< Pytanie biblijne dotyczące 1 Listu Piotra

Pytanie: Gdzie znajduje się Azja w 1 Liście Piotra 1:1?

Odp.: W tym miejscu „Azja” nie oznacza kontynentu azjatyckiego. Chodzi raczej o rzymską prowincję o nazwie Azja, która znajdowała się w zachodniej części dzisiejszej Turcji. Był to grecki termin używany przez Herodota w 440 r. p.n.e. w odniesieniu do całego półwyspu anatolijskiego. Pochodził on prawdopodobnie od nazwy prowincji hetyckiej Assuwa.

Pytanie: Dlaczego w 1 Liście Piotra 1:1 Piotr wymienił te prowincje właśnie w tej kolejności?

Odp.: Chociaż Pismo Święte nie podaje tego wprost, kolejność tych prowincji tworzy pętlę zgodną z ruchem wskazówek zegara, co mogło wskazywać na sposób, w jaki list miał być rozprowadzany. „Bitynia i Pont” stanowiły jedną prowincję rzymską. Z historycznego punktu widzenia wzmianka zarówno o Galacji, jak i Kapadocji pozwala datować ten list na okres przed rokiem 72 n.e., ponieważ właśnie wtedy cesarz rzymski Wespazjan ponownie połączył te dwie prowincje w jedną, która pozostawała zjednoczona aż do momentu, gdy cesarz Hadrian ponownie je rozdzielił w 137 r. n.e.

Lista zaczyna się i kończy od Bitynii-Pontu, regionu o bardziej prymitywnym charakterze, a obejmuje również Azję, region o bardzo rozwiniętej kulturze. W dawnych czasach greckich żeglarze, którzy rozbili się na wybrzeżach Pontu, byli składani w ofierze bogom przez miejscową ludność. W mitologii greckiej Prometeusz został przykuty łańcuchami w Pontusie, a Herkules stamtąd udał się do podziemi. Z drugiej strony około połowa głównych miast Azji Mniejszej znajdowała się w prowincji Azji. Efez był ogromnym miastem, choć nie tak dużym jak Rzym.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 1:1, 17 oraz 1 Liście Piotra 2:11 powinniśmy czuć się jak obcy i przybysze?

Odp.: Jeśli jesteś wierzącym i nigdy nie czułeś się tutaj jak obcy czy przybysz, to coś jest nie tak. Jesteśmy obcymi na tym świecie. Jesteśmy obywatelami Nieba i to tam naprawdę jest nasze miejsce. Jednak tymczasowo wciąż przebywamy na ziemi, a chrześcijanie czasami o tym zapominają.

P: Czy w 1 Liście Piotra 1:2 uświęca nas Duch, czy też Boża prawda, jak mówi Jan17:17 ?

Odp.: Czy ogień powstaje, gdy ktoś zapala zapałkę, czy też sama zapałka go wywołuje? Obie odpowiedzi są prawdziwe. Podobnie to Duch nas uświęca, a czyni to za pomocą Bożej prawdy.

Pytanie: W 1 Piotra 1:2a, w jaki sposób wybór przez Ojca, uświęcenie przez Ducha Świętego oraz posłuszeństwo Chrystusowi są ze sobą powiązane?

Odp.: Ta aluzja do Trójcy Świętej pokazuje coś na temat tego, jak ona działa. Ilekroć mowa jest o przewidzeniu lub predestynacji, odnoszą się one do Ojca. To Duch Święty uświęca, tj. oddziela nas, aby uczynić nas świętymi. Jesteśmy zbawieni, aby być posłusznymi naszemu Panu Jezusowi, który jest Słowem Bożym. Jest to uzupełniający sposób postrzegania tych spraw w porównaniu z tym, co pisze Paweł w Liście do Efezjan. W Liście do Efezjan 2:8-10 czytamy, że jesteśmy zbawieni z łaski przez wiarę, aby wykonywać dobre uczynki. W 1 Liście Piotra czytamy, że jesteśmy zbawieni dzięki przewidzeniu Ojca poprzez uświęcające działanie Ducha Świętego, abyśmy byli posłuszni Chrystusowi. Są to różne sposoby postrzegania zbawienia, ale oba są prawdziwe.

Pytanie: Skoro w 1 Liście Piotra 1:2b czytamy, że my, wierzący, już mamy łaskę i pokój, to jaka jest różnica między tym a posiadaniem ich w obfitości?

Odp.: Zostaliśmy już usprawiedliwieni, czyli uznani za sprawiedliwych, i otrzymaliśmy już Bożą łaskę oraz pokój, które pojednują nas z Bogiem przez Chrystusa. Ostateczne spełnienie tych darów ujrzymy w niebie, ale nie wcześniej. Niemniej jednak mamy teraz wzrastać w obfitości Bożej łaski i pokoju ( ). Być może nie pozostaniemy na ziemi zbyt długo w porównaniu z niebem, ale dopóki tu jesteśmy, Bóg ma w nas wiele do zrobienia. W 1 Liście Piotra nie ma jednak myśli, że gdy już zostaniemy zbawieni, możemy biernie czekać, aż Bóg wszystko za nas zrobi. Uczestniczymy w wypracowywaniu naszego zbawienia poprzez trwanie w Chrystusie i posłuszeństwo Mu.

Pytanie: W 1 Liście Piotra 1:3 i Liście do Efezjan 1:17, w jaki sposób Ojciec jest Bogiem Jezusa Chrystusa nawet teraz?

Odp.: Gdy przebywał na ziemi, Jezus podporządkowywał się Ojcu, uczył się posłuszeństwa i nie znał godziny swojego powrotu. List do Hebrajczyków 13:8 mówi, że Jezus jest ten sam wczoraj, dziś i na wieki, więc Jezus nie „połączył się ponownie” z Bogiem Ojcem. Jednak nawet teraz Jezus pozostaje posłuszny jako Syn, a Ojciec nadal jest Ojcem. Kiedy wszystko w stworzeniu zostanie poddane pod stopy Chrystusa, jak mówi 1 List do Koryntian 15:27-28, Chrystus nadal będzie podlegał Bogu Ojcu.

Pytanie: Jaka jest różnica w 1 Liście Piotra 1:4 między tym, co ulega zniszczeniu, a tym, co się psuje, a tym, co blaknie? Jakie są przykłady tych rzeczy i czym różnią się one od naszego zbawienia?

Odp.: To, co ulega zniszczeniu, może po prostu zniknąć, albo – jak spalony dom – nadal istnieje, ale w stanie całkowitej ruiny. To, co się psuje, nie jest już tak dobre jak kiedyś, jak na przykład ubrania, albo gnije i staje się coraz bardziej zepsute, jak stare jedzenie. Zapachy i kolory blakną, a wraz z wiekiem może osłabiać się nasz zmysł węchu i wzroku. Gdybyś miał milion atomów radioaktywnych o okresie połowicznego rozpadu wynoszącym pięć lat, to po pięciu latach pozostałoby tylko 500 000 atomów radioaktywnych. Po dziesięciu latach pozostałoby tylko 250 000 atomów radioaktywnych. Atomy radioaktywne nigdy nie znikają całkowicie, ale zanikają zgodnie z krzywą wykładniczą. Chwała Bogu jednak, że nasze zbawienie wcale nie przypomina żadnej z tych rzeczy. Wyobraź sobie, że Bóg powiedziałby komuś, iż może przebywać w niebie przez 500 lat (przyjmując uproszczone założenie, że czas w niebie upływa tak samo jak na ziemi). Osoba ta nieustannie oglądałaby się przez ramię, zastanawiając się, kiedy nadejdzie jej koniec, a niebo nie byłoby tak wspaniałe, gdyby nie było nieprzemijające. Nasz czas w niebie nigdy się nie zepsuje, a kiedy będziemy tam przebywać już od miliona lat, będzie on tak samo świeży i ekscytujący, jak w chwili naszego przybycia.

P: W 1 Piotra 1:4, 7, 23–25 ważne jest przeciwstawienie tego, co przemijające, temu, co nieprzemijające, podobnie jak to, co nie blaknie, w 1 Piotra 3:4; 5:5b. Jak możemy rozpoznać to, co nieprzemijające i nieblaknące?

Odp.: Czasami jest to trudne dla ludzi, ponieważ większość tego, co widzimy, jest przemijające. Niektórzy, zwłaszcza nastolatkowie, mogą idealizować konkretną gwiazdę muzyki lub filmu. Jednak dziesięć lat później mogą już prawie o nich zapomnieć. Ciekawą piosenką zespołu „ ” z 2005 roku był utwór zatytułowany „1985”. Opowiadała o matce pewnego mężczyzny, która na zawsze utknęła w muzyce, osobowościach i kulturze amerykańskiej z 1985 roku oraz o tym, jak dziwnie i osobliwie wyglądała i zachowywała się. Biblia mówi, że trzy rzeczy są wieczne: Bóg, Słowo Boże i dusze ludzkie. Skup się więc na nich i pamiętaj, że twoje osiągnięcia, wiedza i cele – wszystko to przeminie.

Pytanie: W 1 Liście Piotra 1:4,23 czytamy, że zostaliśmy zrodzeni z niezniszczalnego nasienia i jesteśmy strzeżeni przez moc Bożą zgodnie z 1 Listem Piotra 1:5. Czy zatem chrześcijanin może utracić swoje zbawienie?

Odp.: Prawdziwi chrześcijanie nie są co do tego zgodni. Chrześcijanie tacy jak John Wesley wierzą, że choć Bóg „strzeże” chrześcijan, to sami chrześcijanie mogą zdecydować się na odejście od tej „opieki”. Inni, tacy jak ja, wierzą, że ci, którzy szczerze oddali się Chrystusowi, nigdy nie odstąpią.

Wszyscy powinniśmy zgodzić się co do tego, że: a) ci, którzy wydają się być chrześcijanami, mogą odstąpić na zawsze (2 List Piotra 2:20-22), b) Bóg zachowuje chrześcijan, którzy są wybranymi (List do Efezjan 1:13), c) Bóg wie, kim są wybrani, d) możemy mieć pewność co do naszego zbawienia (1 List Jana 5:13,19), e) ludzie mogą się oszukiwać i przeżyć fałszywe nawrócenie (Ewangelia Mateusza 7:22-23) oraz f) mamy nakaz, by nieustannie badać samych siebie, aby upewnić się, że trwamy w wierze (2 List do Koryntian 13:5).

Pytanie: W 1 Piotra 1:5a, w jaki sposób jesteśmy chronieni przez moc Bożą poprzez wiarę?

Odp.: Nie tylko jesteśmy zbawieni przez Ducha Świętego, ale nasze zbawienie jest również zachowywane przez Ducha Świętego. W Liście do Efezjan 1:13-14 Duch Święty jest pieczęcią gwarantującą nasze zbawienie.

Pytanie: W 1 Piotra 1:5b, w jaki sposób nasze zbawienie jest gotowe do objawienia, skoro już je posiadamy lub właśnie je otrzymujemy, jak mówi 1 Piotra 1:9? W jakim sensie jest ono dziedzictwem, o którym mowa w 1 Piotra 1:4?

O: Nasze zbawienie zostało obiecane w Bożej wszechwiedzy przed początkiem świata. Otrzymaliśmy nasze zbawienie, gdy uwierzyliśmy. Jednak nasze pełne zbawienie, w którym będziemy żyć w bezgrzesznej chwale w niebie wraz z Jezusem, zostanie osiągnięte dopiero po naszej śmierci lub po pochwyceniu.

P: W jaki sposób nasze cierpienia i wynikająca z nich chwała, o których mowa w 1 Piotra 1:6,11, odzwierciedlają cierpienia i chwałę Chrystusa?

Odp.: Bardzo cierpliwie i bez narzekania Chrystus cierpiał niesprawiedliwie dla chwały Bożej, dla naszego zbawienia. Również my powinniśmy być gotowi, bardzo cierpliwie i bez narzekania, cierpieć niesprawiedliwie dla chwały Bożej oraz jako świadectwo dla innych. Ponadto trudności są ważne dla naszego wzrostu duchowego. George Muller powiedział: „ ” („Trudności są pokarmem, którym żywi się wiara”). The Believer’s Bible Commentary, str. 2195.

Pytanie: W 1 Liście Piotra 1:7 – kiedy objawia się tu Jezus Chrystus?

Odp.: Odnosi się to do drugiego przyjścia Chrystusa w chwale na obłokach nieba, o którym mowa w Apokalipsie św. Jana 1:7; 19:11-17; Ewangelii św. Mateusza 24:27-28 oraz Ewangelii św. Łukasza 21:27-28.

Pytanie: Jakie są trzy źródła niewysłowionej i chwalebnej radości, o których mowa w 1 Liście Piotra 1:8?

Odp.: Możemy się radować, ponieważ Bóg nas zbawił, gdy po raz pierwszy powierzyliśmy Mu nasze życie. Możemy się również radować, ponieważ Duch Chrystusa mieszka w nas każdego dnia. Wreszcie możemy się radować z powodu przyszłego spełnienia naszego zbawienia w niebie.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 1:9 mamy już zbawienie?

Odp.: Należy zauważyć, że ta odpowiedź jest powtórzeniem omówienia z Listu do Efezjan 1:13.

Biblia sugeruje, że Bóg jest ponadczasowy. W przypadku Boga ponadczasowego odpowiedź brzmi: wszystkie trzy – przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.

Chuck Swindoll napisał znakomitą broszurę do studiowania Biblii poświęconą zbawieniu, w której omawia te aspekty.

Aspekty przeszłej wiedzy z góry i przeznaczenia: Zanim czas się rozpoczął, Bóg znał koniec od początku oraz wszystkie nasze dni (Psalm 139:16; Izajasz 44:7; List do Efezjan 1:4; List do Tytusa 1:2).

Aspekty wydarzeń teraźniejszych: Kiedy usłyszeliśmy słowo prawdy i wołaliśmy do Pana (Rzymian 10:9-10), staliśmy się nowym stworzeniem (2 Koryntian5:17 ). List do Hebrajczyków 4:2 i Dzieje Apostolskie 10:44 również ukazują te teraźniejsze aspekty.

Aspekty teraźniejsze ciągłe: Gdy w naszym życiu realizujemy zbawienie, które jest w nas, Bóg jest w trakcie przemiany naszego życia (Filipian 2:12-13; 1 Piotra 2:2; List do Hebrajczyków3:14 ;4:11 ; 6:11).

Aspekty nadziei przyszłej: Tęsknimy za dopełnieniem naszego zbawienia (List do Hebrajczyków 9:15,28; List do Rzymian 8:23-25; 1 List Piotra 1:4-5,9,13; 1 List do Koryntian 15:50-53; 2 List do Koryntian 5:5).

Pytanie: W 1 Piotra 1:12a, w jaki sposób prorocy głosili im ewangelię przez Ducha Świętego?

Odp.: Kiedy prorocy mówili o przyszłości, służyli nie tylko ludziom, którzy ich wówczas słuchali, ale także przyszłym pokoleniom. Na przykład w Księdze Daniela 12:8-10 Daniel powiedział, że nie rozumie, a Bóg odpowiedział mu, że słowa te nie są przeznaczone dla niego, lecz mają pozostać zapieczętowane (niezrozumiałe) aż do czasu końca.

P: W 1 Piotra 1:12b, w jaki sposób aniołowie pragną wniknąć w „te sprawy”? Jakie to są sprawy? List do Hebrajczyków 2:9,16 może dostarczyć pewnych wskazówek.

Odp.: Odnosi się to do zbawienia wierzących. Jezus zapewnił zbawienie ludziom, a nie aniołom, więc anioły nie doświadczą tego, czego my doświadczamy w związku ze zbawieniem. Anioły są jednak duchami, które nam służą. To zbawienie przez Chrystusa było obficie zapowiadane w Starym Testamencie, ale nie zostało w pełni objawione aż do czasów Chrystusa i powstania Kościoła, zgodnie z Listem do Efezjan 3:9-11.

P: Jak w 1 Liście Piotra 1:13 mamy „w pełni” pokładać nadzieję w łasce, która ma się objawić?

Odp.: Czasami chrześcijanie mogą popadać w rozpacz i nie mieć wystarczającej nadziei na nasz przyszły dom w niebie; ale nie o to tutaj chodzi. Częściej zdarza się, że chrześcijanie pokładają zbyt wielką nadzieję – zbyt wielką nadzieję w dodatkowych rzeczach, na które nie warto liczyć. Nadzieja na nasze bogactwo, karierę, zdrowie, rodzinę i relacje tutaj, na ziemi, może się rozwiać w każdej chwili. Godne pożałowania jest, gdy ktoś pokłada nadzieję w tych rzeczach, a jego nadzieje zostają zawiedzione. My jednak mamy pokładać nadzieję w rzeczach nieprzemijających – w naszym zbawieniu i w powrocie do naszego wiecznego domu.

P: Dlaczego 1 Piotra 1:13 i inne fragmenty mówią nam, byśmy byli opanowani? Czy są w Biblii jakieś fragmenty, które mówią nam, byśmy byli poddani Chrystusowi, skoro Jezus jest naszym Panem?

Odp.: Nie ma fragmentów, które nakazują nam poddawać się Chrystusowi; są jedynie fragmenty nakazujące nam (ale nie zmuszające nas) podporządkowanie się Jezusowi jako naszemu Panu. W przeciwieństwie do opętania przez demona, gdzie osoba opętana traci tę odrobinę wolności, jaką miała, by nie grzeszyć, w Chrystusie znajduje się doskonała wolność. Dobrą wiadomością jest to, że osoba pozostająca pod panowaniem Jezusa jest w rzeczywistości bardziej wolna niż osoba, która nie jest zbawiona i pozostaje w niewoli grzechu. Złą wiadomością jest to, że żaden chrześcijanin na ziemi nigdy nie osiąga stanu, w którym nie musiałby już martwić się o pokusy lub o to, że nie podoba się Panu.

Są pewne aspekty związane z posłuszeństwem wobec Chrystusa i samokontrolą, ale w przeciwieństwie do demonów i grzechu, w Chrystusie jest wolność. Bóg nakazuje, ale na ziemi (zazwyczaj) nie decyduje się na przymus.

Pytanie: Jakie są różne aspekty opanowania, o których mowa w 1 Liście Piotra 1:13? Jakie są różne powody, dla których chrześcijanie nie potrafią zachować opanowania w niektórych dziedzinach?

Odp.: Czasami ktoś może wykazywać dużą samokontrolę w jednej dziedzinie, ale nie w innej. Bóg jednak chce, abyśmy wykazywali samokontrolę we wszystkich dziedzinach. W przypadku rzeczy grzesznych powinniśmy wykazywać samokontrolę i w ogóle nie pragnąć ich czynić. Ale nawet w przypadku rzeczy niegrzesznych, takich jak jedzenie i (brak) aktywności fizycznej, również powinniśmy wykazywać samokontrolę. Czasami próbujemy usprawiedliwić nasz brak samokontroli w jednej dziedzinie, wskazując na naszą samokontrolę w innej. Niektórzy chrześcijanie, bardzo zaangażowani w służbę „ ”, mogą czasami sądzić, że to usprawiedliwia brak samokontroli w innej dziedzinie. Jednak Piotr nie mówi o „pewnej samokontroli” ani o „częściowej samokontroli”, lecz o tym, że powinniśmy zachowywać samokontrolę we wszystkich dziedzinach, abyśmy mogli przedstawiać się Chrystusowi jako ludzie panujący nad sobą.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 1 Piotra 1:14, niektórzy chrześcijanie – być może nieświadomie – dostosowują się do złych pragnień świata?

Odp.: Niemal w każdej epoce i kulturze istnieją rzeczy wyraźnie grzeszne, które są kulturowo akceptowane. Niezależnie od tego, czy chodzi o cotygodniowe upijanie się, pojedynki w XVI i XVII wieku, wyzysk niewolników w XVII–XIX wieku, uprzedzenia wobec różnych narodów, czy też niemoralność heteroseksualną i homoseksualizm w XX i XXI wieku.

P: W 1 Piotra 1:15 czytamy, że Bóg zawsze był doskonale święty. My nie jesteśmy i nigdy nie będziemy doskonale święci w tym życiu. Jak więc mamy być święci, tak jak Bóg jest święty? (1 Piotra 1:16 cytuje Księgę Kapłańską 11:44; 11:45; 19:2. Podobna myśl pojawia się w Księdze Kapłańskiej 20:7.)

Odp.: Należy tu uwzględnić dwa aspekty.

Dąż do gwiazd: Chociaż osoba, która dąży do gwiazd, nie osiągnie ich, może jednak dotrzeć znacznie dalej niż osoba, która dąży do ziemi. Chociaż nigdy nie osiągniemy doskonałej świętości w tym życiu, powinniśmy dążyć do niej już teraz.

Względna doskonałość/dojrzałość: Zaraz po tym, jak Paweł w Liście do Filipian 3:12 stwierdza, że nawet on sam nie osiągnął jeszcze doskonałości, w Liście do Filipian 3:15 mówi, że był doskonały w sensie dojrzałości. Tak więc, będąc dziś w tym ciele, możemy oczekiwać, że osiągniemy dojrzałość i odniesiemy zwycięstwo nad grzechami, które nas nękają, oraz nad uzależnieniami.

Pytanie: Skoro w 1 Liście Piotra 1:14-16 nie możemy być bezgrzeszni i tak święci jak Bóg, czy Bóg wymaga od nas tutaj czegoś niemożliwego?

Odp.: Nie, ale należy zwrócić uwagę na trzy kwestie.

Z punktu widzenia naszej pozycji możliwe jest, byśmy zostali uznani za świętych w oczach Boga.

Z punktu widzenia doświadczenia nie jesteśmy i nigdy nie będziemy bezgrzeszni i doskonali w tym życiu na ziemi.

W Niebie osiągniemy nasz cel, a nasze doświadczenie będzie odpowiadało naszej pozycji.

Wierzący mogą nie być doskonali, ale żaden wierzący nie chciałby ostatecznie nie być doskonały.

P: Jak w 1 Piotra 1:17 mamy jako chrześcijanie przeżywać nasze życie tutaj w strachu? W języku greckim jest to ogólne słowo oznaczające strach – phobos/phobou. Różne tłumaczenia Biblii podają: „strach”, „bojaźń” (BSB), „szacunek” lub „zdrowa, poważna ostrożność”?

Odp.: Powinniśmy żyć w pełnym szacunku podziwie wobec naszego Stwórcy i Odkupiciela. Bóg jest najbardziej kochającą istotą we wszechświecie, ale jest też najbardziej gniewnym. Paweł nie obawiał się utraty zbawienia, ale bał się utraty nagrody, gdyby się odwrócił. Możemy również obawiać się piekła dla naszych bliskich, którzy nie znają Pana.

P: W 1 Piotra 1:18-19 czytamy, że zostaliśmy wykupieni czymś cenniejszym niż srebro czy złoto – krwią Chrystusa. W 1 Piotra 1:7 nasza wiara ma większą wartość niż złoto. Czy naprawdę wierzysz, że twoje zbawienie i twoja wiara mają większą wartość niż złoto? Jak chrześcijanin, który poważnie wierzy w to, powinien żyć i reagować w tym świecie, w porównaniu z chrześcijaninem, który tak nie uważa?

Odp.: Chrześcijanin powinien bardziej troszczyć się o swoją relację z Chrystusem i zbawienie innych niż o bezpieczeństwo finansowe czy sukces. Zarówno książeczka czekowa, jak i kalendarz chrześcijanina powinny odzwierciedlać większe zainteresowanie Królestwem Bożym niż samym zarabianiem pieniędzy.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 1:18 i Ewangelii Mateusza 15:9 tradycja jest zawsze zła?

Odp.: Nie. Tradycja sama w sobie może być dobra lub zła, w zależności od tego, czy jest sprzeczna ze Słowem Bożym, czy nie. Jednak nawet pobożne tradycje, jeśli staną się dla danej osoby ważniejsze niż Bóg, stają się dla niej złym bożkiem.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 1:19 zbawienie opiera się na krwi Jezusa przelanej na krzyżu, czy też na tym, że Jezus spędził trzy dni w piekle, jak twierdził Kenneth Copeland?

Odp.: Jak podano w książce *When Cultists Ask* (str. 292), Copeland stwierdził: „Jezus zstąpił do piekła, aby uwolnić ludzkość od kary za zdradę stanu Adama… kiedy Jego krew została przelana, nie dokonała ona zadośćuczynienia…”. Cytat ten pochodzi z prywatnego listu przytoczonego w książce D.R. McConnella *A Different Gospel* (wydawnictwo Hendrickson Publishers, 1988).

Oto pięć z wielu powodów, dla których pogląd ten jest błędny.

List do Efezjan 1:7 mówi, że mamy odkupienie przez Jego krew.

Również w Objawieniu 1:5 czytamy: „przez Jego krew”.

W Ewangelii św. Jana 19:30 Jezus powiedział „tetelestai”, co jest greckim terminem księgowym oznaczającym „w całości zapłacone”.

W Liście do Hebrajczyków 10:14-20 czytamy, że była tylko jedna ofiara. W Liście do Hebrajczyków 10:19-20 czytamy, że stało się to dzięki krwi Jezusa, poprzez zasłonę, jaką jest Jego ciało.

W Dziejach Apostolskich 20:28 Jezus nabył Kościół własną krwią.

Podsumowując, chrześcijaństwo bez krwi nie jest zgodne ze Słowem Bożym zawartym w Biblii.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 1:20, Liście do Efezjan 1:4, Dziejach Apostolskich 2:23 i Liście do Tytusa 1:2 Chrystus został wybrany, by umrzeć za nasze grzechy i odkupić nas swoją krwią po tym, jak Adam i Ewa zgrzeszyli, czy przedtem? Dlaczego?

Odp.: Chrystus został wybrany jako Baranek przed założeniem świata. W swojej wszechwiedzy Bóg wiedział, że Adam i Ewa zgrzeszą i że będziemy potrzebować Zbawiciela, na długo przed tym, zanim Adam i Ewa w ogóle zaistnieli. Jednak ta wiedza Boga nie oznaczała przymusu; wina i odpowiedzialność za grzechy Adama i Ewy oraz nasze grzechy spoczywają na nich samych i na nas, a nie na Bogu.

P: Co, według 1 Piotra 1:20-21, jest ważne w kwestii boskości Chrystusa?

Odp.: Nasze zbawienie jest w całości dziełem Boga, a nie w całości ani w części dziełem kogoś, kto nie jest Bogiem. Gdyby Jezus był jedynie człowiekiem, wówczas nasza wiara i nadzieja opierałyby się na człowieku, który nie jest Bogiem. Skoro Jezus jest Drogą, Prawdą i Życiem, to ta droga, prawda i życie byłyby jedynie dziełem człowieka, a nie Boga. Zbawienie jest dziełem Boga, ponieważ Jezus jest Bogiem. Jezus jest również w pełni człowiekiem, ale gdyby nie był Bogiem, nasze zbawienie nie pochodziłoby od Boga.

Pytanie: 1 Piotra 2:1 mówi o „wszelkiego rodzaju oszczerstwach”. Jakie są różne rodzaje oszczerstw? Zobacz List Jakuba 4:11-12.

Odp.: Oszczerstwo to mówienie negatywnych, nieprawdziwych rzeczy o kimś lub czymś, podczas gdy pochlebstwo to mówienie pozytywnych, nieprawdziwych rzeczy o kimś lub czymś. Istnieje oszczerstwo jawne, polegające po prostu na mówieniu fałszywych, złych rzeczy o kimś, ale istnieje również oszczerstwo subtelne, polegające na mówieniu czegoś, co na pierwszy rzut oka brzmi dobrze, ale w gruncie rzeczy podważa wiarygodność danej osoby. Jednym z rodzajów są tzw. „komplementy z podtekstem”, takie jak: „naprawdę wydaje się, że dobrze sobie radzi, jak na kogoś tak niedoświadczonego i nieświadomego tego, co się dzieje”. Oszczerstwo może mieć charakter publiczny, ale czasami najgorsze oszczerstwa wypowiada się za plecami danej osoby. Oszczerstwo często ma na celu wywyższenie siebie kosztem kogoś innego lub po prostu podważenie czyjejś reputacji. Może być również wykorzystywane do podważania czyjegoś osądu, moralności lub atakowania wiarygodności tej osoby w wypowiedziach lub przywództwie. Jakich rodzajów oszczerstw chrześcijanie mają unikać? – wszystkich.

Czasami istnieje odpowiedni czas i miejsce, by powiedzieć negatywne rzeczy, które są prawdą. Jeśli to prawda, nie jest to oszczerstwo. Jednak nawet jeśli coś jest prawdą, niekoniecznie zawsze oznacza to, że Bóg chce, abyśmy o tym mówili wszystkim. Kiedy wypowiadamy negatywne rzeczy, powinniśmy upewnić się, że są one prawdziwe, pomocne, potrzebne i zgodne z tym, czego Bóg od nas oczekuje.

Pytanie: Jak bardzo niemowlę lubi mleko, o czym mowa w 1 Liście Piotra 2:2? Czym jest duchowe mleko Boże? Czy tak samo bardzo lubimy duchowe mleko Boże?

Odp.: Mleko jest dla niemowlęcia wszystkim, ponieważ niemowlę nie zna żadnego innego pokarmu. Niemowlęta uznają mleko za jedyną rzecz, która może zaspokoić ich głód. Podobnie my powinniśmy uznać, że zbliżanie się do Boga i czytanie Jego Słowa to jedyny sposób, w jaki możemy zaspokoić nasz duchowy głód.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 2:2 mamy pragnąć mleka Słowa, czy też pokarmu stałego zamiast mleka, jak naucza List do Hebrajczyków 5:12-14?

Odp.: Podobnie jak w przypadku pożywienia fizycznego, wszyscy powinni pragnąć mleka, zwłaszcza nowo narodzeni chrześcijanie. Jednak mleko nie wystarcza starszym dzieciom, aby wyrosły na dorosłych, i nie powinniśmy zadowalać się samym mlekiem, lecz spożywać również pokarm stały.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 2:3 każdy, kto skosztuje, że Pan jest dobry, idzie do nieba? Zobacz List do Hebrajczyków 6:4-6.

Odp.: Nie. Tak jak niektórzy potrafią skosztować, ale nie przełknąć, tak samo ludzie mogą doświadczyć czegoś i mimo to być skazani na piekło. Jesteśmy zbawieni z łaski przez wiarę. Jeśli ewangelia, którą ktoś słyszy, nie łączy się z wiarą, to osoba ta nie jest zbawiona i nie ma to dla niej żadnej wartości, jak mówi List do Hebrajczyków 4:2. Inne wersety pokazujące, że nawet osoby uczęszczające do kościoła mogą na stałe odstąpić od wiary, to List do Hebrajczyków 6:4-6; 10:26-31 oraz 2 List Piotra 2:20-22.

Pytanie: 1 List Piotra 2:5 mówi, że domem Bożym nie jest budynek, ale my, Jego Kościół. W jaki sposób chrześcijanie w Stanach Zjednoczonych mogą zaniedbywać budowanie domu Bożego? Zgadnij, jaki procent średnio kościoły przeznaczają na misje zagraniczne.

Odp.: Być może bardziej troszczymy się o własne finanse i czas niż o chwałę Bożą. Dane, z którymi zapoznałem się kilka lat temu, wskazują, że kościoły ewangelickie przekazują średnio około 10–13 procent na misje zagraniczne. Kościoły liberalne przekazują zaledwie kilka procent.

P: Jakie są wszystkie „kamienie”, na których zbudowany jest Kościół, o których mowa w 1 Liście Piotra 2:5-8? Zobacz List do Efezjan 2:19-22 i Objawienie 21:12-14.

Odp.: Jezus jest kamieniem węgielnym, najważniejszą skałą, na której zbudowany jest Kościół. Po Nim następują kamienie węgielne, jakimi są apostołowie i prorocy.

P: W 1 Liście Piotra 2:5-8 czytamy, że do budowy muru można użyć kamieni o różnych rozmiarach i kształtach. Małżem można wypełnić małe szczeliny. Jeśli jednak kamień ma długi, wąski występ lub dziurę w środku, nie nadaje się do użytku. Jak Bóg radzi sobie z dziurami i długimi występami w naszym życiu?

Odp.: Grzechy, których nie chcemy wyeliminować z naszego życia, mogą być jak długie, źle dopasowane kolce, które wystają. Jeśli nie chcemy ich usunąć, Bóg może to zrobić, a czasami dyscyplina może być bolesna. Podobnie, jeśli mamy podstawową, niechrześcijańską wadę charakteru, jest to analogiczne do dużej dziury w środku kamienia, która uniemożliwi mu spełnienie swojej roli – ochronę przed deszczem lub utrzymanie chłodnego powietrza w środku. Duch Święty musi nas przekształcić, zatkać dziury i spiłować nasze wystające elementy.

Pytanie: W 1 Liście Piotra 2:6-8, w jaki sposób Jezus jest zarówno kamieniem węgielnym, jak i zwieńczeniem?

Odp.: Kamień węgielny jest jedynym punktem odniesienia dla wszystkich pozostałych części budowli. Kamieniem węgielnym jest Jezus Chrystus i nikt inny. Jednocześnie Jezus jest również kamieniem zwieńczającym, czyli górnym kamieniem w łuku. Jeśli usunie się kamień zwieńczający, łuk może się zawalić.

Pytanie: Dlaczego w 1 Liście Piotra 2:8 kochający Bóg przeznaczył niektórych do potknięcia się?

Odp.: Pismo Święte ani razu nie mówi, że Bóg zmusił kogokolwiek do grzechu. W rzeczywistości Jakub (1:13 ) mówi, że Bóg nikogo nie kusi. Jednak tych, o których Bóg wie, że zdecydują się całkowicie Go odrzucić, przeznaczył na potknięcie na wiele sposobów.

P: Jaka jest różnica między świętym narodem a królewskim kapłaństwem, o której mowa w 1 Piotra 2:9?

Odp.: Podczas gdy prorok reprezentował Boga przed ludem, kapłan reprezentował lud przed Bogiem. Król przewodził ludowi. Chociaż wszyscy chrześcijanie są kapłanami, nie potrzebujemy nikogo, kto reprezentowałby nas przed Bogiem, ponieważ naszym Pośrednikiem jest zarówno Bóg, jak i człowiek: Jezus Chrystus. Uzjasz próbował połączyć funkcję króla z funkcją arcykapłana, ale Bóg ukarał go trądem na resztę życia za to, że palił kadzidło na ołtarzu kadzidlanego, choć nie miał do tego upoważnienia. Izraelici byli świętym narodem; chrześcijanie, należący do wszystkich grup etnicznych w każdym kraju, są dziś świętym narodem.

Pytanie: O czym w 1 Liście Piotra 2:10 mowa w Starym Testamencie, że nie byli ludem Bożym, a teraz są ludem?

Odp.: Piotr prawdopodobnie nawiązuje do Księgi Ozeasza 1:9-10, gdzie Ozeasz nazwał swojego syna Lo-Ammi, co w wersecie 9 oznacza „nie mój lud”. Jednak w wersecie 10 Ozeasz mówi, że ci, którzy byli nazwani „nie mój lud”, będą teraz nazywani „synami Boga żywego”.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 2:10 Bóg nie okazuje miłosierdzia wszystkim, skoro w Psalmie 145:8,18 jest napisane, że Bóg jest miłosierny wobec wszystkich, których stworzył?

Odp.: Bóg okazuje pewne powszechne miłosierdzie wszystkim, których stworzył. Daje im życie, powietrze i środki do życia. Jednak Bóg ma prawo okazać szczególne miłosierdzie komukolwiek zechce. Bóg okazał szczególne miłosierdzie Izraelitom, nawet po tym, jak niezliczoną ilość razy byli Mu nieposłuszni. Bóg okazał szczególne miłosierdzie Saulowi z Tarsu ( ) oraz wielu ludziom dzisiaj. Nie należy jednak traktować Bożego miłosierdzia jako coś oczywistego. Bóg jest sprawiedliwy wobec wszystkich, ale okazał szczególne miłosierdzie Jakubowi i jego potomkom, którego nie okazał Ezawowi i jego potomkom, jak pokazuje List do Rzymian 9:11-15.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 1 Listem Piotra 2:11, jesteśmy obcymi i przybyszami na tym świecie? A w jaki sposób nie jesteśmy nimi? Zobacz Ewangelię św. Jana 17:9, 11, 13–19, List do Filipian 3:18–20 i List do Kolosan 3:1–4; 2 List do Koryntian 5:16 oraz List do Rzymian 12:2.

Odp.: To nie jest nasz dom i nie jesteśmy tutaj obywatelami. Tęsknimy za naszym domem w niebie. Nie należymy tu na zawsze; jesteśmy tu tylko przechodniami.

Henry C. Morrison, misjonarz działający w Afryce przez 40 lat, zachorował i musiał powrócić statkiem do Ameryki. Kiedy liniowiec zawinął do portu, zorganizowano wielką paradę. Na statku znajdował się również były prezydent Theodore Roosevelt, a orkiestra grała dla niego po zakończeniu jego safari. Misjonarz ponuro rozmyślał, że Roosevelt otrzymał tak wielkie powitanie, a przecież jedyne, co zrobił, to polował na słonie, a skoro on ratował dusze, dlaczego nie zorganizowano żadnej uroczystości na jego powitanie? Bóg przemówił do niego, mówiąc: „Ale ty jeszcze nie jesteś w domu”. Nasz dom nie jest tutaj, więc nie rozgość się zbytnio. Nasz dom i nasze obywatelstwo są w niebie. Mamy być „nie z tego świata”. Z drugiej strony, obecnie mamy być „na świecie” i wchodzić w interakcje z różnymi ludźmi, zamiast izolować się. Znajdujemy się na terytorium wroga, ponieważ to szatan panuje nad tym światem, choć Bóg może go pokonać.

Pytanie: Jakie pięć zarzutów wysuwali wówczas poganie wobec chrześcijan w 1 Liście Piotra 2:12? Jakie jest co najmniej pięć zarzutów, jakie dzisiaj wysuwają niechrześcijanie wobec chrześcijan?

Odp.: Oto pięć przykładów.

1. Dzisiaj brzmi to dziwnie, ale rzymscy poganie oskarżali chrześcijan o bycie „ateistami”. Nazywano ich ateistami, ponieważ nie wierzyli w rzymskich bogów.

2. Chrześcijanie mówili o Wieczerzy Pańskiej, a poganie oskarżali ich o kanibalizm.

3. Chrześcijanie mówili, że się kochają, a poganie oskarżali ich o rozwiązłość i kazirodztwo.

4. Kiedy dochodziło do klęsk żywiołowych i wojen, winą obarczano chrześcijan, ponieważ twierdzono, że to ich brak szacunku wobec bogów grecko-rzymskich wywołał gniew bogów. Oczywiście, jak zauważył jeden z pierwszych chrześcijan, klęski i wojny miały miejsce również przed przyjściem Chrystusa na ziemię.

5. Chrześcijanie nie oddawali czci cesarzowi rzymskiemu ani nie składali mu ofiar, dlatego uważano ich za niepatriotycznych i nielojalnych wobec Imperium.

Pytanie: Jak w 1 Liście Piotra 2:13,17 ówcześni chrześcijanie mogli podporządkować się tak złemu cesarzowi, jak Neron? Czy uważasz, że trudniej było podporządkować się i szanować władców wtedy, czy dzisiaj?

Odp.: Greckojęzyczni pierwsi chrześcijanie posługiwali się grą słów, aby odróżnić „prawa zgodne z prawem Bożym”, które nie były sprzeczne z Bożymi przykazaniami, od „praw niezgodnych z prawem Bożym”, które były z nimi sprzeczne. Skrupulatni przestrzegali praw zgodnych z prawem Bożym, ale po cichu nie przestrzegali tych niezgodnych, takich jak składanie ofiar cesarzowi.

P: Jeśli w demokratycznym kraju, o którym mowa w 1 Piotra 2:13,17, władca oraz członkowie parlamentu lub kongresu zachowują się wrogo wobec wartości chrześcijańskich, to w jaki sposób mamy ich nadal szanować? Jak mamy się im sprzeciwiać?

Odp.: Powinniśmy szanować sprawowaną przez nich funkcję i nie lekceważyć ich ani nie obrażać. Możemy jednak również działać na rzecz ochrony osób prześladowanych przez nich, a także angażować się i poświęcać czas oraz pieniądze, aby uniemożliwić im ponowny wybór.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Listem Piotra 2:17 naprawdę mamy szanować wszystkich sprawujących władzę, nawet przywódców fałszywych religii, gangów przestępczych i represyjnych rządów?

Odp.: 1 List Piotra2:17 mówi, aby okazywać wszystkim należny szacunek, a przykazanie to powinniśmy stosować przynajmniej na cztery sposoby.

1. W szczególności należy szanować rządzących sprawujących władzę. Nie dlatego, że dana osoba koniecznie zasługuje na ten szacunek (czasami tak nie jest), ale powinniśmy szanować jej stanowisko rządowe. Na przykład w społeczeństwie demokratycznym, jeśli nie mamy wysokiego mniemania o premierze lub prezydencie, możemy intensywnie działać przeciwko jego lub jej ponownemu wyborowi oraz zachęcać innych, by na niego nie głosowali. Niemniej jednak musimy zdawać sobie sprawę, że ta osoba jest obecnie naszym przywódcą rządowym. Nie powinniśmy wypowiadać się w sposób, który umniejsza autorytet zajmowanego przez nią stanowiska.

2. Okazujcie wszystkim należny szacunek. Bóg stworzył każdego człowieka, każdy nosi w sobie obraz Boży (choć w upadłej postaci), a Chrystus umarł jako okup za wszystkich (1 Tymoteusza 2:6). Nawet ktoś tak niegodziwy jak Saul z Tarsu może przyjść do Chrystusa.

3. Nasz szacunek wobec wszystkich powinien być niezależny od bogactwa (List Jakuba 2:1–7), rasy czy płci (List do Galatów3:28 –29) ani wieku (1 List do Tymoteusza4:12 ), z wyjątkiem tego, że powinniśmy okazywać szczególny szacunek osobom starszym (Księga Kapłańska19:32 ).

4. Powinniśmy również okazywać szacunek naszym braciom i siostrom w Chrystusie, jako części naszej wiecznej rodziny.

Aby zapoznać się z konkretnymi przykładami tego, jak okazywać ludziom szacunek, zajrzyj do 1 Listu do Tymoteusza 5:1-8.

Pytanie: Dlaczego w 1 Liście Piotra 2:18 niewolnik powinien podporządkowywać się swojemu panu, zwłaszcza surowemu? Jaka nagroda jest obiecana?

Odp.: Niewolnicy w społeczeństwie rzymskim, podobnie jak niewolnicy w innych epokach i we współczesnej Afryce Wschodniej, mieli niewielkie możliwości obrony przed surowym panem. Podporządkowanie się im było prawdopodobnie w wielu przypadkach najrozsądniejszym rozwiązaniem. Znosić niesprawiedliwe cierpienia było dla nich jednym ze sposobów dawania świadectwa i oddawania chwały Bogu. Wreszcie, z praktycznego punktu widzenia, większość mieszkańców Imperium Rzymskiego stanowili niewolnicy, a wyzwoleni niewolnicy nie mieli zbyt wielu miejsc, do których mogliby się udać.

P: Jakie są co najmniej dwa powiązania między cierpieniami Chrystusa a naszymi cierpieniami, o których mowa w 1 Piotra 2:21-25?

Odp.: Cierpienia Jezusa są dla nas przykładem. Tak jak Chrystus cierpiał niesprawiedliwie, tak i my powinniśmy być gotowi cierpieć niesprawiedliwie. Chociaż śmierć Chrystusa na krzyżu za nasze grzechy była wydarzeniem jedynym w swoim rodzaju, nasze cierpienie może służyć głoszeniu Ewangelii innym, świadcząc o prawdzie Ewangelii w naszym własnym życiu.

Pytanie: Jak, zgodnie z 1 Listem Piotra 3:1, żona może przyciągnąć męża do Chrystusa, nie wypowiadając ani słowa?

Odp.: Piotr nie mówi, że żony nie powinny nic mówić; raczej podkreśla, że świadectwo ich życia powinno być takie, by mężowie mogli zostać przyciągnięci do Chrystusa, nawet nie słysząc od nich Ewangelii.

Pytanie: Dlaczego twierdzenie, że fragment 1 Piotra 3:1-7 uczy, iż powinniśmy głosić wyłącznie bez słów, jest błędne?

Odp.: Kiedyś, gdy pracowałem latem w firmie technologicznej, była tam duża stołówka, w której ludzie jedli. Rozmawiałem z pewnym mężczyzną i wspomniałem, że mam nadzieję zostać misjonarzem, a on powiedział: „Wiedziałem, myślałem, że jesteś mormonem!”. Chociaż szybko wyjaśniłem, że jestem chrześcijaninem, a nie mormonem, to jeśli mówisz o sprawach duchowych, ale nie okazujesz, że jesteś chrześcijaninem, to dla kogo właściwie dajesz świadectwo?

Słyszałem o mężczyźnie w średnim wieku, który stał się chrześcijaninem i powiedział o tym swoim współpracownikom w biurze. Pracujący tam chrześcijanin pogratulował mu, a ten nowy chrześcijanin spojrzał na niego nieco dziwnie. Powiedział: „Czy wiesz, że to właśnie ty byłeś powodem, dla którego przez wiele lat odkładałem na później przyjęcie chrześcijaństwa?”. Starszy chrześcijanin był zszokowany i zapytał, dlaczego. Młodszy chrześcijanin wyjaśnił, że zanim nawrócił się na Chrystusa, wiedział, że jego życie to jeden wielki bałagan. Ale kiedy patrzył na starszego chrześcijanina, który wydawał się pełen spokoju i zadowolenia, a jego życie było uporządkowane, nie wiedział, że ten jest chrześcijaninem, i pomyślał, że skoro starszy chrześcijanin potrafi tak dobrze zorganizować swoje życie, nie będąc chrześcijaninem, to on też nie musi.

Mąż z pewnością wiedziałby, że jego żona jest chrześcijanką (i na odwrót). Jednak mąż, a także inni ludzie, mogą być tak daleko od Chrystusa, że nie chcą słuchać niczego o Nim. Jeśli jednak wiedzą, że jesteś chrześcijaninem, , to twoje życie może być dla nich świadectwem, nawet jeśli nie będą słuchać twoich słów. Lepiej jest też używać słów, ale nawet bez nich twoje życie może być świadectwem.

Pytanie: W 1 Liście Piotra 3:1-7, w jaki sposób niewierzący mężowie – a także inni ludzie – dają się przekonać bez słów?

Odp.: Jeśli ktoś wie, że jesteś chrześcijaninem, ale nie przyjmuje twoich słów, nadal może dostrzec światło, które promieniuje z twojego życia. W czasach rzymskich panowała dość mroczna atmosfera. Kiedy mężowie byli poza domem, często zdarzało się, że dopuszczali się niemoralnych czynów. W rzeczywistości nawet gdy byli w domu, jeśli niewolnica odrzucała zaloty swojego pana, karano ją obcięciem nosa. Jednak gdy mężowie byli poza domem, żony mogły dopuszczać się cudzołóstwa z niewolnikami. Sytuacja Józefa i żony Potifara nie była wcale niezwykła w czasach rzymskich. Liczbę ludności Imperium Rzymskiego szacowano na 70 milionów, z czego 40 do 50 milionów stanowili niewolnicy.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Listem Piotra 3:3 kobiety powinny zaplatać włosy, nosić złoto lub eleganckie ubrania?

Odp.: To nie powinno być źródłem twojej urody, ponieważ prawdziwa i trwała uroda nie może z tego wynikać. Jeśli uważasz, że „musisz” to robić, aby ładnie wyglądać, lub chcesz wyglądać bardzo ładnie w porównaniu z innymi kobietami, powinnaś to przemyśleć. Twoja uroda powinna wynikać z twojego charakteru, a nie z sklepów takich jak Sears czy Macy’s.

Nie oznacza to jednak, że ładne ubrania i biżuteria są złe. W Księdze Ezechiela 16:10-13 Pan w sposób alegoryczny przyodział Jerozolimę w piękne szaty i biżuterię.

Pytanie: Jak myślisz, jakie są w naszej kulturze granice tego, w jaki sposób kobiety powinny się stroić, zgodnie z 1 Listem Piotra 3:3-4? – A jak wygląda to w przypadku mężczyzn?

Odp.: W tamtych czasach kobiety nosiły kosztowne złote kolczyki i bransoletki, aby pokazać swój status społeczny. 1 List Piotra 3:3-4 odnosi się dzisiaj zarówno do mężczyzn, jak i do kobiet, przynajmniej na trzy sposoby.

Przechwałki: Mężczyźni mogą kupować zegarki za 2000 dolarów (lub tańsze za 1500 dolarów) tylko po to, by pokazać potencjalnym klientom, jak bardzo są bogaci. Słyszałem o konsultancie inżynieryjnym, który kupił z innego kraju kilka podrobionych zegarków Rolex, kosztujących zaledwie kilka dolarów za sztukę. Podczas rejsu z klientem poklepał się po nadgarstku, narzekał, że te Rolexy źle wskazują czas, po czym zdjął zegarek i wyrzucił go za burtę do oceanu. Oczywiście klient nie wiedział, że to podróbka. Czasami zamożni ludzie wydają ogromne sumy na biżuterię, ubrania, samochody i domy, aby pokazać swój status. Z drugiej strony sługa Izaaka podarował przyszłej żonie Izaaka, Rebece, dwie złote bransoletki i kolczyk do nosa. Skoro noszenie złotego kolczyka w nosie w tamtej kulturze było dopuszczalne dla ludu Bożego, noszenie złotego kolczyka w uchu jest dopuszczalne również dzisiaj. Chodzi jednak nie o to, by wydawać ogromne sumy na biżuterię.

Bycie seksowną: Kobiety często kupują skąpe i nieskromne ubrania, aby wydawać się bardziej atrakcyjne. Oczywiście raczej nie zastanawiają się nad tym, na ile wierny będzie mężczyzna, którego pociąga je wyłącznie ze względu na ich ubiór. Podobnie słyszałem o chłopcu, który w liceum miał luksusowy samochód, a jego dziewczyna uwielbiała jeździć tym ładnym autem. Jednak kiedy rozbił samochód, dziewczyna zerwała z nim. Niektórzy mężczyźni podnoszą ciężary nie tylko dla zdrowia czy wyników sportowych, ale po to, by wyglądać atrakcyjniej w oczach kobiet. Poświęcanie czasu na dbanie o zdrowie jest w porządku, ale nadmierna budowa masy mięśniowej, jeśli nie jest utrzymywana, zamienia się później w tłuszcz. Inni zażywają sterydy, które są bardzo skuteczne w budowaniu masy mięśniowej, ale mogą prowadzić do problemów zdrowotnych, w tym zawałów serca.

Niepewność co do wyglądu: Ludzie często przejmują się swoim wyglądem. Kilka lat temu mój szef (i przyjaciel) pochodzenia tamilskiego zabrał mnie na lunch i wśród innych tematów rozmowy wspomniał, że Hindusi używają kremów przed ślubem, aby ich skóra wyglądała na jaśniejszą. Chciał mnie zapytać, dlaczego biali Amerykanie chodzą do solarium, aby ich skóra wyglądała na ciemniejszą. Nie wiedziałem, jak mu odpowiedzieć. Promieniowanie UV powoduje starzenie się skóry i może prowadzić do raka skóry, a efekt ten jest najsilniejszy u osób o jasnej karnacji. W rzeczywistości, jeśli osoba o jasnej karnacji ponad dwa razy ulegnie silnemu oparzeniu słonecznemu w tym samym miejscu, jest narażona na zwiększone ryzyko zachorowania na raka skóry w tym miejscu. Przypuszczam, że odpowiedź jest taka, że ludzie z natury nie są zadowoleni z tego, co mają, ale mają skłonność do myślenia, że to, co ma ktoś inny, jest lepsze. Słyszałem, że obecnie modne jest, by mężczyźni narzekali, że ich szczęki nie są wystarczająco wydatne lub „kwadratowe”, i chcieli poddać się operacji szczęki, aby to zmienić. Niscy ludzie chcieliby być wyżsi, a wysocy – zwłaszcza niektóre dziewczyny – chcieliby być niżsi. Prawidłowe chrześcijańskie podejście nie polega na popadaniu w drugą skrajność, czyli na tak wielkiej trosce o swój wygląd, że chce się być jak najbrzydszym, ale raczej na tym, by nie przejmować się sobą aż tak bardzo. Jeśli brakuje ci zębów i chcesz je uzupełnić, albo miałeś wypadek i chcesz poddać się operacji rekonstrukcyjnej, to w porządku, ale nie trzeba popadać w skrajności.

Pytanie: 1 List Piotra 3:6 mówi żonom, by nie ulegały strachowi. W 1 Liście Piotra 3:14b jest napisane, że nikt z nas nie powinien bać się tego, czego boją się inni. Biorąc pod uwagę czas i kontekst tego listu, o jakim rodzaju strachu, Twoim zdaniem, Piotr mówił przede wszystkim?

Odp.: Bezpośrednim strachem były prześladowania za czasów Nerona i późniejszych cesarzy. Neron nie tylko zabijał chrześcijan, ale kazał dzikim zwierzętom zabijać ich podczas publicznych widowisk, spalał ich na stosie i stosował inne tortury. Człowiek musiał być nie tylko sam odważny, ale także odważny w świadomości, że jego bliscy również będą torturowani.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 3:6 i Księdze Rodzaju 18:12 żona powinna nazywać swojego męża „panem”?

Odp.: Piotr przytacza słowa Sary jako pochwałę, a nie jako nakaz. Jednak Piotr posługuje się słowami Sary, aby zilustrować nakaz zawarty w 1 Liście Piotra 3:5, aby żony były uległe swoim mężom jako głowom rodziny. Więcej nauczania na ten temat znajdziesz w Liście do Efezjan 5:22-23.

P: Czy w 1 Liście Piotra 3:7 kobiety są naprawdę słabszymi naczyniami?

Odp.: Żony są zazwyczaj (choć nie zawsze) fizycznie słabsze od swoich mężów. (Niektórzy mogliby powiedzieć, że delikatna porcelanowa szklanka jest słabsza od cynowego kubka.) Jednak Pismo Święte potwierdza w Liście do Galatów 3:28-29, że w oczach Boga mężczyźni i kobiety są równie cenni. Co ciekawe, fragment z Listu do Galatów 3:28-29 jest najwyraźniej najstarszym znanym tekstem starożytnym, w którym stwierdza się, że mężczyźni i kobiety są równi. Inną odpowiedź można znaleźć w książce „Trudne powiedzenia Biblii” (Hard Sayings of the Bible), str. 712–714.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 1 Listem Piotra 3:7, brak szacunku wobec naszych żon może utrudniać nasze modlitwy?

Odp.: Może to być zarówno ogólna uwaga, jak i konkretna obietnica (w sensie negatywnym).

Ogólna uwaga: Jezus powiedział w Ewangelii Mateusza 5:23-24, że jeśli przynosisz dar i przypomnisz sobie, że twój brat ma coś przeciwko tobie, nie składaj tego daru. Zostaw dar przy ołtarzu, pogódź się z bratem, a potem idź złożyć swój dar. Z pewnością dotyczy to również sytuacji, gdy twoja siostra ma coś przeciwko tobie.

Konkretna obietnica: Bóg powiedział, że nie wysłucha naszych modlitw, jeśli pielęgnujemy grzech w naszych sercach (Psalm 66:18-19), pozostajemy głusi na wołanie ubogich (Księga Przysłów 21:13) lub jesteśmy niegodziwi (Księga Przysłów 15:29; Księga Izajasza 59:1-3). Bóg nas nie wysłuchuje, jeśli sami decydujemy się nie słuchać Boga (Zachariasz 7:11-13 oraz domyślnie w Księdze Przysłów 28:9). Podobnie, jeśli postępujemy niewłaściwie wobec naszych żon i nie chcemy ich słuchać, Bóg może nas nie wysłuchać, dopóki nie pokutujemy za nasze grzechy.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 3:8 mamy zawsze być uprzejmi? Jezus, Jan Chrzciciel, Paweł i Piotr nie zawsze byli tak uprzejmi, jak to tylko możliwe.

Odp.: Ten werset mówi, byśmy byli uprzejmi, a nie byśmy zawsze byli uprzejmi. Jezus, Jan Chrzciciel i Paweł często byli uprzejmi. Jednak Jezus i Jan Chrzciciel nazwali faryzeuszy plemieniem żmij w Ewangelii Mateusza23:33 ; Mateusza 3:7. Paweł nie był szczególnie uprzejmy w Dziejach Apostolskich13:11 wobec Elymasa. Sam Piotr nie był zbyt uprzejmy wobec Szymona Magusa w Dziejach Apostolskich 8:20,22. Zamiast traktować 1 List Piotra 3:8 w oderwaniu, powinniśmy rozumieć każdy werset w kontekście całej Biblii i ogólnie zachowywać się uprzejmie, ale też upominać i być stanowczymi, gdy jest to najlepsze rozwiązanie.

Pytanie: Co w 1 Liście Piotra 3:8 oznacza życie w zgodzie jedni z drugimi?

Odp.: Są trzy aspekty.

Negatywny: Zauważ, co robisz, co irytuje innych, i przestań to robić. Cokolwiek irytuje cię u kogoś innego, albo naucz się z tym żyć, albo uprzejmie zwróć mu na to uwagę, aby mógł przestać. Oznacza to dogadywanie się z innymi bez konfliktów.

Pozytywny: Ale harmonia nie kończy się na tym. Czy innym ludziom sprawia przyjemność przebywanie z tobą? Czy tobie sprawia przyjemność przebywanie z innymi? Różni ludzie mają różne „języki miłości”, dzięki którym dają im do zrozumienia, że są kochani, cenieni i akceptowani. Dla niektórych mogą to być drobne upominki; dla innych – uścisk, a dla jeszcze innych – spędzanie z nimi czasu podczas wspólnych zajęć. Gdybym zadzwonił do twojego współmałżonka, czy powiedziałby mi, że naprawdę lubi przebywać z tobą, czy nie? Czy twoje dzieci lubią przebywać z tobą, a ty z nimi? Czy twoja rodzina w Panu (inni chrześcijanie) lubi przebywać z tobą? Jeśli nie, co możesz zrobić, aby to poprawić?

Podstawa: Będzie więcej harmonii – zarówno poprzez eliminowanie negatywnych aspektów, jak i wzmacnianie pozytywnych – jeśli ty i oni będziecie czytać Słowo Boże i postępować zgodnie z nim. Jeśli wasza wola jest zgodna z wolą Bożą, to jest ona również zgodna między wami.

Pytanie: Jak w 1 Liście Piotra 3:9-11 opisano powszechną w świecie praktykę odpłacania złem za zło i zniewagą za zniewagę? Dlaczego nie powinniśmy tego robić?

Odp.: Świat myśli w kategoriach „prawa”, odwetu i karania tych, którzy wyrządzają ci krzywdę. Chrześcijanie powinni błogosławić tych, którzy ich prześladują i obrażają, tak jak nakazuje Jezus w Ewangelii Łukasza 6:27-36.

P: Czy 1 List Piotra3:13 , oznacza, że ludziom, którzy „podążają za dobrem”, nigdy nie zostanie wyrządzona krzywda?

Odp.: Chociaż z perspektywy wieczności wierzący nigdy nie doznają poważnej krzywdy, to prawdopodobnie nie o tym mowa w tym wersecie.

Ludzie, którzy czynią dobro, nigdy nie powinni słusznie ponosić krzywdy za to, że czynią dobro, a lud Boży nigdy nie powinien karać innych za czynienie dobra. Jednak następny werset, 1 List Piotra3:14 , uznaje, że ludzie często cierpią niesprawiedliwie w tym życiu za to, że czynią dobro.

P: Dlaczego w 1 Piotra 3:15 chrześcijanie powinni uzasadniać swoją wiarę, czy też czy Jan3:16 i Dzieje Apostolskie16:31 sugerują, że mamy po prostu wierzyć?

O: Jak pokazuje 1 List Piotra3:15 , dysponujemy zarówno rozumem, jak i nadzieją. Słynne powiedzenie głosi, że prawdziwa wiara „wykracza poza rozum, ale nie jest z nim sprzeczna”. Nie możemy niczego udowodnić z absolutną pewnością, nawet tego, czy jutro wzejdzie słońce. Mamy wyjaśniać innym, dlaczego chrześcijaństwo jest racjonalne, i starać się przekonać ich, by stali się chrześcijanami, jak mówi 2 List do Koryntian 5:11.

Musimy jednak zdawać sobie sprawę, że nie jesteśmy w stanie nawrócić ani jednej osoby na Chrystusa. To Duch Święty nawraca ludzi, a bez działania Ducha Świętego nie byłoby żadnej nadziei, że ktokolwiek przyjdzie do Chrystusa ( ). Bardziej wyczerpujące odpowiedzi można znaleźć w książkach „When Critics Ask” (str. 531–532) oraz „When Cultists Ask” (str. 293).

Pytanie: Jak w 1 Liście Piotra 3:15 mamy zawsze mieć gotową odpowiedź, ale z łagodnością i szacunkiem?

Odp.: Powinniśmy mieć odpowiedź na każde szczere pytanie lub zastrzeżenie, jakie ma osoba niewierząca. Ale można też odpowiedzieć: „Nie wiem, ale skontaktuję się z tobą później”. A potem znaleźć odpowiedź i skontaktować się z tą osobą. Jest całkiem prawdopodobne, że zadane pytanie znajduje się wśród ponad 8 200 pytań, na które udzielono odpowiedzi na stronie www.BibleQuery.org. Trzy dodatkowe kwestie, które warto wziąć pod uwagę przy udzielaniu odpowiedzi.

Jak tego nie robić: Pewna niechrześcijańska strona internetowa, omawiając ruch New Age, stwierdziła: „Ludzie [New Age] używają kryształów, aby nawiązać kontakt z wyższymi inteligencjami. Osoby, które płacą takie pieniądze za kamienie, najwyraźniej potrzebują kontaktu z wyższymi inteligencjami”. Problemem w przypadku, gdyby chrześcijanin wypowiedział te słowa, nie jest to, że krytykuje on ruch New Age, ale to, że poniża ludzi, którzy dali się zwieść temu ruchowi.

Jak to zrobić: W głębi serca nasza postawa powinna opierać się na bezinteresownej miłości wobec drugiej osoby. Powinniśmy pragnąć, by przyszli do Chrystusa i żyli w radości z Bogiem oraz z nami na zawsze. Zamiast starać się bardzo uważać na słowa, by nie ujawniła się zła postawa, lepiej od samego początku nie mieć złych nastawień wobec innych i po prostu mówić to, co leży nam na sercu.

Konkretnie rzecz biorąc, możesz odpowiedzieć na pytanie w sposób, który okaże im brak szacunku, a oni nie będą chcieli więcej myśleć o chrześcijaństwie. Głównym punktem twojej odpowiedzi na ich szczery sprzeciw nie powinno być stwierdzenie: „należy ich winić, bo się mylą”, ale: „to jest nieprawidłowe z tych powodów, a prawda jest taka a taka z tych powodów”.

Kiedy tego nie robić: Jak rozpoznać, czy ich zastrzeżenie jest szczere, czy nie? Jednym ze sposobów jest zapytanie rozmówcy: „Gdybyś otrzymał odpowiedź na swoje pytanie, czy zbliżyłoby cię to do przyjęcia Jezusa jako twojego osobistego Pana i Zbawiciela?”. Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, znajdź odpowiedź. Jeśli jednak odpowiedź brzmi „nie”, nie jest to szczery sprzeciw i powinieneś zapytać: „Co zatem zbliżyłoby cię do przyjęcia Jezusa jako twojego Pana i Zbawiciela?”, a następnie skupić się na tym.

Szanuj ludzi, ale nie zachęcaj do szacunku dla fałszywej religii: 1 List do Koryntian 10:20 mówi, że ofiary pogan są składane demonom. Eliasz z pewnością nie okazywał Baalowi szacunku w 1 Księdze Królewskiej 18:27. Jezus nie szanował doktryny saduceuszy w Ewangelii Mateusza 22:29-32. Postawa Jezusa wobec faryzeuszy i ich nauk nie była bardziej przyjazna w Ewangelii Mateusza 23:13-33, gdzie nazwał ich „grobami pobielanymi” i „plemieniem żmij”. Z drugiej strony Jezus okazał łaskę Nikodemowi, faryzeuszowi, w Ewangelii Jana 3:3-10.

Pytanie: W 1 Liście Piotra 3:16-17, w jaki sposób nasze cierpienia za czynienie dobra mają związek z cierpieniami Chrystusa?

Odp.: Z jednej strony nasze życie i cierpienia nie mogą w żaden sposób zwiększyć ani zmniejszyć cierpienia, jakie Chrystus poniósł za nas, umierając na krzyżu za nasze grzechy. Z drugiej jednak strony nasze cierpienia mogą utorować drogę do szerzenia przesłania ewangelicznego, ukazać niewierzącym rzeczywistość pokoju i mocy Chrystusa w naszym życiu oraz chwalić Boga, gdy podążamy śladami Chrystusa. Wszystkie nasze cierpienia są niewielkie i krótkotrwałe w porównaniu z wielką radością, jaką będziemy cieszyć się w niebie na wieki.

Pytanie: Czy w 1 Piotra 3:18b, skoro Jezus został wskrzeszony w Duchu, oznacza to, że nie zmartwychwstał również fizycznie? (Świadkowie Jehowy i Kościół Zjednoczenia wielebnego Moona zaprzeczają fizycznemu zmartwychwstaniu Jezusa)

Odp.: Nie. Ten werset mówi, że Jezus został przywrócony do życia przez Ducha Świętego. Ani ten werset, ani żaden inny nie używa słowa „jedynie”, by stwierdzić, że Jezus został jedynie wskrzeszony w Duchu. Martwe ciało Jezusa zostało przywrócone do życia zgodnie z Dziejami Apostolskimi 2:30-32; 13:35-37; 10:39-41; Dziejami Apostolskimi 1:3; 1 Listem do Koryntian 15:1-7.

Czasami ludzie otrzymują różne odpowiedzi, gdy zadają różne pytania. Jeśli pytanie brzmi: „Czy mogę nadać temu wersetowi takie znaczenie, jakie mi odpowiada?”, mogą uzyskać jedną odpowiedź. Jeśli jednak zapytasz: „Co naprawdę miał na myśli Piotr?”, otrzymasz inną odpowiedź. Niektórzy próbują argumentować, że skoro Chrystus został przywrócony do życia przez Ducha, to Jezus nie żył również w ciele. Jednak Chrystus został przywrócony do życia przez Ducha zarówno w ciele, jak i w Duchu. Piotr mówił o zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa w 1 Liście Piotra 1:3. Chociaż Żydzi wierzyli w życie pozagrobowe, saduceusze zaprzeczali fizycznemu zmartwychwstaniu, a faryzeusze to potwierdzali. Kiedy Piotr używał terminu „zmartwychwstanie”, jego żydowscy czytelnicy wiedzieli, co miał na myśli. Nie ma żadnych dowodów na to, by ktokolwiek w historii starożytnej powiedział: „Nie, saduceusze mylą się, zaprzeczając zmartwychwstaniu, ale jest to jedynie zmartwychwstanie duchowe”. 1 List Piotra 1:21 mówi o „Bogu, który wzbudził Go z martwych i uwielbił, a zatem wasza wiara i nadzieja są w Bogu”.

Pytanie: Jak, twoim zdaniem, w 1 Piotra 3:18b-20 Chrystus głosił kazania duchom w więzieniu?

Odp.: Chrześcijanie nie są co do tego zgodni. Dotyczy to również ludzi, którzy żyli za czasów Noego i zginęli w potopie. Niektórzy uważają, że po swojej śmierci, a przed zmartwychwstaniem, Chrystus głosił swoje przesłanie (bez możliwości pokuty) tym, którzy zmarli. Drugi pogląd, sięgający czasów wczesnego Kościoła – Ireneusza z Lyonu, Klemensa Aleksandryjskiego i Hipolita, wszystkich żyjących przed rokiem 235 n.e. – głosi, że Chrystus głosił tym, którzy nigdy nie mieli okazji usłyszeć Ewangelii, nie po to, by dać komukolwiek drugą szansę, ale by dać ludziom „pierwszą szansę”.

Pytanie: Gdzie dokładnie udał się Jezus po śmierci, o czym mowa w 1 Liście Piotra 3:19-20?

Odp.: Najpierw krótka odpowiedź, a potem długa.

Krótka odpowiedź: Jezus udał się wraz ze zmarłymi wierzącymi do raju. Nie udowodniono ani nie obalono tezy, że Jezus mógł przebywać również ze zmarłymi niewierzącymi i demonami.

Długa odpowiedź: Gdybyśmy nie mieli żadnych fragmentów Pisma Świętego, które pomogłyby nam w tej kwestii, oto jakie byłyby wszystkie możliwości:

a) Nieistnienie,

b) Niebo u Ojca, Ducha Świętego i wszystkich aniołów

c) miejsce zmarłych świętych,

d) miejsce zmarłych niewierzących,

e) miejsce demonów,

f) miejsce wszystkich zmarłych,

g) zmarli święci byli już w Niebie,

h) miejsce, w którym przebywają razem demony i zmarli niewierzący,

i) miejsce wszystkich zmarłych i demonów. (Jedno miejsce może składać się z różnych części)

Oto wersety, które zawężą zakres możliwości

Łukasz 23:43: Do złoczyńcy na krzyżu Jezus powiedział: „Dzisiaj będziesz ze mną w raju”. „Dzisiaj” odnosi się do czasu przed zmartwychwstaniem. Wyklucza to wszystkie możliwości z wyjątkiem b), c), f), g) i i). (Zauważ, że Jezus nie powiedział „Niebo”, ale „raj”)

Dzieje Apostolskie 2:27, cytując Psalm16:10 , mówią, że Jezus udał się do miejsca zwanego Hades (greckie) i Szeol (hebrajskie). Słowo to jest tłumaczone jako „grób” we współczesnych przekładach, a jako „piekło” w Biblii Króla Jakuba; BSB zachowuje termin „Hades”. Jednak w Szeolu przebywali zarówno zmarli wierzący, jak i niewierzący. Zatem Jezus nie udał się prosto z krzyża do Nieba. Spośród pięciu pozostałych możliwości eliminuje to wszystkie oprócz c), f) i i). Jezus przebywał albo wśród zmarłych świętych, albo wśród wszystkich zmarłych, a być może także wśród demonów.

Wiele osób twierdzi, że nawiązują do tego również fragmenty 1 Listu Piotra 3:19-20 i 1 Listu Piotra 4:6. Zobacz także następne pytanie oraz omówienie fragmentu 1 Listu Piotra 4:6.

Pytanie: Do kogo Chrystus głosił w 1 Liście Piotra 3:19-20 po swojej śmierci?

Odp.: Najpierw zapoznaj się z poprzednim pytaniem. Prawdziwi chrześcijanie nie są zgodni co do odpowiedzi na to pytanie.

1) Niektórzy twierdzą, że Chrystus głosił do ludzi, którzy zmarli przed Jego ukrzyżowaniem.

1a) Niektórzy twierdzą, że Chrystus głosił tym, którzy nigdy nie mieli okazji podjąć decyzji dotyczącej Ewangelii, aby mogli dokonać takiego samego wyboru, jakiego dokonaliby, gdyby żyli.

Jednym z nauczycieli reprezentujących ten pogląd był Klemens Aleksandryjski w dziele „Stromata” (193–202 r. n.e.), tom 6, rozdział 6, str. 490–492. Klemens stwierdził, że tym, którzy byli sprawiedliwi zgodnie z Prawem Bożym, brakowało jedynie wiary. Ci natomiast, którzy nie znali Prawa, ale byli sprawiedliwi zgodnie ze swoją filozofią, potrzebowali zarówno wiary, jak i pokuty za bałwochwalstwo. „Gdy tylko została im objawiona prawda, natychmiast okazali skruchę za swoje wcześniejsze [bałwochwalcze] postępowanie”. Ante-Nicene Fathers 2, str. 490.

Ireneusz (182–188 r. n.e.) napisał: „Również z tego powodu Pan zstąpił do krain pod ziemią, głosząc tam również swoje przyjście i [ogłaszając] odpuszczenie grzechów dla tych, którzy w Niego wierzą”. Wierzyli w Niego wszyscy, którzy pokładali w Nim nadzieję, to znaczy ci, którzy głosili Jego przyjście i podporządkowali się Jego dyspensom: sprawiedliwi, prorocy i patriarchowie, którym odpuścił grzechy tak samo, jak uczynił to w naszym przypadku,... „Wszyscy bowiem ludzie są dalecy od chwały Boga” i nie są usprawiedliwieni z siebie samych, lecz przez przyjście Pana” – Ireneusz, „Przeciw herezjom”, księga 4, rozdz. 27.1, ANF, tom 1, str. 499

Napisał również: „I z tego powodu wszystko zostało [według powszechnej zgody] poddane władzy Tego, którego nazywają Najwyższym i Wszechmocnym. Wzywając Go, jeszcze przed przyjściem naszego Pana, ludzie byli zbawiani zarówno od najnikczemniejszych duchów, jak i od wszelkiego rodzaju demonów oraz od wszelkiej mocy odstępczej”. Ireneusz, *Przeciw herezjom*, księga 2, rozdz. 6.2, s. 365

Hipolit (222–235/6 r. n.e.): „On [Jezus], który stał się głosicielem Ewangelii dla zmarłych, odkupicielem dusz i zmartwychwstaniem pochowanych”; fragment z Komentarza do Psalmu 19 lub 20, str. 170. Zob. również rozdz. 7.14, str. 189

Orygenes (225–254 r. n.e.) również wyraził podobną myśl w dziele „Przeciw Celsusowi”, księga 2, rozdz. 43, str. 448 (225–254 r. n.e.).

1b) Niektórzy uważają, że Chrystus głosił Ewangelię wyłącznie wierzącym ze Starego Testamentu (głównie Żydom).

2) Inni twierdzą, że Chrystus głosił upadłym aniołom i/lub potępionym zmarłym, przekazując im treść Ewangelii, ale nie ewangelizując ich. Zob. również 1 List Piotra 4:6. Wielu luteranów podziela ten pogląd.

3) Trzeci pogląd głosi, że Chrystus głosił „przez Noego” do tych, którzy są „obecnie” martwi. Więcej na temat tego poglądu można znaleźć w książce „Christian Theology” autorstwa Millarda Ericksona (wydawnictwo Baker), str. 773–776, oraz w publikacji „NIV: The Making of a Contemporary Translation”, str. 59–60. 1 List Piotra1:11 mówi, że „Duch Chrystusa” przemawiał przez proroków Starego Testamentu.

Jednak żaden z powyższych poglądów nie oznacza, że ludzie otrzymują drugą szansę po śmierci.

Na marginesie należy dodać, że wyrażenie „zstąpił do piekła” nie występowało w pierwotnej wersji Credo Apostolskiego, ale zostało dodane do wersji akwilejskiej Credo Apostolskiego około 390 r. n.e.

Pytanie: Czy 1 List Piotra3:19 potwierdza, że niewierzący otrzymują drugą szansę po śmierci?

Odp.: Nie. Zobacz poprzednie pytanie oraz 1 List Piotra 4:6. Chociaż fragment ten prawdopodobnie odnosi się do zmarłych, nie ma w nim żadnej wzmianki o tym, że ludzie otrzymują drugą szansę. Pismo Święte pełne jest wezwań skierowanych do wszystkich, którzy je usłyszeli, by podjęli decyzję w tym życiu, zanim umrą. List do Hebrajczyków 3:13-15 podkreśla, że należy wzywać Pana dzisiaj, póki jeszcze trwa „dzisiaj”.

P: W 1 Liście Piotra 3:21, w jakim sensie chrzest wodny nas zbawia?

Odp.: Woda otaczająca arkę jest metaforą naszego chrztu. To nie woda zbawiła Noego, ale Noe i siedem innych osób zostało zbawionych przez Boga poprzez wodę. Fizyczne obmycie wodą nas nie zbawia, ale nasze zobowiązanie do zachowania dobrego sumienia wobec Boga poprzez chrzest pokazuje, że jesteśmy zbawieni przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.

Jest oczywiste, że Piotr nie używał drugiej połowy 1 Listu Piotra 3:21, aby zaprzeczyć pierwszej połowie tego wersetu. To Jezus nas zbawia, a nie woda. Skoro woda nie może zastąpić Jezusa, który zmartwychwstał dla nas, co zatem miał na myśli Piotr? Sam 1 List Piotra3:21 , udziela nam odpowiedzi w dwóch częściach.

A. Z naszej perspektywy chrzest wodny nie ma żadnej wartości jako obrzędowe obmycie. Natomiast chrzest wodny ma wielką wartość jako „zastaw dobrego sumienia wobec Boga”.

B. Z perspektywy Boga chrzest wodny nie ma wartości zbawczej. Chrzest wodny ma natomiast wielką wartość jako znak twojej tożsamości, która „zbawia cię przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa” (zob. także List do Kolosan 2:12).

Tak jak Noe został zbawiony „przez wodę”, a nie „wodą”, tak i my jesteśmy zbawieni „przez wodę”. Ponadto oto cztery inne kluczowe doktryny dotyczące chrztu wodnego.

1. Wszyscy wierzący, bez wyjątku, mają nakaz przyjąć chrzest (Dz2:38 ).

2. Nakaz chrztu nigdy nie został zniesiony (zob. Ewangelia Mateusza 28:19-20).

3. Jeśli prawdziwy wierzący umrze przed chrztem, Bóg nadal może wysłać go, by był z Jezusem. W końcu wszyscy, którzy mają Ducha Świętego, są synami Bożymi (Rzymian 8:14).

4. Bóg może zbawić ludzi i obdarzyć ich Duchem Świętym, zanim zostaną ochrzczeni (Dz10:44 –48).

Chrzest jest rodzajem obrzezania, a jak pokazuje List do Rzymian 4:10-11, wiara Abrahama została uznana za sprawiedliwość, zanim został obrzezany, a obrzezanie było pieczęcią tej sprawiedliwości.

Podsumowując, chrzest nie jest przyczyną nowego życia w Chrystusie. Jest to zobowiązanie wierzącego wobec Boga do nowego życia w Chrystusie.

Pytanie: Jak w 1 Piotra 3:22 Jezus może zasiadać po prawicy Boga, skoro Jezus jest Bogiem?

Odp.: Ojciec jest Bogiem, Jezus jest Bogiem, a Duch Święty jest Bogiem; a jest tylko jeden Bóg. Trzej są odrębni, ale nierozerwalni. Teraz w niebie Jezus zasiada po prawicy Boga Ojca. Inne fragmenty wskazujące na to, że Jezus zasiada po prawicy Boga [Ojca], to: Ewangelia Mateusza 22:44; 26:64; Ewangelia Marka 13:26; 14:62; 16:19; Łukasza 20:42; 22:69; Dzieje Apostolskie 2:34; 7:56; List do Rzymian 8:34; List do Efezjan 1:20; oraz List do Hebrajczyków 1:3; 10:12.

Słowo „Bóg” ma cztery znaczenia w odniesieniu do Trójcy Świętej. Czasami Bóg oznacza:

Ojciec: 1 List Piotra 1:2,3; List do Efezjan 1:3,17; 3:14; 5:20; 1 List do Tesaloniczan 1:1; 3:11; 2 List do Tesaloniczan 1:1-2; 2:16; List do Tytusa 1:4

Jezus: Ewangelia według św. Jana 1:3; List do Kolosan 1:16-17; List do Hebrajczyków 1:6-9; Ewangelia według św. Jana 9:38; 2 List do Koryntian 11:3; Ewangelia według św. Jana 20:28-29; Apokalipsa św. Jana 5:8-9; Apokalipsa św. Jana 22:20

Duch: List do Rzymian 8:9-16; Ewangelia Łukasza1:35 ; 1 List Jana4:12 -16; 1 List do Koryntian3:16 w porównaniu z 1 Listem do Koryntian6:19 ; Dzieje Apostolskie 5:4

O Bogu w Trójcy mowa jest w Ewangelii Mateusza 3:16-17; 28:19; 2 Liście do Koryntian 13:14; 1 Liście Piotra 1:2; Liście do Efezjan 2:18; 3:14-17; 1 Liście do Tesaloniczan 1:3-5; Apokalipsie 4:8; 1 Liście do Koryntian 12:4-6; Rzymian 15:16; List do Hebrajczyków 9:14; List Judy 20,21; 2 List do Tesaloniczan 2:13-14; Ewangelia według św. Jana 15:26.

Dwa wystąpienia słowa „Bóg” w Liście do Hebrajczyków 1:8-9 wyraźnie odnoszą się w pierwszym przypadku do Jezusa, a w drugim do Ojca. W 1 Liście Piotra 3:22 słowo „Bóg” oznacza tutaj Ojca. Więcej informacji można znaleźć w omówieniu Listu do Efezjan 1:3,17.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 4:1-2 ci, którzy cierpieli za Chrystusa, są teraz bezgrzeszni?

Odp.: Ci, którzy zginęli za Chrystusa, są bez grzechu, ale nie jest to głównym przesłaniem tych wersetów. Dla tych, którzy cierpieli za Chrystusa, pokusy grzechu często wydają się bardziej odległe i mniej pociągające.

P: W 1 Piotra 4:1-2, w jaki sposób cierpienie sprawia, że porzucamy grzech?

Odp.: 1 List Piotra 4:2 wskazuje, że gdy ktoś znosił cierpienie dla Chrystusa, nie czerpał przyjemności z grzechu. Cierpienie może pomóc człowiekowi skupić się i przypomnieć mu o długoterminowej, wiecznej perspektywie.

Pytanie: Czy w 1 Liście Piotra 4:3 czułbyś się swobodnie w towarzystwie chrześcijanina, który robił te rzeczy, zanim okazał skruchę i nawrócił się do Chrystusa? A co z kimś, kto zabił innych chrześcijan – na przykład Pawła? Jakie podejście powinniśmy mieć wobec takich chrześcijan?

Odp.: Powinniśmy czuć się swobodnie, ponieważ w oczach Boga nie mamy większych zasług niż oni. Kiedy doskonały, Święty Bóg prawdziwie przebacza komuś grzechy, nasze przebaczenie nie powinno być trudniejsze do uzyskania niż Boże.

P: Jakie sposoby, o których mowa w 1 Piotra 4:3-4, stosuje dzisiejsze grzeszne społeczeństwo, by przekazać komunikat, że nie jesteś normalny, jeśli nie popełniasz tych grzechów?

Odp.: Czasami ludzie są zmuszani do picia alkoholu i upijania się. Jeśli tego nie robią, nie uważa się ich za męskich, wyrafinowanych ani fajnych. Czasami pojawia się presja rówieśników, by szkodzić sobie w inny sposób, na przykład poprzez palenie papierosów lub zażywanie narkotyków. Czasami dziewczyna uprawia seks ze swoim chłopakiem, mimo że tego nie chce, ale robi to z obawy, że w przeciwnym razie chłopak ją porzuci. Zachowaj czystość, zarówno dla Boga, jak i dla swojego przyszłego męża.

P: Jak w 1 Piotra 4:6 głoszono Ewangelię zmarłym?

Odp.: Jak omówiono w 1 Liście Piotra 3:19b-20, chrześcijanie nie są co do tego zgodni. Jeden z poglądów odzwierciedla tłumaczenie NIV, w którym pojawia się słowo „teraz” (podobnie jak w BSB), co oznacza, że Chrystus był głoszony tym ludziom, gdy jeszcze żyli. Musi to odnosić się do ludzi, a nie do upadłych aniołów, ponieważ upadłych aniołów nie uważa się za „zmarłych”. Istnieją cztery możliwe interpretacje.

1. Ci ludzie są teraz martwi, ale żyli na ziemi, kiedy głoszono im Ewangelię. Więcej na temat tego poglądu można znaleźć w książce „When Cultists Ask” na stronie 296.

2. Ci ludzie usłyszeli Ewangelię po śmierci i w końcu mieli okazję podjąć tę samą decyzję na rzecz Chrystusa, jaką podjęliby, gdyby żyli.

3. Ci wierzzący ze Starego Testamentu usłyszeli Ewangelię po śmierci i wszyscy zostali zbawieni.

4. Niewierzący z okresu Starego Testamentu zostali poinformowani o Ewangelii, którą i tak by odrzucili. Chociaż w książce „Trudności w Biblii” (str. 183–189) błędnie uznano, że 1 List Piotra 4:6 odnosi się do upadłych aniołów, to jednak słusznie wskazano, że w języku greckim istnieją dwa słowa oznaczające „głosić”. Jedno słowo oznacza „głosić Ewangelię”, drugie – „ogłaszać coś”, i to właśnie to drugie słowo zostało tutaj użyte.

Jednak ostatnia część wersetu 6 brzmi: „sądzeni według ludzi co do ciała, ale żyjący według Boga co do ducha”. Wskazuje to, że interpretacje 1 i 4 są błędne.

Wczesny Kościół nauczał, że niektórym głoszono Ewangelię po ich śmierci.

„Pasterz Hermasa” (ok. 115–155 r. n.e.), księga 3, podobieństwo 9, rozdz. 16, str. 49 (fragment) odnosi się do tych, którzy zmarli przed Chrystusem i przed przyjęciem chrztu. Mówi się tam, że apostołowie i nauczyciele [bez wzmianki o Chrystusie] głosili ją tym, którzy już zasnęli.

Ireneusz, „Przeciw herezjom” (182–188 r. n.e.), księga 4, rozdz. 27.1, str. 499: „Również z tego powodu Pan zstąpił do krain pod ziemią, głosząc tam również swoje przyjście i [ogłaszając] odpuszczenie grzechów dla tych, którzy w Niego wierzą”. Wierzyli w Niego wszyscy, którzy pokładali w Nim nadzieję , to znaczy ci, którzy głosili Jego przyjście i podporządkowali się Jego zamysłom: sprawiedliwi, prorocy i patriarchowie... Albowiem «wszyscy ludzie są dalecy od chwały Bożej» i nie są usprawiedliwieni z siebie samych, lecz przez przyjście Pana”,

Ireneusz, „Przeciw herezjom” (182–188 r. n.e.), księga 2, rozdz. 6.2, str. 365 „I z tego powodu wszystko zostało [za powszechną zgodą] poddane władzy Tego, którego nazywają Najwyższym i Wszechmocnym. Wzywając Go, jeszcze przed przyjściem naszego Pana, ludzie byli zbawiani zarówno od najnikczemniejszych duchów, jak i od wszelkiego rodzaju demonów oraz od wszelkiej mocy odstępczej”. Ireneusz, *Przeciw herezjom*, księga 2, rozdz. 6.2, s. 365

Klemens Aleksandryjski (193–202 r. n.e.) stwierdził, że Chrystus głosił kazania tym, którzy opuścili to życie przed Jego przyjściem. „Stromata”, księga 6, rozdz. 6, s. 492.

Tertulian (198–220 r. n.e.) wspomina, że Chrystus udał się do Hadesu, „aby tam uczynić patriarchów i proroków uczestnikami Siebie samego” (potwierdza to jednak tylko częściowo tę tezę, ponieważ nie mówi się tam, czy Jezus głosił im Ewangelię, czy też nie). „Traktat o duszy”, rozdz. 55, s. 231.

Hipolit (222–235/6 r. n.e.): „On [Jezus], który stał się głosicielem Ewangelii dla zmarłych, odkupicielem dusz i zmartwychwstaniem pochowanych”; fragment z Komentarza do Psalmu 19 lub 20, str. 170. Zob. również rozdz. 7.14, str. 189

Orygenes (225–254 n.e.) „ale także wtedy, gdy stał się duszą, pozbawioną okrycia ciała, przebywał wśród tych dusz, które były pozbawione okrycia cielesnego, nawracając do siebie te z nich, które były chętne, lub te, które – z powodów znanych tylko Jemu – uznał za lepiej przystosowane do takiego postępowania”. Orygenes, „Przeciw Celsusowi”, księga 2, rozdz. 43, str. 448.

Zobacz „The Complete Book of Bible Answers”, str. 184–186 oraz „When Critics Ask”, str. 534–535, aby zapoznać się z inną odpowiedzią. Zobacz również omówienie 1 Listu Piotra 3:19–20.

Pytanie: W 1 Piotra 4:7; 1:13; 5:8 Piotr wydaje się kłaść nacisk na samokontrolę. W jaki sposób samokontrola pomaga ci się modlić? W jaki sposób jasność umysłu pomaga ci się modlić?

O: Samokontrola pomaga przynajmniej na trzy różne sposoby. Zapewnia dyscyplinę potrzebną do wygospodarowania czasu na modlitwę. Pomaga skupić się podczas modlitwy, zarówno indywidualnej, jak i wspólnej z innymi. Wreszcie Bóg mówi, że nie wysłuchuje naszych modlitw, jeśli w sercach naszych pielęgnujemy grzech (Psalm 66:18-19), pozostajemy głusi na wołanie ubogich (Księga Przysłów 21:13), jesteśmy niegodziwi (Księga Przysłów 15:29; Izajasz 59:1-3) lub jeśli nie chcemy słuchać Boga (Zachariasz 7:11-13 oraz domyślnie w Księdze Przysłów 28:9).

Pytanie: W jakim sensie w 1 Liście Piotra 4:7 koniec wszystkich rzeczy był „bliski”?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę cztery kwestie.

1. Grecki tekst brzmi tutaj: „wszystkich rzeczy, ale koniec się zbliżył”, więc „wszystkie rzeczy” oznacza po prostu „wszystkie rzeczy”.

2. Termin „zbliża się” jest tym samym, którego użyto w Liście Jakuba 5:8 w odniesieniu do Drugiego Przyjścia Jezusa.

3. W obecności Piotra Jezus w Ewangelii Mateusza 24:36 powiedział, że nikt nie zna godziny ani dnia powrotu Jezusa.

4. „Zbliża się” nie oznacza, że Piotr przewiduje dzień, w którym Jezus powróci. Piotr mówi raczej, że Jezus może powrócić lada dzień. Powinno to stanowić motywację do tego, by „być trzeźwym umysłem i opanowanym, abyście mogli się modlić”.

Więcej informacji można znaleźć w omówieniu Listu do Filipian 4:5, 1 Listu do Tesaloniczan4:15 oraz Apokalipsy św. Jana 22:6-20.

Pytanie: W 1 Piotra 4:8, Jakuba 5:20 i Przysłów 10:12 – w jaki sposób miłość zakrywa mnóstwo grzechów lub krzywd?

Odp.: Najpierw dwie rzeczy, które nie są odpowiedzią, a potem sama odpowiedź.

Nie jest to odpowiedź

Jezus zakrył nasze grzechy w pewien sposób, zapewniając przebaczenie wszystkich naszych grzechów przeciwko Bogu, a zatem miłość Boża zakrywa mnóstwo grzechów. Chociaż miłość Chrystusa do nas na krzyżu nie tylko zakryła, ale i odpokutowała za nasze grzechy, nie jest to głównym zamierzeniem tego fragmentu.

Po drugie, nasza miłość i świadectwo mogą zachęcać ludzi, nawet niechrześcijan, do niegrzeszenia. Jednak ten werset nie odnosi się do zapobiegania grzechowi, ale raczej do zakrywania grzechów, które zostały popełnione.

Odpowiedź

Jakub mówi w kontekście przywracania kogoś do prawdy, a 1 List Piotra mówi w kontekście modlitwy i głębokiej miłości do innych. Nasza miłość „przykrywa” grzechy na co najmniej cztery różne sposoby.

W odniesieniu do nas samych: miłość do Boga i innych sprawia, że jesteśmy mniej podatni na pokusy, by robić rzeczy, które hańbią Boga lub nie są pomocne dla innych ludzi. Kiedy służymy innym, często jesteśmy mniej egocentryczni i mniej zainteresowani zaspokajaniem grzesznych pragnień.

W odniesieniu do niewierzących: Zarówno w przypadku zwykłych niewierzących, jak i heretyków, pomaganie im w dojściu do prawdziwej wiary w Chrystusa ratuje ich dusze przed śmiercią, a ich grzechy zostają zakryte.

Przebaczenie: Nasza gotowość do przebaczenia grzechów, jakie popełnili wobec nas inni, oraz do przywrócenia osoby, która upadła, zakrywa jej grzech i może ułatwić jej przyjście do Pana w skrusze.

Dla innych: Nasze modlitwy, by inni oparli się pokusom i powrócili do prawdy, pokutowali za poprzednie grzechy i nie trwali w grzechu. Nasza pokora (tj. prawdziwy obraz samych siebie), wynikająca ze świadomości, że wszyscy byliśmy nieczyści i grzeszni przed Bogiem i że gdyby nie łaska Boża, postąpilibyśmy jeszcze gorzej, może sprawić, że porzucenie grzechu i przyjście lub powrót do Chrystusa staną się dla danej osoby bardziej atrakcyjne. Wyrażając głęboką miłość do innych, możemy stanowić dla nich zachętę do „kontynuowania” i trwania w dążeniu do pobożności i miłości do bliźnich.

Zobacz „Trudne powiedzenia Biblii”, str. 706–708 oraz „To dopiero dobre pytanie”, str. 161–162, gdzie znajdziesz uzupełniające odpowiedzi.

Pytanie: Dlaczego w 1 Liście Piotra 4:9 tak ważne jest okazywanie sobie wzajemnej gościnności – bez narzekania? Zobacz List do Hebrajczyków 13:2 i List Jakuba 2:25.

Odp.: Niezależnie od jakichkolwiek innych powodów jest to ważne po prostu dlatego, że nakazuje to Pismo Święte. Jest to praktyczny sposób wyrażania naszej miłości wobec innych, zarówno chrześcijan, jak i niechrześcijan. List do Hebrajczyków 13:2 mówi, że podobnie jak Abraham, niektórzy okazujący gościnność przyjmują aniołów, choć nie są tego świadomi.

Gościnność to nie tylko zapewnienie komuś miejsca na nocleg lub zaproszenie kogoś do swojego domu. Obejmuje ona również hojność w pożyczaniu komuś swoich rzeczy lub samochodu, podwożenie kogoś lub poświęcanie komuś swojego czasu.

Drugim aspektem gościnności jest dbanie o to, by dom lub samochód były w takim stanie, aby można było zapraszać ludzi do siebie lub oferować im podwiezienie.

Pytanie: Dlaczego, Twoim zdaniem, w 1 Liście Piotra 4:10 Piotr kładzie nacisk na to, byśmy wykorzystywali otrzymane dary?

Odp.: Bóg obdarza każdego wierzącego pewnymi talentami i darami. Nie dał jednak żadnemu wierzącemu daru po to, by go marnować, ignorować lub wykorzystywać do egoistycznych lub bezbożnych celów. Od tego, komu wiele dano, wiele się wymaga. Bóg pociągnie nas do odpowiedzialności nie za to, że nie wykorzystujemy darów, których nigdy nie zamierzał nam dać, ale za te, które nam dał. Pytanie, które należy sobie zadać, brzmi nie tylko: „czy wykorzystujesz Boże dary?”, ale „czy wykorzystujesz Boże dary zgodnie z Jego zamierzeniami?”.

Pytanie: 1 List Piotra 4:10 wspomina, że łaska Boża przybiera „różnorodne” formy. Używa się tu tego samego greckiego słowa (poikilos), które odnosi się do prób, pokus lub złych pragnień w 1 Liście Piotra 1:6, Liście Jakuba 1:2, 2 Liście do Tymoteusza 3:6 oraz Liście do Tytusa 3:3. Jakie znaczenie ma, Twoim zdaniem, użycie tego samego greckiego słowa, które może oznaczać „wielobarwny”, w obu tych kontekstach?

Odp.: Jednym z znaczeń jest to, że pokusy i próby dotykają Kościół na różne, „wielobarwne” sposoby, ale Bóg również okazuje nam swoją łaskę na różne, wielobarwne sposoby. Zgodnie z 1 Listem do Koryntian 10:13 Bóg obiecuje zapewnić wyjście z każdej pokusy, która dotyka daną osobę. Ilekroć próba dotyka wspólnoty wierzących, Bóg może zapewnić im również wyjście z tej sytuacji.

P: Jak w 1 Liście Piotra 4:11 powinniśmy mówić, tak jakby to Bóg przemawiał?

Odp.: Możemy zrozumieć, co to oznacza, przyglądając się podobnym sformułowaniom w kontekście tego wersetu. Niezależnie od tego, jaki dar posiadamy, powinniśmy go wykorzystywać, wiernie zarządzając Bożą łaską. Tak jak każdy, kto służy, powinien służyć z siłą, jaką daje Bóg, tak każdy, kto przemawia, powinien mówić słowami, które Bóg mu daje. Dobrze jest dzielić się własnymi opiniami jako naszymi opiniami, ale:

1. Nie dodawaj – nigdy nie wykraczaj poza to, co jest napisane, i nie nauczaj własnych opinii jako Słowa Bożego (Przysłów 30:5-6; 1 List do Koryntian 4:6).

2. Nie trać z oczu tego, co najważniejsze – skupiaj się na Słowie Bożym, a nie na ludzkich opiniach (1 List do Koryntian 2:1-2; 1 List do Tymoteusza 1:3-4,6; List do Kolosan 2:3,8).

3. Nie umniejszajcie Słowa Bożego. Nie zaprzeczajcie ani nie milczcie w sprawie jakiejś prawdy.

4. Nie okazuj braku szacunku Słowu Bożemu, mówiąc o nim lekceważąco innym.

Chrześcijanin może próbować „pomóc Bogu”, mówiąc to, co uważa za najlepsze, aby bronić Boga. Jednak Piotr nie mówi nam, żebyśmy tak postępowali, lecz raczej, abyśmy głosili właśnie słowa samego Boga. Mamy bronić wiary, ale mamy to robić na Boży sposób, a nie tylko na nasz własny. I tak nikt nie przychodzi do Chrystusa bez Bożego działania w jego życiu, więc czy nie ma większego sensu, abyśmy postępowali zgodnie z Bożymi zasadami? Zobacz także Księga Przysłów 30:6 i 1 List do Koryntian 4:6.

Pytanie: Jaka jest różnica między chrześcijaninem służącym Bogu a służącym z siłą, którą zapewnia Bóg (1 Piotra 4:11b)?

Odp.: Kiedy służysz Bogu własną siłą, może to nie wystarczyć w danej chwili, a później może się wyczerpać. Ale kiedy służysz Bogu z Bożą siłą, zawsze możesz otrzymać od Niego więcej siły.

P: O jakiej ognistej próbie mowa w 1 Liście Piotra 4:12?

Odp.: Chrześcijanie mieli wkrótce doświadczyć intensywnych prześladowań ze strony rządu rzymskiego, w tym częstego palenia na stosie. Zapisano, że Neron czasami oblał chrześcijan woskiem i podpalał ich, traktując ich jak swego rodzaju „żywe świece”. Jednak nawet śmierć w takim ogniu jest lepsza niż wieczne potępienie w Jeziorze Ognistym.

Wczesny Kościół nie był obcy żarliwym próbom. Omawiając proces i późniejszą egzekucję Polikarpa, ucznia apostoła Jana, Evarestus pisze: „Lecz prokonsul rzekł do niego ponownie: «Spalę cię w ogniu, skoro gardzisz dzikimi zwierzętami, jeśli nie okażesz skruchy»”. Ale Polikarp odpowiedział: «Grożysz mi ogniem, który płonie przez godzinę, a po chwili gaśnie, ale nie znasz ognia nadchodzącego sądu i wiecznej kary, zarezerwowanej dla bezbożnych. Dlaczego więc zwlekasz? Zrób, co chcesz»”. Męczeństwo Polikarpa (ok. 169 r. n.e.), rozdz. 11, str. 41

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 1 Listem Piotra 4:13, mamy uczestniczyć w cierpieniach Chrystusa? Dlaczego powinniśmy się z tego radować?

Odp.: Chociaż tylko Chrystus umarł, aby zapłacić całą karę za nasze grzechy, Jego wielkie cierpienie jest dla nas przykładem, jak znosić mniejsze cierpienia, które nas spotykają. Nasze cierpienia mogą służyć chwale Boga, nawet jeśli nikt na ziemi nie jest ich świadomy. Czasami Bóg wykorzystuje nasze cierpienia, aby nieść ewangelię ludziom, którzy w przeciwnym razie nie byliby w stanie lub nie chcieliby jej usłyszeć. Zobacz także List do Kolosan 1:24.

P: Czy w 1 Liście Piotra 4:14 Duch chwały to to samo, co Duch Święty?

Odp.: Tak. Duch chwały to opis Ducha Świętego, Ducha Bożego.

P: W 1 Piotra 4:16 niektórzy naśladowcy Jezusa twierdzą, że słowo „chrześcijanin” pojawia się w Biblii tylko dwa razy: tutaj, w kontekście cierpienia, oraz w tym, jak król Agryppa nazywa Pawła w Dziejach Apostolskich 26:28. Twierdzą więc, że nie musimy dziś nosić imienia „chrześcijanin”. Jak byś na to odpowiedział?

Odp.: Istnieją trzy uzupełniające się odpowiedzi.

Wystarczy jedno wystąpienie w 1 Liście Piotra 4:16, by pokazać, że mamy cierpieć za noszenie imienia chrześcijanin, zamiast próbować uniknąć cierpienia poprzez zaprzeczanie, że jesteśmy chrześcijanami.

Naśladowcy apostołów i wczesnego Kościoła odważali się nazywać siebie chrześcijanami i nie zaprzeczali temu nawet w obliczu śmierci. W rzeczywistości, przed soborem nicejskim, mamy udokumentowanych 41 pisarzy chrześcijańskich, którzy nazywali wierzących chrześcijanami. Zobacz www.Biblequery.org/History/ChurchHistory.WhatEarlyChristiansTaughtOnDoctrine.html, aby dowiedzieć się, kim oni byli.

Niektórzy z tych, którzy nie chcą być znani jako chrześcijanie, nie chcą utożsamiać się z oblubienicą Chrystusa, czyli Kościołem.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 1 Listem Piotra 4:17, sąd zaczyna się od rodziny Bożej?

Odp.: Na dwa różne sposoby: teraz i później.

W tym życiu Bóg nas obserwuje, wystawia na próby i karci (List do Hebrajczyków 12:5-13). Chrześcijanie mogą być sądzeni w tym życiu i otrzymać więcej błogosławieństw lub karę jako przykład dla siebie i innych, w tym przedwczesną śmierć.

W niebie wszyscy wierzący staną przed tak zwanym „sądem przed tronem”, aby otrzymać w niebie nagrody za swoje uczynki. Paweł opisuje sąd nad chrześcijanami w kontekście nagród lub ich utraty w 1 Liście do Koryntian 3:11-15.

Inną odpowiedź można znaleźć w książce „Trudne powiedzenia Biblii”, str. 721-722.

Pytanie: Jakie są cztery pozytywne przykazania i dwa negatywne przykazania, które Piotr przekazuje starszym w 1 Liście Piotra 5:1-4?

Odp.: Oto sześć poleceń.

Bądźcie pasterzami Bożej owczarni

Z własnej woli

(zakaz) Nie bądźcie chciwi na pieniądze

Bądźcie chętni do służby

(negatywne) Nie panujcie nad stadem

Bądźcie wzorem

Piotr skupia się tutaj bardziej na tym, jak oni służą, niż na samym fakcie, że służą. Jeśli nie jesteś pasterzem takim, jakim Bóg chce, abyś tu był, to być może Bóg w ogóle nie chce, abyś był pasterzem. List do Hebrajczyków 13:17 mówi, że pasterze muszą zdać sprawę ze swojego przywództwa przed Bogiem. Z drugiej strony, jeśli jesteś dobrym pasterzem, otrzymasz w niebie nagrodę za swoją wierną służbę, zgodnie z 1 Listem Piotra 5:4.

P: Co 1 List Piotra 5:1-4 mówi o katolickiej doktrynie sukcesji papieskiej?

Odp.: Zupełnie nic. Doktryna sukcesji papieskiej głosi, że Piotr był pierwszym papieżem i głową całego Kościoła po Jezusie. Jednak sam Piotr w 1 Liście Piotra 5:1-4 mówi, że jest jedynie jednym z starszych.

P: W 1 Liście Piotra 5:4 otrzymujemy niewiędnącą koronę/wieniec, podczas gdy podczas igrzysk istmijskich zwycięzcom przyznawano wieniec z uschniętej pietruszki, zgodnie z „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 250–251. Jaka jest różnica między koroną więdnącą a niewiędnącą? Jakie są przykłady więdnących koron, które ludzie posiadają dzisiaj?

Odp.: Oba rodzaje koron na początku wyglądają dobrze. Jednak korona więdnąca z czasem traci na wyglądzie i ostatecznie zostaje odrzucona i wyrzucona. Nasze niewiędnące korony w niebie będą nadal tak samo piękne i chwalebne za 10 000 lat, jak w chwili, gdy je po raz pierwszy otrzymamy.

Na ziemi istnieje wiele koron przemijających: bogactwo, prestiż, zaszczyty, status społeczny, ale wszystkie one są tymczasowe. Pracujcie ciężko na koronę nieprzemijającą, która nigdy nie straci swojego blasku.

P: Co oznacza w 1 Piotra 5:5a wyrażenie „w ten sam sposób”, skoro nie jest powiedziane, że mają oni władzę nad kimkolwiek?

Odp.: Tak jak wspomniani wcześniej starsi mieli być chętni do służby, nie panując nad innymi, lecz dając przykład, tak samo powinni postępować młodzi mężczyźni. Oczywiście niektórzy młodzi mężczyźni, w miarę jak dojrzewają, stają się później starszymi.

P: W 1 Piotra 5:5 wyrażenie „przyobleczcie się” (greckie egkombosasthe) to rzadkie słowo odnoszące się do niewolnika zakładającego fartuch przed służbą panu. (Podobnie jak uczynił Jezus w Ewangelii Jana 13:4-17). Zob. „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 251, oraz „The Bible Knowledge Commentary: New Testament”, str. 856. Dlaczego Piotr użył tego wyrażenia?

Odp.: Oprócz tego, że Piotr widział, jak sam Jezus dawał przykład, odnosi się to do ubierania się w celu służby, a nie po to, by zaimponować lub zwrócić na siebie uwagę.

Pytanie: Dlaczego, twoim zdaniem, w 1 Piotra 5:5b i Listu Jakuba 4:6; Ewangelii Mateusza 23:12 oraz Księdze Przysłów 3:34 Bóg sprzeciwia się pysznym, a pokornym udziela łaski?

Odp.: Może to wynikać z kilku powodów.

Gdy Bóg widzi ten grzech, czuje się urażony.

Jest to szkodliwe dla osoby, która przedkłada własną chwałę lub reputację nad poznanie Go.

Nie jest to dobre dla innych, jeśli widzą wierzącego, który jest dumny.

P: Czy w 1 Piotra 5:5b-6 jest jakiś sposób okazywania pokory, który – gdyby Bóg cię o to poprosił – sprawiłby ci trudność w posłuszeństwie? Dlaczego?

O: Niektórzy potrafią być pokorni w pewnych aspektach, ale nie w innych. Postrzeganie z góry ludzi z innej kasty, o innym statusie ekonomicznym, rasie czy przynależności etnicznej jest nie tylko złe, ale i głupie. Niektórzy nie są dumni w ten sposób, ale przejawiają dumę, niechętnie przyznając się do popełnienia błędu lub do grzechu.

P: W 1 Piotra 5:7 w jaki sposób niepokój jest grzechem niewiary?

Odp.: Możemy i powinniśmy zrzucać nasze troski na Boga, ponieważ wierzymy, że On może zająć się wszystkimi naszymi problemami. Jeśli zdecydujemy się tego nie robić, myśląc, że lepiej będzie, jeśli sami będziemy trzymać się naszych niepokojów, to w tej kwestii nie pokładamy naszej wiary w Bogu. Wiara w Boga to nie tylko wierzenie w właściwe rzeczy, ale także powierzenie naszego życia Jego opiece.

Nawiasem mówiąc, w 1 Liście Piotra 5:7 słowo „zrzucić” lub „zrzucić na” – greckie słowo epiripsantes – występuje w czasie aorystu, co oznacza, że jest to czynność aktywna, którą sami decydujemy się wykonać.

Pytanie: W 1 Liście Piotra 5:8, choć szatan często działa podstępnie, to wcale nie jest to obraz, jaki Piotr tutaj przedstawia. Jak myślisz, dlaczego Piotr mógł porównać szatana do ryczącego lwa?

O: Szatan, niczym głodny lew, jest nieustępliwy i bezlitosny. Czasami młody, szybki lew może po cichu podkradać się do ofiary, wiedząc, że wygra dzięki swojej szybkości. Starszy lew ryczy, zarówno po to, by przestraszyć ofiarę i wpędzić ją w panikę, jak i by zmusić młodsze lwy do wycofania się. Porównanie szatana przez Piotra do ryczącego lwa jest również trafne, ponieważ Neron rzucał chrześcijan na pastwę lwów w Koloseum.

P: W 1 Liście Piotra 5:9 greckie słowo oznaczające „opierać się” (antistete) jest tym samym słowem, co w Liście Jakuba 4:7 i Liście do Efezjan 6:11-13. Czemu lub komu dokładnie mamy się opierać?

Odp.: Mamy stawiać opór diabłu, a on ucieknie od nas. Naszym wrogiem nie są niewierzący, którzy sami są uwięzieni w grzechu, ale sam szatan i demony.

P: W 1 Liście Piotra 5:10 greckie słowo „de” można przetłumaczyć jako „ale” lub „i”. Jak myślisz, które z tych słów powinno tu być użyte i dlaczego?

Odp.: Chociaż greckie słowo można przetłumaczyć w obu znaczeniach, wielu uważa, że „ale” jest najbliższym tłumaczeniem, ponieważ poprzedni werset o szatanie krążącym jak lew i chrześcijanach przechodzących cierpienia stanowi kontrast w stosunku do Boga wszelkiej łaski i wiecznej chwały.

Z drugiej strony niektórzy uważają, że najlepszym wyborem jest „i” (jak tłumaczy to BSB), ponieważ poprzedni werset wspomina o cierpieniach, a ten werset mówi o tym, co nastąpi po tym, jak przez krótki czas będziecie cierpieć.

Być może najlepszym sposobem jest zrozumienie tego słowa w tym wersecie tak, jak brzmi ono w języku greckim: zarówno jako „ale”, jak i „i”. Ponieważ Bóg sprawia, że wszystko współdziała na dobre dla tych, którzy Go miłują (Rzymian 8:28), światowe „ale” stają się Bożymi „i”.

Pytanie: Gdzie w 1 Piotra 5:13 znajduje się Babilon, o którym wspomina Piotr?

Odp.: Babilon był wśród pierwszych chrześcijan kodowym określeniem Rzymu. Jest bardzo mało prawdopodobne, by Piotr przebywał wówczas wśród ruin Babilonu. Jest również bardzo mało prawdopodobne, by Piotr odnosił się do małej placówki wojskowej w Egipcie zwanej Babilonem.

P: W 1 Piotra 5:13 oraz w Apokalipsie 14:8; 16:19; 17:5; 18:2-21 – kto jeszcze, poza chrześcijanami i Biblią, odnosił się do Babilonu jako do Rzymu?

Odp.: Chociaż 1 List Piotra 5:13 nie precyzuje, że Babilon to Rzym, zarówno pierwsi, jak i współcześni chrześcijanie niemal powszechnie rozumieją, że odnosi się on do Rzymu. Niemal wszyscy pierwsi chrześcijanie i wielu współczesnych chrześcijan twierdzi również, że Babilon w Apokalipsie odnosi się do Rzymu lub Kościoła rzymskokatolickiego. (Drugi pogląd głosi, że chodzi o dosłowny Babilon.) Jednak wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że Piotr nie był pierwszym, który uznał Babilon za słowo-klucz oznaczające Rzym. Apokryficzna Księga 4 Ezdrasza 3:1, 28, 31 odnosi się do Babilonu jako do Rzymu. Podobnie czyni żydowska księga pseudepigraficzna „Apokalipsa Barucha” 10:1-3; 11:1; 67:7, a także „Wyrocznie Sybillińskie” 5.153-168; 5:434.

Na marginesie należy dodać, że według Diodora Sycylijskiego (56–36 p.n.e.) w jego dziele 2.9.9 oraz Strabona (zm. 19 n.e.) w „Geografii” 16.1.5, w czasach Piotra Babilon był pustynią, na której mieszkało zaledwie kilka osób.

Wczesnochrześcijańscy pisarze, którzy twierdzili, że Babilon odnosi się do Rzymu, czy to w 1 Liście Piotra5:13 , czy w Apokalipsie, to:

Tertulian (198–220 n.e.) „Odpowiedź Żydom”, rozdz. 9, s. 162 oraz „Pięć ksiąg przeciwko Marcionowi”, księga 3, rozdz. 13, s. 332 (obie w ANF, tom 3)

Hipolit (222–235/6 n.e.) (domniemanie) „Traktat o Chrystusie i Antychryście”, rozdz. 49, ANF, tom 5, str. 214.

„Nauczenia Komodiana” (ok. 240 r. n.e.), rozdz. 41, s. 210–211

Wiktorin, biskup Petau w Słowenii (męczennik, 304 r. n.e.) Komentarz do Apokalipsy, rozdział siódmy, werset 8, str. 352; rozdział dwudziesty pierwszy, werset 17, str. 357–358; oraz rozdział dwunasty, werset 3, str. 355.

Po 325 r. n.e.

Augustyn z Hippony (388–410 r. n.e.) „Ponieważ jednak sprawy greckie są nam znacznie lepiej znane niż asyryjskie, a ci, którzy pilnie badali starożytność pochodzenia narodu rzymskiego, podążali za porządkiem czasowym poprzez Greków do Latynów, a od nich do Rzymian, którzy sami są Latynami, powinniśmy z tego powodu, tam gdzie jest to konieczne, wspominać o królach asyryjskich, aby stało się jasne, jak Babilon, niczym pierwszy Rzym, podążał swoją drogą wraz z Miastem Bożym, które jest przybyszem na tym świecie. Jednak to, co należy umieścić w tym dziele przy porównywaniu tych dwóch miast, to znaczy miasta ziemskiego i niebiańskiego, powinno pochodzić głównie z królestw greckich i łacińskich, gdzie sam Rzym jest niczym drugi Babilon”. „Miasto Boże”, księga 18, rozdz. 2, s. 362

X Augustyn z Hippony (388–410 r. n.e.) „O państwie Bożym”, księga 18, rozdz. 41 (NPNF1, tom 2, str. 385). ... (fragment) w dyskusji na temat Aten mówi: „Nawet jeśli zawarto w nim pewne prawdy, to jednak z taką samą swobodą wypowiadano w nim fałsz; tak więc miasto to nie bez powodu otrzymało miano mistycznego Babilonu. Babilon oznacza bowiem zamieszanie, jak pamiętamy, wyjaśniliśmy to już wcześniej”.

Wśród późniejszych pisarzy katolickich, którzy również nauczali, że Babilon odnosi się do Rzymu, można wymienić następujących:

Kardynał Kajetan, przeciwnik Marcina Lutra, wierzył, że Babilon będzie w przyszłości Kościołem katolickim.

Kardynał Gibbons w książce „Faith of our Fathers” [Wiara naszych ojców] w wydaniu z 1917 r. na stronie 106 (http://www.666man.net/BabylonSymbolForRome.html, listopad 2007 r.)

oraz „Encyklopedia katolicka” http://www.newadvent.org/cathen/11744a.htm (listopad 2007 r.)

Więcej informacji na temat Babilonu jako Rzymu oraz 1 Listu Piotra można znaleźć na stronie http://www.earlychristianwritings.com/1peter.html.

Pytanie: W 1 Liście Piotra 5:13 pozdrowienia przesyłają ci, którzy przebywają w Babilonie (tj. w Rzymie). Nie jest tam powiedziane, czy chrześcijanie przebywają w „Babilonie” z przymusu, z własnego wyboru, czy też w różnym stopniu z obu tych powodów. Kiedy powinniśmy zdecydować się pozostać w miejscu duchowej ciemności jako światło dla Boga, a kiedy powinniśmy „uciekać z Babilonu” do miejsc bardziej przyjaznych duchowo?

Odp.: Wielu chrześcijan przebywa dziś w duchowo mrocznych miejscach na świecie i nie ma możliwości opuszczenia ich. Bóg wzywa ich, by byli światłem w ciemności i rozkwitali tam, gdzie zostali zasadzeni.

Gdy jednak chrześcijanie stają przed wyborem – czy pozostać w ciemnym kościele, w ciemnej krainie, czy też pracować dla firmy w miejscu duchowo ciemnym – warto wziąć pod uwagę kilka kwestii.

Czy tam, gdzie jesteś, jesteś skutecznym świadkiem? Czy ludzie wiedzą, że jesteś wierzącym, i czy zbliżają się do Chrystusa i/lub nawracają się na Chrystusa? Czy z upływem czasu ludzie stają się bardziej otwarci na ewangelię?

A może z upływem czasu ty sam stajesz się coraz bardziej obojętny wobec Ewangelii? Czy zaczynasz uważać się za całkiem dobrego człowieka, ponieważ możesz się z nimi porównywać?

Jeśli mieszkasz w danym miejscu wraz z małżonkiem i rodziną, czy oni są światłem tam, gdzie się znajdują? A może stają się coraz bardziej obojętni?

Czy jesteś chrześcijaninem-„samotnym strażnikiem” tam, gdzie mieszkasz, czy też masz innych wierzących, z którymi możesz się spotykać i wspólnie służyć? Jeśli jesteś sam, rozważ „przegrupowanie się” i przeniesienie się do miejsca, gdzie są inni współpracownicy.

Pytanie: Kiedy powstał 1 List Piotra?

Odp.: Większość chrześcijan zgadza się, że nastąpiło to wkrótce po latach 63–64 n.e., jak wskazują „The Bible Knowledge Commentary – New Testament” oraz „New Bible Dictionary”. Podobnie „The NIV Study Bible” i „New Geneva Study Bible” podają okres między 60 a 68 rokiem n.e.

Jeśli chodzi o punkt widzenia osoby niebędącej chrześcijaninem, Asimov w książce „Asimov’s Guide to the Bible” (str. 1164) uważa, że list ten został napisany po 90 r. n.e., czyli po śmierci Piotra, ponieważ twierdzi on, że prześladowania za panowania Domicjana (81–96 r. n.e.) były „pierwszym przypadkiem, kiedy chrześcijanie z Azji Mniejszej po raz pierwszy doświadczyli zorganizowanych represji ze strony rządu centralnego”.

„New Bible Dictionary” (str. 974–976) podaje powody, dla których późniejsza data jest błędna.

Co do Imienia: W czasach kościoła nowotestamentowego, ale nie później, Imię Jezusa było bardzo podkreślane. Chrześcijanie cierpieli „za imię” (Dz5:41 ;9:16 ). Samo imię Jezusa było ważne (Mk9:37 ,41;13:13 ; Łk21:12 ; Dz2:21 ,38; 3:6,16;4:12 ,17,30;5:28 ). Piotr również powiedział, że „jesteśmy znieważani za imię Chrystusa” (1 Piotra4:14 ).

Brak oszczerstw: W czasach Pliniusza Młodszego (112 r. n.e.) chrześcijan oskarżano o rażące przestępstwa związane z niemoralnością i kanibalizmem, ale 1 List Piotra nie wspomina o tym, by chrześcijanie byli w ten sposób oczerniani. Co najbardziej wymowne, 1 List Piotra 4:15 wspomina, że chrześcijanie byli co najwyżej krytykowani za to, że są „wtrącającymi się”, co nie stanowi nawet zbliżonego poziomu wykroczenia. 1 List Piotra3:16 mówi o bezbożnych, którzy rzucają oszczerstwa przeciwko dobremu postępowaniu chrześcijan. Sugeruje to zatem, że 1 List Piotra został napisany przed czasami Pliniusza Młodszego.

Niekoniecznie prześladowania ustawodawcze: Ponieważ język 1 Listu Piotra nie odnosi się do „działań ustawodawczych”, 1 List Piotra mówi o prześladowaniach w ujęciu ogólnym, a nie o konkretnych ustawach z czasów Domicjana. Wskazuje to, że został on napisany przed panowaniem Domicjana (81–96 r. n.e.).

Zobacz także omówienie dotyczące daty powstania 2 Listu Piotra.

Pytanie: Skąd wiemy, czy tekst 1 Listu Piotra, który mamy dzisiaj, jest wiarygodnym zachowaniem tego, co zostało pierwotnie napisane?

Odp.: Istnieją co najmniej trzy powody.

1. Bóg obiecał zachować swoje słowo w Księdze Izajasza 55:10–11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6–8; 1 Liście Piotra 1:24–25 oraz Ewangelii Mateusza 24:35.

2. Świadectwo wczesnego Kościoła. Oto niektórzy z pisarzy, którzy odwoływali się do wersetów z 1 Listu Piotra.

Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) prawdopodobnie cytuje 1 List Piotra w trzech miejscach. W swoich częstych odniesieniach do Pisma Świętego Klemens cytuje drugą połowę 1 Listu Piotra 4:8, która stanowi również jedną czwartą Listu Jakuba 5:20: „Miłość zakrywa mnóstwo grzechów” (1 List Klemensa, rozdz. 49, tom 1, str. 18).

Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 5:5b (tak samo jak List Jakuba 4:6; Księga Przysłów3:34 ) w 1 Klemensa, rozdz. 30, tom 1, str. 13

Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 3:20, co odnosi się również do Księgi Rodzaju 7 i 2 Listu Piotra 2:5 w 1 Liście Klemensa, rozdz. 7, tom 1, str. 7.

Ignacy (100–107/116 r. n.e.) nawiązuje do 1 Listu Piotra 2:5: „które zostały przez nich zasiane jako kamienie świątyni Ojca, przygotowane do budowania Boga Ojca” – List do Efezjan, rozdz. 9, str. 53

Ignacy (100–107/116 r. n.e.) cytuje niewielką część 1 Listu Piotra 5:5, która stanowi również jedną czwartą fragmentu Listu Jakuba 4:6 i Księgi Przysłów 3:34. „Albowiem napisano: «Bóg sprzeciwia się pysznym»”. List do Efezjan, rozdz. 5, str. 51

List do Diognetusa (ok. 130–200 r. n.e.), rozdz. 6, str. 27, nawiązuje do 1 Listu Piotra 2:11

List do Diognetusa (ok. 130–200 r. n.e.), rozdz. 8, str. 28, nawiązuje do 1 Listu Piotra3:15 a (4 z 30 słów)

List Barnaby? (ok. 70–130 r. n.e.) Komentarz biblijny „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 215, wymienia wielu wczesnych pisarzy, którzy odwoływali się do 1 Listu Piotra, w tym List Barnaby, ale nie znalazłem żadnego odniesienia w Liście Barnaby.

Polikarp (110–155 r. n.e.) cytuje cały fragment 1 Listu Piotra 2:22 w „Liście do Filipian”, rozdz. 8, str. 35.

Polikarp (110–155 r. n.e.) cytuje pierwszą połowę wersetu 1 Listu Piotra 3:9. List do Filipian, rozdz. 2, str. 33. Cytuje również ostatnią ćwiartkę wersetu 1 Listu Piotra 1:11 w rozdz. 5, str. 34. Cytuje pierwszą połowę wersetu 1 Listu Piotra2:23 w rozdz. 8, str. 35. Polikarp cytuje pierwszą połowę z 1 Listu Piotra 2:24 w rozdz. 9, str. 35. Nawiązuje do 1 Listu Piotra 1:8 w rozdz. 1, str. 33, do 1 Listu Piotra 1:13 w rozdz. 3, str. 33 oraz do 1 Listu Piotra 4:7 w rozdz. 7, str. 34

Didache (= Nauka Dwunastu Apostołów) (ok. 60–120 r. n.e.), tom 7, rozdział 1, str. 377, cytuje jedną czwartą 1 Listu Piotra 2:11.

Didache (= Nauka Dwunastu Apostołów) (ok. 60–120 r. n.e.), tom 7, rozdział 16, str. 382, nawiązuje do 1 Listu Piotra 4:12, „ogień próby”

Papiasz (130–150 r. n.e.) wymienia z nazwy Ewangelię według św. Marka, Ewangelię według św. Mateusza, Pierwszy List św. Jana oraz List św. Piotra. Fragment 6 z „Historii kościelnej” Euzebiusza, tom 3, rozdział 39, str. 173. Euzebiusz, który jest autorem tego tekstu, kwestionował istnienie 2 Listu św. Piotra, więc „List św. Piotra” odnosi się tutaj do 1 Listu św. Piotra.

2 List Klemensa (120–140 r. n.e.), rozdz. 16, str. 255, cytuje 1 List Piotra 4:8b.

2 List Klemensa (120–140 r. n.e.), rozdział 14, str. 255, nawiązuje do 1 Listu Piotra 1:20.

„Pasterz Hermasa” (ok. 115–155 r. n.e.) cytuje połowę 1 Listu Piotra 5:7 w księdze 1, rozdz. 10, s. 16–17.

„Pasterz Hermasa” (ok. 115–155 r. n.e.), księga 1, rozdział 3, str. 14, prawdopodobnie nawiązuje do 1 Listu Piotra3:20 ; Listu do Efezjan5:26 ) w sformułowaniu „trzymajcie się razem dzięki niewidzialnej mocy Pana”.

W „Pasterzu Hermasa” nie ma żadnych innych odniesień do 1 Listu Piotra.

Ireneusz (182–188 r. n.e.) cytuje cały fragment 1 Listu Piotra 1:8 jako „Piotr mówi w swoim Liście” – Ireneusz, Przeciw herezjom, księga 4, rozdz. 9.2, str. 472

Ireneusz (182–188 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 2:16 jako: „Piotr mówi”. Ireneusz, *Przeciw herezjom*, księga 4, rozdz. 16.5, s. 482

Ireneusz (182–188 r. n.e.) odwołuje się do 5 i pół wersetów z 1 Listu Piotra. Są to: 1 List Piotra 1:8;2:16 , 23. Cytuje połowę 1 Listu Piotra1:12 i nawiązuje do 1 Listu Piotra3:19 , 20

Klemens Aleksandryjski (193–202 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 1:21,22 jako słowa Piotra w swoim liście. „Stromata”, księga 3, rozdz. 18, s. 402

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 4:3 jako słowa Piotra. „Instruktor”, księga 3, rozdz. 12, s. 291

Klemens Aleksandryjski (187–202 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 1:6–9 jako słowa Piotra zawarte w jego liście. „aby próba waszej wiary, będąc o wiele cenniejsza niż złoto, które ulega zniszczeniu, choćby było wypróbowane ogniem, okazała się na chwałę, cześć i chwałę przy objawieniu się Jezusa Chrystusa”; „Stromata”, księga 4, rozdz. 20, s. 433

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 2:1–3 jako słowa Piotra. „Nauczyciel”, księga 1, rozdz. 6, s. 220

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 n.e.) cytuje 1 List Piotra 2:9–10a w dziele „Napomnienie dla pogan”, rozdz. 4, s. 189.

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) nawiązuje do 1 Listu Piotra 1:12 i nast. w dziele „Kto jest tym bogatym, który zostanie zbawiony?”, str. 598

Klemens Aleksandryjski (193–202 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 1:21–22 jako „Piotr w swoim liście” w dziele „Stromata”, księga 3, rozdział 18, str. 402

Klemens Aleksandryjski (193–202 r. n.e.) nawiązuje do 1 Listu Piotra 1:14–16 w dziele „Stromata”, księga 3, rozdz. 18, s. 402

Klemens Aleksandryjski w sumie zawiera około 28 odniesień do 1 Listu Piotra. Odwołuje się on do następujących wersetów 1 Listu Piotra: 1,6-9; 12 i nast.; 14-19; 21-22; 2,1-3; 5; 11-12; 15-18; 24; 3,1-4; 8; 13; 19-20; 4,3; 8; 12-14; 5,5

Tertulian (198–220 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 2:20, mówiąc: „Zwracając się do chrześcijan z Pontu, Piotr w każdym razie mówi”, w dziele *Scorpiace*, rozdz. 12, s. 645. W tym samym rozdziale, na s. 645, cytuje również 1 List Piotra4:12 .

Hipolit (222–235/236 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra1:24 , 25. „Obalenie wszystkich herezji”, księga 6, rozdz. 5, s. 76

Hipolit (222–235/236 r. n.e.) nawiązuje do 1 Listu Piotra 3:19: „Został też zaliczony do zmarłych, głosząc Ewangelię duszom świętych”, „Traktat o Chrystusie i Antychryście”, rozdz. 26, str. 209

Orygenes (225–254 r. n.e.) cytuje fragment 1 Listu Piotra 3:18–20 jako „Piotr w swoim Liście powszechnym”. Komentarz Orygenesa do Ewangelii św. Jana, księga 6, rozdział 18, str. 368

Orygenes (225–254 r. n.e.) nawiązuje do 1 Listu Piotra 2:5 jako do tekstu autorstwa Piotra. Komentarz Orygenesa do Ewangelii św. Jana, rozdz. 23, tom 9, str. 404

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) cytuje „list Piotra do Pontu” w Traktacie 12, księga trzecia, 36, 37, 39. Cyprian jest jedynym pisarzem, który dodaje „do Pontu” przy opisywaniu tego listu. (Pontus leżał w północno-środkowej Azji Mniejszej.)

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) „Również Piotr, Jego apostoł, … Napisał bowiem w swoim liście i rzekł” oraz cytuje 1 List Piotra 4:12–14. Listy Cypriana, List 55, rozdz. 2, s. 347–348

Firmilian z Cezarei w swoim liście do Cypriana (256 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu Piotra: „Tak jak również apostoł Piotr ustanowił, mówiąc: «Tak też chrzest w podobny sposób zapewni wam zbawienie»” (1 List Piotra 3:21). List 74, rozdz. 15, s. 394

Piotr z Aleksandrii (306, 285–311 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu Piotra 3:18b zgodnie z „The Greek New Testament” zarówno w trzecim wydaniu, jak i w czwartym wydaniu poprawionym autorstwa Alanda i in. Nie udało mi się jednak potwierdzić tego w posiadanych przeze mnie pismach Piotra z Aleksandrii.

Wiktoryn z Petau (męczennik, zm. 304 r. n.e.) cytuje fragment 1 Listu Piotra 2:9 jako słowa apostoła Piotra w „Komentarzu do Apokalipsy błogosławionego Jana”, str. 344

Metodiusz (270–311/312 r. n.e.) nawiązuje do 1 Listu Piotra 2:10 w dziele „Uczta dziesięciu dziewic”, rozważanie 4, rozdz. 4, s. 324

Atanazy (318 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra2:22 , w dziele „Wcielenie Słowa”, rozdz. 17, s. 45

Na marginesie należy dodać, że Kanon Muratoriego (ok. 170 r. n.e.) nie zawierał Listu św. Jakuba, Listu do Hebrajczyków, 1. i 2. Listu św. Piotra ani trzeciego Listu św. Jana.

Po soborze nicejskim

W „Historii kościelnej” Euzebiusza (323–326 r. n.e.), tom 3, rozdz. 3, s. 133–135, omówiono księgi Nowego Testamentu. Autor stwierdza, że 1 List Piotra jest autentyczny, natomiast 2 List Piotra budzi kontrowersje.

Ammonas (IV wiek)

Euzebiusz z Emesy (ok. 359 r. n.e.)

Atanazy (367 r. n.e.) wymienia księgi Nowego Testamentu w „Liście świątecznym” nr 39, str. 552

Atanazy (ok. 341 r. n.e.) nawiązuje do 1 Listu Piotra 1,12 w swoim dziele „O Łukaszu” 10,22, rozdz. 6, str. 90.

Hilary z Poitiers (355–367/368 r. n.e.) cytuje 1/4 fragmentu 1 Listu Piotra 4:19 jako dzieło Piotra. „O Trójcy Świętej”, rozdz. 12.4, str. 219

W dziele „Synopsis Scripturae Sacrae” (ok. 350–370 r. n.e. lub V w.) wspomniane są dwie księgi Piotra jako część Nowego Testamentu. Cytowany jest tam cały fragment 1 Listu Piotra 1:1–2.

Marcellus z Ancyry (ok. 374 r. n.e.)

Ambrosiaster (po 384 r. n.e.)

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 3:22 jako dzieło Piotra w wykładzie 14:29, str. 102

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) wspomina o Piotrze w kontekście „Siedmiu listów katolickich Jakuba, Piotra, Jana i Judy” w wykładzie 4.36, str. 28

Cyryl Jerozolimski (ok. 349–386 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 1:17. Wykłady katechetyczne, wykład 7, rozdz. 14, str. 47.

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) cytuje pierwszą połowę 1 Listu Piotra 1,11. Wykłady katechetyczne, wykład 17, rozdz. 4, s. 125.

Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.) cytuje połowę 1 Listu Piotra 3:4 jako słowa św. Piotra. „Obowiązki duchowieństwa”, księga 1, rozdz. 70, s. 13.

Grzegorz z Nazjanzu (ok. 330–391 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 5,8b. „Druga mowa teologiczna”, rozdz. 28.2, s. 289

Grzegorz z Nyssy (ok. 356–397 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 2:22 jako „jak jest napisane” w dziele „Przeciw Eunomiuszowi”, księga 6, rozdz. 3, str. 186

Grzegorz z Nyssy (ok. 356–397 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 1:24, który jest również Izajaszem 40:8. Mowa pogrzebowa nad Meletiusem, str. 514.

Didymus Ślepy (398 r. n.e.)

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.)

Rufinus (374–406 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 3:10–20 jako dzieło Piotra. Komentarz do Credo Apostolskiego, rozdz. 30, str. 554

Jan Chryzostom (zm. 407 r. n.e.) cytuje pierwsze trzy czwarte 1 Listu Piotra 1:24. Komentarz do Ewangelii św. Jana, homilia 42, tom 14, str. 154.

Jan Chryzostom (zm. 407 r. n.e.) cytuje 1 List Piotra 2:12 w „Homiliach na List do Hebrajczyków”, homilia 28.4, str. 493

Niketa z Remesiany (po 414 r. n.e.)

Hieronim (373–420 r. n.e.) omawia księgi Nowego Testamentu. Wymienia konkretnie każdą z czterech Ewangelii, listy Pawła do siedmiu kościołów, List do Hebrajczyków oraz listy Pawła do Tymoteusza, Tytusa i Filemona. Następnie Hieronim omawia Dzieje Apostolskie. Potem omawia siedem listów Jakuba, Piotra, Jana i Judy. Na koniec omawia Apokalipsę św. Jana. List 53, rozdz. 9, s. 101–102.

Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.)

Nilus (ok. 430 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu Piotra 5:8

Marek Pustelnik (po 430 r. n.e.)

Akacjusz z Melitene (ok. 438 r. n.e.)

Cyryl z Aleksandrii (444 r. n.e.)

Speculum (V wiek)

Sobór w Chalcedonie przeciwko monofizytom (451 r. n.e.)

Quodvultdeus (ok. 453 r. n.e.)

Teodoret z Cyru (biskup i historyk) (423–458 r. n.e.)

Lucyfer z Cagliari (461 r. n.e.)

Varimadum (445/480 r. n.e.)

Wigiliusz (484 r. n.e.)

Jan z Damaszku (706–749 r. n.e.) „...siedem listów katolickich, a mianowicie jeden Jakuba, dwa Piotra, trzy Jana, jeden Judy...” Wyjaśnienie wiary prawosławnej, tom 4, rozdz. 17, str. 90

3. Świadectwa heretyków i innych pisarzy

X Marcion (ok. 160 r. n.e.) nie uwzględnia 1 i 2 Listu Piotra, 1, 2 i 3 Listu Jana ani Listu Judy.

Gnostycka „Ewangelia Prawdy” (140–150/180 r. n.e.)

Heretyk Priscillian (385 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu Piotra 1:22; 5:8.

Heretyk Pelagiusz (416–418 r. n.e.) odwołuje się do 1 Listu Piotra 3:8

Heretyk pelagiański Julian z Eclanum (ok. 454 r. n.e.)

4. Najwcześniejsze zachowane rękopisy 1 Listu Piotra wykazują niewielkie różnice w treści, ale nie zawierają błędów istotnych z teologicznego punktu widzenia.

Papirusy p72 Bodmer 7 i 8: 1 List Piotra 1:1–5:14, 2 List Piotra 1:1–3:18 oraz List Judy 1–25. ok. 300 r. n.e. Zdjęcie fragmentu tego rękopisu (przedstawiającego 2 List Piotra1:16 –2:2) znajduje się w „The Eerdmans’ Bible Dictionary” na str. 820 oraz w „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na str. 468. Drugie źródło podaje, że pismo jest „pisane pismem urzędowym”.

str. 74 (=Bodmer 17) Dzieje Apostolskie 1:2–5, 7–11, 13–15, 18–19, 22–25; 2:2–4; 2:6–3:26; 4:2–6, 8–27; 4:29–27:25; 27:27–28:31; List św. Jakuba 1:1-6, 8-19, 21-23, 25, 27; 2:1-3, 5-15; 18-22, 25-26; 3:1, 5-6, 10-12, 14, 17-18; 4:8, 11-14; 5:1-3, 7-9, 12-14, 19-20; 1 List Piotra 1:1-2, 7-8, 13, 19-20, 25; 2:6-7, 11-12, 18, 24; 3:4-5; 2 List Piotra 2:21; 3:4, 11, 16; 1 List św. Jana 1:1,6; 2:1-2,7,13-14,18-19,25-26; 3:1-2,8,14,19-20; 4:1,6-7,12,16-17; 5:3-4,9-10,17; 2 List św. Jana 1,6-7,13; 3 List Jana 6,12; List Judy 3,7,12,18,24 (VII wiek)

VII wiek – 1968 r. – Tekst Nowego Testamentu zawiera List Jakuba 2:4 i 1 List Piotra 1:12

VII wiek – 1975 r. – trzecie wydanie Alanda i in.

VI wiek – 1998 – Aland i in., czwarte wydanie poprawione

str. 81 1 List Piotra 2:20–3:1; 3:4–12 (IV wiek)

Manuskrypt Watykański [B] (325–350 r. n.e.), manuskrypt Synajski [Si] (340–350 r. n.e.) oraz manuskrypt Aleksandryjski [A] (ok. 450 r. n.e.) zawierają cały 1 List Piotra.

Koptyjski bohairski [Boh] III/IV wiek

Koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV wiek

Peshitta syryjska [Syr P] 375–400 r. n.e.

Efraemowy Rescriptus, V wiek

Język ormiański [Arm] od V wieku

gruziński [Geo] od V wieku

Więcej informacji na temat wczesnych rękopisów 1 Listu Piotra można znaleźć na stronie www.BibleQuery.org/1 Peter Manuscripts.html.