< Pytanie biblijne dotyczące 2 Listu Jana

Pytanie: Skąd wiemy, że to apostoł Jan napisał 2 List Jana 1 i 3 List Jana 1?

Odp.: Księgi te nie podają, kto je napisał, ale Jan w swojej Ewangelii i 1 Liście Jana niechętnie posługiwał się swoim imieniem. 2 i 3 List Jana mają styl podobny do 1 Listu Jana i Ewangelii Jana.

Pytanie: Kim jest „wybrana pani” z 2 Jn 1 i 5?

Odp.: Istnieją dwie teorie dotyczące tożsamości wybranej pani.

Konkretna kobieta: konkretna, choć obecnie nieznana, kobieta z czasów wczesnego Kościoła.

Allegorycznie: Kościół w ogóle. Kościół nazywany jest oblubienicą Chrystusa w Ewangelii św. Jana 3:29; Apokalipsie św. Jana 21:2,9;22:17 ; oraz Liście do Efezjan 5:25-33.

Ponieważ Jan używa liczby mnogiej „wy” w 2 Liście Jana 8 i prosi ludzi, by się wzajemnie miłowali w 2 Liście Jana 5, list ten był w rzeczywistości skierowany nie tylko do kobiety, ale do kobiety i jej dzieci. O kobiecie i jej potomstwie wspomina się również w Objawieniu 12:17.

Pytanie: O kim Jan wspomina w 2 J 7 jako o osobach odmawiających wyznania „przyjścia Jezusa Chrystusa w ciele”?

Odp.: Później pojawiły się dwie grupy ludzi, które zaprzeczały przyjściu Jezusa „w ciele”. Nauczali oni, że Jezus był podobny do zjawy, która tylko sprawiała wrażenie, jakby miała fizyczne ciało.

Proto-gnostycy wierzyli, że zbawienie osiąga się poprzez tajemną, mistyczną wiedzę, że świat fizyczny jest zły, a Jezus był zjawą. Aby uzyskać nieco więcej informacji, zapoznaj się z omówieniem 1 Listu św. Jana 1, „Kim byli gnostycy?”. Aby uzyskać znacznie więcej informacji, zapoznaj się z dziełem Tertuliana „Przeciw Marcionowi” (204 strony, 207 r. n.e.), „Obalenie wszystkich herezji” Hipolita (222–235/6 r. n.e.), „Przeciw herezjom” Ireneusza (182–188 r. n.e.) oraz „Stromata” Klemensa Aleksandryjskiego (193–202 r. n.e.).

Doketyści byli kolejną grupą, która zaprzeczała, że Jezus przyszedł w ciele.

W przypadku obu grup pogląd ten prawdopodobnie wywodził się z filozofii greckiej, która głosiła, że materia jest nieczysta. Jeśli Jezus był doskonały i bezgrzeszny, nie mógł posiadać ciała z materii – tak przynajmniej wynikało z ich filozofii.

Pytanie: Czy w 2 J 7 oraz 1 J 2,18.22 Antychryst jest osobą?

Odp.: Tak. Chociaż istnieje również duch antychrysta, Antychryst jest osobą, która ogłosi: „Ja jestem Tym”, i będzie zwodzić ludzi jako fałszywy Chrystus, jak pokazuje Ewangelia Mateusza 24:23-24. Antychryst nie jest szatanem, lecz człowiekiem, którego szatan wykorzysta.

Pytanie: Czy w 2 J 7 oraz 1 J 2,18.22 mowa jest o wielu antychrystach, czy tylko o jednym?

Odp.: Zgodnie z Ewangelią Mateusza 24:4-5,26; Ewangelią Marka 13:6,14; Ewangelią Łukasza 21:8; Księgą Daniela 9:26-27; 11:36-37; 2 Listem do Tesaloniczan 2:3-4 oraz Apokalipsą św. Jana 13:1-10 istnieje tylko jeden główny Antychryst. Istnieje jednak wielu pomniejszych antychrystów, jak pokazują 1 List Jana 2:18,22 oraz 2 List Jana 7. Może istnieć związek między posiadaniem w sobie ducha antychrysta (1 List Jana 4:3) a tym, co psychologowie określają jako kompleks mesjasza.

Następujące osoby albo same wysuwały takie twierdzenia, albo inni je o nich wysuwali.

Oto częściowa lista osób, które inni nazwali Antychrystem.

Pytanie: Jak w 2 Jn 8 chrześcijanie mogą utracić to, na co zapracowali?

O: Chociaż Bóg może odebrać chrześcijanom dobra materialne, ziemskie dobra są niczym w porównaniu z niebiańskimi nagrodami, o których mówi tutaj Jan. Nie pracujemy na nasze zbawienie, ale za naszą pracę otrzymujemy nagrody w Niebie (1 List do Koryntian3:13 –15). Zgodnie z 2 Listem Jana 8 możemy je utracić.

P: Co dokładnie oznacza w 2 J 9 „wyprzedzanie” i w jaki sposób wiąże się to z niepozostawaniem w nauczaniu Chrystusa?

Odp.: Jeśli twoje pragnienia i cele ogólnie pokrywają się z Bożymi, ale chcesz postępować tak, jak ci się podoba, na swój własny sposób, to nie podążasz za Bogiem. Wola Boża często obejmuje cierpliwe czekanie, okazywanie miłości innym poprzez dostosowywanie się do nich oraz wspólną pracę. W Chinach krąży bajka o dwóch pijanych mężczyznach, którzy rywalizowali o to, kto szybciej narysuje węża. Jeden z nich prowadził, ale w dogrywce narysował wężowi ręce i nogi, co spowodowało jego dyskwalifikację. Ważnym elementem rysowania – czy też służby – jest umiejętność rozpoznania, kiedy należy zrobić przerwę lub przestać. Służba Bogu to nie tylko cel, ale także droga do niego.

Pytanie: Czy w 2 J 9 trwanie w nauczaniu daje nam Ojca i Syna, czy też trwanie świadczy o tym, że już mamy Ojca i Syna?

Odp.: 1 List św. Jana 2:23 pokazuje, że pozostawanie w nauce świadczy o tym, że mamy Ojca i Syna. Gdyby pozostawanie w nauce było warunkiem koniecznym do posiadania Ojca i Syna, wówczas żaden chrześcijanin nie miałby Ojca i Syna aż do śmierci.

P: Do czego odnosi się fragment z 2 Listu Jana 10?

Odp.: Istnieją dwa główne, uzupełniające się poglądy.

Gościnność domowa: Najpowszechniejszym poglądem jest to, że tych fałszywych nauczycieli nie należy przyjmować w naszych domach. Chociaż chrześcijanie powinni ogólnie okazywać gościnność, nasze domy i gościnność nie mogą służyć do szerzenia fałszywych nauk.

Gościnność kościelna: Ponieważ kościoły spotykały się głównie w domach, dopóki chrześcijaństwo nie zostało zalegalizowane, odnosi się to do dwóch rzeczy:

1. W szczególności nieprzyjmowanie podróżujących fałszywych nauczycieli w kościołach domowych oraz

2. W szerszym ujęciu – nieudzielanie członkom sekt platformy do głoszenia fałszywych doktryn.

Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by oba poglądy były prawdziwe.

Pytanie: Czy zgodnie z 2 J 10 powinniśmy kiedykolwiek przyjmować w naszych domach osoby niebędące chrześcijanami?

Odp.: Oczywiście, chrześcijanie powinni okazywać gościnność. List do Rzymian12:13 oraz 1 List do Tymoteusza 5:10 nakazują nam okazywać gościnność, nie ograniczając tego wyłącznie do innych chrześcijan. Jednak 2 List Jana 9-11 mówi, że nie należy przyjmować do domów ludzi, którzy „wyprzedzają” naukę Chrystusa, nie trzymając się jej. Dwie uwagi:

1. Kim oni są? Ci, którzy wyprzedzają naukę, to osoby, które intelektualnie przyjęły naukę Chrystusa, ale nie trwali w niej i obecnie nauczają czegoś innego. Do tych osób należą odstępcy od chrześcijaństwa oraz wielu wyznawców sekt.

2. Co mamy robić? Nie powinniśmy przyjmować ich do naszych domów, ani nawet ich witać. Chociaż niektóre tłumaczenia mówią o „twoim domu” lub „twoim mieszkaniu”, w greckim tekście nie ma słowa „twój”. Zakaz ten dotyczy zarówno kościołów domowych, jak i naszych własnych domów. Jest to zgodne z 1 Listem do Koryntian 5:11-13, który mówi, że nie powinniśmy utrzymywać kontaktów z nikim, kto twierdzi, że jest bratem, ale prowadzi bezbożne życie.

Zobacz także poprzednie pytanie.

P: Czy zgodnie z 2 Listem Jana 10 powinniśmy kiedykolwiek przyjmować wyznawców sekt w naszych domach?

Odp.: Prawdziwi chrześcijanie mają różne zdania na ten temat.

Nie: Wielu, w tym były chrześcijanin z grona Świadków Jehowy o imieniu William Schnell, twierdzi, że posłuszeństwo wobec tego wersetu oznacza, by nigdy ich nie wpuszczać. Wpuszczenie ich sugeruje chęć uczenia się od nich. William Schnell napisał o tym w książce „Jak świadczyć przed Świadkiem Jehowy”.

Tak, w pewnych okolicznościach: Celem tego wersetu było, aby nigdy nie sprawiać im wrażenia, że szanujemy ich herezję prowadzącą do zguby duszy. W celu dzielenia się z nimi Ewangelią jest to dopuszczalne, o ile jasno zaznaczymy, że nie popieramy ani nie akceptujemy ich poglądów.

Pytanie: Czy w 2 Jn 10 mamy nie wpuszczać fałszywych nauczycieli do naszych domów, czy też mamy kochać naszych wrogów, jak mówi Mateusz5:44 ?

Odp.: I jedno, i drugie. Sprawianie komuś wrażenia, że jego błąd prowadzący do zguby duszy jest w porządku, jest jedną z najbardziej pozbawionych miłości rzeczy, jakie można zrobić tej osobie. Kochanie kogoś nie oznacza po prostu łagodnego postępowania bez względu na okoliczności, ale czasami obejmuje troskę na tyle wielką, by okazać twardą miłość.

P: Jak, zgodnie z 2 J 11, ludzie mogą pomagać heretykom?

Odp.: Ludzie mogą zapewnić heretykom pieniądze, schronienie i inną pomoc materialną. Na przykład liberalna Światowa Rada Kościołów przekazywała pieniądze grupie partyzanckiej Roberta Mugabe w Rodezji (obecnie Zimbabwe). Ci partyzanci prześladowali misjonarzy z kościołów należących do Światowej Rady Kościołów.

Ludzie mogą również wyrażać poparcie dla heretyków. Na przykład wiceprezydent z ramienia Partii Demokratycznej Walter Mondale napisał: „Świadomość głębokiego zaangażowania waszej wspólnoty w najważniejsze kwestie społeczne i konstytucyjne naszego kraju stanowi dla mnie wielką inspirację” – w liście referencyjnym dla wielebnego Jima Jonesa (który później zasłynął z tragedii w Jonestown), opublikowanym 2 grudnia 1978 r.

Pytanie: Skąd wiemy, czy to, co mamy dzisiaj w 2 Liście św. Jana, jest wiarygodnym zachowaniem tego, co zostało pierwotnie napisane?

Odp.: Istnieją co najmniej trzy powody.

1. Bóg obiecał zachować swoje słowo w Księdze Izajasza 55:10-11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6-8; 1 Liście Piotra 1:24-25 oraz Ewangelii Mateusza 24:35.

2. Świadectwo wczesnego Kościoła. Oto autorzy, którzy odwołują się do wersetów z 2 Listu Jana.

Ireneusz (182–188 r. n.e.) cytuje 2 List Jana 10–11 jako słowa Jana, ucznia Pana, w dziele „Przeciw herezjom”, księga 1, rozdz. 16.3, str. 342.

Ireneusz (182–188 r. n.e.) cytuje fragment 2 Listu Jana 7–8a jako pochodzący od ucznia Pana w jego liście. Ireneusz, *Przeciw herezjom*, księga 3, rozdz. 16.8, s. 443. Zamienia on kolejność dwóch zdań, ale poza tym sformułowanie jest dokładne, a takie sformułowanie występuje wyłącznie w 2 Liście Jana 7–8a.

(kwestionowane) Orygenes (225–254 r. n.e.): „Co mamy powiedzieć o tym, który spoczywał na piersi Jezusa, a mianowicie o Janie, który pozostawił jedną Ewangelię, choć wyznawał, że mógłby napisać ich tak wiele, że świat nie pomieściłby ich wszystkich? Napisał jednak również Apokalipsę, choć nakazano mu milczeć i nie spisywać słów siedmiu grzmotów. Pozostawił też list składający się z zaledwie kilku wierszy. Przypuśćmy, że istnieją również drugi i trzeci, ponieważ nie wszyscy uznają je za autentyczne; jednak te dwa razem nie liczą nawet stu wierszy”. Komentarz do Ewangelii św. Jana, księga 5, nr 3, s. 346–347

Kanony Muratoriusza (170–210 r. n.e.), ANF, tom 5, str. 603, wspominają o dwóch listach Jana.

Dionizy z Aleksandrii (246–265 r. n.e.) obszernie omawia kwestie związane z 2. i 3. Listem Jana, a także to, czy Apokalipsa została napisana przez tego samego Jana, co Ewangelia i 1. List Jana. Fragment 1, rozdziały 4–5 w „Historii kościelnej” Euzebiusza (319–339/340 r. n.e.), księga 7, rozdział 25, s. 309–310.

Po soborze nicejskim

Euzebiusz z Cezarei (319–339/340 r. n.e.) obszernie omawia poglądy Dionizego z Aleksandrii na kwestie związane z 2. i 3. Listem św. Jana, a także na temat tego, czy Apokalipsa została napisana przez tego samego Jana, co Ewangelia i 1. List św. Jana. „Historia kościelna” Euzebiusza, tom 7, rozdz. 25, s. 309–310.

Atanazy (367 r. n.e.) nie odwołuje się do żadnych konkretnych wersetów z 1., 2. i 3. Listu św. Jana, ale wymienia księgi Nowego Testamentu w „Liście świątecznym” nr 39, str. 552

Hilary z Poitiers (355–367/368 r. n.e.)

W dziele „Synopsis Scripturae Sacrae” (ok. 350–370 r. n.e. lub V w.) trzy listy św. Jana wymieniono jako część Nowego Testamentu. Cytowany jest tam 2 List św. Jana 1a.

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) (domyślnie) wspomina o siedmiu listach Jakuba, Piotra, Jana i Judy. Wykłady katechetyczne, wykład 4, rozdz. 36, s. 27–28

Didymus Ślepy (398 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu Jana 9

Schizmatyk Lucyfer z Cagliari na Sardynii (361–ok. 399 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu Jana 8

Hieronim (373–420 r. n.e.) cytuje cały 2 List Jana 1 jako dzieło Jana. Listy Hieronima, List 146, rozdz. 1, s. 288

Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.) odwołuje się do 2 Listu Jana 3

Jan z Damaszku (706–749 r. n.e.): „...siedem listów katolickich, a mianowicie jeden Jakuba, dwa Piotra, trzy Jana, jeden Judy...” Wyjaśnienie wiary prawosławnej, tom 4, rozdz. 17, str. 90

Dowody dotyczące heretyków i fałszywych ksiąg

Brak

3. Najwcześniejsze zachowane rękopisy 2 Listu Jana wskazują na niewielkie różnice między rękopisami, ale nie zawierają błędów istotnych z teologicznego punktu widzenia.

str. 74 (=Bodmer 17) Dz 1,2–5; 7–11; 13–15; 18–19; 22–25; 2,2–4; 2,6–3,26; 4,2–6; 8–27; 4,29–27,25; 27,27–28,31; List św. Jakuba 1:1-6,8-19,21-23,25,27; 2:1-3,5-15,18-22,25-26; 3:1,5-6,10-12,14,17-18; 4:8,11-14; 5:1-3,7-9,12-14,19-20; 1 List Piotra 1:1-2,7-8,13,19-20,25; 2:6-7,11-12,18,24; 3:4-5; 2 List Piotra 2:21; 3:4,11,16; 1 List św. Jana 1:1,6; 2:1-2,7,13-14,18-19,25-26; 3:1-2,8,14,19-20; 4:1, 6–7, 12, 16–17; 5:3–4, 9–10, 17; 2 List Jana 1, 6–7, 13; 3 List Jana 6, 12; List Judy 3, 7, 12, 18, 24 (VII wiek)

VII wiek – 1968 r. – Tekst Nowego Testamentu zawiera List Jakuba 2:4 i 1 List Piotra 1:12

VII wiek – 1975 r. – trzecie wydanie Alanda i in.

VI wiek – 1998 – Aland i in., czwarte wydanie poprawione

Uncial 0232 ok. 300 r. n.e. według „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” (Aland datuje go na V lub VI wiek) 2 List Jana 1–9

Vaticanus [B] (325–350 r. n.e.), Sinaiticus [Si] (340–350 r. n.e.) oraz Alexandrinus [A] (ok. 450 r. n.e.) zawierają cały 2 List Jana.

Koptyjski bohairski [Boh] III/IV wiek

Koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV wiek

Język ormiański [Arm] od V wieku

gruziński [Geo] od V wieku

Etiopski [Eth] od ok. 500 r. n.e.

Więcej informacji na temat wczesnych rękopisów 2 Listu św. Jana można znaleźć na stronie www.BibleQuery.org/2 John Manuscripts.html.