< Pytanie biblijne z 2 Kronik

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 1:10-11 niektóre modlitwy są bardziej godne pochwały niż inne?

Odp.: Zastanawiając się nad tym pytaniem, przypomniała mi się modlitwa jednego z moich małych dzieci z wczorajszego wieczoru, w której dziękowało Bogu za swoje zabawki Digimon. Modlitwa Salomona była godna pochwały z dwóch powodów.

1. Salomon modlił się o to, co leżało mu na sercu, i bardziej zależało mu na tym, by dobrze służyć Bogu i rządzić ludem, niż na własnej korzyści.

2. Salomon cenił mądrość ponad bogactwa i zemstę.

Możemy modlić się do Boga o wszystko, co leży nam na sercu, ale nasze modlitwy są bardziej godne pochwały, gdy nasze serca podzielają troski Boga.

Pytanie: Czy w 2 Krn 1:14,17 Salomon natychmiast zgromadził rydwany i jeźdźców zaraz po powrocie z Gibeonu?

Odp.: Nie, fakt, że werset 14 następuje bezpośrednio po wersecie 13, nie oznacza, że zaczął je zbierać natychmiast. Pismo Święte nie podaje, kiedy Salomon zaczął gromadzić rydwany i jeźdźców, wbrew temu, co mówiło prawo.

P: W 2 Krn 2:3-10 – kiedy powinniśmy przyjmować pieniądze i dobra materialne od fałszywych grup religijnych lub innych niechrześcijan na dzieło Boże?

Odp.: Najpierw przyjrzyjmy się, co uczynił Salomon, a następnie zastosujmy to, czego się nauczyliśmy, w naszym życiu. W 2 Kronik 2:3-10 Salomon wysłał list do pogańskiego króla Hirama z Tyru, prosząc go o pomoc w budowie świątyni. Hiram wysłał Salomonowi list (albo przed, albo po tym wydarzeniu) w 1 Królów 5:7, sprawiając wrażenie, że szanował prawdziwego Boga. Następnie Salomon i Hiram zawarli partnerstwo handlowe. Jeszcze później Salomon oddał Hiramowi izraelskie miasta w zamian za jego pomoc, a także poślubił fenicką kobietę z Sydonu, która była jedną z żon, które sprowadziły serce Salomona na manowce. Oto różne „etapy” tego, co zostało uczynione, w dzisiejszym kontekście.

Na rynku kupujemy towary od osób niebędących chrześcijanami po uczciwej cenie rynkowej. Kiedy chrześcijanie idą do sklepu, na przykład z artykułami budowlanymi, nie wychodzimy stamtąd tylko dlatego, że kierownictwo lub właściciele niekoniecznie są chrześcijanami. Z czasem może zbudować się relacja oparta na zaufaniu, w której oni wiedzą, że mogą nam ufać, że jesteśmy uczciwi, a my możemy ufać im. To też jest w porządku. Kiedy kupujemy coś w sklepie na potrzeby dzieła Bożego, nie ma wrażenia, że popieramy (bezpośrednio lub pośrednio) ich przekonania religijne, ani że oni popierają nasze przekonania. O ile nie wiadomo, że towary są kradzione, jest to zwykła transakcja handlowa.

Wchodzenie w partnerstwo z niewierzącymi nie jest dobre i jest zabronione w 2 Liście do Koryntian 6:14-18.

Rzucanie pereł przed świnie jest zabronione w Ewangelii Mateusza 7:6. Pozwalanie fenickim robotnikom na pracę wewnątrz świątyni może nie być właściwe.

Wielu sprowadzi was na manowce, a nie powinniście podporządkowywać się ani przyjaciołom, ani innym, którzy sprowadziliby was z drogi oddania Chrystusowi, jak pokazuje 2 List do Koryntian 11:3-4.

Podsumowując, należy zauważyć, że każdy kolejny krok jest jedynie stopniową zmianą w stosunku do poprzedniego. Jednak pierwszy krok jest w porządku, a pozostałe już nie.

Pytanie: Co jest dziwnego w wypowiedzi Hirama z 2 Kronik 2:11 w świetle 1 Królów 11:5?

Odp.: W 2 Kronik 2:11 Hiram, pogański król Tyru, powiedział o Salomonie: „Ponieważ Pan miłuje swój lud, ustanowił cię nad nim królem”. Jednak w podeszłym wieku Salomon oddawał cześć Asztoret (Isztar, Asztarte), bogini Sydończyków. Tyru i Sydon były sobie bardzo bliskie kulturowo. Fenicjanie przedstawiali się jako przyjaciele Izraelitów i wykorzystywali tę przyjaźń, by odciągnąć Salomona i innych od Boga.

Pytanie: W jaki sposób niektórzy współcześni chrześcijanie mają ten sam problem, o którym mowa w 2 Krn 2:11 i 1 Krl 11:5?

Odp.: Czasami nie dostrzegamy różnicy między niektórymi naszymi przyjaciółmi, którzy szczerze życzą nam dobrze, a tymi, którzy również życzą nam dobrze, ale uważają, że odwrócenie nas od Boga jest dla nas dobrem.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 2,17 Salomon nie został ukarany za przeprowadzenie spisu ludności obcej, skoro Dawid został ukarany w 1 Krn 21,7-19?

Odp.: Spis ludności przeprowadzony przez Dawida był zły w oczach Boga, zgodnie z 1 Kronik 21:7. Chociaż Pismo Święte nie wyjaśnia, dlaczego spis ludności przeprowadzony przez Salomona nie został ani potępiony, ani pochwalony przez Boga, możemy dostrzec co najmniej dwie uzupełniające się możliwości.

1. Podczas gdy spis ludności przeprowadzony przez Dawida dotyczył Izraelitów, spis Salomona obejmował nie-Izraelitów. Wydaje się, że celem spisu przeprowadzonego przez Salomona – polegającym na sprawiedliwym pozyskaniu robotników – nie była jedynie duma z wielkości jego królestwa.

2. Tak jak rodzice czasami traktują starsze dziecko inaczej niż młodsze, tak Bóg czasami traktuje różnych wierzących w różny sposób. Salomon nie miał pojęcia, że jego spis obcych był złem (jeśli tak było), podczas gdy Dawid miał wyrzuty sumienia z powodu zarządzenia spisu ludności w 2 Księdze Samuela 24:10. List do Rzymian 14:23b mówi, że „wszystko, co nie wynika z wiary, jest grzechem”.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kron. 3:7 na ścianach znajdowały się rzeźbione cherubiny, skoro w Wj 20:4-5 i Pwt 5:8-9 jest napisane, że nie wolno im mieć przed sobą rzeźbionych obrazów?

Odp.: Te dwa wersety, rozpatrywane łącznie, dają nam wyważone spojrzenie na wizerunki. Nie wolno nam kłaniać się wizerunkom, stawiać ich między Bogiem a nami, czcić ich ani oddawać im cześci. Jednak wizerunki służące sztuce dekoracyjnej, a nawet sztuce religijnej w świątyni, są dopuszczalne.

Stanowi to kontrast w stosunku do surowej nauki muzułmańskiej, która zakazuje obrazów, nawet portretów ludzi w kontekście niereligijnym, aby zapobiec możliwości ich czczenia. (Należy zauważyć, że tureccy muzułmanie i inni muzułmanie często lekceważą ten tradycyjny zakaz, którego nie ma w Koranie).

Kontrastuje to również z praktyką katolicką i większości prawosławnych, polegającą nie na czczeniu obrazów, ale na oddawaniu im czci. Nie wierzą oni, że obrazy są Bogiem ani że mają jakąkolwiek moc poza funkcją punktu skupienia, ale nigdy nie słyszałem przekonującego wyjaśnienia, w jaki sposób modlitwa do obrazów nie stanowi stawiania sobie wyobrażenia przed Bogiem.

W Kościele greckoprawosławnym nie zawsze tak było. W niektórych okresach byli oni przeciwni obrazom. Na przykład cesarz bizantyjski Leon III, panujący w latach 717–741 n.e., nazywany jest „ikonoklastą”, ponieważ próbował wykorzenić kult ikon w Kościele prawosławnym. Jednak wkrótce po jego śmierci wszystkie ikony zostały przywrócone.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 4:2-4 i 1 Krl 7:23 stosunek obwodu do średnicy wynosi 3,0, a nie wartość liczby pi (3,14159)?

Odp.: Ponieważ nie wiemy nic o kształcie okrągłego „morza” poza tymi dwoma wymiarami, istnieją trzy proste wyjaśnienia.

Zaokrąglenie do cyfr znaczących: Załóżmy, że obwód wynosił dokładnie 30,0 łokci. Skoro podano wymiary wyłącznie w liczbach całkowitych, jaką liczbę kazałby im użyć Asimov? Idealnie okrągła misa bez krawędzi miałaby średnicę 9,55 łokci, a liczba ta jest bliższa 10 niż jakiejkolwiek innej.

Krawędź: Załóżmy, że albo wewnętrzny obwód wynosił dokładnie 30,0 łokci, albo że grubość misy sprawiała, iż obwód wewnętrzny i zewnętrzny były niemal identyczne. Średnica uwzględniająca krawędź o szerokości 4 cali (0,22535 łokcia) dałaby stosunek dokładnie 3 do 1.

Rozszerzenie: Nic nie wskazuje na to, że ścianki misy były idealnie pionowe. Gdyby misa miała bardzo niewielkie rozszerzenie wynoszące 0,75% u góry, wówczas obwód zewnętrzny w wąskiej części oraz średnica zewnętrzna lub wewnętrzna u góry dałyby stosunek dokładnie 3 do 1.

Pytanie: Czy w 2 Krn 5,10 w Arce nie było nic poza dwiema tablicami, czy też znajdowały się tam również dzban z manną i laska Aarona, która zakwitła, jak mówią Wj 16,33-34 i Hbr 9,4?

Odp.: Pierwotnie wszystkie trzy przedmioty znajdowały się w Arce. Jednak na przestrzeni wieków, gdy manna i gałązka prawdopodobnie uległy rozkładowi, a Filistyni i lekceważący Izraelici przejęli Arkę, najwyraźniej pozostały w niej jedynie tablice. Zobacz książkę „Bible Difficulties & Seeming Contradictions”, str. 160, gdzie znajduje się zasadniczo ta sama odpowiedź.

P: Jak to się stało, że w 2 Krn 6:5-6 Bóg wcześniej nie wybrał nikogo na władcę Izraela, skoro Izrael miał wielu sędziów?

Odp.: Sędziowie byli przywódcami luźnej konfederacji plemion. Nie byli królami, nie mieli stałej armii i nie pobierali podatków. W tym miejscu słowo „władca” odnosi się do króla.

P: Jak to się stało, że w 2 Krn 6:5-6 Bóg nie wybrał żadnego władcy przed Dawidem, skoro wybrał Saula?

Odp.: Bóg początkowo wybrał Saula, ale po tym, jak Saul nie poczekał, aż Samuel złoży ofiarę, i po tym, jak Saul okazał nieposłuszeństwo w sprawie Amalekitów, Bóg cofnął swój wybór, a Saul przestał być wybranym królem.

Można by argumentować, że „nie bycie wybranym” Saula różniło się od „nigdy nie bycia wybranym”, ale to mija się z celem. Niezależnie od tego, czy Dawid wypowiedział się trafnie w swojej modlitwie, czy nie, Biblia odnotowuje to, o czym modlił się Dawid. Dzięki Bogu, On nadal wysłuchuje naszych modlitw, nawet jeśli dysponujemy błędnymi informacjami lub mamy uprzedzenia.

Pytanie: Czy w 2 Krn 6:5-6 Bóg był zadowolony z tego, że Izrael miał króla, czy też był niezadowolony, jak pokazują 1 Sm 8:5-22, a zwłaszcza 1 Sm 12:17-20?

Odp.: Księga 1 Samuela i 2 Kronik przedstawiają te same wydarzenia w odmiennym kontekście. W czasach Samuela motywy Izraelitów nie podobały się ani Bogu, ani samemu Samuelowi. Bóg był niezadowolony, że Izraelici chcieli być tacy jak inne narody wokół nich.

W pewnym sensie możemy zrozumieć Izraelitów. Prawdopodobnie za najważniejsze uważali swoje bezpieczeństwo i pewność. Najwyraźniej doszli do wniosku, że będą bezpieczniejsi, jeśli zawsze będą mieli króla, który ich zorganizuje i poprowadzi, niezależnie od tego, czy podążają za Bogiem, czy nie. Wydawało się to bardziej stałe niż posiadanie sędziów, których Bóg powoływał tylko wtedy, gdy lud chciał podążać za Nim. Od czasów Salomona lud cieszył się pewnym bezpieczeństwem, ale nieustannie borykał się z problemem bałwochwalstwa.

Dzisiaj chrześcijanie czasami chcą polegać na programach i ludzkich przywódcach, aby zapewnić dobrobyt swojej organizacji, niezależnie od tego, czy Bóg jest jej częścią, czy nie. Ludzie często w naturalny sposób wolą polegać na sobie, zamiast polegać na Bogu. Kiedy członkowie kościoła lub organizacji przestają starać się podążać za Bogiem i nie powracają do Niego, najlepiej jest, aby ten kościół przestał istnieć.

Gdy lud wybrał króla, Bogu upodobało się wybrać Dawida na ich króla. Daje to nadzieję dzisiejszym chrześcijanom. Kiedy wierzący znajduje się w sytuacji dalekiej od ideału, nadal może podobać się Bogu. Na przykład chrześcijanin nie powinien wiązać się w jarzmo z niewierzącym, zawierając małżeństwo z osobą niebędącą chrześcijaninem, jak mówi 2 List do Koryntian 6:14-18. Jeśli jednak chrześcijanin zgrzeszy, decydując się na małżeństwo z niewierzącym, to po zawarciu małżeństwa może podobać się Bogu, nie decydując się na rozwód z mężem lub żoną, jak naucza 1 List do Koryntian 7:12-14.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kron. 6:23,30 Salomon tak bardzo pragnął, aby Bóg obdarzył każdego człowieka zgodnie z jego postępowaniem?

Odp.: Salomon nie uważał nikogo za bezgrzesznego i doskonałego, ponieważ w 2 Kronikach 6:36 stwierdził, że nie ma nikogo, kto by nie grzeszył. Salomon prosił raczej Boga, aby ukarał bezbożnych i usprawiedliwił sprawę sprawiedliwych. Termin „sprawiedliwi” nie oznacza tu nikogo bezgrzesznego i doskonałego, lecz ludzi bogobojnych.

P: Dlaczego w 2 Krn 6:36 napisano, że wszyscy grzeszą, skoro 1 J 3:4-6; 1 J 3:9 oraz 1 J5:18 mówią, że powinniśmy być bez grzechu?

Odp.: Jan nie nauczał, że ludzie są bezgrzeszni, bo inaczej jak mógłby napisać 1 List Jana 1:8? Greckie słowo występuje w czasie ciągłym. Nowy Testament Wuesta tłumaczy 1 List Jana 3:9 następująco: „Każdy, kto narodził się z Boga, a w konsekwencji jest z Boga zrodzony, nie popełnia grzechu z przyzwyczajenia…”. Książka „When Critics Ask” (str. 539) tłumaczy to następująco: „Każdy, kto narodził się z Boga, nie popełnia grzechu nieustannie”. Geisler i Howe wyjaśniają tę różnicę w następujący sposób: „Jeśli świnia i baranek wpadn nie w błoto, świnia chce tam pozostać, ale baranek chce się z niego wydostać. Zarówno wierzący, jak i niewierzący mogą popaść w ten sam grzech, ale wierzący nie może w nim pozostać i czuć się w nim komfortowo”. 2 Kronik6:36 również mówi, że wszyscy grzeszą.

Pytanie: Skąd Salomon wiedział, że Izraelici mogą zostać uprowadzeni do niewoli (2 Krn 6:38)?

Odp.: Chociaż Salomon mógł dowiedzieć się o tym wyłącznie dzięki boskiemu objawieniu, nic nie wskazuje na to, że tak właśnie było. Salomon mógł po prostu przeczytać Księgę Powtórzonego Prawa 29:28 lub Księgę Kapłańską 26:33-35, 43-44.

Pytanie: W 2 Kron. 7 i 1 Krl 8:65-66 – kiedy lud został odesłany do domów?

Odp.: Oba te opisy odnoszą się do poświęcenia świątyni. 1 Królów 8:65-66 mówi: łącznie 14 dni, po czym lud został odprawiony. 1 Królów 8:2 podaje, że miało to miejsce w siódmym miesiącu. 2 Kronik 7:9 również wspomina o 7 dniach plus kolejnych 7 dniach. 2 Kronik 7:10 mówi, że lud rozszedł się do domów 23. dnia siódmego miesiąca. W Biblii studyjnej NIV z 1985 r. (str. 632) oraz w Komentarzu biblijnym Expositor’s Bible Commentary, tom 4 (str. 464) podano, że Izraelici poświęcali świątynię od 8. do 14. dnia miesiąca, a Święto Namiotów trwało od 15. do 22. dnia.

Pytanie: Czym dokładnie jest tutaj „chwała Pańska” w 2 Krn 7:1?

Odp.: W książce „735 odpowiedzi na zagadkowe pytania biblijne” (str. 136) określa się to jako „techniczny termin teologiczny występujący w Starym Testamencie, który oznacza widzialne wkroczenie Pana do materialnego wszechświata – objawienie Bożej obecności”.

P: Czy w 2 Krn 7:8-10 Salomon pościł zgodnie z nakazem z Kpł 16:30?

O: Salomon nie był doskonały. Jednak 2 Kronik 7:8-10 nie wskazuje w rzeczywistości, że Salomon złamał tutaj jakiekolwiek prawo. Uroczystość trwała siedem dni, ale nie jest tam powiedziane, czy pościli w Dzień Pojednania, czy też nie.

Pytanie: Czy w 2 Kron. 7:12 Bóg miał zamieszkać w świątyni, czy też – jak głosił Szczepan w Dz. Ap. 7:48 – Bóg nie mieszka w świątyniach zbudowanych rękami ludzkimi?

O: Sam Salomon powiedział w 2 Kronikach 6:18, że nawet niebiosa nie są w stanie ogarnąć Boga. Salomon nie widział w tym żadnego problemu i my również nie powinniśmy. W 2 Kronikach 7:12 Bóg mówi: „Wysłuchałem twojej modlitwy i wybrałem to miejsce dla Siebie jako dom ofiarny”. Nie jest tam powiedziane, że było to miejsce, w którym Bóg mieszkał, ani że Bóg nie mógłby przebywać gdzie indziej. Podobnie Szczepan uznał przybytek za święte miejsce Boga, ale w Dziejach Apostolskich 7:48 dał do zrozumienia, że Bóg nie jest ograniczony do przebywania wyłącznie w przybytku ani że niebo było puste, gdy przybytek i świątynia znajdowały się na ziemi.

Bóg miał szczególne miejsce, które było dla Niego święte: najpierw przybytek (namiot spotkania), a potem świątynię. Jednak Bóg wypełnia niebiosa i ziemię. Kiedy nazywamy kościół „domem Bożym”, nie oznacza to, że Bóg nie może mieszkać nigdzie indziej poza kościołem na ziemi!

Pytanie: Jakie znaczenie ma w 2 Kronikach 7:14 Boża obietnica uzdrowienia ich ziemi, jeśli Jego lud ukorzy się, będzie się modlił i odwróci się od swoich niegodziwych dróg?

Odp.: Obietnice Boże nie mają terminu ważności. Obietnica ta obowiązuje również dzisiaj. Nie jest tam powiedziane, że wszyscy mieszkańcy tej ziemi muszą odwrócić się od niegodziwości, ale jeśli tylko lud Boży, który jest nazwany Jego imieniem, odwróci się od niegodziwości, Bóg uzdrowi całą ziemię.

Pytanie: Czy w 2 Kron. 7:16 imię Boże nadal znajduje się w Jerozolimie?

Odp.: Imię Boże nadal tam jest, ale Jego chwała nie jest tam obecna w taki sam sposób, jak kiedyś. Aby zrozumieć tę odpowiedź, należy wziąć pod uwagę cztery aspekty.

Imię Boże jest tam zawsze – zarówno jako miejsce, w którym przechowywano świętą arkę, jak i jako miejsce, w którym Jezus umarł, aby zapłacić karę za nasze grzechy.

Chwała Boża zstąpiła do Świątyni Salomona, zgodnie z 2 Kronik 7:1-3. Jednak później lud stał się tak niegodziwy, że przed wygnaniem Judy chwała Boża opuściła Świątynię, zgodnie z Księgą Ezechiela 9:3 i rozdziałem 10.

Jezus wszedł do świątyni, a skoro Jezus jest Synem Bożym, to sam Bóg wszedł do świątyni 2000 lat temu. Jezus ponownie przybędzie do Jerozolimy, jak opisano w Objawieniu 14 i innych wersetach.

Nowe Jeruzalem zstąpi z nieba na nową ziemię, jak opisano w Apokalipsie 21:1-2. Bóg w swojej chwale będzie tam mieszkał z ludźmi na zawsze.

Pytanie: Jakie rodzaje duchowych kompromisów, których przykłady podaje Biblia, można znaleźć w 2 Kronikach 8:11?

Odp.: List Jakuba 4:17 (BSB) mówi: „Każdy więc, kto wie, co należy czynić, a tego nie czyni, popełnia grzech”. Oto przykłady kompromisów, na które zdecydowały się różne osoby.

Zlecanie komuś innemu wykonania swojej pracy: Król Dawid poszedł na kompromis w 1 Królów 2:5, nie karząc Joaba i innych za ich niegodziwość, a ciężar tej decyzji zrzucając na swojego syna Salomona.

Małżeństwo dla pieniędzy lub kontaktów: Małżeństwo jest czymś dobrym, ale nie powinno być narzędziem ani bronią. Salomon poślubił córkę faraona z powodów politycznych (1 Król. 3:1 i 2 Kron. 8:11). Jednak faraon zaatakował Judę za panowania syna Salomona, Roboama.

Małżeństwo z niewierzącymi: Salomon zgrzeszył, poślubiając wiele żon oraz kobiety, z którymi nie powinien był się żenić (1 Król. 3:1-3; 11:1-8). Król zgrzeszył, poślubiając niewierzące żony (1 Król. 11:1-2), a zgodnie z Księgą Powtórzonego Prawa 17:17 nie powinien był poślubiać wielu żon. Podobnie rzemieślnik Hiram z Tyru, wysłany w celu nadzorowania prac artystycznych, był w połowie Tyrianinem, a w połowie Izraelitą (2 Kron. 2:13-14).

Gromadzenie broni i bogactw (1 Król. 10:26-29). Królowie Izraela nie powinni byli gromadzić dla siebie rydwanów, koni i dużej ilości złota zgodnie z Księgą Powtórzonego Prawa 17:16-17. Złoto Jerozolimy stało się później magnesem dla obcych najeźdźców. Dzisiaj, kiedy gromadzimy broń i nadmierne bogactwa, w kim pokładamy ufność?

Rozstrzygając spór między dwiema nierządnicami w 1 Księdze Królewskiej 3:16, Salomon wykazał się wielką mądrością, ustalając, która z kobiet była matką dziecka. Kwestia ta powinna jednak być bezprzedmiotowa, ponieważ obie powinny zostać stracone za nierząd.

W 1 Księdze Królewskiej 9:11-13 Salomon oddał Tyrowi izraelskie miasta w zamian za pomoc przy budowie świątyni. Czasami dzisiaj ludzie potrafią kochać rzeczy i wykorzystywać ludzi, zamiast kochać ludzi i korzystać z rzeczy.

Mądrość ponad Bogiem: Królowie ziemi szukali mądrości Salomona (2 Kronik 9:23). Czy Salomon opowiedział im o swoim Bogu? Nie ma o tym wzmianki, a jeśli nawet to uczynił, być może nie nadał temu zbytniego znaczenia. Był kiedyś pewien chrześcijański polityk, który na pytanie reportera: „Czy uważa pan, że Chrystus jest jedyną drogą do nieba?”, odpowiedział: „Chrystus jest jedyną drogą do nieba – dla mnie”. Kiedy ludzie szukają naszej mądrości, czy staramy się oddawać chwałę Bogu, czy też zatrzymujemy ją dla siebie?

Wiele świątyń: Salomon zbudował wspaniałą świątynię dla Jedynego Prawdziwego Boga. Najbardziej rozczarowujące było jednak to, że Salomon zbudował również inne świątynie dla bożków, o czym mowa w 1 Księdze Królewskiej 11:5-8. Czy poświęcając nasz czas, pieniądze i życie na służbę Bogu, budujemy jednocześnie świątynie bożków lub wspieramy bezbożne sprawy?

Pytanie: Dlaczego w 2 Kron. 8:11 Salomon zastosował „myślenie kompartmentalizowane”?

Odp.: Myślenie kompartmentalizowane polega na stosowaniu jednego zestawu założeń i pokładaniu zaufania w jednej rzeczy w określonej dziedzinie życia, a w innej dziedzinie stosowaniu innych, często sprzecznych założeń i zaufania. Jednym z przykładów jest złodziej, który uznaje, że kradzież w niedzielę jest zła. Innym jest osoba, która potrzebuje niemal absolutnego dowodu, zanim zdecyduje się uwierzyć w nadprzyrodzonego Boga, ale z łatwością wierzy w duchy i inne zjawiska związane z ruchem New Age. Myślenie kompartmentalizowane jest jedną z form hipokryzji. Ktoś kiedyś powiedział, że większość naprawdę złych decyzji miała bardzo dobre uzasadnienia.

W 1 Krl 9,16 sojusz Salomona z Egiptem poprzez poślubienie córki faraona był bardzo poprawny politycznie. Salomon skorzystał z prezentu ślubnego, którym było zdobycie przez Egipcjan filistyńskiego miasta Gezer i przekazanie go Salomonowi, o czym mowa w 1 Król. 9:16. Wybudowanie pałacu dla swojej żony wydawało się dość niewinne w 1 Król. 7:8 i 1 Król. 9:24, ale powodem było to, że jego żona nie powinna wchodzić do miejsc świętych. Cóż, jeśli to była prawda, Salomonie, to dlaczego w ogóle sądziłeś, że Bóg chciał, abyś się z nią ożenił?

Pytanie: Kim była królowa Saby, o której mowa w 2 Kronik 9?

Odp.: Saba była zamożnym krajem handlowym położonym na południowo-zachodnim krańcu Półwyspu Arabskiego i Etiopii. Statki Salomona musiały przepływać przez morze, nad którym ona sprawowała kontrolę.

Pytanie: Czy w 2 Kron. 9:21 statki Salomona sprowadzały złoto z Tarszisz (w Hiszpanii), czy też z południa, z Ofiru, jak podaje 1 Krl9:28 ?

Odp.: Obie wersje są prawdziwe. Salomon i Hiram dysponowali dwiema flotami statków. Należy pamiętać, że w tamtych czasach nie istniał jeszcze Kanał Sueski, więc statki nie mogły przepłynąć z Morza Śródziemnego do Morza Czerwonego. Złoto stanowiło standard wymiany pieniężnej, a Salomon i Hiram czerpali zyski z obu flot.

P: Czy w 2 Krn 9:25 Salomon miał 4 000 stoisk, czy też 40 000 stoisk, jak podaje 1 Krl4:26 ?

Odp.: Salomon posiadał 4 000 stajni; liczba 40 000 stajni jest najprawdopodobniej błędem kopisty. Książka „When Critics Ask” (str. 181) wskazuje, że skoro w obu fragmentach mowa jest o 1 400 rydwanach, to przy 4 000 stajniach stosunek ten wynosi prawie 3 stajnie na jeden rydwan, natomiast przy 40 000 stajniach daje to stosunek 28,6 stajni na jeden rydwan. Zatem liczba 4 000 daje znacznie bardziej rozsądny stosunek. Hebrajskie słowo oznaczające 40 to „rybym”, a słowo oznaczające 4 to „rbh”, więc różnica wynosiłaby zaledwie dwie litery.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 10:4 i 1 Krl 12:4 lud miałby narzekać, skoro miał udział w bogactwie Salomona?

Odp.: Jak wynika z 2 Kronik 9:22 i 1 Królów 10:23, dzięki wszystkim swoim umowom handlowym Salomon stał się niezwykle bogaty, bogatszy niż inni królowie ziemi. Nie jest tam jednak mowy o tym, że lud stał się bogatszy ani że królestwo się wzbogaciło – mowa jest wyłącznie o tym, że Salomon stał się bogaty. Być może królowa Saby zupełnie nie zrozumiała sedna sprawy, gdy powiedziała: „Jakże błogosławieni są twoi ludzie! Jakże błogosławieni są ci twoi słudzy, którzy nieustannie stoją przed tobą i słuchają twojej mądrości!” (2 Kronik 9:7 i 1 Królów 10:8). Być może ludzie wcale nie czuli się błogosławieni, służąc Salomonowi i słuchając o jego coraz bardziej imponujących planach budowlanych i handlowych, skoro nie czerpali z tego żadnych korzyści. Przywódcom zbyt łatwo jest dojść do wniosku, że ich podwładni istnieją po to, by im służyć i pomnażać ich bogactwo, a nie po to, by się z nimi dzielić.

Kiedy masz podwładnych w biznesie, chcesz, by pracowali na rzecz Twojego i Twojej organizacji dobrobytu. Jednak niektórzy pracodawcy nie mają pojęcia, dlaczego ich pracownicy nie podzielają tego przekonania lub dlaczego odchodzą, podczas gdy sami nie kiwną palcem, by pomóc im w osiągnięciu dobrobytu.

Pytanie: Jak myślisz, dlaczego w 2 Kron. 10:5 Roboam kazał im wrócić po trzech dniach?

Odp.: To pokazuje, że Roboam był przynajmniej w pewnym stopniu inteligentny. Część tłumu, której nie zależało aż tak bardzo, rozeszłaby się po trzech dniach. Ponadto Rechoboam nie był pewien, jak im odpowiedzieć, i nie chciał działać pochopnie. Rechoboam miał prawdopodobnie sprzeczne pragnienia; chciał pozostać w ich łaskach, ale jednocześnie chciał wycisnąć z nich jak najwięcej. Czy urzędnicy rządowi są po to, by służyć ludziom, czy też ludzie są po to, by służyć urzędnikom rządowym? Rechoboam miał co najmniej jasność co do tego; chodziło o to drugie.

Kiedy przyglądasz się dzisiejszym urzędnikom państwowym lub przywódcom organizacji religijnych, czy przywódcy ci mają nastawienie, że są po to, by służyć ludziom, czy też „panują nad powierzonymi im” (1 Piotra 5:3)?

Pytanie: Jakiego rodzaju doradcy, o których mowa w 2 Krn 10:6-7, mogliby dziś udzielać dobrych rad, ale często są pomijani?

Odp.: Jak pokazuje ten fragment, ludzie, pozostawieni samym sobie, często pomijają rady doradców, gdy się z nimi nie zgadzają. Nie chodzi o to, że nie zgadzają się, bo uważają, że rada jest zła; raczej nie zgadzają się, bo nie chcą jej słuchać. Jeśli nie potrafisz odróżnić niezgadzania się z powodu niechęci do wysłuchania czegoś od niezgadzania się z powodu prawdopodobnej nieprawidłowości tej rady, to już masz w sobie zalążek wielkiej głupoty.

Po drugie, ludzie często odrzucają rady i doradców z góry, ponieważ nie zajmują oni stanowisk władzy, sami doradcy nie są idealni, wszyscy inni postępują inaczej lub usłyszeli inną radę i uwierzyli w nią, zanim poznali mądrą radę. Są to błędy logiczne, które musimy rozpoznać i upewnić się, że sami ich nie popełniamy.

Pytanie: Czy w 2 Krn 10,7 doradcy powiedzieli Rechoboamowi, by powiedział: „bądź łaskawy dla tego ludu i zadowalaj go”, czy też „bądź sługą tego ludu i służ mu”, jak mówi 1 Krl 12,7?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę cztery kwestie.

Parafraza: W języku hebrajskim nie było cudzysłowów i prawdopodobnie oba zdania są parafrazami.

Czas powstania: Księga Kronik została napisana znacznie później niż Księga Królów, a poza niewielkimi zmianami w znaczeniu, 2 Kronik wyraźniej wskazuje, że doradcy nie radzili Rechoboamowi zrzeczenia się tronu.

Z drugiej strony oba te dokładne wyrażenia mogły zostać wypowiedziane przez jednego lub kilku doradców. Kiedy jeden doradca mówił jedno, drugi wtrącał się z podobną opinią.

Ważna jest treść: W tych wersetach zawarta jest dla nas lekcja. Biblia zachowała dla nas treść i znaczenie tych słów, a nie ich dosłowne brzmienie.

Pytanie: Jakim doradcom można dziś zaufać, mimo że często udzielają oni błędnych rad, jak opisano w 2 Krn 10:8-12?

Odp.: Jeśli doradca nie dostrzega nawet podstawowych rzeczy, które powinny być oczywiste dla mądrej osoby, jeśli ma złe osiągnięcia (o ile zadałeś sobie trud, by to sprawdzić) lub jeśli wiesz, że ma ukryte motywy (albo prowizje, albo groźbę utraty pracy) związane z udzielaniem ci konkretnej rady, niektórzy ludzie i tak będą go słuchać, o ile powie to, co chcą usłyszeć. W takim przypadku są to osoby typu „ ”, które tak naprawdę nie chcą porady od doradcy. Chcą raczej jedynie uzasadnić i potwierdzić przed innymi decyzję, do której sami już doszli.

Wreszcie niektórzy uważają, że nawet jeśli dana osoba jest nieuczciwa, można jej ufać, o ile nie zauważyli jeszcze, że ta osoba jest nieuczciwa wobec nich – przynajmniej na razie. W Indiach był polityk, który trafił do więzienia za korupcję. Po wyjściu z więzienia ponownie startował w wyborach i wygrał. Demokracja nie oznacza, że otrzymujesz dobry rząd; oznacza raczej (zakładając, że głosy są liczone uczciwie), że otrzymujesz rząd, na jaki zasługują wyborcy.

Zarówno Roboam, jak i jego młodzi doradcy najwyraźniej nie mieli pojęcia o sile uczuć dziesięciu północnych plemion. Dzisiaj, jeśli ktoś przestanie troszczyć się o innych ludzi na wystarczająco długo, w końcu nie będzie w stanie odgadnąć, co czują inni.

Pytanie: Jakie przykłady osób podejmujących decyzję wyłącznie po to, by pokazać, jak bardzo są twarde, można znaleźć w 2 Kronikach 10:11?

Odp.: Rechoboam nie musiał odpowiadać na ich prośbę w tak obraźliwy sposób. Mógł powiedzieć: „Zdaję sobie sprawę, że realizacja wszystkich tych projektów budowlanych może być trudna, ale chcę, abyście zrozumieli, że jest to konieczne, aby przez pewien czas wzmocnić naszą obronę” – lub coś w tym rodzaju. Jednak Roboam próbował tutaj „rządzić poprzez zastraszanie”. Nie zależało mu na tym, by pokazać im, że mu na nich zależy, ani nawet że ich rozumie. Roboam nie przejmował się tym, czy zrozumieją dobry powód (o ile taki istniał) wszystkich tych budów. Jedyne, na czym mu zależało, to pokazanie, jak twardy jest, i że być może dzięki intensywnym budowom nie będzie postrzegany jako pozostający w cieniu swojego ojca.

Nawiasem mówiąc, „skorpiony” z 2 Kronik 10:11 nie były dosłownymi skorpionami, lecz szczególnie brutalnym rodzajem bata z ostrymi metalowymi elementami. Czy to jest rodzaj symboliki, której chcesz używać, by dyktatorsko grozić ludziom, o których powinieneś dbać i których powinieneś prowadzić jak stado?

Dzisiaj ludzie mogą rozpoczynać wojny lub odmawiać ich zakończenia z podobnych powodów. Wojskowy biorący udział w walce powinien zadać sobie pytanie: „Dla kogo walczę?”. Czy to naprawdę pomaga mieszkańcom kraju, z którym walczę, i czy uważam, że kiedy ich podbiję, w rezultacie ludzie będą mnie kochać i będą chcieli służyć w mojej armii? Czy zaufałbym im? A może walczę dla ludzi z mojego własnego kraju – czy bez tej wojny naprawdę byłoby im gorzej niż teraz, gdy giną w bitwie podczas inwazji na inny kraj? Jeśli nie jest to żadna z tych opcji, to dlaczego walczę, chyba że chodzi tylko o moją własną dumę i nienawiść do przyznania się, że mogę się mylić?

Jeśli dokonujesz inwestycji, a ona zaczyna przynosić straty, być może z powodu okoliczności, których nie przewidziałeś, czy masz skłonność do trzymania się jej bez względu na wszystko, ponieważ wycofanie się byłoby przyznaniem się do błędu? W jakim stopniu twoje ego powinno kierować twoimi decyzjami inwestycyjnymi? W jakim stopniu twoje ego powinno kierować jakąkolwiek z twoich decyzji?

Pytanie: W 2 Krn 10,11 – kiedy, jeśli w ogóle, należy zwracać się do kogoś w obraźliwy sposób?

Odp.: Możesz to zrobić, jeśli chcesz zerwać kontakty, zniszczyć relacje i zyskać wrogów. Jeśli jednak nie chcesz tego robić, sytuacje, w których powinieneś kogoś obrażać, zdarzają się raczej rzadko. Jeśli możesz powiedzieć coś zabawnego tylko kosztem zniszczenia relacji, lepiej zrezygnuj z tego żartu.

Pytanie: Czy w 2 Kron. 11:2 podział Izraela stanowi naruszenie Bożej obietnicy złożonej Salomonowi w 2 Kron. 7:18?

Odp.: Nie. Chociaż Judę można by uznać za część zjednoczonego królestwa Izraela, nie ma to znaczenia dla odpowiedzi. Odpowiedź zawarta jest w zdaniu warunkowym z poprzedniego wersetu, 2 Kronik7:17 , które brzmi: „jeśli będziesz postępował przede Mną tak, jak postępował twój ojciec Dawid…” (BSB). Niektóre Boże błogosławieństwa i obietnice są uzależnione od naszego posłuszeństwa.

Pytanie: Czy w 2 Krn 11:18 Roboam postąpił słusznie, poślubiając dwie swoje kuzynki?

Odp.: Było to dozwolone. Księga Kapłańska 20 uczy nas o ograniczeniach dotyczących małżeństw w rodzinie i chociaż Roboam nie mógł poślubić ciotki, to poślubienie kuzynki po tym samym dziadku było dopuszczalne.

Pytanie: Czy w 2 Krn 11:20 matka Abijasza, Maaka, była córką Absaloma, czy też córką Uriela z Gibei, jak podaje 2 Krn 13:2?

Odp.: Chociaż 2 Kronik11:20 nie stwierdza wyraźnie, że ten Absalom był tym samym synem Dawida, najprawdopodobniej była to ta sama osoba.

Hebrajskie słowo oznaczające córkę, „bat”, może oznaczać potomka, a Maaka mogła być wnuczką Absaloma. Księga Rodzaju 46:15 stanowi przykład, w którym „synowie Lei” oznaczają potomków Lei. Istnieją co najmniej trzy możliwe warianty tej relacji.

Absalom -> Uriel -> Maaka Absalom miał syna, Uriela, który mieszkał w Gibei i miał córkę o imieniu Maaka.

Uriel -> córka + Absalom -> Maaka Uriel, który mieszkał w Gibea, miał córkę, która poślubiła Absaloma. Mieli oni córkę o imieniu Maaka.

Absalom -> córka + Uriel -> Maaka Absalom miał córkę, która poślubiła Uriela mieszkającego w Gibei, a oni mieli córkę o imieniu Maaka.

Pytanie: Czego możemy się dowiedzieć o Roboamie z 2 Krn 11:21?

Odp.: Rechoboam nie wyciągnął wniosków z błędu swojego ojca, ponieważ miał 18 żon i 60 konkubin. Księga Powtórzonego Prawa17:17 mówi, że król nie powinien mieć wielu żon, ale Rechoboam prawdopodobnie nie przejmował się zbytnio przestrzeganiem prawa.

P: Kim byli Sukkici, o których mowa w 2 Krn 12:3?

Odp.: Niewiele wiemy o tym plemieniu, poza tym, że Sukkici byli prawdopodobnie tym samym ludem, którego Egipcjanie nazywali Tjuku lub Tjukten. Byli to lekko uzbrojeni zwiadowcy . Chociaż sceptyczny „Przewodnik po Biblii” Asimova (str. 418) spekuluje, że mogli to być mieszkańcy Sukkotu, egipskiego miasta w delcie Nilu, to prawdopodobnie jest to błędna hipoteza. Wspomina się o nich również w egipskich pismach.

P: Czy 2 Krn 12,3 znacznie wyolbrzymia liczebność armii faraona?

Odp.: Nie. Nic nie wskazuje na to, by dane dotyczące sił z całego Egiptu, Libii i północnego Sudanu, czyli 1 200 rydwanów, 60 000 jeźdźców i niezliczonej piechoty, były przesadzone.

P: Co wiemy z archeologii o Sziszaku, faraonie egipskim, o którym mowa w 2 Krn 12:5,9?

Odp.: Znany również jako Szeszonk I, był on w rzeczywistości Libijczykiem, który zbuntował się i założył w Egipcie XXII dynastię. Lista 156 miast, które podbił w Palestynie, jest wyryta na południowej ścianie zewnętrznej jego świątyni Amona w Tebach. Sziszak był politycznym oportunistą. Wydał swojego syna za mąż za córkę ostatniego króla XXI dynastii. Kiedy Jeroboam uciekł przed Salomonem, Sziszak udzielił mu schronienia. Jednak gdy Jeroboam został królem na północy, Sziszak splądrował zarówno Izrael, jak i Judę. Zgodnie z „Wycliffe Bible Dictionary” (str. 1581–1582), a zwłaszcza z „The New International Dictionary of the Bible” (str. 938–939), wśród tych 156 miast znalazły się: Adoraim, Ajalon, Bet-Horon, Bet-Szan, Gibeon, Megiddo, Sichem, Szunem, Sokoh, Taanach oraz nieznane miejsce zwane „polem Abrahama”.

Pytanie: Czy w 2 Krn 12:13 Salomon postąpił słusznie, poślubiając Ammonitkę?

Odp.: Nie, Salomon zgrzeszył. Później Salomon zbudował świątynię poświęconą głównemu bogu Ammonitów, Milkomowi, jak opisano w 1 Król. 11:1, 5, 7, 33.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kron. 12:15; 13:3 Bóg dopuścił do ciągłej wojny między Judą a Izraelem, skoro mógł ją powstrzymać lub zapobiec podziałowi królestwa?

Odp.: Pytanie to zakłada, że Bóg ma jakiś rodzaj obowiązku, by promować pokój wśród ludzi, którzy byli Mu nieposłuszni. Chcieli oni walczyć o władzę i dopóki nie pragnęli, by Bóg panował nad ich życiem, nigdy nie znaleźliby się pod właściwą władzą.

Pytanie: Jakie przykłady bezsensownych wojen z niedawnej historii, w których nie należy walczyć po żadnej ze stron, można znaleźć w 2 Krn 12:15; 13:2 oraz 1 Krl 14:30; 15:6?

Odp.: Zazwyczaj, gdy walczą ze sobą dwaj władcy, którzy wydają się być niemal równie źli, nie ma sensu walczyć po żadnej ze stron. Jeśli znajdujesz się w kraju, w którym tak właśnie jest, lepiej jest znaleźć ludzi pokoju po drugiej stronie, abyście mogli się wzajemnie chronić. Najpierw przedstawię moje osobiste opinie na temat wojen, w których kwestie moralne były bardzo jasne, a następnie na temat wojen, w których śmierć po którejkolwiek ze stron była stratą.

Wojny o wyraźnym wymiarze moralnym:

„Niewojna” znana jako „Szlak Łez” plemienia Cherokee: Chociaż wielu Cherokee walczyło u boku Andrew Jacksona przeciwko plemieniu Creeków w wojnie z 1812 roku, jako prezydent Jackson naciskał na ich wysiedlenie do Oklahomy. W sprawie Worcester przeciwko Georgii (1832) Sąd Najwyższy orzekł na korzyść Cherokee, ale Jackson odmówił wykonania wyroku. Korzystając z kontrowersyjnego traktatu z New Echota (1835 r.), rząd USA przymusowo przesiedlił Czerokich do Oklahomy w latach 1838–1839 za prezydentury Van Burena. Chrześcijanie powinni byli stanąć w obronie uciskanej ludności Czerokich – nie z bronią w ręku, ale pokojowo, posługując się prawem, procesami sądowymi i procesem politycznym. Szacuje się, że podczas przymusowego marszu zginęło 4 000 Czerokich.

Wojna secesyjna (1861–1865) – Kwestia tego, czy ma być jeden naród, czy dwa, nie była kwestią moralną, ale niechrześcijańskie, dehumanizujące traktowanie 4 milionów czarnych niewolników było kwestią moralną. Zginęło około pół miliona ludzi.

Wojny opiumowe w Chinach (1839–1842 i 1856–1860). Chrześcijanie powinni byli aktywnie angażować się po stronie chińskiej, a nie brytyjskiej. Więcej broni nie pomogłoby w walce z brytyjskimi kanonierkami. Zamiast tego opinia publiczna w Anglii powinna była zawstydzić Brytyjczyków za wymuszanie importu opium do Chin, co doprowadziło do powstania ponad 2 milionów chińskich opiumistów.

II wojna światowa – To, czy większość Europy była zjednoczona, na przykład za czasów Karola Wielkiego czy Napoleona, nie stanowiło kwestii moralnej. Masowa rzeź Żydów w Europie oraz brutalność wobec Chińczyków były kwestiami moralnymi.

Wojna w Bośni – Religie poszczególnych stron nie były tu problemem. Serbowie dokonywali „czystek etnicznych” wobec bośniackich muzułmanów, bośniaccy mężczyźni byli mordowani, a kobiety gwałcone. Była to trudna sytuacja, ponieważ Bośniacy również nie byli całkowicie niewinni. Uważam jednak, że rozwiązaniem nie było tyle przystąpienie do konfliktu po stronie Bośniaków, co opowiedzenie się po stronie pokoju i zawieszenia broni.

Wojna w południowym Sudanie – Religie obu stron nie są tu problemem, podobnie jak to, czy całym krajem rządziłby pokojowy reżim muzułmański (a Sudan nim nie jest). Łamanie praw człowieka przez muzułmański rząd, polegające na masakrowaniu mężczyzn w całych wioskach oraz sprzedawaniu kobiet i dzieci w niewolę, czyni go co najmniej tak złym, jak Serbów w Europie. Jednak Ameryka wykazuje w tej kwestii pewną hipokryzję, ponieważ Jesse Jackson, Louis Farrakhan i wielu wybitnych czarnych przywódców w Ameryce najwyraźniej przymyka oko na współczesne niewolnictwo czarnych.

Walka z rebeliantami ze „Świetlistej Ścieżki” w Peru od 1980 r.: Ci maoiści korzystali z pieniędzy z handlu narkotykami i zwracali się przeciwko pokojowo nastawionym ludziom, w tym chrześcijańskim misjonarzom.

„Nie-wojna” radziecko-polska: Polacy pragnęli uniezależnić się od ZSRR i osiągnęli to bez rozlewu krwi. Nie było tu potrzeby walki, ale „Solidarność” z Polakami była czymś dobrym.

Apartheid w RPA (brak wojny): Wielu chrześcijan sprzeciwiało się apartheidowi, stosując pokojowe środki.

Są też inne przykłady.

Wojny bez wyraźnych kwestii moralnych:

Tak jak dobry król Jozjasz nie miał powodu, by angażować się w wojnę między Egiptem a Asyrią, tak i tutaj mamy kilka wielkich wojen, w których udział po którejkolwiek ze stron był marnowaniem energii i krwi.

Wojna hiszpańsko-amerykańska z 1898 roku była pompatycznym pokazem siły Ameryki, który rozpoczął się od wysadzenia amerykańskiego statku z nieznanej i niepotwierdzonej przyczyny.

Wojna Trójprzymierza (1864–1870) była szczególnie krwawą wojną, która miała miejsce mniej więcej w tym samym czasie co wojna secesyjna w Stanach Zjednoczonych. Paragwaj walczył przeciwko Argentynie, Brazylii i Urugwajowi, a zginęło kilkaset tysięcy ludzi, w tym prawdopodobnie połowa lub więcej ludności Paragwaju.

Wojna irańsko-iracka w latach 1980–1988 pochłonęła około 1,55 miliona ofiar. Ostatecznie jedynym skutkiem tej wojny było pogłębienie ubóstwa i zmniejszenie liczby ludności w obu krajach.

W wojnie domowej w Tadżykistanie muzułmanie toczą zaciekłą walkę z innymi muzułmanami o kontrolę nad tym nowym państwem.

Pytanie: Czy w 2 Kron. 13 Abija polegał na Panu, czy też był złym człowiekiem, jak mówi 1 Krl 15:3?

Odp.: W różnych momentach obie te rzeczy były prawdą. Abija był złym człowiekiem, ale tym jednym razem król postanowił polegać na Panu.

Pytanie: Jak w 2 Kron. 13:3-4 król Abija mógł stanąć na górze Zemaraim i przemawiać do 1,2 miliona żołnierzy?

Odp.: Abija wygłosił przemowę skierowaną do wszystkich, a chociaż głos z góry roznosi się daleko, nie jest konieczne, aby każdy żołnierz usłyszał go bezpośrednio. Ci, którzy go usłyszeli, mogli przekazać treść przemowy pozostałym.

Pytanie: Czym jest przymierze soli, o którym mowa w 2 Krn 13:5?

O: Jest o tym mowa w Księdze Kapłańskiej 2:13 i Księdze Liczb 18:19. Wszystkie ofiary składane Bogu skrapiano solą jako symbol Bożego przymierza. Bóg zawarł przymierza z Dawidem i Salomonem w 1 Księdze Kronik17:13 –14 oraz w 2 Księdze Kronik 7:17–22.

P: Kim byli „ludzie bezwartościowi i niegodziwi” (dosłownie: „synowie Beliala”) z 2 Kronik 13:7?

Odp.: To hebrajskie wyrażenie oznaczało „ludzi bezwartościowych”. Termin „Belial” pojawia się również w 1 Księdze Samuela 1:16;2:12 ;10:27 ; 25:17,25 oraz w 1 Księdze Samuela 30:22.

P: Kim był prorok Iddo, o którym mowa w 2 Kron. 13:22?

Odp.: Zgodnie z książką „1001 Bible Questions Answered” (str. 372) tradycja głosi, że Iddo był prorokiem, który potępił cielca Jeroboama w 1 Król. 13. Autor Księgi Zachariasza był synem Berechiasza, który z kolei był synem (lub potomkiem) Iddo. Ten Iddo mógł być przodkiem Zachariasza.

Pytanie: Czy w 2 Kron. 14:3-4 król Asa z Judy usunął obce ołtarze i wyżyny w Judzie, czy też wyżyny nie zostały usunięte, jak podano w 1 Krl 15:14 i 2 Kron. 15:17?

Odp.: Obie tezy są prawdziwe. Na początku swojego panowania zniszczył wszystkie wyżyny w Judzie, ale pod koniec panowania nie wszystkie wyżyny w Izraelu zostały zniszczone, w tym te odbudowane. Bez zmiany serc ludu problem z niszczeniem wyżyn polega na tym, że są one odbudowywane. Wyżyna była bardzo prosta w budowie i można ją było szybko odbudować.

Na początku swojego panowania Asa usunął wszystkie obce ołtarze i wyżyny w Judzie. Zarówno 2 Kronik 14:3-4, jak i 1 Królów15:12 pokazują, że był bardzo skrupulatny.

Czy zniknęły na stałe? Nie, ponieważ jeszcze przed piętnastym rokiem panowania musiał usunąć bożki nie tylko z pokolenia Beniamina i Efraima, ale wspomniano tu ponownie również o Judzie.

Czy pozostały one usunięte? Nie, ponieważ jakiś czas przed 35. rokiem jego panowania jego własna babka, Maaka, wykonała słup Aszery (2 Kronik15:16 ). Z tego powodu pozbawił ją władzy.

2 Kronik15:17 nie podaje, czy wszystkie wyżyny w Judzie pozostały wolne od bożków, czy też nie, ale wspomina, że nie wszystkie zostały usunięte z Izraela. Asa nie sprawował władzy nad całym Izraelem, ale przypuszczalnie odnosiło się to do ziem pokolenia Beniamina i Efraima, nad którymi sprawował władzę.

Jest w tym lekcja dla chrześcijan. Jeśli dzięki łasce Bożej pokonamy bożka w naszym życiu, to nie oznacza, że zadanie zostało zakończone. W późniejszym czasie, w innym miejscu, musimy pozostać czujni, aby nie powrócił on ponownie.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 14:3-4,15:17 oraz 1 Krl 15:14 nie usunięto wszystkich wyżyn w Izraelu?

Odp.: Istnieją cztery możliwe powody, a prawdziwa odpowiedź może być połączeniem kilku z nich.

a) Asa nie sprawował władzy nad całym Izraelem, a jedynie nad Judą i częścią Izraela. Być może Bóg zamierzał, by pokonał on króla Baaszę z Izraela, ale wyżyny w Izraelu nie zostały usunięte, ponieważ nie sprawował on władzy nad większością terytorium Izraela.

b) Asa potrzebował dziesiątek lat, by [rzekomo] skutecznie utrzymać stan, w którym wszystkie wyżyny zostały usunięte z Judy, ale w tej części Izraela, którą zajmował, wyżyny pozostały, ponieważ nie sprawował nad nią władzy wystarczająco długo.

c) Pozbył się wszystkich wyżynnych świątyń w Judzie na początku swojego panowania, ale powróciły one nie tylko w Izraelu, ale [rzekomo] również w Judzie.

d) Na początku swojego życia całym sercem podążał za Bogiem, ale po tym, jak polegał na własnych siłach, by pokonać Baaszę, uwięził proroka od Boga i nie zasięgnął rady u Boga, gdy zachorowały mu stopy, przestał zapobiegać odbudowie wyżynnych świątyń.

Pytanie: Jaka jest kolejność wydarzeń z życia Asy opisanych w 2 Krn 14:2–16:14 i 1 Krl 15:11–24?

Odp.: Oto połączona sekwencja wydarzeń z obu ksiąg.

2 Kronik 14:2 i 1 Królów 15:11 Asa czynił to, co było słuszne w oczach Pana.

2 Kronik 14:3-5 i 1 Królów 15:12 Król Asa wygnał mężczyzn pełniących funkcje kapłańskie w świątyniach i pozbył się wszystkich bożków, które wykonał jego ojciec. 2 Kronik 14:3-4 mówi, że Asa zburzył obce ołtarze i wyżyny, rozbił kamienie kultowe i ściął słupy Aszery. Werset 5 mówi, że uczyniono to w każdym mieście Judy. Niektórzy uważają, że zniszczył on jedynie wyżyny poświęcone fałszywym bogom, a nie wyżyny poświęcone prawdziwemu Bogu. Mogło to nastąpić na początku jego panowania. Alternatywnie może to być podsumowanie życia Asy, a wydarzenie to faktycznie miało miejsce w 2 Kronik 15:8. Żadna z tych alternatyw nie wpływa jednak na odpowiedź na poprzednie pytanie.

2 Kronik 14:6-8 W Judzie panował pokój, ale Asa wzmocnił również obronę kraju.

2 Kronik 14:9-15 Zera, Kuszita, najechał Judę, ale Asa wołał do Boga i Kuszici zostali pokonani.

2 Kronik 15:1-8 Asa posłuchał proroka Azariasza i usunął bożki z Judy, Beniamina oraz miast w Izraelu, które zdobył.

2 Kronik 15:9-10 Wielu ludzi opuściło Izrael i osiedliło się w Judzie. Asa zgromadził ich wszystkich w trzecim miesiącu piętnastego roku swojego panowania.

2 Kronik 15:15-17a i 1 Królów 15:13-14 Asa pozbawił władzy swoją babkę Maakę za wykonanie słupa Aszery, ale nie usunął wyżynnych ołtarzy z Izraela.

2 Kronik 15:17b, 19 i 1 Królów 15:14 Asa przez całe swoje życie był oddany Panu. 2 Kronik 15:19 mówi, że do trzydziestego piątego roku jego panowania nie było wojny.

2 Kronik 15:18 i 1 Królów 15:15 Asa wniósł do świątyni całe srebro, złoto i przedmioty, które poświęcił jego ojciec.

1 Królów 15:16 Przez całe panowanie Asy i Baasy trwała między nimi wojna.

2 Kronik 16:1-6 i 1 Królów 15:17-22 W 36. roku król Izraela Baasa najechał Judę. Asa polegał na własnych środkach, by opłacić Aramejczyków, aby zaatakowali Izrael. Zrobili to, a Asa odzyskał miasta.

2 Kronik 16:7-10 Widzący Hanani zganił Asę, a Asa uwięził go. Asa brutalnie uciskał również część ludu.

2 Kronik 16:11-13 i 1 Królów 15:23b W 39. roku swojego panowania Asa zachorował na nogi i szukał pomocy wyłącznie u lekarzy, a nie u Pana.

2 Kronik16:13 : W 41. roku panowania Asa zmarł.

2 Kronik16:14 , oraz 1 Królów 15:24a Pochowano go w grobowcu, który sam sobie przygotował w Jerozolimie. Asa został pochowany wraz ze swoimi przodkami.

Pytanie: Czy w 2 Krn 14:5-6 panował spokój w królestwie za panowania Asy, czy też przez cały czas trwał konflikt między Asą a Baaszą, jak podaje 1 Krl15:16 ?

Odp.: 2 Kronik 14:5-6 pokazuje, że za panowania Asy panował spokój aż do 2 Kronik 16:1, czyli do 36. roku panowania Asy, kiedy to Baasa zaatakował Judę. Od tego momentu trwała wojna.

P: Dlaczego w 2 Kron. 14:9-12 Kuszita („Etiopczyk”) zaatakował Judę?

Odp.: Kusz to kraina na południe od Egiptu, na terenie dzisiejszego północnego Sudanu, a nie współczesna Etiopia. Egipska dynastia kuszycka (XXV dynastia) zaczęła rządzić dopiero około 150 lat później, więc Zera był prawdopodobnie albo kuszyckim dowódcą służącym libijskim faraonom z XXII dynastii (być może Osorkon I, następca Sziszaka), albo przywódcą osadników z Kusz mieszkających w pobliżu Geraru, na południe od Judy (2 Kronik 14:13-15).

Pytanie: Jak to możliwe, że w 2 Krn 14:9-12 mowa jest o armii liczącej milion ludzi?

Odp.: Hebrajskie wyrażenie w tym miejscu dosłownie oznacza „tysiące nad tysiącami”, co może po prostu oznaczać ogromną armię. Egipt i Sudan mogły mieć wówczas populację wynoszącą4 to 5 milionów ludzi, co nie wystarcza na armię liczącą milion żołnierzy.

P: Dlaczego w 2 Krn 15:13 postanowili zabić wszystkich Żydów, którzy nie chcieli szukać Boga?

Odp.: Rząd, pod którym żyli, był monarchią teokratyczną. Bałwochwalstwo jest tak poważnym grzechem, że zgodnie z Księgą Powtórzonego Prawa 13 oraz 17:2-7 mieli oni skazywać bałwochwalców na śmierć.

Pytanie: Czy w 2 Kron. 15:16 królowa-matka Maaka została zabita za wykonanie bożka?

O: Nie jest o tym mowa. Jest napisane, że została pozbawiona tytułu królowej-matki. Nie jest jednak jasne, czy zrealizowali swój zamiar i ją zabili.

Pytanie: Czy w 2 Kron. 16:1 Baasa walczył przeciwko Judzie w 36. roku panowania Asy, czy też syn Baasy, Ela, został królem w 26. roku panowania Asy, jak podaje 1 Krl 16:8?

Odp.: Najpierw przedstawiam chronologię odpowiednich królów.

909–868 p.n.e. Asa z Judy rozpoczął panowanie w 20. roku panowania Jeroboama i rządził przez 41 lat (1 Król. 15:9–10)

909–886 p.n.e. Baasa z Izraela panował przez 24 lata (1 Król. 15:33)

886–885 p.n.e. Ela z Izraela, syn Baasy, rozpoczął panowanie w 26. roku panowania Asy (1 Król. 16:8)

Nie był to 36. rok panowania Asy, ponieważ w 2 Kronikach 16:5 Baasa, ojciec Elaha, nadal panował. Chrześcijanie mają dwie odpowiedzi.

Błąd kopisty: Prawdopodobnie powinno to być 16. roku panowania Asy. Podobnie w 2 Kronikach 15:19 powinno być „15”, a nie „35”.

Liczenie od innego punktu początkowego: Niektórzy uważają, że zamiast błędu kopisty, 36. rok liczono od podziału królestwa. Roboam panował 17 lat ( ), a Abija 3 lata, więc byłby to 16. rok panowania Asy. Hebrajskie słowo oznaczające „panowanie” może również oznaczać „królestwo”.

W hebrajskim zapisie liczbowym litera jod (10) i litera lamed (30) różnią się jedynie dwoma niewielkimi kreskami u góry.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 16:4-17 postawa Asy zmieniła się tak nagle?

Odp.: Asa był pierwszym królem, który uwięził proroka. Jedynym wydarzeniem, o którym wspomina Pismo Święte, jest wyprawa Baasy z Izraela przeciwko Judzie. Być może Asa sądził, że dopóki będzie posłuszny Bogu, Juda nigdy nie zostanie zaatakowana, a tym bardziej przez swoich braci, Izraelitów. Kiedy Bóg nie spełnił warunków Asy, jego posłuszeństwo wyparowało. Czy dzisiaj, świadomie lub nieświadomie, wymagamy od Boga, by spełnił warunki naszego posłuszeństwa? Jeśli tak, to czy nasze posłuszeństwo wyparuje, gdy Bóg nas wystawi na próbę, nie spełniając naszych oczekiwań?

Bóg pragnie, by ludzie kochali Go i służyli Mu bezwarunkowo, tak jak uczynił to Abraham.

Pytanie: Czy 2 Krn16:12 , uczy, że Asa zmarł, ponieważ zwrócił się do lekarzy zamiast do Boga, jak głosi fałszywa religia zwana Chrześcijańską Nauką?

Odp.: Nie. Ewangelista Łukasz był lekarzem i nie ma tam żadnej nagany za szukanie pomocy u lekarzy i stosowanie lekarstw. W końcu nawet Izajasz poradził królowi Ezechiaszowi, by użył okładu z fig jako lekarstwa, gdy Ezechiasz był bliski śmierci.

Raczej 2 Kronik 16:12 uczy, że Asa konsultował się z lekarzami zamiast z Panem, co oznacza, że nie modlił się do Boga, lecz polegał wyłącznie na lekarzach.

P: Czy w 2 Krn 16:12 choroba jest karą za grzech?

Odp.: Tak, nie, tak, tak i tak – jeśli właściwie to zrozumieć.

Od czasu upadku fakt, że każdy musi żyć z chorobą, jest skutkiem upadku człowieka. Czy wiesz, że oprócz chorób zakaźnych istnieje co najmniej 2000 genetycznie dziedziczonych chorób i schorzeń u ludzi? Świat również został poddany marności, gdy człowiek zgrzeszył (Rz 8,20-22).

Niemniej jednak Jezus pokazał, że takie rzeczy jak ślepota, ucisk i klęski żywiołowe dotykające daną osobę nie wynikają z jej własnego grzechu ani z tego, że jest ona gorszym grzesznikiem niż inni.

W danej kulturze powszechne występowanie choroby jest czasem naturalną konsekwencją powszechnego grzechu. Na przykład AIDS i choroby przenoszone drogą płciową szerzą się w Azji Południowo-Wschodniej i w znacznej części Afryki. Według jednej z szacunkowych ocen 15% wszystkich dorosłych mieszkańców Republiki Południowej Afryki umrze na AIDS.

Świat nie jest (jeszcze) sprawiedliwy: czasami dana osoba cierpi z powodu choroby spowodowanej konkretnym grzechem kogoś innego. Wiele osób zmarło na AIDS w wyniku transfuzji krwi, a nie z powodu niemoralnej aktywności seksualnej.

Mimo to czasami Bóg decyduje się dotknąć konkretną osobę chorobą jako szczególną karę za grzech, tak jak Elymas został na pewien czas dotknięty ślepotą za sprzeciwianie się Pawłowi. Nie tylko Asa został dotknięty chorobą (2 Kronik16:12 ), ale także Herod został dotknięty chorobą jelit (Dzieje Apostolskie12:23 ), Miriam została dotknięta trądem (Księga Liczb 12), Jehoram został dotknięty nieuleczalną chorobą jelit (2 Kronik21:18 –19), a Uzjasz zachorował na trąd (2 Kronik 26:19).

P: Dlaczego w 2 Krn 16:12-14 Asa nie modlił się do Boga o uzdrowienie?

Odp.: Asa został upomniany w 2 Kronikach 16:7-10. Asa nie okazał skruchy i być może błędnie sądził, że popełnił tak wiele zła, że nie ma sensu okazywać skruchy i prosić Boga o uzdrowienie w tej chwili. Jednak dopóki oddychasz, nigdy nie jest za późno, by okazać skruchę i zwrócić się do Boga. Nie ma gwarancji, że Bóg uzdrowi fizycznie, ale Bóg czerpie radość z okazywania miłosierdzia, więc nie wahaj się szczerze pokutować i prosić o Jego miłosierdzie i łaskę.

Zobacz „735 odpowiedzi na zagadkowe pytania biblijne”, str. 137, gdzie znajdziesz uzupełniającą odpowiedź.

Pytanie: Dlaczego, jak opisano w 2 Krn 16:12-14, współcześni chrześcijanie czasami nie proszą Boga o to, czego, jak wiemy, potrzebujemy?

Odp.: Chociaż niektórzy mogą to robić z tego samego powodu co Asa, częściej chrześcijanie po prostu o tym zapominają, ponieważ są zbyt zajęci, by rozwijać swoje życie modlitewne.

Pytanie: Jak to się stało, że w 2 Kron. 17:14–18 Jehoszafat dysponował tak liczną armią, liczącą 1,16 miliona żołnierzy?

Odp.: Nie mamy pewności co do liczby, o której tu mowa. „200 000” itp. może oznaczać 200 jednostek zamiast 200 000. Ponadto Księga 2 Kronik zawiera stosunkowo wiele błędów kopistów. Zobacz The NIV Study Bible z 1985 r., str. 642, gdzie znajduje się zasadniczo ta sama odpowiedź.

P: Kim był Zachariasz z 2 Krn 17,7?

Odp.: Miało to miejsce przed wygnaniem, więc ten Zachariasz żył znacznie wcześniej niż Zachariasz, syn Berechiasza, który napisał Księgę Zachariasza.

P: Dlaczego w 2 Krn 18:14-16 Achab zganił tutaj Micheasza?

Odp.: Achab powiedział, że nienawidził Micheasza, ponieważ ten zawsze mówił złe rzeczy o królu Achabie (2 Kronik 18:7). Micheasz udzielił odpowiedzi, którą wszyscy chcieli usłyszeć (2 Kronik 18:14). Jednak jego ton musiał być sarkastyczny, ponieważ nawet Achab wiedział, że Micheasz się z nim bawi, jak pokazuje 2 Kronik 18:15. Następnie Micheasz powiedział wszystkim, jak naprawdę wyglądała sytuacja.

Micheasz nie tylko upokorzył Achaba przed Jozafatem i pozostałymi, ale Achab prawdopodobnie nie chciał, by Micheasz podkopał morale jego żołnierzy.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 18:25 Micheas został zaprowadzony do Joasza?

Odp.: Być może Achab nie chciał, by Micheasz zginął, dopóki nie przekonał się, że jego proroctwo było błędne. Jednak to Achab się mylił.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kron. 19 dobry król Jehoszafat sprzymierzył się z królem Achabem?

Odp.: Jehoszafat był niezwykłym człowiekiem. Zgodnie z 2 Kronik 19:1-2 postąpił źle. Oto spekulacja na temat przyczyny.

Przed panowaniem Jehoszafata miała miejsce straszliwa wojna między Izraelem a Judą, a on cenił sobie przyjaźń i pewną jedność z niewiernym ludem północnego królestwa, podobnie jak podążanie za Bogiem.

W Apokalipsie 18:4 głos z nieba musiał wręcz nakazać ludowi Bożemu, by wyszedł z Babilonu. W przeciwnym razie, jak można przypuszczać, nie opuściliby tej duchowej nierządnicy. Nawet dzisiaj wielu chrześcijan należy do kościołów, których przywódcy zaprzeczają odkupieńczemu dziełu Chrystusa na krzyżu lub Jego fizycznemu zmartwychwstaniu. Inni prawdziwi chrześcijanie są członkami grup głoszących inną ewangelię lub innego Boga, takich jak masoni. Wiesz, być może Jehoszafat wcale nie był aż tak wyjątkowy, popełniając błąd polegający na wdaniu się w kompromisowe porozumienie. Czy są jakieś organizacje, porozumienia lub zobowiązania, które podjąłeś, a które są kompromisowe i nie podobają się Bogu? Jeśli tak, wycofaj się z nich tak szybko, jak to tylko możliwe.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 20:1-2 ci ludzie zdecydowali się zaatakować właśnie teraz?

Odp.: Być może sądzili, że Jehoszafat był tak pochłonięty sprawami wewnętrznymi, że teraz nadarza się dobry moment, by osłabić siłę swojego wroga. Popełnili poważny błąd.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 20:1-2 Ammonici i Moabici zaatakowali Judę z Aramu/Syrii w En-Gedi?

Odp.: Ammon i Moab leżały na wschód od rzeki Jordanu i Morza Martwego, a En-Gedi znajdowało się pomiędzy nimi, więc rozbicie obozu w En-Gedi ma sens. Problem polega na tym, że Damaszek, stolica Aramu, leży na północ od Ammonu, 120 mil od Jerozolimy, a Aram nie graniczy z Izraelem, z wyjątkiem jego najbardziej wysuniętego na północ krańca, i nie miałoby sensu udawać się na północ do Aramu, a następnie wracać do domu, by udać się na zachód do En-Gedi. Najpierw to, co nie jest odpowiedzią, a następnie dwie prawdopodobne odpowiedzi.

Nie jest to odpowiedź: posłańcy Jehoszafata pomylili się; sądzili, że przybyli z Aramu/Syrii, ale tak nie było. Chociaż jest to możliwe, bardziej rozsądne jest założenie, że znali oni geografię i wiedzieli, że En-Gedi nie leżało w pobliżu Aramu.

Część armii dotarła aż do Aramu. 2 Kronik 20:1-2 mówi, że armia składała się z innych ludów oprócz Ammonitów i Moabitów, w tym nawet z Syryjczyków z Aramu. Syryjczycy w innych czasach walczyli z Izraelem, więc prawdopodobnie byli sojusznikami, choć możliwe jest, że byli najemnikami.

Wariant rękopiśmienny litery „r” zamiast „d”. Stary Testament był pierwotnie zapisywany bez samogłosek, a różnica między Aram a Edomem wynosi zaledwie jedną literę. Można to opisać jako odwrócone „L” z ostrym narożnikiem w przeciwieństwie do odwróconego „L” z zaokrąglonym narożnikiem. Większość rękopisów zawiera słowo „Aram”, ale niektóre mają „Edom”. Edom często sprzymierzał się z Moabem, z którym dzielił dłuższą granicę, a Edom znajdował się bliżej niż Aram.

Zobacz www.carm.org, aby uzyskać podobną odpowiedź.

Pytanie: W 2 Krn 20:15-17, w jaki sposób niektóre bitwy są nasze, a inne należą do Pana?

Odp.: Być może Bóg pozwolił szatanowi zgromadzić tę armię, aby wystawić na próbę Jehoszafata, podobnie jak Asa został wystawiony na próbę w 2 Kronikach 16:1-2. Jednak podczas gdy Asa początkowo wydawał się polegać na Panu, Jehoszafat nadal na Nim polegał. Wytrwałość w obliczu prób może przynieść błogosławieństwo, jak pokazują List Jakuba 1:2 i 1 List Piotra 1:6-7.

P: Dlaczego w 2 Krn 20:25 armia wroga miała przy sobie cenne klejnoty?

Odp.: Wśród nich byli król i szlachta. Klejnoty mogły się bardzo przydać, gdyby zostali pojmani i musieli kogoś przekupić. Również zwykli żołnierze mogli nosić klejnoty, które zrabowali z zdobytych miast.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kron. 20:35 Jehoszafat zawarł sojusz z Achazjaszem, zamiast wyciągnąć wnioski z wydarzeń opisanych w 2 Kron. 19:2 i 1 Krl 22:6-7?

Odp.: Jehoszafat albo nie posłuchał proroka, albo wyciągnął z tego niewłaściwą lekcję. Sojusz z 2 Kronik20:35 , był pokojowym sojuszem handlowym, a nie wojskowym. W sceptycznym „Przewodniku po Biblii” Asimova (str. 421) napisano, że Jehoszafat był podporządkowanym sojusznikiem, ale nie ma dowodów na to, że panował pod kontrolą Achaba. Być może Jehoszafat błędnie uznał, że słowa proroka odnosiły się wyłącznie do wspólnej walki na wojnie. Czasami, gdy ludzie wyciągają wnioski, mogą one być błędne lub niepełne.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 20,36 budowano statki w Ezion-Geber nad Morzem Czerwonym, aby popłynąć do Tarszisz?

Odp.: Mieli tu bardzo ambitne plany, ponieważ musieliby opłynąć Afrykę. Być może Kartagińczycy opłynęli Afrykę.

Pytanie: Jak w 2 Krn 21:12-15 król Judy Jehoram otrzymał ten list od Eliasza, skoro Eliasz został wzięty do nieba za panowania Achazjasza, króla Izraela?

Odp.: List mógł zostać przekazany królowi po odejściu Eliasza. Nie ma jednak powodu, by przypuszczać, że Eliasz nie żył w czasie opisanym w 2 Kronik 21:12-15.

List został prawdopodobnie przekazany po 848/7 r. p.n.e. Jehoram z Judy panował od 853/2 do 841 r. p.n.e. Przez pierwsze około pięć lat sprawował władzę jako współwładca wraz ze swoim ojcem, Jehoszafatem. Chociaż ściśle rzecz biorąc, daty nie wymagają, by list ten został przeczytany po śmierci Jehoszafata w 848/7 r. p.n.e., to prawdopodobnie tak się stało, ponieważ władzę sprawował Jehoram.

W latach 852–841 p.n.e. Izraelem rządził Joram, syn Achaba (osoba inna niż Joram/Jehoram z Judy). O wichrze Eliasza wspomina się po tym, jak Joram, syn Achaba, został królem (2 Król.1:17 ).

2 Księga Królewska ma często charakter tematyczny, a nie ściśle chronologiczny: na przykład wzmianka o wichrze Eliasza pojawia się po tym, jak Joram z Izraela został królem (2 Krl 1:17), a przed omówieniem tego, co Joram z Izraela uczynił jako król, począwszy od 2 Krl 3:1. Szczerze mówiąc, styl literacki uległby osłabieniu, gdyby w 2 Księdze Królewskiej najpierw omówiono Eliasza, potem Jorama, następnie znowu Eliasza, a potem ponownie Jorama.

Pytanie: W 2 Kronik 22:1, w jaki sposób Arabowie zabili wszystkich braci Achazjasza, skoro w 2 Kronik 21:16-17 wzięli ich do niewoli?

Odp.: Niestety, wzięcie do niewoli nie gwarantuje przyszłego bezpieczeństwa; jeńcy są czasem później zabijani. Być może Jehoram nie był skłonny zapłacić wystarczająco wysokiego okupu.

Drugi, podobny przykład zabicia jeńców można znaleźć w Księdze Jeremiasza 52:9-10. Babilończycy pojmali Sedekiasza i jego świtu, a następnie wydali wyrok na Sedekiasza, po czym zabili jego synów na jego oczach.

P: Czy w 2 Krn 22:8 należy to przetłumaczyć jako „bracia Achazjasza” czy „krewni Achazjasza”?

Odp.: Hebrajskie słowo można przetłumaczyć w obu znaczeniach. Jednakże, ponieważ Achazjasz urodził się, gdy jego ojciec miał 18 lat, a ojciec zmarł w wieku 40 lat, prawdopodobnie chodzi tu o krewnych, ponieważ „synowie” braci Achazjasza prawdopodobnie nie byliby wystarczająco dorośli, by opiekować się Achazjaszem.

P: Czym była ta kopia świadectwa/przymierza, o której mowa w 2 Krn 23:11?

Odp.: Mogła to być umowa, na mocy której Joasz miał sprawować rządy, ale bardziej prawdopodobne jest, że była to kopia Tory, w której określono obowiązki królewskie.

Pytanie: Dlaczego, jak wynika z 2 Kron. 24:2, 17–18, Joasz był tak pobożny za życia Jehojady, a po jego śmierci odwrócił się od Boga?

Odp.: Joasz musiał czuć ogromną wdzięczność wobec Jehojady. Gdyby nie on, Joasz byłby martwy, a nie królem. Jednak, choć dla innych było to niewidoczne, najwyraźniej wiara Jehojady nie stała się wiarą Joasza. Lojalność i wdzięczność Joasza trwały tylko tak długo, jak długo żył Jehojada, i nie zastąpiły prawdziwej wiary.

Jojada wychował Joasza i możliwe, że syn Jojady, Zachariasz, i Joasz bawili się razem jako dzieci. Niestety, Joasz później zabił Zachariasza, jak opisano w 2 Kronikach 24:21.

Pytanie: Dlaczego, jak opisano w 2 Kron. 24:2, 17-18, niektórzy ludzie są dziś przez lata wiernymi członkami kościoła, a potem odwracają się od Boga?

Odp.: Tak stało się z Demasem (2 List do Tymoteusza 4:10) i z Diotrefesem (3 List Jana 9-10), i dzieje się to również dzisiaj. Jezus opowiadał o synu marnotrawnym, a w przypowieści o czterech rodzajach gleby jednym z nich są ci, którzy chętnie przyjmują ewangelię, ale są dławieni przez troski tego świata. Niektórzy mogą zostać sprowadzeni na manowce przez fałszywych nauczycieli, inni tracą złudzenia, a jeszcze inni oddalają się od Boga po prostu przez zaniedbanie swojej relacji z Nim.

Chociaż Bóg wie, kim są wszyscy wybrani, którzy pójdą do nieba, Biblia bardzo jasno stwierdza, że wszyscy mamy obowiązek wytrwać – czy to w wierze, miłości, w cierpieniu, czy też przez całe nasze życie. Wersety wskazujące na obowiązek wytrwałości wierzących to m.in. List do Hebrajczyków 10:23,26; 12:1, 12-13; 1 List Jana 2:24; 1 List do Koryntian 13:7; List do Rzymian 5:3-4; List Jakuba 1:3-4,12; List Jakuba 5:11 oraz 2 List Piotra 1.

Pytanie: Czy w 2 Kronik 24:25 słudzy postąpili słusznie, zabijając Joasza za zabicie syna Jojady, Zachariasza?

Odp.: Nic nie wskazuje na to, by urzędnicy kierowali się w tym przypadku pobożnymi pobudkami; ich motywem było prawdopodobnie po prostu szybkie pozbycie się króla, który był niepełnosprawny fizycznie, niezdolny do prowadzenia działań wojskowych i stracił szacunek swoich urzędników.

Niezależnie od ich motywów, Bóg może posługiwać się zarówno złymi, jak i dobrymi ludźmi, aby osiągnąć swoje cele.

Pytanie: Czy w 2 Kron. 25:5 Amazjasz postąpił słusznie, przeprowadzając spis ludności?

Odp.: Amazjasz mógł postąpić niewłaściwie, ale była to drobna sprawa w porównaniu z tym, co zamierzał uczynić, oddając cześć innym bogom.

P: Dlaczego w 2 Krn 25:14-15 Amazjasz odwrócił się od Boga?

Odp.: Amazjasz początkowo podążał za Bogiem (2 Kron. 25:2). Wydaje nam się dziwne, że tuż po pokonaniu Edomitów Amazjasz zaczął czcić bogów ludu, który pokonał. Być może Amazjasz uznał, że zdobycie lojalności Edomitów jest ważniejsze niż zaufanie Bogu. Wiemy jednak, że jego strategia zawiodła.

P: Dlaczego w 2 Krn 26:16-21 Uzjasz został ukarany za podejście do Arki, skoro Dawid nie został ukarany w 2 Sm 6:5?

Odp.: Sceptyczny „Przewodnik po Biblii” Asimova (str. 423) podaje, że stało się tak, ponieważ „od tamtych czasów stanowisko kapłanów stało się bardziej nieugięte”. Problem Uzjasza nie dotyczył jednak kapłanów, lecz samego Boga.

Najpierw odpowiemy na to pytanie z perspektywy działania, a następnie z perspektywy motywów.

Czyn: Dawid i inni szli przed arką, która była na widoku. Zanim arka znalazła się w Jerozolimie i została ukryta przed ludem, przez ponad 40 lat trwania Wyjścia i od tamtego czasu aż do czasów Dawida była ona na widoku.

Dawid nie przestrzegał wprawdzie właściwego protokołu podczas transportu Arki, ale postępował niewłaściwie z powodu nieostrożnej niewiedzy, a jego serce było w dobrym miejscu.

Motywy: Dawid oddawał cześć Bogu i starał się Mu się podobać. Uzjasz próbował przejąć rolę kapłana. Ciekawe jest to, że Uzjasz próbował zrobić coś, o czym wiedział, że Bóg tego zabrania, a jednocześnie starał się być bardzo religijny.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kron. 26:19-20 Bóg wymierzył surową karę w postaci nieuleczalnej trądu?

Odp.: W Starym Testamencie Bóg posługiwał się wieloma sposobami, by dać swojemu ludowi wgląd w znaczenie Bożej świętości. Niezależnie od motywów Uzjasza, 2 Kronik 26:18 mówi, że Uzjasz „postąpił niewiernie”. Świadomie przekroczył granice swojej roli; to, co uczynił, stanowiło bezpośrednią zniewagę wobec świętości Boga. A uczynił to sługa Boży, który powinien był wiedzieć lepiej, nawet zanim otrzymał wyraźne ostrzeżenie. Po tym, jak Uzjasz został wyraźnie upomniany, zareagował nie skruchą, lecz gniewem, a kara miała na celu nie tylko powstrzymanie celowego buntu Uzjasza, ale także służyła jako lekcja dla innych dotycząca nadrzędności Bożej świętości.

Jest w tym lekcja dla dzisiejszych chrześcijan. Chociaż ludzie mogą wiedzieć, że naśladujemy Chrystusa, możemy mówić o Bogu i sprawach świętych tak swobodnie lub lekceważąco, że nie oddajemy czci sprawom Bożym w obecności innych. Humor może być w porządku, ale jeśli posługujesz się humorem, który znieważa Boga, aniołów lub chrześcijan, którzy odeszli przed nami, upewnij się, że nie znieważasz świętości Bożej w oczach innych.

Pytanie: Jakie dowody archeologiczne dotyczące króla Uzjasza znajdujemy w 2 Krn 26,20?

Odp.: Na Górze Oliwnej, na terenie kościoła, odkryto tablicę z napisem: „Tutaj sprowadzono szczątki Uzjasza, króla Judy. Nie otwierać”.

Pytanie: Gdzie, zgodnie z 2 Krn 26:22, Izajasz opisał czyny króla Uzjasza?

Odp.: Księga Izajasza wspomina jedynie krótko o śmierci Uzjasza w Izajasza 6:1, więc najwyraźniej Izajasz napisał inne dzieło, którego dziś nie posiadamy. Jednak wykraczając poza przykład Izajasza, prawdopodobnie każdy prorok, przemawiając przez wiele lat, niewątpliwie mówił rzeczy, które nie zostały zapisane w zachowanych księgach o nich. Bóg ma swobodę, by przekazywać słowa określonym osobom w określonym czasie, a nie zapisywać ich dla wszystkich pozostałych.

P: Jak pobożny władca, taki jak Dawid, powinien rządzić zepsutym ludem, o czym mowa w 2 Krn 27:2?

Odp.: Dawid najpierw rządził stadem owiec, potem wyrzutkami, a w końcu całym Izraelem. Najpierw Dawid musiał uporządkować swoje własne życie. Wtedy ludzie zaczęli go szanować i chętniej za nim podążali.

P: Jakie obszary leśne występowały w Judzie, o których mowa w 2 Krn 27:4?

Odp.: Juda była raczej suchym regionem. Jednak nawet w miejscach takich jak półwysep w Teksasie występują obszary zalesione. Szczególnie na wzgórzach Judy rosło wiele niewielkich drzew.

P: Ile warte było 100 talentów srebra, o których mowa w 2 Krn 27:5?

Odp.: Sto talentów srebra stanowiło około 3 3/4 tony (3,4 tony metryczne) zgodnie z przypisem w Biblii NIV z 1985 roku. Komentarz biblijny „Expositor’s Bible Commentary”, tom 4, str. 524, wspomina, że Curtis w 1910 roku obliczył tę wartość na 187 500 dolarów. Podaje on również, że miasto Mari zapłaciło podobną kwotę jako daninę miastu Ebla w ramach jednej płatności.

P: W 2 Krn 27:6 w jaki sposób Jotam „uporządkował swoje drogi przed Panem, swoim Bogiem”?

Odp.: Chociaż hebrajskie słowo kuwn ma wiele synonimów w języku angielskim, sens 2 Kronik 27:6 jest jasny. Jotam dbał o to, by jego zamiary, plany i działania były zgodne z wolą Bożą.

Co ciekawe, hebrajskie słowo kuwn (nr 3559 w indeksie Stronga) wywodzi się od słowa oznaczającego „być prostopadłym”. Oznacza ono „(ustanowić, ustalić, przygotować, zastosować) lub [w przenośni] (wyznaczyć, uczynić pewnym, właściwym lub pomyślnym)”.

Dokładne sformułowanie użyte w tym miejscu nie ma znaczenia; ważne jest raczej to, czy zdecydowałeś się podporządkować wszystkie swoje drogi Panu.

Pytanie: W 2 Krn 28:8, w jaki sposób armia izraelska uprowadziła 200 000 jeńców?

Odp.: Armia izraelska w zasadzie wzięła do niewoli całą wyższą klasę społeczną Judy. Jednak w 2 Kronikach 28:14-15 uwolniła wszystkich jeńców. Zaledwie kilka lat później Asyryjczycy uprowadzili wielu mieszkańców Izraela (2 Król. 15:29; 17:6).

P: Czy w 2 Krn 28:24 król Achaz zamknął drzwi do świątyni Bożej, czy też zachęcał do oddawania czci w świątyni, jak mówi 2 Krl16:15 ?

Odp.: Obie te rzeczy miały miejsce w różnych okresach. Król Achaz był złym władcą, ale na początku swojego panowania zezwalał na oddawanie czci w świątyni. Po tym, jak Aramejczycy, Izraelici, Filistyni, Edomici i Asyryjczycy odnieśli zwycięstwo w walce przeciwko Achazowi, 2 Kronik 28:22 (BSB) mówi: „W czasie swojego ucisku król Achaz stał się jeszcze bardziej niewierny Panu”.

Dlaczego Achaz szedł z złego w gorsze? 2 Królów 16:17-18 mówi, że z powodu króla asyryjskiego usunął wiele przedmiotów wyposażenia ze Świątyni. Mogło to wynikać zarówno z potrzeby przetopienia metalu na daninę, jak i z faktu, że król asyryjski wymagał od swoich poddanych oddawania czci asyryjskim bogom.

Istnieje podobieństwo między królem Achazem na początku jego panowania a Hiramem, królem Tyru, który wychwalał Boga Salomona w 2 Kronikach 2:11. Obaj zachęcali do oddawania czci Bogu, ale żaden z nich nie był wierzącym. Dzisiaj nie każdy, kto mówi coś miłego o Bogu i chce, by ludzie chodzili do kościoła, jest koniecznie chrześcijaninem.

Pytanie: Czy w 2 Kron. 28:27 nie napisano, że Achaz nie został złożony w grobowcach królów Izraela, czy też został pochowany wraz ze swoimi przodkami, jak podano w 2 Krl 16:20a?

Odp.: Zarówno 2 Królów 16:20a, jak i 2 Kronik 28:27 mówią, że Achaz spoczął wraz ze swoimi przodkami i został pochowany w Jerozolimie („w Mieście Dawida” w 2 Królów, „w mieście Jerozolimie” w 2 Kronikach). Jednak według 2 Kronik 28:27 król Achaz, który oddawał cześć bożkom, nie został pochowany w tych samych grobowcach co dobrzy królowie Izraela (Dawid i Salomon). Stwierdzenie z 2 Królów 16:20a, że został pochowany wraz ze swoimi przodkami, może oznaczać trzy rzeczy:

1) Zostali pochowani w tym samym mieście.

2) Zostali pochowani w pobliżu, w tym samym mieście.

3) Achaz został pochowany obok swoich ojców czczących bożki, ale nie wraz z Dawidem i Salomonem, królami Izraela. (Pozostali królowie nigdy nie byli królami Izraela).

Oto kilka innych przykładów, w których królowie zostali pochowani w pobliżu w Jerozolimie, ale nie w tym samym grobie.

Azariasz/Uzjasz „spoczął wraz ze swoimi przodkami i został pochowany obok nich w Mieście Dawida” (2 Król. 15:7a); „spoczął wraz ze swoimi przodkami i został pochowany obok nich na cmentarzu należącym do królów; albowiem lud mówił: «Był trędowaty»” (2 Kron. 26:23).

Joasz został pochowany „wraz ze swoimi przodkami w Mieście Dawida” (2 Król. 12:21); „został pochowany w Mieście Dawida, ale nie w grobowcach królów” (2 Kron. 24:25).

Joram „spoczął wraz ze swoimi przodkami i został pochowany wraz z nimi w Mieście Dawida” (2 Królów 8:24a); „zmarł, nie budząc w nikim żalu, i został pochowany w Mieście Dawida, ale nie w grobowcach królów” (2 Kronik 21:20). W tym przypadku wyrażenie „pochowany wraz z nimi w Mieście Dawida” oznacza „pochowany w tym samym mieście”, a być może także „pochowany w pobliżu”.

Pytanie: Jak to możliwe, że w 2 Krn 29:2 Dawid jest ojcem Ezechiasza?

Odp.: Hebrajskie słowo oznaczające „ojca” było również używane w znaczeniu „przodka”.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 29:15-19 trzeba było oczyścić świątynię?

Odp.: Błędnym priorytetem jest większa troska o czystość własnego domu niż o to, by Kościół Boży był czysty pod każdym względem. Były tu dwa aspekty, a dla nas dzisiaj są jeszcze dwa dodatkowe.

Fizyczny: Najpierw usunięto święte przedmioty związane z bałwochwalstwem oraz inne śmieci.

Poświęcenie: Następnie przeprowadzili rytuał oczyszczenia, zanim zaczęli używać świątyni zgodnie z jej przeznaczeniem, czyli do oddawania czci Jedynego Prawdziwego Boga.

Istnieją jeszcze dwa inne aspekty czystości kościoła, choć nie miały one zastosowania w tamtych czasach.

Herezja: Lokalny kościół musi być wolny od poważnych duchowo, heretyckich nauk. W szczególności nie należy pozwalać na nauczanie ani członkostwa tym, którzy zaprzeczają fizycznemu zmartwychwstaniu Chrystusa, zaprzeczają, że Jezus umarł za nasze grzechy, zaprzeczają dziewiczemu poczęciu Chrystusa lub zaprzeczają autorytetowi Biblii.

Podziały: W równowadze z poprzednim punktem powinniśmy akceptować się nawzajem tak, jak Chrystus nas przyjął, „aby przynieść chwałę Bogu” (Rzymian 15:7). Ludzie mogą mieć błędne poglądy na takie sprawy jak sabat (Rzymian 14:5), jedzenie (Rzymian 14:1) i inne kwestie, a mimo to być prawdziwymi chrześcijanami. Pomimo naszych różnic w sprawach drugorzędnych powinniśmy przyjmować ich z otwartymi ramionami. Istnieje termin określający chrześcijan, którzy tego nie robią, nawet jeśli sami są doktrynalnie poprawni; nazywa się ich schizmatykami, ponieważ mogą oni wywoływać schizmy lub podziały w Kościele.

Pytanie: W 2 Kron. 29:15-19 mowa jest o „oczyszczeniu świątyni” – kiedy w dzisiejszych czasach powinniśmy to uczynić?

Odp.: Są w naszym życiu chwile, kiedy my również musimy usunąć wszelkie bożki i wszystko inne, co powstrzymuje nas przed zbliżeniem się do Boga. Następnie musimy poświęcić się Panu i Jego służbie.

Pytanie: Czy w 2 Krn 29:34; 30:2-3; 2 Krn 30:18-20 postąpili słusznie, odstępując w tych przypadkach od Bożych przepisów?

Odp.: Tak. Albo nie zdolaliby złożyć wszystkich ofiar, albo nie udałoby się im zapewnić, by czynili to wyłącznie kapłani. W tych wyjątkowych okolicznościach podjęli słuszną decyzję. Legalizm określa się jako przestrzeganie prawa bez uwzględnienia kontekstu. Ich celem było przede wszystkim zadowolić Boga, a nie tylko przestrzegać prawa.

Sam Mojżesz stanął przed sytuacją, w której niektórzy mężczyźni nie mogli obchodzić Paschy w zwykłym terminie, ponieważ zostali zanieczyszczeni przez przebywanie w pobliżu zwłok. Mojżesz zwrócił się do Boga w Księdze Liczb 9:6-8, a Pan polecił im obchodzić Paschę jak zwykle, z tym że z miesięcznym opóźnieniem, jak opisano w Księdze Liczb 9:9-12.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kronikach 30:10 Izraelici pogardzili posłańcami z Judy?

Odp.: Izrael właśnie pokonał Judę. Izraelici nie bali się ludu Judy, ani nie pragnęli Boga, którego czczono w Jerozolimie – mieście podbitym. Jakże dalekie było to od czasów Dawida, kiedy ich przodkowie współpracowali i walczyli po tej samej stronie o królestwo Boże na ziemi.

P: Dlaczego w 2 Kron. 31:17-18 uznano, że genealogie są ważne?

Odp.: Asyryjczycy wygnali Elamitów, Izraelitów i inne ludy, a gdyby jako następni zostali wygnani mieszkańcy Judy, potrzebowaliby tych rodowodów, by przywrócić system lewicki. Być może mieszkańcy Judy sądzili, że po wygnaniu ważne będzie rozpoznanie, kto jest Żydem. Zarówno Izajasz, jak i Jeremiasz prorokowali, że Juda zostanie wygnana, więc wiedzieli, że to tylko kwestia czasu.

P: Jak zginęli Asyryjczycy, o czym mowa w 2 Krn 32:21?

Odp.: Biblia nie podaje wprost, w jaki sposób Bóg zabił tak wielu ludzi w tak krótkim czasie. Jednak 2 Kronik 32:3-5 dostarcza pewnej wskazówki. Jest tam napisane, że Ezechiasz kazał swoim ludziom zablokować wszystkie źródła wody. Spowodowałoby to, że szczury i inne zwierzęta również musiałyby szukać innych źródeł wody. Herodot wspomina, że armia asyryjska, gdy znajdowała się na północ od Egiptu w Peluzjum, cierpiała z powodu plagi szczurów. Dżuma dymienicza, przenoszona przez szczury, może zabić w mniej niż tydzień.

P: W 2 Krn 32:24, w jaki sposób serce Ezechiasza stało się wyniosłe?

Odp.: Ezechiasz stał się dumny, ponieważ najpotężniejsze imperium świata zostało właśnie powstrzymane tuż przed bramami jego miasta. Poza Biblią i greckim historykiem Herodotem, który również pisał o pladze myszy polnych niszczących asyryjskie strzały i skórę na tarczach w Peluzjum, świeccy historycy byliby całkowicie zaskoczeni, dlaczego agresywne i potężne imperium asyryjskie zdecydowało się zaprzestać ekspansji w tym kierunku. Nawet Babilończycy przybyli z wizytą do Ezechiasza, być może po to, by dowiedzieć się, jak „on” tego dokonał. Byłoby zrozumiałe, gdyby Ezechiasz uległ grzechowi pychy.

Pytanie: Czy w 2 Krn 33:13-16 skrucha Manassesa została zmyślona, skoro 2 Księga Królewska o niej nie wspomina?

Odp.: Nie. Być może Księgi Królewskie zostały spisane, zanim Żydzi dowiedzieli się o skrusze Manassesa, ponieważ Manasses okazał skruchę w Babilonie. Jak pokazują „Encyklopedia trudności biblijnych” (str. 227–228) oraz większość komentarzy, Księgi Kronik ogólnie zwracają większą uwagę na życie religijne i zalety poszczególnych królów, podczas gdy Księgi Królewskie skupiają się na politycznych aspektach królestw i konsekwencjach ich niegodziwości. Niezależnie od tego, albo autor 2 Księgi Królewskiej nie był tego świadomy, albo postanowił tego nie uwzględniać, ponieważ nie służyło to rozwinięciu tematu skutków posłuszeństwa i nieposłuszeństwa królów wobec Boga.

Pytanie: Czy w 2 Krn 33 mamy pozabiblijny dowód na istnienie króla Manassesa?

Odp.: Tak, zapisy króla asyryjskiego Esarhaddona wymieniają Manassesa oraz 21 innych królów, którzy musieli dostarczać Asyryjczykom materiały budowlane, jak podaje „The NIV Study Bible” z 1985 r., str. 663. Sceptyczny „Asimov’s Guide to the Bible” (str. 425) podaje, że zapisy asyryjskie wskazują, iż w 672 r. p.n.e. Manasses wraz z innymi królami wasalnymi musiał udać się do stolicy Asyrii, aby złożyć przysięgę wierności Aszurbanipalowi, następcy króla Esarhaddona.

Pytanie: Gdzie w 2 Kron. 33:18 zapisano czyny Manassesa i jego modlitwę w Księdze Królów Izraela?

Odp.: Sceptyczny „Przewodnik po Biblii” Asimova (str. 426) stwierdza, że jeśli chodzi o biblijną Księgę Królów, to kronikarz popełnił błąd.

Asimov mógł się tu pomylić. Księga (letopisy) królów to oficjalne zapisy, a nie biblijna Księga Królów. Wiemy to, ponieważ sama Księga Królów wspomina o „Księdze Królów Izraela”, a także o „Księdze Królów Judy” w 32 wersetach: 1 Królów 14:19,29; 15:7,31; 16:5,14,20,27; 22:39,45; 2 Królów 1:18; 8:18,23; 12:19; 13:8; 14:15, 16, 18, 28; 15:6, 11, 15, 21, 26, 31, 36; 16:19; 20:20; 21:17, 25; 23:28; 24:5.

Księga Kronik wspomina o tym tylko w 12 wersetach: 1 Kronik 1:43; 9:1; 2 Kronik 16:11; 20:34; 24:27; 25:26; 27:7; 28:26; 32:32; 33:18; 35:27; 36:8.

Pytanie: Czy w 2 Krn 34:1 kolejność wydarzeń była następująca: usunięcie bożków, odbudowa Świątyni, odnalezienie Prawa i obchodzenie Paschy, czy też kolejność była taka: odbudowa Świątyni, odnalezienie Prawa i usunięcie bożków, jak sugeruje 2 Krl 22:1-23:30?

Odp.: Jest to pierwsza sekwencja, ponieważ 2 Król. 22:1-23:30 nie określa kolejności.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 34:3-5 Jozjasz zniszczył bożki i ołtarze, skoro Manasses już je zniszczył w 2 Krn 33:15?

Odp.: To pytanie zakłada, że gdy raz zniszczy się złe ołtarze, nie ma już nic więcej do zrobienia. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę dwie kwestie.

1. Manasses zniszczył jedynie ołtarze, które sam zbudował (2 Kron. 33:15).

2. Być może tak samo szybko, jak Manasses i Jozjasz niszczyli ołtarze, czciciele Baala i Asztoret próbowali je odbudowywać.

Podsumowując, mimo że Manasses okazał skruchę, wcześniej zachęcał do bałwochwalstwa, a owoce jego wcześniejszych grzechów nadal rodziły się w innych.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kron. 34:5 Jozjasz spalił kości kapłanów na ołtarzach?

Odp.: Były to kości kapłanów pochowanych w pobliżu. Spalenie kości na ołtarzu miało na celu zbezczeszczenie ołtarzy, tak aby wyznawcy Baala nie mogli już z nich korzystać. Wydaje się właściwe, że kości kapłanów bałwochwalczych, którzy sprowadzili Izraelitów na manowce, zostały wykorzystane do zbezczeszczenia tego, czemu byli religijnie i niegodziwie oddani.

P: Jak dzisiaj powinniśmy „spalać kości na ołtarzach”, o czym mowa w 2 Krn 34:5?

Odp.: Kiedy indywidualnie lub wspólnie jako wspólnota pokutujemy za grzech, dobrze jest – o ile to możliwe – doprowadzić do sytuacji, w której nie będziemy mogli powrócić na tę samą ścieżkę i ponownie popełnić tego grzechu. Wyznanie grzechu dojrzałemu wierzącemu (List Jakuba5:16 ) oraz posiadanie partnera, przed którym ponosimy odpowiedzialność, to kroki we właściwym kierunku. W przypadku kradzieży lub oszustwa finansowego osoba pokutująca powinna zwrócić pieniądze lub skradzione przedmioty.

P: Jak, w sensie metaforycznym, ludzie w dzisiejszym kościele są wykwalifikowanymi muzykami, nosicielami ciężarów, nadzorcami, skrybami, urzędnikami i portierami, o czym mowa w 2 Krn 34:12-13?

Odp.: Konkretne zadania uległy zmianie, ale role pozostają podobne. Nadzorcy organizują, kierują i mianują ludzi. Skrybowie zapisują nauki, finanse i inne dokumenty. Odźwierni niosą ciężary za innych, a muzycy – zarówno wtedy, jak i dzisiaj – prowadzą ludzi w muzycznym uwielbieniu Boga.

P: Skąd wiemy, że w 2 Krn 34:14-18 znaleźli Torę, a nie po prostu ją wtedy wymyślili?

Odp.: Chociaż hebrajskie słowo użyte w tym miejscu to „Tora”, może ono odnosić się do całego Pięcioksięgu lub tylko do Księgi Powtórzonego Prawa. Niezależnie od tego, nie wymyślili jej w tamtym czasie z następujących powodów.

1. Gdyby po prostu wszystko wtedy wymyślili, nie wspominaliby, że ją tutaj znaleźli. Milczeliby na ten temat.

2. W tak krótkim czasie stworzenie tak złożonego dzieła literackiego, jakim jest cały Stary Testament do tego momentu, byłoby niemal niemożliwe.

3. Ludziom żyjącym w tamtych czasach trudno byłoby poprawnie odtworzyć wszystkie szczegóły dotyczące wcześniejszych epok, zwłaszcza te dotyczące życia w Egipcie.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kron. 34:23-28 Bóg przekazał tak negatywne przesłanie pobożnemu królowi Jozjaszowi?

Odp.: Bóg nie przekazuje po prostu nieprzyjemnych wiadomości niegodziwym ludziom, a miłych – ludziom dobrym. Raczej Bóg mówi im to, co powinni usłyszeć. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę dwie kwestie.

1. Bóg powiedział Jozjaszowi, że zbliża się wielka klęska. Bóg powiedział to Jozjaszowi nie dlatego, że był on zły, ale po to, by uświadomić mu, jak pilne jest nawrócenie ludu z powrotem do Boga.

2. Przesłanie to było skierowane nie tylko do Jozjasza, ale także do ludu. Chociaż Jozjasz był pobożny, wielu mieszkańców Judy nim nie było, a wśród Izraelitów w tym czasie z pewnością było ich niewielu.

Pytanie: Gdzie w 2 Kron. 35:4 Dawid i Salomon spisali obowiązki kapłanów i lewitów?

Odp.: Napisali o nich w 1 Kronikach 15 oraz 16:1-6. Być może spisali również inne przepisy dotyczące swoich czasów, które nie znalazły się w Biblii.

P: Czy w 2 Krn 35:21 Bóg naprawdę nakazał faraonowi Neko walczyć z Babilończykami?

O: Prawdopodobnie nie, ale jest to kwestia sporna. Bóg mógł zamierzać, by faraon Neko walczył z Babilończykami, i faktycznie mógł się z nim skontaktować w tej sprawie. Jednak nawet gdyby Bóg bezpośrednio powiedział to Neko, czy ten by go posłuchał? Neko był zdecydowany bronić Egiptu, atakując Babilończyków, niezależnie od tego, co rzekomo usłyszał od Boga Izraela. Sennacheryb wygłosił podobne oświadczenie, które było kłamstwem, w 2 Król. 18:25.

Pytanie: Czy w 2 Kronikach 35:21 faraon Neko przekazał Jozjaszowi przesłanie od Boga?

Odp.: Tak, 2 Kronik 35:22 potwierdza, że Neko to uczynił. Być może sam faraon Neko po prostu wymyślił, że Bóg do niego przemówił. Jednak niezależnie od źródła ta wiadomość była prawdziwa, a Jozjasz powinien był zrozumieć, że walka z Egipcjanami nie ma sensu.

P: Dlaczego w 2 Kron. 35:22 Jozjasz się przebrał?

Odp.: Jozjasz zaufał tej sztuczce, aby zwiększyć swoje bezpieczeństwo. Egipcjanie w dużym stopniu polegali na łucznictwie, a wiele strzał mogło być wystrzeliwanych na oślep. Achab próbował tego wcześniej, również bezskutecznie, jak czytamy w 2 Kronikach 18:29.

P: Czy lamenty z 2 Krn 35:25 były częścią Księgi Lamentacji?

O: Sceptyczny „Przewodnik po Biblii” Asimova (str. 581) wspomina, że lamenty z 2 Kronik 35:25 nie mogły pochodzić z Księgi Lamentacji, ponieważ miały miejsce przed upadkiem Jerozolimy. Asimov może mieć tutaj rację, albo też niektóre fragmenty zostały napisane przed upadkiem Jerozolimy. Należy pamiętać, że Jeremiasz wiedział, że upadek nastąpi, i mógł napisać niektóre fragmenty przed tym wydarzeniem. Więcej informacji można znaleźć w pierwszym pytaniu dotyczącym Lamentacji.

Pytanie: Ile wynosiła wartość jednego talentu złota i 100 talentów srebra, o których mowa w 2 Krn 36:3?

Odp.: 100 talentów srebra stanowiło około 3 3/4 tony (3,4 tony metryczne) zgodnie z przypisem w Biblii NIV z 1985 roku. Jeden talent złota ważył około 75 funtów (34 kilogramy) zgodnie z przypisem w Biblii NIV z 1985 roku. Słownik biblijny Wycliffe’a na stronie 1792 podaje, że w Izraelu talent ważył około 75 funtów. W Babilonie istniał również talent ciężki (132 funty) i talent lekki (66 funtów).

W „New International Dictionary of the Bible” (str. 1062) podano, że Hebrajczycy stosowali przelicznik 60 min na talent oraz 50 szekli na minę. Szekel świątynny ważył 0,35 uncji, szekel handlowy – 0,4 uncji, a istniał również „ciężki” szekel o wadze 0,45 uncji. Oznaczałoby to, że talent ważył od około 66 do 84 funtów.

Pytanie: Czy w 2 Krn 36:6 Jojakim został skuty łańcuchami, aby zabrać go do Babilonu, czy też Jojakim spoczął u swoich przodków, jak mówi 2 Krl 24:6?

Odp.: Obie wersje są prawdziwe. Nie wszyscy, którzy zostali pojmani, by udać się w podróż do niewoli, koniecznie docierają do celu. Niektórzy umierają nawet przed rozpoczęciem podróży.

W 2 Król. 24:6 wyrażenie „spoczął z ojcami” oznacza, że umarł. Nie ma tam żadnej wzmianki wskazującej, gdzie został pochowany ani gdzie zmarł.

Księga Jeremiasza22:19 pokazuje, że pogrzeb Jojakima miałby tyle samo królewskiego splendoru, co pogrzeb osła. W Księdze Jeremiasza 36:30 jest napisane, że jego ciało zostanie wyrzucone i wystawione na widok publiczny. Ostatnia część fragmentu z Księgi Jeremiasza22:19 : „zaciągnięty i wyrzucony poza bramy Jerozolimy”, brzmi niemal jak opis pogrzebu osła w Jerozolimie, ale w rzeczywistości odnosi się do pogrzebu Jojakima.

W 2 Kronikach 36:6 czytamy, że Jojakim został skuty kajdanami, aby go zaprowadzić do Babilonu. Nie podano jednak, czy Jojakim zmarł przed wywiezieniem, w drodze, czy też w Babilonie.

Podsumowując, żaden z tych wersetów nie podaje, gdzie zmarł Jojakim, choć Jeremiasz 22:19 najprawdopodobniej oznacza, że ciało Jojakima miało zostać wyrzucone poza bramy Jerozolimy.

Pytanie: Czy w 2 Kron. 36:9 Jojachin (Jekoniasz) miał osiem lat, gdy został królem, czy też osiemnaście, jak podaje 2 Krl 24:8?

Odp.: W 2 Kronik 36:9 występuje błąd kopisty. Jeden rękopis hebrajski, niektóre wersje Septuaginty oraz tekst syryjski podają osiemnaście lat, podczas gdy większość rękopisów hebrajskich podaje osiem lat. Biorąc pod uwagę kontekst, możemy być pewni, że liczba 18 jest prawidłowa, a nie 8. 1 Kronik 3:17 mówi, że Jojachin miał siedmiu synów, a panował zaledwie 3 miesiące (2 Królów 24:8), zanim został uwięziony w Babilonie. Uwięzienie ośmioletniego chłopca, który miał siedmiu synów, nie wydaje się zbyt prawdopodobne.

(Odpowiedź ta powtarza się w 2 Krl 24:8).

Pytanie: Jak w 2 Kron. 36:14 ludzie mogą dzisiaj zanieczyszczać dom Pański?

Odp.: „Zanieczyszczenie” to szerokie pojęcie odnoszące się do szerokiego problemu. Przyjrzyjmy się najpierw zanieczyszczeniu ziemi, a następnie odnieśmy to do zanieczyszczenia duchowego.

Na ziemi zanieczyszczenie odnosi się do rzeczy, które przyjmujemy, a które nie powinny tam być, które są szkodliwe w perspektywie krótkoterminowej lub długoterminowej. Zanieczyszczenie na lądzie po prostu wygląda brzydko. Ludzie zanieczyszczają środowisko dla własnych krótkoterminowych korzyści, kosztem szkody wyrządzanej innym. Zanieczyszczenie może oznaczać, że nie można zbudować domu w miejscu, w którym w innym przypadku byłoby to możliwe, ani korzystać ze strumienia wody, który mógłby wyglądać przyjemnie i zachęcająco. Może to oznaczać, że zwierzęta, które w innym przypadku byłyby w pobliżu, dostarczając pożywienia i innych dobrodziejstw, są martwe. Zazwyczaj zanieczyszczenie jest bardziej dotkliwe dla dzieci i niemowląt niż dla dorosłych. Usuwanie zanieczyszczeń jest często kosztowne, ale konieczne.

Jesteśmy domem Boga, świątynią Boga. Zanieczyszczenie duchowe ma większość cech zanieczyszczenia ziemskiego.

Doktryna heretycka to nauka niszcząca duszę, która rani innych. Zabija wielu, a nawet w przypadku chrześcijan, którzy w nią nie wierzą, tolerowanie jej może sprawić, że staną się obojętni na znaczenie tego, co jest istotne dla chrześcijaństwa. Niektóre herezje występujące obecnie w niektórych kościołach obejmują zaprzeczanie, że Chrystus umarł za nasze grzechy lub że Jezus fizycznie powstał z martwych, jak pokazują 1 List do Koryntian 15:1-5 i 1 List Jana 2:2.

Ludzka doktryna może stać się zanieczyszczeniem, gdy ludzie stawiają ją na równi ze Słowem Bożym. 1 List do Koryntian 4:6 i Księga Przysłów 30:5-6 podkreślają, że nie wolno nam nic dodawać do Słowa Bożego.

Podziały zanieczyszczają świątynię Bożą, gdy nie akceptujemy innych prawdziwych chrześcijan tak, jak Chrystus nas przyjął (List do Rzymian 15:7; 1 List do Koryntian 1:11-13). W Ewangelii św. Jana 17:21 czytamy, że nasza jedność będzie znakiem, dzięki któremu świat nas rozpozna. Musimy jednak oddzielać się od tych, którzy twierdzą, że są chrześcijanami, a nimi nie są, jak nakazują nam 2 List do Koryntian 6:14-16 i 2 List do Tymoteusza 3:1-3. List do Efezjan 4:3 mówi o zachowaniu (a nie tworzeniu) jedności Ducha.

Niemoralność i inne niegodziwości to rzeczy, które nie powinny mieć miejsca w kościele. W Objawieniu 2:20-24 kościół w Tiatyrze nie został upomniany za niemoralność, ale za tolerowanie niemoralnej kobiety.

Nieuczciwość nie ma miejsca w kościele, jak pokazuje List do Efezjan 4:25.

Bałwochwalstwo nigdy nie jest zgodne z oddawaniem czci Prawdziwemu Bogu. Nie można spożywać posiłków zarówno przy stole Boga, jak i przy stole demonów, jak pokazuje 1 List do Koryntian 10:20-21.

Materializm i troski tego świata mogą przypominać zanieczyszczenie gleby. Niektórzy mogą sądzić, że nie są one szkodliwe, ponieważ nie widać żadnej bezpośredniej i nagłej szkody. Jednak, podobnie jak zanieczyszczenie gleby, gromadzą się one, zatykają wszystko i uniemożliwiają ludziom budowanie na nich.

Brak troski i miłości zarówno wobec innych wierzących, jak i wobec zagubionych to rzeczy, które mogą sprawić, że kościół będzie wyglądał brzydko i nie na chrześcijański. 1 List Jana 4:7-21 podkreśla znaczenie miłości do innych.

Podsumowując: każdy z nas ma obowiązek nie wprowadzać zanieczyszczeń do domu Bożego, a przywódcy kościoła (zarówno oficjalni, jak i nieoficjalni) mają obowiązek chronić stado przed wszelkiego rodzaju zanieczyszczeniami.

Pytanie: Dlaczego w 2 Kron. 36:17 mowa jest o „królu Chaldejczyków”, skoro Nabuchodonozor był królem Babilończyków?

Odp.: Chaldea była synonimem ziemi babilońskiej, jak pokazują Księga Habakuka 1:6 i inne wersety.

W sceptycznym „Przewodniku po Biblii” Asimova (str. 429) znajduje się interesująca spekulacja na ten temat, która brzmi bardzo rozsądnie. Pierwszy rozdział 1 Kronik wspomina o Abrahamie, który opuścił Ur Chaldejskie, a ostatni rozdział 2 Kronik kończy się powrotem Żydów z Chaldei.

P: Jak złe musi być lud, aby nie było dla niego ratunku, o czym mowa w 2 Krn 36:17?

Odp.: Musiałby być na tyle zły, by nigdy nie odczuwać pragnienia zmiany. Nawet niemoralna kobieta przy studni, nawet Dawid po romansie z Batszebą, a nawet Saul z Tarsu – mimo że byli źli – nie byli na tyle źli, by znaleźć się poza zasięgiem Bożego ratunku. Natomiast faryzeusze, którzy na pozór wcale nie wydawali się źli, nie widzieli żadnej potrzeby zbliżania się do Boga.

Niezależnie od tego, za jak dobrego lub złego się uważasz, czy pragniesz zbliżyć się do Boga? Jeśli tak, to spędzaj więcej czasu z Nim – w modlitwie, w Jego Słowie i w służbie innym.

Pytanie: Dlaczego w 2 Krn 36:18-19, 2 Krn 28:21 i 2 Krl 18:14-16 Bóg wydaje się tak obojętny na wszystkie skarby w Jerozolimie?

Odp.: Aniołom musi wydawać się dziwne, że ludzie mają obsesję na punkcie błyszczących metalowych przedmiotów, ale z drugiej strony tak samo jest w przypadku kruków. Jedynym prawdziwym zastosowaniem tych skarbów było oddanie ich obcym armiom zagrażającym Jerozolimie, gdy jej mieszkańcy nie byli posłuszni i nie ufali Bogu, że ich obroni.

O wiele cenniejsi od wszystkich skarbów byli ludzie, którzy kochali Boga i byli Mu posłuszni.

P: Skoro w 2 Krn 36:19 zniszczono wszystkie cenne naczynia, to w jaki sposób przewieziono je do Babilonu, o czym mowa w Dan 5:2-3 i Ezr 1:7-11?

Odp.: Nie wszystkie naczynia zostały zniszczone. Werset 18 mówi, że wiele naczyń zabrano do Babilonu. Werset 19 mówi, że Babilończycy zniszczyli wszystko, co miało wartość i pozostało w Jerozolimie.

P: Czy wzmianka o Cyrusie w 2 Krn 36:22-23 jest proroctwem?

Odp.: Nie, nie jest, i nie twierdzi się też, by było to proroctwo. Świadczy to o tym, że spisanie Ksiąg Kronik zostało ukończone dopiero po wygnaniu, ponieważ mowa jest tam o wyzwoleniu przez Cyrusa jako o wydarzeniu, które już miało miejsce.

Być może cała Księga Kronik została napisana po wygnaniu (548 r. p.n.e.), a może różne jej części powstawały w różnych okresach, a ostatnia część powstała po wygnaniu. Sceptyczny „Przewodnik po Biblii” Asimova (str. 403), powołując się na „Anchor Bible Dictionary”, stwierdza, że kronikarz mógł pisać około 400 r. p.n.e.

P: Którzy z wczesnych pisarzy odwoływali się do 2 Kronik?

Odp.: Pisarze z okresu przed nicejskiego, którzy odwoływali się lub nawiązywali do wersetów z 2 Kronik, to:

Melito/Meleto z Sardes (170–177/180 n.e.) wymienia wszystkie księgi Starego Testamentu i uwzględnia w tym zestawieniu wszystkie księgi, które posiadamy, z wyjątkiem Księgi Nehemiasza i Księgi Estery. Fragment 4 z „Księgi wyciągu”, str. 759.

Hipolit (222–235/6 n.e.) odnosi się do 2 Kronik 3:1, 3, 4 jako do „Księgi Kronik”. Fragment z komentarza do Księgi Jeremiasza i Ezechiela, str. 177.

Orygenes (225–254 r. n.e.) nawiązuje do 2 Kronik. Cytuje 1 Kronik 16:8 jako „Ponownie, w Pierwszej Kronice”, sugerując, że istnieje druga Księga Kronik.

Orygenes (240 r. n.e.) wspomina o „Pierwszej Księdze Paralipomenon”, która jest inną nazwą 1 Kronik. Komentarz do prologu Pieśni nad Pieśniami, str. 49

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) odnosi się do 2 Kronik 15:2 jako do „w Kronikach”. Traktaty Cypriana, Traktat 3, Księga trzecia, rozdz. 27, str. 542.

Po soborze nicejskim

Euzebiusz z Cezarei (318–339/340 r. n.e.)

Afrahata Syryjczyka (337–345 r. n.e.) Wybrane dowody

Efraim/Efrem (350–378 r. n.e.)

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.)

Grzegorz z Nazjanzu (330–391 n.e.) wspomina Kroniki jako jedną z ksiąg w swoim poemacie poświęconym Pismu Świętemu. Poemat Grzegorza (w języku greckim) znajduje się w tomie 37 dzieł Grzegorza w Patrologii Greckiej Migne’a, kolumny 471–474 (Carmina Dogmatica, księga 1, sekcja 1, Carmen XII). Więcej informacji można znaleźć na stronie http://www.bible-researcher.com/gregory.html.

Grzegorz z Nazjanzu (330–391 r. n.e.) nawiązuje do 2 Kronik

Rufinus (374–406 r. n.e.)

Hieronim (373–420 r. n.e.)

Sobór w Kartaginie (218 biskupów) (393–419 r. n.e.)

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.) sugerował

Jan Chryzostom (-407 r. n.e.)

Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.) – aluzja

Półpelagianin Jan Kasjan (419–430 r. n.e.)

Pytanie: Jakie są różnice w tłumaczeniu 2 Kronik między tekstem hebrajskim a grecką Septuagintą?

Odp.: Oto kilka różnic w tłumaczeniu. Pierwsze zdanie pochodzi z tekstu hebrajskiego, a drugie z greckiego tłumaczenia Septuaginty. Aby przedstawić kilka przykładów, w tej części skupimy się na rozdziale 22.

2 Krn1:13 : „przybył na wyżynę w Gibeonie” (tekst masorecki) „przybył z wyżyny w Gibeonie” (starożytne wersje, Septuaginta, Wulgata)

2 Krn 3:1 „gdzie On” (tekst masorecki, Wulgata) vs. „gdzie Pan” (Septuaginta) vs. „gdzie anioł Pański” (targumy)

2 Krn 3:4 „120” (tekst masorecki, Septuaginta, Wulgata) w porównaniu z „20” (niektóre wersje Septuaginty, syryjskie, arabskie)

2 Krn3:12 : występuje w tekście masoreckim i aleksandryjskiej Septuagincie, ale brakuje w innych rękopisach Septuaginty.

2 Krn 5:9 „ona [Arka] wciąż tam jest” a „one [drążki Arki] wciąż tu są” (niektóre rękopisy hebrajskie według The Expositor’s Bible Commentary, tom 4, str. 465).

2 Krn6:42 „Twój pomazaniec” w porównaniu z „Twoi pomazańcy” (rękopis leningradzki B 19A i inne, zgodnie z „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 4, str. 465).

2 Krn8:16 : „wypełnione aż do tego dnia” (tekst masorecki zgodnie z NRSV) kontra „dobrze uporządkowane aż do” (tekst masorecki) kontra „wypełnione od tego dnia” (Septuaginta, syryjski, Wulgata zgodnie z NRSV) kontra „dobrze uporządkowane od tego dnia” (Septuaginta, syryjski, Wulgata)

2 Krn 9:4 „jego wznoszenie się” kontra „jego ofiary całopalne” (Septuaginta, Wulgata)

2 Krn10:14 : „Uciążyłem wam jarzmo” (tekst masorecki, w tym kodeks leningradzki B 19A) vs. „Mój ojciec uciążył wam jarzmo” (wiele rękopisów hebrajskich, w tym tekst masorecki Ben Hayyima (Bomberga), Septuaginta, syryjski, Wulgata)

2 Krn 13:2 „Mika” a „Maaka” (większość Septuaginty, syryjski) (przypis w NIV z 1985 r.)

2 Krn 15:1 „Oded” a „Azariasz, syn Odeda” (Wulgata, syryjski)

2 Krn 15:8 „proroctwo, prorok Oded” (tekst masorecki, Septuaginta) a „proroctwo Azariasza, syna Odeda” (tekst syryjski, Wulgata)

2 Krn 20:1 „niektórzy z Ammonitów” (tekst masorecki, Wulgata) a „niektórzy z Meunitów” (Septuaginta)

2 Krn 20:2 „z Aramu” (tekst masorecki, Septuaginta, Wulgata) w porównaniu z „z Edomu” (jeden tekst masorecki, starołaciński/italicki)

2 Krn20:25 : „wyposażenie i zwłoki” (większość tekstów masoreckich) kontra „zbroje” (Septuaginta) kontra „wyposażenie i odzież” (niektóre teksty hebrajskie, Wulgata, starołacińska/italicka)

2 Krn 22:1 „najmłodszy syn” a „mały [lub najmłodszy] syn”

2 Krn 22: „Achazjasz … Atalia” a „Ochoziasz … Gotholia” (w całym rozdziale)

2 Krn 22:1 „oddział, który przybył wraz z Arabami na bitwę” kontra „banda rabusiów, która wystąpiła przeciwko nim, a mianowicie Arabowie i Alimazonianie”

2 Krn 22:2 „42” a „22” (niektóre wersje Septuaginty, syryjskie, 2 Królów8:26 ) (Należy zauważyć, że gdyby Achazjasz miał tu 42 lata, byłby starszy od swojego ojca w 2 Kronikach21:20 .)

2 Krn 22:5 „Syryjczycy” a „łucznicy”

2 Krn 22:6 „Azariasz” (tekst masorecki) a „Achazjasz” (niektóre rękopisy hebrajskie, Septuaginta, tekst syryjski, Wulgata)

2 Krn 22:7 „zagłada Achazjasza pochodziła od Boga, za to, że przybył” a „I spadła na Achazjasza zagłada od Boga, gdy przybył”

2 Krn 22:7 „wyruszył wraz z Jehoramem przeciwko Jehu” a „wyruszył wraz z nim przeciwko Jeu”

2 Krn 22:7 „którego Pan namaścił, aby wygładził ród Achaba” a „namaszczony przez Pana przeciwko rodowi Achaba”.

2 Krn 22:8 „wymierzanie sprawiedliwości” a „mściwość”

2 Krn 22:9 „szukał” a „nakazał szukać”

2 Krn 22:9 „ukrył się w Samarii” a „leczył swoje rany w Samarii”

2 Krn22:10 : „i postanowił zniszczyć całe potomstwo królestwa domu Judy” a „i zniszczył całe potomstwo królewskie w domu Judy”

2 Krn22:11 : „do magazynu przy sypialni” a „w sypialni”

2 Krn22:11 „ponieważ była siostrą Achazjasza” vs. „siostra Ochoziasza”

2 Krn22:11 : „ukrył go przed obliczem Atalii” w porównaniu z: „ukrył go przed Gotolią”

2 Krn 23:1 „siódmy rok” a „ósmy rok”

2 Krn 23:1 „Zichri” a „Zecharias”

2 Krn 23:3 „synowie Dawida” a „ród Dawida”

2 Krn 24:6 „i zgromadzenie” (tekst masorecki) a „na zgromadzeniu” (Wulgata)

2 Krn 24:25 „synowie” a „syn” (Septuaginta, Wulgata) (wiadomo, że zamordowano tylko jednego syna Jojady)

2 Krn 26:5 „bojaźń Boża” (wiele rękopisów hebrajskich, Septuaginta, syryjski, targumy, arabski) a „wizja Boga” (inne rękopisy hebrajskie)

2 Krn 27:8 W tekście masoreckim i Septuagincie aleksandryjskiej, ale nie w innych wersjach Septuaginty

2 Krn 28:1 „20 lat” w przeciwieństwie do „25 lat” (niektóre wersje Septuaginty i syryjskie)

2 Krn 28:6 „królowie Asyrii” (większość rękopisów hebrajskich) a „król Asyrii” (jeden rękopis hebrajski, Septuaginta, Wulgata)

2 Krn 28:16 „królowie Asyrii” a „król Asyrii” (Septuaginta, syryjski, Wulgata)

2 Krn 32:4 „królowie Asyrii” (tekst masorecki, Wulgata) a „król Asyrii” (Septuaginta, syryjski, arabski)

2 Krn 32:22 „Zadbał o nich” (tekst masorecki według NIV 1985) a „Prowadził ich” (tekst masorecki według NRSV) a „Dał im odpoczynek” (Septuaginta i Wulgata według NRSV) a „dał im skarby” (Wulgata według NKJV)

2 Krn 32:28 „stada do owczarni” (tekst masorecki) vs. „owczarnie dla stad” (Septuaginta, Wulgata) vs. (brak) (syryjski, arabski)

2 Krn 33:19 „zapisy Hozai” (większość tekstów masoreckich) vs. „zapisy widzących” (jeden rękopis hebrajski, Septuaginta)

2 Krn 34:22 „Hilkijasz i ci, z którymi król poszedł porozmawiać” (większość tekstów masoreckich) a „Hilkijasz i ci, których król wysłał wraz z nim, poszli porozmawiać” (jeden rękopis hebrajski, Wulgata, syryjski)

2 Krn 36:9 „8” (większość tekstów masoreckich) a „18” (jeden rękopis hebrajski, niektóre wersje Septuaginty, syryjski)

Bibliografia dotycząca tego pytania: tłumaczenie hebrajskie pochodzi z „Literal Translation” Jaya P. Greena, a tłumaczenie Septuaginty – z przekładu Sir Lancelota C.L. Brentona pt. „The Septuagint: Greek and English”. Wykorzystano również „The Expositor’s Bible Commentary” oraz przypisy w Biblii NASB, NIV 1985, NKJV i NRSV.