum fyrir fagnaðarerindið treystum við meira á eigin færni en á Jesú. Við þurfum að staldra við og hlusta á Jesú.

Sp: Í Jóh 21:7, í hvaða þremur hlutum var Jóhannes framúrskarandi, og hvernig ættum við að gera hið sama?

S: Í fyrsta lagi var Jóhannes fyrstur til að þekkja Jesú hér. Jóhannes þekkti Jesú vel og gat auðveldlega þekkt rödd hans. Orðið paidia í grísku, sem Jesú notar hér, má þýða sem "strákar" eða "börn" jafnt sem "vinir", samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 344.

Í öðru lagi var Jóhannes spenntur að komast nær Jesú. Einhver getur lesið um og kynnst Jesú eins mikið og hann vill, en er hann þá tilbúinn að koma til Jesú og dvelja nálægt Honum?

Í þriðja lagi stökk Jóhannes fyrstur: Þó að það hafi verið gott að hinir lærisveinarnir dvöldu og réttu bátinn að landi, var hvöt Jóhannesar að fara strax til Jesú.

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 21:11, hvað merkir fjöldi fiskanna, 153?

S: Fyrst og fremst gæti þetta vegið yfir 300 pund, svo Pétur var sterkur maður, samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 9, bls. 200. Það eru tvö atriði sem þarf að hafa í huga.

Almennt veiddu þeir mikið magn af fiski og töldu þá til að staðfesta hversu margir þeir voru. Sumir sjá í þessu tiltekna, nákvæma talnafjölda vísbendingu um að Guð telji hvern einstakling sem kemur til sín

Sérstaklega benda þeir sem leita að tölumynstrum í Biblíunni á Jóhannesarguðspjallið 21:11 sem lykilvitnisburð. Í þessu versi eru mörg mynstur sem gefa töluna 153. Sjá næstu tvær spurningar fyrir frekari upplýsingar. 1 + 2 + 3 + …. 17 = 153.

S: Í Jn 21:11, hvað er "kóðinn" fyrir tölufræði í Nýja testamentinu?

S: Ein gerð tölufræði er theomatics, og Del Washburn skrifaði bók sem heitir Theomatics II. Líkt og Rómverjar notuðu Grikkir stafi til að tákna tölur. Hér er kóðinn sem Washburn notaði. Auðvitað, ef "kóðinn" hans væri rangur, myndu allar ályktanir hans ekki standast.

"Kóðinn": Í Theomatics II, bls. 23, er tölustöfunum 1–5 úthlutað grísku stöfunum frá alfa til eta í þeirri röð. Tölunni 6 er úthlutað stafnum "vau", sem var í upphaflegum grískum stafrófi en ekki í þeim seinni. Tölustöfunum 7–10 eru úthlutað stöfunum zeta til iota. Tölustöfunum 10–80, taldir í tugum, er úthlutað samfelldum grískum stöfum kappa til pi. Talan 90 er úthlutað grísku stafnum koppa (rituð eins og O með lóðréttri línu sem snertir neðri hluta O-sins). Koppa var í upphaflegum grískum stafrófi en ekki í seinni. 100 er úthlutað "rho". Talan 200 er úthlutað báðum myndum stafsins sigma. Tölurnar 300–800, taldar í hundruðum, eru úthlutaðar í röð frá Tau til omega. Auðvitað er önnur úthlutun fyrir hebresku, þar sem hebreska hefur annað stafróf.

(Athugið að samkvæmt Encyclopedia Britannica, bæði 1956 og 1972 (undir U), notaði semítíska stafrófið vav sem sjötta stafinn. Grikkir notuðu það sem sérhljóð og það var síðasti stafurinn í stafrófi þeirra, beint á eftir tau. Þessir Grikkir gerðu digamma (F) að sínum sjötta staf. Digamma táknaði "w"-hljóðið. Eftirfarandi grísku stafrófin innihéldu "vaw": Therean (700–600 f.Kr.), Attic (600 f.Kr.), Corinthian (600 f.Kr.), Chalcidian (600 f.Kr.) og Ionic (403 f.Kr.). Í attísku grísku var vav borið fram eins og þýska umlaut-u-ið. Stafinn vav er í Nýja testamentinu sem talan 6 í Opinberunarbókinni13:18 ("666").

Óháð Theomatics segir í The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts, bls. 25 (Philip W. Comfort og David P. Barrett), að þetta hafi ekki verið neinn leyndarkóði, heldur venjuleg aðferð sem rithafar notuðu til að nota stafi fyrir tölur, þar á meðal blaðsíðunúmer, og tölur í Biblíunni, þar á meðal 12 lærisveina, 7 engla o.s.frv. Þar er sett fram nákvæmlega sama úthlutun og hjá Washburn, nema að því undanskildu að sjötta stafnum er kallaður "stigma" í stað "vaw" og "sampi" er úthlutað sem 900 og ",alpha" sem 1000. Þessar tvær síðustu viðbætur skipta engu máli, þar sem engin orð í Biblíunni nota "sampi" né ",alpha".

Anchor Bible Dictionary, bindi 4, bls. 1141, lýsir einnig hvernig Grikkir notuðu stafi til að tákna tölur. Þar segir að ekki sé vitað hvenær þetta kerfi var fyrst notað, en notkun stafa fyrir tölur kemur fyrir í hjónabandssamningi í Elephantine í Egyptalandi árið 310 f.Kr., á myntum í Ptolemíusar-Egyptalandi (286–246 f.Kr.) og á papýrusi með margföldunartöflum á 3. öld f.Kr. Raunverulegi kóði grískra stafa á bls. 1141 er sá sami og gefinn er í bæði Theomatics II og The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts, með eftirfarandi undantekningum. Hann kallar úreltan staf sem notaður er fyrir 6 "digamma" og 900 "san". Tölurnar frá þúsund upp í tíu þúsund eru táknaðar með stöfum frá alfa til theta með sérstökum merkjum.

Handrit grísku Biblíunnar (Bruce M. Metzger) bls. 6–10 inniheldur ítarlega umfjöllun um grísk stafi sem tölustafi. Þar er sama "kóðinn" og hjá Washburn, með eftirfarandi smávægilegum undantekningum. Þar segir að talan 6 hafi verið fallið grískt staf sem kallaðist annaðhvort "waw" eða "digamma", "sampi" hafi verið 900, og ",a" o.s.frv. hafi táknað 1.000 o.s.frv.

Chester Beatty-papyrið (handrit p47) í Opinberunarbókinni notar stundum grísk stöf til að tákna tölur í stað þess að rita þær út. (Það ritaði hins vegar töluna 72 út í Jóhannesarguðspjallinu 10:1.) Mjög læsileg afritun með eðlilegum stöfum ( ) má sjá í The Complete Text of the Early New Testament Manuscripts, bls. 336. Hún samrýmist algjörlega því sem Washburn segir og sýnir á ljósmynd sinni. Þessi notkun grískra stafa fyrir blaðsíðunúmer er í eftirfarandi handritum: p1, p13, p23, p30, p38, p39, p45, p46, p66, p72, uncial 0189, uncial 0232.

Við höfum engin gögn um að fyrstu kristnir menn hafi reynt eða séð nokkurn ávinning í að nota tölufræði til að fara í gegnum hvert orð í texta. Auðvitað, með kímni í huga, höfum við heldur engin gögn um að þeir hafi átt þá tölvur og reiknivélar sem þarf til þess. Hins vegar, ekki aðeins hélt Washburn aldrei því fram að þeir hefðu gert þetta á fyrri tímum, heldur er þetta einmitt eitt atriði í kenningu hans. Hefðu fyrstu kristnir menn gert sér grein fyrir því að tölulegar heildartölur orðasambanda gætu passað inn í mynstur, hefðu þeir getað verið sakaðir um að breyta stöfum til að búa til mynstur. Þar sem við höfum engin gögn um að nokkur hafi gert sér grein fyrir neinum mynstrum, væru þessi mynstur, ef þau eru í raun meira en tilviljun, sönnun á guðlegri uppruna og varðveislu.

Hins vegar segir Bruce Metzger í The Manuscripts of the Greek Bible, bls. 9, að sumir fyrstu kristnir menn hafi notað tegund talnaspeki, sem kallast gematria, til að finna sérstaka merkingu í tölum. Í bréfi Barnabasar (100 e.Kr.) notuðu þeir fjölda manna Abrahams (318) til að sýna fram á að Kristur væri í Fyrstu Mósebók. 300 = t, sem minnti höfundinn á krossinn, og 18 er fyrstu tvö stöfunar grísku nafnanna Jesú. Ágústínus frá Hippo vissi jafnvel af þessari notkun gematríu. Metzger bendir á að þeir hafi gleymt að taka tillit til þess að gríska var ekki einu sinni búin til á tíma Abrahams.

Ályktun: Ef grísk stafir væru notaðir til að tákna tölur, sýnir það að Washburn notar sömu tölulega skammstöfun sem grískir ritarar notuðu gjarnan við að skrifa síslitölur og stundum aðrar tölur.

S: Í Jn 21:11, hvað er "theomatics"?

S: "Theomatics", sem Del Washburn hefur barátt fyrir, er ein gerð biblíulegra tölufræði. Á meðan "gematria" er gerð tölufræði sem reynir að finna merkingu í tölum, er theomatics öðruvísi. Hún notar tölvur til að breyta orðum í tölur og reynir síðan að finna merkingu í tölunum. Sem persónuleg athugasemd, hef ég ekki rannsakað theomatics nægilega til að trúa því. Markmið mitt hér er ekki að sannfæra þig um neitt, heldur einfaldlega að reyna að gefa þér hlutlægt yfirlit með kafla sem dregur fram einn af sterkustu rökum hans. Áður en litið er á summu talna þarf að úthluta tölum fyrir hvert grískt staf. Fyrir kóðann sem theomatics notar, sjá fyrri spurningu.

Theomatics Washburns heldur því fram

1. Theomatics, sem er fræðigrein sem rannsakar tölur í Biblíunni, getur ekki uppgötvað neinar nýjar kenningar.

2. Það er gagnlegt, því tölufræðileg flækjustig sýnir að þetta geti ekki verið verk manna, þar sem þessar mynstrar hefðu ekki fundist auðveldlega án nútíma tölva.

3. Það er gagnlegt til að sýna hversu vel orð Guðs hefur varðveist og í mörgum tilvikum til að greina hvaða handritsbreytingar eru réttar.

Þannig getur maður verið íhaldssamur kristinn og annaðhvort samþykkt theomatics eða hafnað því.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu 21:15-17, af hverju notaði Jesús þessa aðferð til að sættast við Pétur?

A: Að endurheimta samband þeirra var klaufaleg stund fyrir Pétur. Jesús hefði getað sagt: "Ég veit að þú elskar mig, svo allt er gott," og svo farið strax. En á þennan hátt fékk Jesús Pétur til að hugsa og styrkja skuldbindingu sína um að elska Jesú umfram allt annað.

Sp.: Í Jóh 21:15-17, af hverju spurði Jesús Pétur þrisvar sinnum hvort hann elskaði hann?

S: Fyrstu tvær ferðirnar spurði Jesús Pétur hvort hann elskaði hann, og notaði orðið agape um ástina. Báðum sinnum svaraði Pétur að hann elskaði Jesú með phileo-ást. Augljóslega, eftir að hafa neitað Jesú, fann Pétur að hann gæti ekki fullyrt að hann elskaði Jesú með agape-ást.

Í þriðja sinn spurði Jesús Pétur hvort hann elskaði sig og notaði orðið phileo. Pétur var sár, veltandi fyrir sér hvort Jesús trúði því yfirhöfuð að hann elskuði hann.

Í stað þess að reyna að réttlæta sig hætti Pétur að reyna að mæla einlægni ástar sinnar og vega hana og meta gegn fyrri óeinlægum gjörðum sínum við að neita Honum. Í staðinn viðurkenndi Pétur einfaldlega: "Drottinn, þú veist allt; þú veist að ég elska þig."

Jesús vissi allt, að minnsta kosti eftir upprisu sína, og hann spurði vegna þess að hann vildi að Pétur svaraði, ekki vegna þess að hann vissi það ekki. Guð hefur spurt fólk spurninga, sem hann vissi svarið við fyrirfram, allt frá Eden.

Guð veit hversu mikið við elskum hann, enn betur en við þekkjum okkur sjálf. Í stað þess að reyna að segja Guði nákvæmlega hversu djúp ást okkar er, skulum við einfaldlega viðurkenna að Guð veit það og óska þess að nálgast hann og elska hann meira.

S: Sýnir Jóhannesarguðspjallið 21:15-19 að Pétur hafi verið fyrsti páfi, eins og sumir rómversk-kaþólskir halda fram?

A: Nei, heldur sýnir það að Pétur hafði haft rangt fyrir sér þegar hann neitaði Jesú þrisvar, Jesús var að endurstaðfesta Pétur í embætti og Pétur bar ábyrgð sem postuli. Pétur neitaði Jesú þrisvar, svo Jesús spurði Pétur þrisvar sinnum hvort hann elskaði hann.

S: Hvernig spáði Jóh 21:18 dauða Péturs?

S: Jesús sagði að Pétur myndi deyja, og áherslan var bæði á aðstæðurnar fyrir dauða hans og viðhorf Péturs. Samkvæmt kirkjutrú var Pétur krossfestur í Róm. Pétur var krossfestur á hvolfi, að eigin ósk, því hann taldi sig ekki verðugan að deyja á sama hátt og Jesús.

Í verkinu Um tólf postula (On the Twelve Apostles) ANF bindi 5, bls. 254-255, segir: "Pétur prédikaði fagnaðarerindið í Pontus, Galatíu og Kapadókíu [öll í Litlu-Asíu], og Betaníu, Ítalíu og Asíu, og var síðar krossfestur af Níró í Róm með höfuðið niður, eins og hann hafði sjálfur óskað sér að þjást á þann hátt."

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 21:18, hvernig dóu allir postularnir?

S: Verkið Um tólf postula ANF bindi 5, bls. 254-255, segir: "Pétur prédikaði fagnaðarerindið í Pontus, Galatíu og Kapadókíu [öll í Litlu-Asíu], Betaníu og Ítalíu og Asíu og var síðar krossfestur af Níró í Róm með höfuðið niður, eins og hann hafði sjálfur óskað sér að þjást á þann hátt.

Andreas prédikaði fyrir Skýtum [í Rússlandi] og Þrökum, og var krossfestur, hengdur á ólífutré í Patra, bæ í Achaia [í Grikklandi]; og þar var hann einnig grafinn.

Jóhannes, aftur í Asíu, var af konungi Domitianus banvísaður til eyjunnar Patmos, þar sem hann skrifaði einnig evangelíum sitt og sá opinberunarsýn; og á tíma Trajanusar sofnaði hann í Efesus, þar sem leitað var að leifum hans, en þær fundust ekki.

Jakob bróðir hans var afhöggvinn með sverði af Heródi tetrark í Júdeu og grafinn þar. Eúsebíus (2:9) segir að hann hafi verið afhöggvinn.

Filippus prédikaði í Frýgíu [í Litlu-Asíu] og var krossfestur í Hierapolis með höfðið niður á tímum Domítíanusar og var grafinn þar.

Bartholomeus prédikaði aftur fyrir Indverjum, gaf þeim einnig Matteusarguðspjallið og var krossfestur með höfðið niður og grafinn í Albanum, bæ í hinni miklu Armeníu.

Og Matteus skrifaði fagnaðarerindið á hebresku tungu og gaf það út í Jerúsalem, og sofnaði í Hierees, bæ í Parþíu [Íran]. Papías (95–110 e.Kr.) segir einnig að Matteus hafi verið skrifað á hebresku.

Og Tómas prédikaði fyrir Parþíum, Medum, Persum, Hyrkaníum, Baktríum og Margíum (Magi?) [öll á Íran og Afganistan og í fyrrverandi Sovétríkjum], og var stunginn í fjóra útlimi líkamans með furugeir í Kalamene, borg í Indlandi, og var grafinn þar.

Og Jakob, sonur Alfeusar, var steinaður til dauðs af Gyðingum þegar hann prédikaði í Jerúsalem og var grafinn þar við hlið musterisins. Josh McDowell segir að hann hafi verið krossfestur.

Júdas, sem einnig er kallaður Lebbaeus, prédikaði fyrir íbúum Edessa og um allt Mesópótamíu, og sofnaði í Berýtus og var grafinn þar. Josh McDowell segir að hann hafi verið drepinn með örvum.

Símon Ísraelssómi, sonur Klópasar, sem einnig er kallaður Júdas, varð biskup í Jerúsalem eftir Jakobi réttlátan (bróður Drottins) og sofnaði og var grafinn þar, 120 ára að aldri. Josh McDowell segir að hann hafi verið krossfestur.

Og Mattías, sem var einn af sjötíu lærisveinunum, var talinn með ellefu postulum, prédikaði í Jerúsalem, sofnaði þar og var grafinn þar.

Og Páll hóf postúlstörf sín ári eftir himnaríki Krists; og byrjaði í Jerúsalem, hélt til Illyricum, Ítalíu og Spánar, og prédikaði fagnaðarerindið í fimmtíu og fimm ár. Og á tímum Níró var hann afhöfðaður í Róm og grafinn þar.

Auk þess, samkvæmt þjóðsögunni, heimsótti postuli Tómas norðurhluta Indlands undir Gondófarusi og prédikaði þar. Gondófarus ríkti frá um 19 e.Kr. til 45 e.Kr.

bls. 25"

Sp.: Í Jóhannesarguðspjallinu 21:20-23, hvernig láta sumir í dag hug sinn reika með óþörfum spurningum?

A: En það er í lagi að spyrja spurninga, en ef þú getur ekki spurt allra spurninga þinna, vertu viss um að fá mikilvægustu upplýsingarnar fyrst. Þegar vantrúaður spyr um eitthvað í Biblíunni gætirðu fyrst spurt hann eða hana aftur á móti: "Ef ég svaraði þessari spurningu, myndi það færa þig nær því að taka ákvörðun um að þiggja Krist?" Ef svarið er "nei", spurðu þá: "Hvað myndi færa þig nær því að þiggja Jesú sem Drottin þinn og Frelsara?"

bls. 25

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 21:22-23, hvað er Jesús að segja hér um Jóhannes?

S: Í raun er Jesús að segja meira um Pétur hér en um Jóhannes. Jesús segir að Pétur sé of forvitinn, að hann sé að hafa áhyggjur af því hvernig Jóhannes muni deyja. (Pétur taldi líklega að þar sem Jesús talaði um dauða Péturs, vildi hann heyra um dauða Jóhannesar.) Jesús segir að jafnvel þótt Jóhannes lifði til baka komu Krists, þá sé það ekki Péturs mál.

Tertullían, sem skrifaði á árunum 198–220 e.Kr. í ritgerðinni Um sálina, kafli 50, bls. 227–228, segir að ranghugmynd hafi verið uppi um að Jóhann myndi lifa fram að komu Drottins.

Í raunveruleikanum dó Jóhannes eðlilegum dauða. Hann lifði lengur en nokkur annar postuli, og Jóhannes sá Jesú aftur áður en hann dó: í sýn í Opinberunarbókinni.

Við ættum að vera sátt við þá staðreynd að Guð vill ekki að við vitum sumt núna. Til dæmis ríkir í Nýja testamentinu hugmyndin um að Kristur geti snúið aftur hvenær sem er, svo við eigum að vera á verði gagnvart honum og varkárir í líferni okkar. Þessi kenning, sem kallast "nálæg endurkoma Krists", kemur fram í 1. Þessaloníkubréfi 4:15, þar sem Páll sjálfur vissi ekki hvort Kristur myndi snúa aftur áður en hann dó.

Sp.: Í Jn 21:24 hvað er áhugavert við grísku textann hér?

S: Handrit voru oft skrifuð með stórum stöfum og í mörgum þeirra var enginn bil á milli orða. Þetta veldur þó sjaldan óvissu um merkingu. Hér er þekkt undantekning. Grísku stafirnir gátu jafnt þýtt "Við vitum" eða "Ég veit vissulega". Hins vegar, grísk handrit sem hafa bil á milli orða hafa það öll sem "Við vitum". Enginn munur er þó á "Við vitum" og "Ég veit vissulega".

S: Í Jóhannesarguðspjallinu 21:25, af hverju er ekki til frásögn af öllu öðru sem Jesús gerði?

S: Margir virðast eiga nóg í því að lesa það sem skráð er um Jesú. Jafnvel á lífsleið Jesú voru mörg atriði sem ekki voru mikilvæg, til dæmis í hvaða stellingu hann svaf, hæð hans, þyngd, hvernig hann borðaði o.s.frv. Með trú treystum við því að Guð hafi varðveitt fyrir okkur allt sem við þurfum að vita, og við ættum að vera iðin við að lesa allt það.

S: Í Jóhannesi, hvaða sönnunargögn eru til þess að Jóhannes skrifaði Jóhannesarguðspjallið?

S: Snemma kirkjan samþykkti almennt að Jóhannesarguðspjallið væri skrifað af postulanum Jóhannesi.

p66 (Bodmer II Papyrii) (dagsetningar um 175 eða um 125–150 e.Kr.) inniheldur stærstan hluta Jóhannesarguðspjallsins. Titillinn sem gefinn er í Bodmer p66 er "Guðspjallið eftir Jóhannes". Þú getur séð ljósmynd af því í The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts, bls. 378.

Næstum því tilvísanir: Þó að Ignatius, Barnabasarbréfið og Bréfið til Diognetus vísi til Jóhannesar, og Justin Martyr vitni í Jóhannes og segi að orðin séu frá Jesú, nefndu þeir ekki Jóhannes með nafni.

Theófilus frá Antíokkíu (168–181/188 e.Kr.) var fyrstur til að nefna að guðspjallið væri eftir Jóhannes, bæði samkvæmt eigin rannsókn minni og Believer's Bible Commentary, bls. 1463. Hann skrifar "Jóhannes segir" og vitnar síðan í Jóhannesarguðspjallið 1:1a í verkinu Theophilus to Autolycus, bók 2, kafli 22, bls. 103.

Írenæus frá Lióni (182-188 e.Kr.) í verkinu *Gegn villutrú* bók 3, kafli 16.2, bls. 440, nefnir postula Jóhannes ásamt hinum guðspjallssmiðunum. Í bók 3, kafli 11.1-2, bls. 426, vitnar hann í Jóhannesarguðspjallið 1:1, 10, 11 og 14 sem höfðu verið skrifuð af Jóhannesi.

Klemens frá Alexandríu (193-202 e.Kr.) í Stromata, bók 2, kafli 15, bls. 361, nefnir að Guðspjall Jóhannesar sé eftir postula Jóhannes.

Hippolytus (225–235/6 e.Kr.) nefnir "Jóhannes í guðspjalli sínu" og vitnar síðan í Jóhannesarguðspjallið 1:1. Í riti Gegn villutrú Oneetus, kafli 14, bls. 228.

Kýpríanus, biskup í Kartagó (um 246–258 e.Kr.), vitnar í Jóhannesarguðspjallið sem verki Jóhannesar í Ritgerð 12, þriðja bindi, kaflar 24 og 25, bls. 542.

Novatían í verkinu Um þrenninguna, kafli 13, bls. 622 (257 e.Kr.), vitnar í Jóhannesarguðspjallið 1:14 og segir að það sé eftir Jóhannes. Hann hefur einnig fjölmargar aðrar tilvitnanir eftir Jóhannes.

The Believer's Bible Commentary bls. 1463 segir að fram til 19. aldar hafi enginn hafnað Jóhannesi sem höfundi Jóhannesarguðspjallsins nema dularfullur sektaflokkur sem kallaður var Alogi.

Fyrir áreiðanleika Jóhannesarguðspjallsins almennt, sjá næstu þrjár spurningar.

Q: Hvenær var Jóhannesarguðspjallið skrifað?

S: Við eigum brot úr Jóhannesi, nefnt John Rylands-handritið, sem var dagseint með geislakolefnisgreiningu til áranna 117–138 e.Kr., svo það hlýtur að hafa verið skrifað fyrir þann tíma. Jóhannes var sennilega skrifað á árunum 70 til 125 e.Kr.

Skoðanir ýmissa rithöfunda

Nýja Genfarnámsbókin, bls. 1656, segir að kirkjutrúin bendi til þess að hún hafi verið skrifuð um 90 e.Kr.

Biblíuþekkingarathugasemdir: Nýja testamentið, bls. 267, segir að það hafi líklega verið skrifað á árunum 85–95 e.Kr. Sumir gagnrýnendur hafa reynt að setja dagsetninguna jafn seint og 150 e.Kr. byggt á líkindum við gnostískar ritgerðir. Aðrir setja hana jafn snemma og 45–66 e.Kr.

Biblíuþekkingarathugasemdir: Nýja testamentið, bls. 268, segir að fornleifafundi styðji Jóhannesarguðspjallið 4:11; 5:2-3, orðrannsóknir, svo sem á synchrontai í Jóhannesarguðspjallinu 4:9, og Dauðahafsrullurnar styðji snemma tímasetningu fyrir Jóhannesarguðspjallið.

Nýja alþjóðlega orðabókin um Biblíuna, bls. 534, segir að Jóhannesarguðspjallið hafi verið skrifað "einhvern tíma undir lok fyrstu öld e.Kr."

Hið efasemdarsinnaða Asimov's Guide to the Bible, bls. 954, segir að fjórða guðspjallið sé síðar en hin, en um 150 e.Kr. virðist það þegar hafa verið þekkt og vísað til þess af rithöfundum. Kannski er 100 e.Kr. líklegur tími, þó það gæti verið nokkuð síðar enn.

Sönnunargögn:

Samkvæmt Wycliffe Bible Dictionary bls. 937 var Jóhannes kunnugur smáatriðum Jerúsalem fyrir eyðileggingu þess, svo sem Bethesda-lauginni (Jóhannesarguðspjallið 5:2) og hellulagðri götu (Jóhannesarguðspjallið 19:13). Notað var nokkur hugtök sem einnig voru notuð í Qumran. Samhljómur guðspjallanna, sem kallast Egerton Papyrus 2, inniheldur Jóhannesarguðspjallið 5 og er dagsettur ekki síðar en árið 150 e.Kr. (Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1464 fyrir nánari upplýsingar um þetta.)

Valentinus vitnaði í Jóhannesarguðspjallið í Guðspjalli sannleikans, sem hann ritaði um 140 e.Kr.

Í rómverskum katakómbum eru málarar af Kristi sem góða hirðinum og upprisu Lázarusar sem eru dagsettir um 150 e.Kr.

Spurning: Í Jóhannesarguðspjallinu, hvernig vitum við að það sem við höfum í dag sé áreiðanleg varðveisla á því sem upphaflega var skrifað?

S: Það eru að minnsta kosti þrjár góðar ástæður.

1. Guð lofaði að varðveita orð sitt í Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1. Pétur 1:24-25; og Matteusi 24:35. Það er almennt viðurkennt að þetta krefjist að lokum ákveðins trausts til Guðs. Ef Guð vildi virkilega miðla einhverju, myndi hann vilja að það yrði varðveitt.

2. Sönnunargögn frá fyrstu kirkjunni. Hér eru nokkrir kristnir og ókristnir rithöfundar sem vísa til versanna í Jóhannesi.

Furðulega er ekkert í 1. Klemensbréfi sem telja má tilvísun í Jóhannesarguðspjallið. Jóhannesarguðspjallið var síðasta guðspjallið sem skrifað var, og 1. Klemensbréf var skrifað svo snemma (96–98 e.Kr.), svo að Jóhannesarguðspjallið hafi mögulega ekki enn borist til Klemens í Róm.

Ignatius (110–117 e.Kr.) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 3:8. "Því það veit bæði hvaðan það kemur og hvert það fer." Í bréfi Ignatiusar til Filadelfíumanna, kafli 7, bls. 83. Í The Believer's Bible Commentary, bls. 1463, kemur einnig fram að Ignatius vísi til Jóhannesarguðspjallsins.

Eldri menn (95–117 e.Kr.) [Papías?] vitna í helming af Jóhannesarguðspjallinu 14:2 sem "Drottinn sagði". "að þess vegna sagði Drottinn: 'Í húsi föður míns eru margar herbergjaröð:'" brot 5, bls. 154

Ignatius frá Antiokíu (um 100–117 e.Kr.) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 3:8. "Því það veit bæði hvaðan það kemur og hvert það fer." Bréf Ignatiusar til Filadelfíumanna, kafli 7, bls. 83

Mathetes til Diognetusar (um 130–200 e.Kr.) kafli 6, bls. 27 vísar til Jóhannesarguðspjallsins 17:11, 14, 16. "Kristnir menn búa í heiminum en eru ekki af heiminum."

Barnabasarbréfið (um 70–130 e.Kr.) kafli 6, bls. 141 vísar til Jóhannesarguðspjallsins 1:14: "Hann átti að birtast í holdi og dvelja meðal vor."

Justin Martýr (um 138–165 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 3:5 sem orð Jesú og parafraserar Jóhannesarguðspjallið 3:14.

Diatessaron Tatíans (um 172 e.Kr.) tiltekur 828,0 af 879 versum Jóhannesar, eða 94,2%. Það er allt nema 51,0 vers. Diatessaron inniheldur Jóhannesarguðspjallið 1:1-5, 1:7-28; 1:29ff (19/21 orð); 1:30-40; 1:41a (14/18 orð); 1:42a (19/22 orð); 1:43-51; 2:1-11,14; 2:16-22,23f (11/24 orð); 2:24-25; 3:1-36; 4:1-2,3a (3/8 orð); 4:4-44; 4:45a (10/26 orð); 4:46-54; 5:1; 5:2m (5 ekki 7 7 orð); 5:3-47; 6:1m (4 ekki 6 2 orð); 6:2f (6/14 orð); 6:3-4; 6:5a (17/23 orð); 6:6-9; 6:10m (ekki 7 7 ekki 8 orð); 6:12-18; 6:19m (6 ekki 14 2 orð); 6:21a (7/18 orð); 6:22a (4/37 orð); 6:23-71; 7:1-52; 8:12-18; 8:19f (25/26 orð); 8:20-24; 8:25a (10/17 orð); 8:26-59; 9:1-41; 10:1-42; 11:1-57; 12:1-11; 12:12f (15/17 orð); 12:13; 12:16-50; 13:1-30; 13:31f (12/17 orð); 13:32-36; 13:37f (6/18 orð); 13:38a (8/21 orð); 14:1-31; 15:1-27; 16:1-33; 17:1-26; 18:1-2; 18:4-10; 18:11m (4 ekki 8 11 orð); 18:12-24; 18:25a (7/24 orð); 18:26; 18:28f (13/26 orð); 18:29-37; 18:38a (13/24 orð); 18:39-40; 19:2a (11/16 orð); 19:4-17; 19:19-37; 19:38m (ekki 2 6 ekki 4 orð); 20:2-19; 20:20m (ekki 10 4 ekki 3 orð); 20:21-31; 21:1-25. Brot merkir grísk orð sem tilvitnuð eru af heildarfjölda grískra orða.

Kristnir menn í Vínarborg og Lúgdúnum (177 e.Kr.) vitna í Jóhannesarguðspjallið 16:2. ANF bindi 8, bls. 779

Theófílos frá Antíokkíu (168–181/188 e.Kr.) skrifar: "Jóhannes segir" og vitnar síðan í Jóhannesarguðspjallið 1:1a. Theófílos til Autolycus, bók 2, kafli 22, bls. 103.

Írenæus frá Lióni (182-188 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 1:14 sem eftir Jóhannes. Írenæus, Á móti villutrú, bók 1, kafli 8.5, bls. 328-329. Írenæus vitnar í Jóhannesarguðspjallið 1:6 í Írenæus, Á móti villutrú, bók 3, kafli 11.4, bls. 427.

Muratoríski kánónín 1. (um 190–217 e.Kr.) "Fjórða guðspjallið er það Jóhanns."

Klemens frá Alexandríu (193-202 e.Kr.) "Jóhannes skrifaði evangelíu sína." Stromata bók 5, kafli 12, bls. 463

Tertullían (um 213 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 1:14 og segir að það sé eftir Jóhannes og "í guðspjalli Jóhannesar" í verkinu Á móti Praxeas, kafli 226, bls. 622.

Tertullían (207/208 e.Kr.) leggur áherslu á höfundarhlutverk Matteusar, Markúsar, Lúkasar, Jóhannesar, Opinberunar og margra bréfa Páls í Fimm bókum gegn Marcion, bók 4, kafli 5, bls. 350.

Hippolytus (225–235/6 e.Kr.) segir í umfjöllun sinni um Jóhannesarguðspjallið 1:1–3 að þetta guðspjall sé eftir hinn blessaða Jóhannes í Ritningu gegn villutrú eins Noetusar 14, bls. 228.

Hippolytus nefnir "Jóhannes í guðspjalli sínu" og vitnar síðan í Jóhannesarguðspjallið 1:1. Á móti villutrú Noetusar, kafli 14, bls. 228

Origen (um 225–253/254 e.Kr.) skrifaði heila skýringu á Jóhannesarbókinni.

Orígenes (225–254 e.Kr.) nefnir Matteus, Markús, Lúkas og Jóhannes. Orígenes gegn Celsus, bók 5, kafli 56, bls. 568. Hann vitnar einnig í Matteus 18:1 í Skýringu Orígenes á Matteusi, bók 13, kafli 14, bls. 482.

Orígenes vitnar í Jóhannesarguðspjallið 9:39 í Orígenes gegn Celsusi, bók 7, kafli 39, bls. 626

Novatían (250-257 e.Kr.) segir að Jóhannesarguðspjallið 1:14 sé eftir Jóhannes í Ritgerð um þrenninguna, kafli 13, bls. 622

Ritgerð gegn Novatian k.2 bls.657 (254-256 e.Kr.) segir að Jóhannesarguðspjallið 10:1 sé eftir Jóhannes.

Siprianus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) nefnir "Fagnaðarerindið eftir Jóhannes" og vitnar síðan í Jóhannesarguðspjallið 3:18–19 í Ritgerðum Siprianusar – Vitnisburðir, kafli 31, bls. 543. Einnig í Ritgerð 2, annarri bók, kafli 1, bls. 516. Sjá einnig tilvitnun hans í Jóhannesarguðspjallið 15:18-20 sem eftir Jóhannesi í Ritgerðum Cyprians, Ritgerð 3, kafli 29, bls. 542.

Bréf rómverskra eldri til Cyprianusar (250–251 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 10:11,12. Það vitnar einnig í Jóhannesarguðspjallið 16:17. Báðar tilvitnanirnar eru tilgreindar sem "af Drottni sjálfum" í Bréfum Cyprianusar, bréf 2, bls. 280.

Firmilianus frá Kesaríu til Cyprianusar (256 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 20:22,23 sem "í guðspjallinu". Bréf 74, kafli 16, bls. 384

Firmilianus frá Kesaríu til Cyprianusar (256 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 17:21. Bréf 74, kafli 3, bls. 391

Nemesianus frá Thubunae á sjöunda kirkjuþinginu í Karþagó bls. 566 (um 256 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 3:5 og síðar 3:6.

Libosius frá Vaga á sjöunda kirkjuþinginu í Karþagó bls. 569 (um 256 e.Kr.) vitnar í fjórða hluta Jóhannesarguðspjallsins 14:6: "Drottinn segir: 'Ég er sannleikurinn.'"

Dionysius Alexandríus (246–265 e.Kr.) "Það var 'í lok hvíldardagsins', eins og Matteus segir; það var 'snemma, þegar enn var myrkur', eins og Jóhannes ritar; það var 'mjög snemma morguns', eins og Lúkas orðar það; og það var 'mjög snemma morguns, við sólarupprás', eins og Markús segir. Enginn hefur því sýnt okkur skýrt hvenær hann reis nákvæmlega." Bréf 5 til biskupsins Basilides, bls. 94. Dionysius frá Alexandríu viðurkenndi að evangelíum Jóhannesar væri eftir "Jóhannes", en hann efast um hvort það væri eftir postula eða annan Jóhannes.

Dionysius frá Alexandríu (246–265 e.Kr.) vitnar í allt Jóhannesarguðspjallið 20:1 í bréfi til biskupsins Basilides, kánon 1, bls. 95

Bréf Hymenaeusar (268 e.Kr.) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 1:3-4,18

Adamantius (um 300 e.Kr.) "Munt þú samþykkja ef ég sýni úr fagnaðarerindunum að þau séu ekki uppspuna?" … "Nemendur Krists skrifuðu þau: Jóhannes og Matteus; Markús og Lúkas. Samtal um hina sönnu trú, fyrsti hluti "b 5" bls. 41

Adamantius (um 300 e.Kr.) vitnar í allt Jóhannesarguðspjallið 1:17 sem frá Jóhannesi guðspjallaranum. Samtal um hina sönnu trú, fimmta hluti, kafli 11, bls. 160.

Arnobius (297–303 e.Kr.) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 8:46: "Hvað knýr ykkur þá, hvað hvetur ykkur til að lasta, að rægja, að hata óhagganlega þann sem enginn maður getur sakað um neitt afbrot?" (Arnobius, Á móti heiðingjunum, bók 1, kafli 64, bls. 432)

Victorinus frá Pettau (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) nefnir Jesú sem Orð Guðs og vitnar í Jóhannesarguðspjallið 1:1 sem frá Jóhannesi evangelista. Skýringar á sköpun heimsins. Victorinus frá Pettau (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) nefnir Matteus, Markús og Lúkas í Skýringum á Opinberun hins blessaða Jóhannesar. Frá fjórða kafla 7-10 bls. 348

Pétur frá Alexandríu (306,285–311 e.Kr.) vísar til guðspjallsins eftir Jóhannes. Frá broti 5.7 bls. 282

Methodius (270–311/312 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 1:1–2 í Útdrætti úr verki um skapaða hluti, kafli 6, bls. 381

Athanasius (318 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 3:3,5. "Hann [Jesús] segir sjálfur í guðspjöllunum: 'Ég kom til að leita að hinum týndu og bjarga þeim.'" Í Orðsins holdgerð k.14 bls.43. Fyrir kónungafundinn í Níke vísar Athanasius til Jóhannesarguðspjallsins 1:1 (tilvitnun í Á móti heiðingjunum k.42 bls.26) 1:3 (tilvitnað sem "orð Jóhannesar" Í holdgerð Orðsins k.2.6 bls.37); 3:3,5; 9:32,33 (tilvitnað í Í holdgerð Orðsins k.39.6 bls.57); 10:17,18 (vísun í Inngerving Orðsins k.22.3 bls.48); 10:37 (tilvitnað í Inngerving Orðsins k.18.2 bls.46); 12:32 (tilvitnað í Inngerving Orðsins k.25.4 bls.50); tilvitnun úr miðtri þriðju hluta 14:9 (Á móti heiðingjum k.45 bls.28) tilvitnun úr einum fjórða hluta 14:10 (Á móti heiðingjum k.47:2 bls.29). Athanasius vísar ekki til neinna annarra versanna í Jóhannesi fyrir Níkeu, en hann vísar til margra annarra versanna í Jóhannesi eftir Níkeu.

Laktantius (um 303–320/325 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 1:1–3 sem "Jóhannes kenndi einnig svona." Í Guðlegum stofnunum, bók 4, kafli 9, bls. 107

Alexander frá Alexandríu (313–326 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 1:1–3 og 1:18 sem úr Jóhannesi. Bréf um aríska villutrúna, kafli 4, bls. 292

Alexander frá Alexandríu (313-326 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 5:1 sem "Drottinn sjálfur vitnaði" Bréf um aríska villutrúna k.11 bls.295

Sjáðu næstu spurningu um hvaða vers og brot úr versum voru tilvitnuð og hvaða ekki.

Eftir Níke

Kirkjusaga Eúsebíusar (318 e.Kr.), bók 3, kafli 24, bls. 152, fjallar um fjögur guðspjöllin: Matteus, Markús, Lúkas og Jóhannes. Nicene and Post-Nicene Fathers, önnur röð, bindi 1, bls. 152

Juvencus (329 e.Kr.) skrifaði epískt kvæði sem sameinar fjögur guðspjöllin.

Eustathius (fyrir 337 e.Kr.)

Aphrahat Sýrlendingur (337–345 e.Kr.) nefnir Lásarús þegar hann kemur út úr gröfinni, og Drottinn segir: "Komdu fram". Hann vitnar í hluta af Jóhannesarguðspjalli 11:43 og segir að Jesús hafi sagt það. Völduð sýnishorn, Sýnishorn 8, kafli 14, bls. 379

Aphrahat Sýrlendingur (337–345 e.Kr.) vitnar í hluta af Jóhannesarguðspjallinu 15:15 og segir að Jesús hafi sagt það. Völduðu sýnishorn, Sýnishorn 8, kafli 14, bls. 379. Serapion (eftir 362 e.Kr.)

Serapion (eftir 362 e.Kr.)

Faustinus (4. öld)

Josippus (4. öld)

Zenó (4. öld) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 3:13

Hegemonius (miðja 4. öld e.Kr.), sem þýddi Archelaus (262–278 e.Kr.), nefnir tilvitnanir úr Jóhannesarguðspjallinu 8:44 og segir að Jesús hafi talað þær. (Archelaus talar) Deilan við Manes, kafli 31, bls. 205

Þeódór frá Herakleja (355 e.Kr.)

Victorinus frá Róm (eftir 363 e.Kr.) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 1:3-4

Athanasius (367 e.Kr.) telur upp bækur Nýja testamentisins í hátíðabréfi 39, bls. 552

Hilari frá Poitiers (355-367/368 e.Kr.) vísar með yfirburða vald til Jóhannesar, Lúkasar, Matteusar og Markúsar. Um þrenninguna, bók 10, kafli 43, bls. 193

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 e.Kr. eða 5. öld) nefnir Jóhannes sem hluta Nýja testamentisins. Hún vitnar í allt 1. Jóhannesarbréf 1:1–3.

Skilnaðarsinninn Lúsífer frá Cagliari (370/371 e.Kr.) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 3:13; 10:8; 14:15,17,22

Efraím/Efraem Sýrlendingur (350–378 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 11:6 í Þremur prédikunum, Predikun 1, kafli 11, bls. 309

Basilíus frá Kappadókíu (357–379 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 1:1a sem höfðað til Jóhannesar í Ræðu um anda, kafli 6.14, bls. 8

Þing kirkjunnar í Laodicea (í Frýgíu) (343–381 e.Kr.) kánónísk regla 60, bls. 159, telur upp bækur Gamla testamentisins og Nýja testamentisins. Kánónísk regla 59, bls. 158, segir að einungis kánónískar bækur Gamla og Nýja testamentisins megi lesast í kirkju.

Ambrosiaster (eftir 384 e.Kr.)

Kýril frá Jerúsalem (um 349–386 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 1:1 sem frá Jóhannesi hinum guðdómlega í Lærdómsfyrirlestri 12.1, bls. 72

Cheltenham-kanónín (= Mommsen-katalógurinn) (um 360–370/390 e.Kr.) vísar til hvers og eins af hinum fjórum guðspjöllunum.

Ambrosius frá Mílanó (340–390 e.Kr.)

Apollinaris frá Laodicea (um 390 e.Kr.)

Phoebadius (eftir 392 e.Kr.)

Gregoríus Nanzíus (330-391 e.Kr.)

Pacianus frá Barcelona (342–379/392 e.Kr.) nefnir tvo evangelista: Matteus og Jóhannes. Bréf 3, kafli 11.1, bls. 51

Gregory af Elvira (eftir 392 e.Kr.)

Amphilochius (–397 e.Kr.) vitnar í Jóhannes í Iambi ad Seleucum

Grímólfur frá Nyssa (335–397 e.Kr.) segir að Jóhannesarguðspjallið 1:3 sé eftir Jóhannes í verkinu Á móti Eúnomíusi, bók 2, kafli 7, bls. 112

Didymus blindi (398 e.Kr.) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 3:13 og annarra kafla.

Sýrlenska stiga-bókin (=Liber Graduum) (350–400 e.Kr.)

Asteríus frá Emesa (um 400 e.Kr.)

Sýrlenski skráin frá klausturinu heilagrar Katrínar (um 400 e.Kr.)

Epiphanius frá Salamis (360–403 e.Kr.) nefnir Jóhannesarguðspjallið í Panarion, kafli 3, grein 44, bls. 342. Hann vísar einnig til Jóhannesar 1:42; 2:12; 3:13; 5:1; 8:39,57; 10:11; 12:32; 13:18; 16:13

Rufinus (374–406 e.Kr.)

Gaudentius (eftir 406 e.Kr.)

Jóhannes Gullamunnur (392–407 e.Kr.) skráði 88 prédikanir um Jóhannesarguðspjallið. Hann sagði að það hefði verið skrifað af syni Sebedésar, þrumu syni, sem heldur lyklum himinsins.

Chromatius (407 e.Kr.)

Severianus (eftir 408 e.Kr.)

Nikéta frá Remesianus (366–um 415 e.Kr.) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 6:64; 10:38; 11:25; 16:27; 20:23

Orosius/Hosius frá Braga (414–418 e.Kr.) vísar til Matteusar 26:47–50; Markúsar 14:43–46; Lúkasar 22:47–48; og Jóhannesar 18:3–9. Vörn gegn Pelagíum, kafli 8, bls. 124

Sulpicius/Sulpitius Severus (nemandi Martins) (363-420 e.Kr.)

Þing í Kartagó (218 biskupar) (393-419 e.Kr.)

Jerómus (317–420 e.Kr.) nefnir hvert og eitt af fjórum guðspjöllunum með nafni í bréfi 53.9, bls. 101.

Sozomon (370/380–425 e.Kr.) Kirkjusaga Sozomons

Ágústínus frá Hippo (354-430 e.Kr.) vísaði til allra fjögurra guðspjallanna í verki sínu sem nefnist Samhljómur guðspjallanna.

John Cassian (419–430 e.Kr.) segir að Jóhannesarguðspjallið 1:11 sé eftir guðspjallann Jóhannes samkvæmt Sjö bókum Johns Cassians, bók 3.7, bls. 577.

Marcus Eremita (eftir 430 e.Kr.)

Nonnus (431 e.Kr.)

Paulínus frá Nola (431 e.Kr.)

Páll frá Emesa (eftir 432 e.Kr.)

Kýril af Alexandríu (444 e.Kr.)

Speculum (fimmta öld) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 13:10 og annarra kafla.

Sókrat frá Konstantínópel (um 400–439 e.Kr.)

Hesychius frá Jerúsalem (d. 450 e.Kr.) (framburður: HESS-us) vísar til allra fjögurra guðspjallanna, þar á meðal Jóhannesarguðspjallinu 1:3-4,13; 3:13; 6:47; 10:8; 11:25; 12:32; 16:23; 17:11,24

Theodoretus frá Kýrós (biskup og sagnfræðingur) (423-458 e.Kr.)

Quodvultdeus (um 453 e.Kr.)

Prosper Týró frá Aquitaine (426–465 e.Kr.)

Varimadum (445/480 e.Kr.) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 8:16 og annarra kafla.

Viðvörun um villutrúarmenn og falskar bækur

Enkratítaheretikinn Tatían (um 172 e.Kr.) skrifaði samhljóm fjögurra guðspjallanna sem kallast Diatessaron, sem þýðir "í gegnum [hin fjögur]". Í því vísar hann til 828,05 versanna í Jóhannesi. Það er 94,2% af öllu Jóhannesarguðspjallinu.

Postulískar stjórnarskrár (375–380 e.Kr.)

Gnostísku villutrúarmennirnir Basilides og Valentínus samkvæmt Hippolytusi

Gnostíski villutrúarmaðurinn Heracleon vísar til Jóhannesarguðspjallsins 1:26; 4:51 samkvæmt Orígenes.

Priscillianus (um 385 e.Kr.) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 8:25 og annarra versanna.

Aríski villutrúarmaðurinn Eúmóníus frá Kyzikos (um 360–394 e.Kr.) vitnar í hluta af Jóhannesarguðspjallinu 1:3 sem "hinum blessaða Jóhannesi" í varnarbréfi, kafli 26, bls. 71.

Villutrúarmaðurinn Pelagius vísar til Jóhannesarguðspjallsins 7:37 og annarra kafla.

Manníkeíska villitrúarmaðurinn Faustus-Milevís (383–400 e.Kr.) vitnar í Jóhannesarguðspjallið 3:3 eins og það stendur í guðspjallinu í bók 24, kafla 1 í Verki Ágústínusar gegn Faustus maníkeíska, Nicene and Post-Nicene Fathers, First Series, bindi 4, bls. 317.

Dónatistaheretikinn Tyconius (eftir 390 e.Kr.) vísar til Jóhannesarguðspjallsins 7:39 og annarra tilvísana.

Pelaíska villutrúarmaðurinn Teodorus frá Mopsuestia (428 e.Kr.)

Við eigum enn öll þessi í dag.

3. Elstu handritin sem við eigum af Jóhannesi sýna að smávægilegar handritabreytingar eru til staðar, en engar guðfræðilega marktækar villur.

bls. 2 Jóhannesarguðspjallið 12:12-15 (6. öld)

6. öld – 1968 – Texti Nýja testamentisins.

bls. 5 (= Papyrus Oxyrhynchus 208 1781) Jóhannesarguðspjallið 1:23-31,33-40; 16:14-30; 20:11-17, 19-20, 22-25 (47 vers) snemma 3. aldar. Bókin The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts sýnir ljósmynd af handritinu á bls. 62. Þar segir að handritið sé af eðlilegum gæðum, nema að afritarinn hafi tilhneigingu til að sleppa óþörfum fornafni og tengingum. Þetta er vestrænt handrit.

3. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins inniheldur einnig Jóhannesarguðspjallið 1:41.

Snemma 3. aldar – 1999 – The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts. Þar kemur fram að Jóhannesarguðspjallið 1:41 er til staðar en engin stafir eru mjög skýrir.

p6 Jóhannesarguðspjallið 10:1-2,4-7,9-10; 11:1-8,45-52 (4. öld) Samræmist Vaticanus.

4. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p22 (=Papyrus Oxyrhynchus 1228) (um 250 e.Kr.) Jóhannesarguðspjallið 15:25-27; 16:1-2, 21-32

3. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p28 (=Papyrus Oxyrhynchus 1596) (3. öld) Jóhannesarguðspjallið 6:6-12, 17-22

3. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p36 Jóhannesarguðspjallið 3:14-18,31-32,34-35 (6. aldar blandaður texti.

6. öld - 1968 - The Text of the New Testament hefur ekki 3:34-35.

p39 (= Papyrus Oxyrhynchus 1780) Jóhannesarguðspjallið 8:14-22, fyrri hluti 3. aldar. Í The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts er ljósmynd af því á bls. 138. Þar segir einnig að p39 sé orðrétt eins og Vaticanus, sem gerir það að alexandrísku handriti.

3. öld – 1968 – Texti Nýja testamentisins.

Fyrri hluti 3. aldar - Philip Comfort, C.H. Roberts og T.C. Skeat.

3. öld - Aland (3. útgáfa) og Aland (4. endurskoðuð útgáfa).

p44a Jóhannesarguðspjallið 10:8-14 (6.–7. öld)

6. til 7. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p44b Jóhannesarguðspjallið 9:3-4; 12:16-18, einnig Matteusarguðspjallið 17:1-3,6-7; 18:15-17,19; 25:8-10 (6. til 7. öld)

6. til 7. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p45 Chester Beatty I. Mikið af öllum fjórum guðspjöllunum og Postulasögunni. Það inniheldur Jóhannesarguðspjallið 4:51,54; 5:21,24; 10:7-25; 2 fullkomnar af 16 bréfum í 10:30; 10:31-11:10; 11:18-36,42-57. Það var afritað á árunum 100-150 e.Kr. (áður talið frá síðari hluta 2. eða fyrri hluta . 3. öld.) Bókin The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts sýnir ljósmynd af einni síðu hennar á bls. 146. Í A General Introduction to the Bible, bls. 389, segir að upprunalega handritið hafi verið um 220 blöð, en af þeim höfum við 30: 2 blöð úr Matteusi, 2 úr Jóhannesi, 6 úr Markúsi, 7 úr Lúkasi og 13 úr Postulasögunni.

3. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins

3. öld - 1975 - Aland o.fl. Þriðja útgáfa

3. öld - 1998 - Aland o.fl. Fjórða endurskoðuða útgáfa

Seint á 2. eða snemma á 3. öld - 1999 - The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

p52 John Rylands-papýrusinn (2 1/2 x 3 1/2 brot úr hlutum Jóhannesarguðspjallsins 18:31-33) 117-138 e.Kr. Annað brot, Jóhannesarguðspjallið 18:37-38, er almennt talið vera úr sama handriti og er einnig nefnt John Rylands-papýrusinn. Þetta er hluti af réttarhöldunum fyrir Pílatusi, þar sem Jesús viðurkennir að hann sé konungur.) Þú getur séð ljósmynd af John Rylands-papýrusnum í Wycliffe Bible Dictionary bls. 937, New International Dictionary of the Bible bls. 534, Greek Manuscripts of the Bible bls. 62–63 og A General Introduction to the Bible bls. 388.

Byrjun 2. aldar - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p55 Jóhannesarguðspjallið 1:31-33,35-38 (6. til 7. öld)

6. til 7. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p59 Jóhannesarguðspjallið 1:26,28,48,51; 2:15-16; 11:40-52; 12:25,29,31,35; 17:24-26; 18:1-2,16-17,22; 21:7,12-13,15,17-20,23 (7. öld)

7. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p60 Jóhannesarguðspjallið 16:29-30,32-17:6; 17:8-9,11-15,18-25; 18:1-2,4-5,7-16,18-20,23-29,31-37,39-40; 19;-3,5-8,10-18,20,23-26 (7. öld) alexandríski textinn.

7. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p63 Jóhannesarguðspjallið 3:14-18; 4:9-10 (um 500 e.Kr.)

7. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

um 500 e.Kr. - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p66 Bodmer II Papyrii (808.5 vers: Jóhannesarguðspjallið 1:1-6:11, 6:35b-14:26,29-30; 15:2-26; 16:2-4; 16:6-7; 16:10-20:20; 20:22-23; 20:25-21:9; 21:12,17 (brot úr Jóhannesarguðspjalli 19:16) (Jóhannesarguðspjall 7:53-8:11 voru aldrei til staðar.) (dagsetning um 175 eða um 125-150 e.Kr.) Við eigum 104 blöð og brot úr 40 öðrum blöðum. Mynd af Jóhannesarguðspjalli 6:58-64 úr Papýrus Bodmer II er í New International Dictionary of the Bible, bls. 1003. Í The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts eru ljósmyndir af p66 á bls. 368-370. Þar er tekið fram að handritið hafi verið skrifað af faglegum rithöndum og að tveir leiðréttendur hafi gert leiðréttingar. Bókin The Archaeology of the New Testament (Finnegan) bls. 381 sýnir að blað 137 er mjög brotakennt og inniheldur hluta af Jóhannesarguðspjalli 19:16. Að auki ber titillinn í Bodmer p66 "Guðspjallið eftir Jóhannes". Mynd af því má sjá í The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts bls. 378.

100–150 e.Kr. – 1960 – Hunger samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

um 200 e.Kr. - 1968 - Texti Nýja Testamentisins

200-250 e.Kr. - 1987 - Hunter samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

Miðja 2. öld - 1999 - Í The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts er þess getið að þetta sé elsti texti sem sleppir Jóhannesarguðspjallinu 7:53–8:11 (perískópu hórkonunnar). Þessi dagsetning byggðist að hluta til á því að handletur Papyrus Oxyrhynchus 1074 úr 2. öld, sem inniheldurExodus, sé afar nákvæmlega samsvarandi.

p75 Bodmer 14/15 Papyrii (stærstur hluti Lúkasar og Jóhannesar. Jóhannes 1:1-11:45; 11:48-57; 12:3-13:1; 13:8-9; 14:8-15; hluti af 14:16; 14:17-29; 15:7-8) 175-200 e.Kr., eða 175-225 e.Kr. (Jóhannesarguðspjallið 7:53-8:11 var aldrei til staðar. Upprunalega voru 144 blöð, en 102 blöð hafa varðveist) Mjög svipað og Vaticanus (Almenn inngangsgrein að Biblíunni bls. 390) Bókin The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts sýnir mynd af hluta hennar á bls. 496. Þar segir að faglegur rithöfundur hafi skrifað handritið. Mynd af hluta af rúllu Bodmer 14/15 Papyrii er í New International Dictionary of the Bible á bls. 706.

Upphaf 3. aldar – 1968 – Texti Nýja testamentisins segir að versin séu Jóhannesarguðspjallið 1:1–13:1–; 14:8–15:8 með glufum.

Seint á 2. öld (um 175 e.Kr.) – 1999 – Heildartexti elstu handrita Nýja testamentisins.

p76 Jóhannesarguðspjallið 4:9,12 (6. öld)

6. öld - 1968 - Texti Nýja Testamentisins.

p80 Jóhannesarguðspjallið 3:34, á eftir fylgdi túlkun. Miðja 3. öld.

Miðja 3. öld - 1999 - Heildartexti elstu handrita Nýja testamentisins.

p90 Jóhannesarguðspjallið 18:36–19:7 (um 175 e.Kr.) Í verkinu The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts er ljósmynd sem sýnir hluta af p90 á bls. 610.

Miðja til síðari hluta 2. aldar – 1999 – The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

p93 Jóhannesarguðspjallið 13:15-17 (5. öld)

p95 Jóhannesarguðspjallið 5:26-29, 36-38. 3. öld. Í bókinni The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts er ljósmynd af því á bls. 620.

3. öld – 1999 – Heildartexti elstu handrita Nýja testamentisins.

p106 (= Papyrus Oxyrhynchus 4445) Jóhannesarguðspjallið 1:29-35; 40-46 (3. öld)

p107 (= Papyrus Oxyrhynchus 4446) Jóhannesarguðspjallið 17:1-2; 11 (3. öld)

p108 (= Papyrus Oxyrhynchus 4447) Jóhannesarguðspjallið 17:23-24; 18:1-5 (3. öld)

p109 (=Papyrus Oxyrhynchus 4448) Jóhannesarguðspjallið 21:18-20; 21:23-35 (3. öld)

0162 (= Papyrus Oxyrhynchus 847) Jóhannesarguðspjallið 2:11-22. Seint á 3. eða 4. öld. Í verkinu The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts er ljósmynd af því á bls. 632.

Seint á 3. eða snemma á 4. öld (um 300 e.Kr.) - 1999 - The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

0217 – Stykki úr Jóhannesarguðspjallinu 12:1 og hugsanlega öðrum versum

Bohairískt koptískt [Boh] 3./4. öld

Sahídískt koptneskt [Sah] 3ja/4ða öld

Vaticanus [B] (325–350 e.Kr.) og Sinaiticus [Si] (340–350 e.Kr.) innihalda allt af Jóhannesi nema Jóhannesarguðspjallið 7:53–8:11.

Alexandrinus [A] um 450 e.Kr. hefur allt í Jóhannesi nema Jóhannes 6:50-8:52.

Washington-kóðexinn (4./5. öld) hefur varðveitt allt Jóhannesarguðspjallið nema Jóhannesarguðspjallið 14:25–16:7.

Sínaj-sýrlenskur 4.–7. öld

T (fimmta öld) Jóhannesarguðspjallið 3:13,15; 5:1,3; 6:36,47,52,58 líklega aðrar vers.

Chester Beatty McAc1390 (líklega 4. öld) í Dishna (nálægt Nag Hamadi) inniheldur Jóhannesarguðspjallið 10:8–18:38 á sahídísku koptísku.

Cambridge 5./6. öld

Armeníska [Arm] frá 5. öld

Georgíska [Geo] frá 5. öld

Ephraemi Rescriptus [C] 5. öld

Gótneska 493–555 e.Kr.

Etiópísk [Eth] frá um 500 e.Kr.

Athugið að handrit frá árinu 200 e.Kr. (p45, p52, p66, p75, p90) innihalda 855 af 878 versum Jóhannesarguðspjallsins (97%). Þau innihalda vers 1:1-7:52; 8:12-14:30; 15:2-26; 16:2-4, 6-7, 10-33; 17:1-20:20; 20:22,23,25-31; 21:1-9,12,17. (ekki þó 7:53-8:11).

Að bæta við versum úr Jóhannesarguðspjalli í Diatessaron (um 172 e.Kr.) sem finnast ekki í handritum fram til um 200 e.Kr. myndi bæta við 16 viðbótarversum: Jóhannesarguðspjallið 14:31; 15:1; 15:27; 16:1,5; 16:8-9; 20:21,24; 21:10-11; 21:13-16. Þetta nær til allra versanna í Jóhannesarguðspjallinu nema 12.

Sjá www.BibleQuery.org/John Manuscripts.html fyrir frekari upplýsingar um elstu handrit Jóhannesarguðspjallsins.

Q: Í Jn, hvaða vers og brot úr versum voru tilvitnuð af rithöfundum fyrir Níke-þingið (fyrir 325 e.Kr.)?

A: Fyrir árið 325 e.Kr. vitnuðu kirkjufræðingar í um 96,7% versanna í Jóhannesi. Það nemur 850,22 versum. Með öðrum orðum eru öll 879 versin í Guðspjallinu " " eftir Jóhannes vitnuð nema í 28,78 versum. Versin og brot úr versum sem ekki var vitnað í eru: Jóhannesarguðspjallið 1:42ff (2/22 orð); 4:3f (5/8 orð); 4:45a (16/26 orð); 5:2m (ekki 5 4 ekki 7 orð); 6:1m (4 ekki 6 2 orð); 6:5f (6/23 orð); 6:10m (7 ekki 7 8 orð); 6:11; 6:19m (ekki 6 14 ekki 2 orð); 6:20; 6:21a (7/18 orð); 6:22f (33/37 orð); 7:53; 8:1-11; 8:19a (1/26 orð); 8:25ff (7/17 orð); 13:31a (5/17 orð); 13:38ff (13/21 orð); 18:3; 18:11m (ekki 4 5 ekki 11 orð); 18:25ff (17/24 orð); 18:27; 18:38f (9/24 orð); 19:1; 19:3; 19:18f (12/15 orð); 19:38m (2 ekki 6 4 orð); 20:20m (10 ekki 4 3 orð).

Öll vers eða brot úr versum sem ekki eru talin upp hér voru tilvitnuð. Sjá www.bibleQuery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xls fyrir frekari upplýsingar.