< Pytanie biblijne z Biblii

Pytanie: Co oznacza, że Biblia jest „nieomylna”?

Odp.: Nie oznacza to, że nie zawiera ona żadnych błędów, ale że nie zawiera żadnych istotnych błędów w nauce ani praktyce. Osoba może nadal być prawdziwym chrześcijaninem, tak jak był nim C.S. Lewis, nawet jeśli wierzy, że Biblia jest nieomylna, ale błędnie uważa, że nie jest bezbłędna.

Pytanie: Co to znaczy, gdy ludzie mówią, że Biblia jest „bezbłędna”?

Odp.: Kiedy konserwatywni chrześcijanie mówią, że Biblia jest bezbłędna, mają na myśli brak błędów w oryginalnych rękopisach. W późniejszych kopiach Bóg dopuścił błędy kopistów. Wszyscy, którzy twierdzą, że Biblia jest bezbłędna, twierdzą również, że jest nieomylna. Jednak nie wszyscy, którzy twierdzą, że Biblia jest nieomylna, twierdzą, że jest bezbłędna.

Zobacz książkę „Today’s Handbook for Solving Bible Difficulties” (Podręcznik rozwiązywania trudności biblijnych), str. 45–48, gdzie znajduje się przystępne omówienie tego, w jaki sposób tekst oryginalny jest bezbłędny, a tekst współczesny, choć nadal wiarygodny, jest jedynie nieomylny. Inne książki zawierające podobne opisy nieomylności to: „1001 odpowiedzi na pytania biblijne”, str. 17; „Kiedy krytycy pytają”, str. 23–24; „Kompletna książka odpowiedzi biblijnych”, str. 13, 25; „Encyklopedia trudności biblijnych”, str. 7, 16 oraz „Trudności w Biblii”, str. 21–22. W książce „General Introduction to the Bible” (s. 43) wskazano, że pogląd o „nieomylnych autografach i błędnych kopiach” podzielali również Jan Kalwin i Augustyn z Hippony (354–430 r. n.e.).

Oto kilka szczegółowych stwierdzeń dotyczących nieomylności zaczerpniętych z „Deklaracji chicagowskiej w sprawie hermeneutyki biblijnej”, przytoczonych w książce „Ogólne wprowadzenie do Biblii”, str. 444.

„Artykuł XIII: POTWIERDZAMY, że świadomość kategorii literackich – formalnych i stylistycznych – różnych części Pisma Świętego jest niezbędna do właściwej egzegezy, dlatego cenimy krytykę gatunkową jako jedną z wielu dyscyplin studiów biblijnych.

TWIERDZIMY, ŻE nie można słusznie narzucać kategorii gatunkowych, które negują historyczność, na narracje biblijne, które przedstawiają się jako oparte na faktach.

Artykuł XV: POTWIERDZAMY konieczność interpretowania Biblii zgodnie z jej sensem dosłownym lub normalnym. Sens dosłowny to sens gramatyczno-historyczny, czyli znaczenie, które wyraził autor. Interpretacja zgodna z sensem dosłownym uwzględnia wszystkie figury retoryczne i formy literackie występujące w tekście.

ODRZUCAMY zasadność jakiegokolwiek podejścia do Pisma Świętego, które przypisuje mu znaczenie, którego nie potwierdza sens dosłowny.

Artykuł XVI: POTWIERDZAMY, że przy ustalaniu tekstu kanonicznego i jego znaczenia należy stosować uzasadnione techniki krytyczne.

ODRZUCAMY zasadność dopuszczania jakiejkolwiek metody krytyki biblijnej, która podważałaby prawdziwość lub integralność znaczenia wyrażonego przez autora lub jakiejkolwiek innej nauki biblijnej.”

Szczegółową, 19-punktową definicję nieomylności można znaleźć w „Chicago Statement on Biblical Inerrancy” („Deklaracja chicagowska w sprawie nieomylności biblijnej”), opublikowanej w książce „Inerrancy” na stronach 493–502. Artykuł X potwierdza, że zgodnie z zasadą „ ” (zasada nieomylności) jedynie autografy były nieomylne. Artykuł XIX potwierdza, że osoba NIE musi wierzyć w nieomylność, aby być prawdziwym chrześcijaninem.

Pytanie: Jeśli „nieomylność” nie ma problemu z przyznaniem, że wkradły się drobne błędy kopistów, a oryginalne rękopisy już nie istnieją, czy nie byłoby równie proste stwierdzenie, że błędy znajdowały się w oryginałach?

Odp.: Konserwatywni chrześcijanie nie wierzą w to ze względu na nasze przekonanie, że Biblia jest Słowem Bożym, a Bóg nie popełnił żadnych błędów, gdy Jego Słowo zostało pierwotnie spisane.

P: Co konkretnie odróżnia „nieomylność” od „nadmiernej dosłowności”?

Odp.: Dokładność dopuszcza następujące zastrzeżenia:

Wyrażenia antropomorficzne, takie jak Księga Wyjścia 8:19; 13:14; 15:8, 12, 16; Księga Powtórzonego Prawa 7:19; Psalm 91:4; List do Hebrajczyków 4:13

Błędy kopistów, takie jak w Księdze Liczb 3:28; 1 Księdze Królewskiej 4:26; 2 Księdze Kronik 18:12; 22:2,5; 36:9

Wyrażenia mowy, takie jak Księga Wyjścia 33:11; Księga Powtórzonego Prawa 32:50.

Przybliżenia, takie jak liczby zaokrąglone

Pisanie z określonego punktu widzenia, jak na przykład Jan, który w Apokalipsie zapisał to, co usłyszał i widział

Bóg posłużył się stylem ludzkiego autora podczas pisania.

Więcej informacji na temat natchnienia Pisma Świętego można znaleźć w omówieniu 2 Listu Piotra 1:21.

Pytanie: Jakie jest oficjalne stanowisko Kościoła katolickiego w sprawie nieomylności Biblii?

Odp.: Chociaż wielu katolików ma różne poglądy, oto oficjalne stanowisko Kościoła.

W publikacji „Catholic Apologetics Today” czytamy, co następuje:

„Kościół zawsze podkreślał, że w Piśmie Świętym nie ma żadnego błędu. Tak napisał Pius XII (Divino afflante Spiritu): «W naszych czasach Sobór Watykański [I], aby odrzucić fałszywe nauki dotyczące natchnienia, ogłosił, że te same księgi [Pisma Świętego] muszą być uznawane przez Kościół za „święte i kanoniczne”, „nie tylko dlatego, że zawierają objawienie wolne od błędu, ale dlatego, że zostały napisane z natchnienia Ducha Świętego, mają Boga za autora i jako takie zostały przekazane Kościołowi”. Gdy jednak niektórzy autorzy katoliccy, wbrew tej uroczystej definicji doktryny katolickiej… ośmielili się ograniczyć prawdę Pisma Świętego do spraw wiary i moralności… nasz poprzednik nieśmiertelnej pamięci, Leon XIII, w encyklice Providentissimus Deus… słusznie i właściwie obalił te błędy” (kursywa w oryginale)

Katechizm Kościoła Katolickiego (Imprimi Potest) z 1994 r. stwierdza, co następuje.

104 „W Piśmie Świętym Kościół nieustannie czerpie pokarm i siłę, gdyż przyjmuje je nie jako słowo ludzkie, «ale jako to, czym naprawdę jest – słowo Boże»”.

107 „Księgi natchnione nauczają prawdy. Skoro zatem wszystko, co potwierdzają natchnieni autorzy lub pisarze święci, należy uważać za potwierdzone przez Ducha Świętego, musimy uznać, że księgi Pisma Świętego nauczają stanowczo, wiernie i bezbłędnie tej prawdy, którą Bóg, dla naszego zbawienia, zechciał powierzyć Pismu Świętemu”.

Podsumowując: Oficjalne stanowisko Kościoła katolickiego w sprawie nieomylności Pisma Świętego jest identyczne z ewangelickim/fundamentalistycznym poglądem na Pismo Święte, z następującymi wyjątkami.

1. Kościół katolicki uznaje współczesne apokryfy katolickie, które stanowią dodatkowe księgi i fragmenty w katolickim Starym Testamencie.

2. Stanowisko katolickie najwyraźniej nie odnosi się do kwestii nieomylności Pisma Świętego w oryginalnych rękopisach, ale uznaje, że Bóg dopuścił nieistotne błędy kopistów w niektórych zachowanych rękopisach.

3. W Kościele katolickim istnieją różnice w interpretacji Pisma Świętego, zwłaszcza w świetle tradycji Kościoła katolickiego.

Pytanie: Kiedy po raz pierwszy użyto terminu „nieomylny”?

Odp.: Według artykułu Paula D. Feinberga w książce „Inerrancy” (pod redakcją Normana Geislera), str. 292, Boecjusz, który żył na przełomie V i VI wieku, użył tego terminu w znaczeniu „brak błędu”. Słownik Oxford English Dictionary podaje, że po raz pierwszy został on użyty w języku angielskim w 1837 r. w znaczeniu „wolny od błędu, bezbłędny, nieomylny”. Mniej więcej w tym samym czasie termin „inerrancy” zaczął być używany jako rzeczownik.

Pytanie: Jakie mamy dowody na to, że Bóg jest Ojcem (Jezusa lub chrześcijan) albo że ma Syna?

Odp.: W Starym Testamencie koncepcja Boga jako Ojca była dość powszechna. 2 Księga Samuela 7:14; 1 Księga Kronik 17:11-14; 22:10; 28:6; Psalm 2:7; Księga Przysłów 3:12; Księga Izajasza 63:16; Księga Jeremiasza 3:19; 31:9; Księga Ozeasza 11:1; Księga Malachiasza 1:6; 2:10. Księga Przysłów 30:4 i nast. (BSB) mówi: „Jakie jest Jego imię i jakie jest imię Jego Syna – z pewnością to wiesz!”.

W 27 księgach Nowego Testamentu każda z nich, z wyjątkiem 3 Listu Jana, wspomina albo o tym, że Bóg jest Ojcem, Jezus jest Synem Bożym, albo o tym, że my jesteśmy synami Bożymi. Na przykład w Ewangelii Mateusza 6:9 Jezus nauczył nas modlić się: „Ojcze nasz, który jesteś w niebie…”. W Apokalipsie 21:7 mamy cenną obietnicę: „Kto zwycięży, ten odziedziczy wszystko, a Ja będę jego Bogiem, a on będzie Moim synem” (BSB).

Pytanie: Co pierwsi chrześcijanie słyszeli i nauczali na temat tego, że Bóg jest Ojcem lub ma Syna?

Odp.: Pierwsi naśladowcy Jezusa, tuż po spisaniu Nowego Testamentu, również pisali na ten temat. Oto odniesienia z dziewięciu pism autorów sprzed 200 r. n.e.

Pierwszy List Klemensa (96–98 r. n.e.) rozdz. 23 (Syn) rozdz. 36

List Barnaby (ok. 70–130 r. n.e.) rozdz. 5 (Syn Boży), rozdz. 14

„O męczeństwie Polikarpa” (ok. 169 r. n.e.) – pierwsze zdanie, rozdz. 14 itp.

List Ignacego do Efezjan (przed 116 r. n.e.) rozdz. 2, rozdz. 3

Fragmenty Papiasza (przed 155 r. n.e.) fragment 5 (2 razy)

List do Diogneta (ok. 130–200 r. n.e.) rozdz. 10

Pierwsza Apologia Justyna Męczennika, rozdz. 13 (syn), rozdz. 15 (2 razy) (150 r. n.e.)

Apel Atenagorasa w obronie chrześcijan (177 r. n.e.) rozdz. 10 (2 razy)

Teofil do Autolika (168–181/188 r. n.e.) księga 1, rozdz. 4, księga 2, rozdz. 22 (2 razy)

Jak to się stało, że tak wielu chrześcijan wierzyło, iż Bóg jest Ojcem? Mogło to wynikać tylko z tego, że: a) nauczyli się tego od Jezusa, b) nauczyli się tego od apostołów Jezusa, c) nauczyli się tego z tego, co jasno wynikało ze Starego Testamentu, lub d) z wszystkich powyższych powodów.

Refleksja dla muzułmanów: Czy ktoś mógłby postrzegać Boga jako Ojca lub czcić Jezusa jako Boga w Trójcy Świętej i mimo to trafić do raju? Oczywiście Biblia odpowiada twierdząco, ale spójrzmy na to pytanie z islamskiej perspektywy. Od czasów Jezusa ci, którzy wierzyli w Jezusa jako proroka Boga, wierzyli, że jest On Bogiem. Albo Bóg pragnął, by wszyscy, którzy starali się postępować zgodnie ze słowami Jezusa, trafili do ognia piekielnego, albo też nie wprowadzał w błąd w okrutny sposób wszystkich, którzy pragnęli wierzyć Jezusowi. Jeśli Jezus nauczał prawdy (a muzułmanie zgadzają się, że tak było), to czy wierzycie, że Bóg chciał/pozwolił, by wiedza o tym, że prorok Jezus pochodził od Boga, służyła do nauczania wszystkich kłamstw aż do czasów Mahometa – kłamstw, które miałyby skazać ich na piekło? Trudno uwierzyć w tak kapryśnego, okrutnego boga, ale z drugiej strony ludzie, nie zastanawiając się nad tym zbytnio, wierzyli już w rzeczy dziwniejsze.

Pytanie: Czy mogę dostać się do nieba, nie uznając Jezusa Chrystusa za mojego Pana i Zbawiciela?

O: Nie, nie możesz dostać się do nieba, jeśli odmawiasz przyjęcia Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela. Oto cztery punkty, które warto wziąć pod uwagę w tej odpowiedzi.

Sprawiedliwość: Bóg jest dobry, święty, sprawiedliwy i uczciwy wobec wszystkich (List do Hebrajczyków 6:10). Bóg osądza ludzi na podstawie wiedzy, jaką posiadają (List do Rzymian 4:15; 5:13). Abraham nie znał imienia Jezusa, a jednak podążał za Bogiem i mimo to został zbawiony przez Jezusa. (Ewangelia Jana 8:56; List do Hebrajczyków 9)

Jedna droga: Nie możemy dostać się do nieba dzięki własnej sprawiedliwości; potrzebujemy Bożego miłosierdzia i łaski przez Jezusa. Jezus nie jest tylko drogą do Boga, ale jedyną drogą do Boga (J 14,6; 15,5; Dz 4,12).

Odrzucając Jezusa jako Syna Bożego, odrzucasz niebo: Nawet do bardzo religijnych ludzi, żydowskich faryzeuszy, Jezus powiedział, że jeśli Go odrzucicie, rzeczywiście umrzecie w swoich grzechach. (J 8,24)

Bóg poszukuje: Bóg nie chce, aby ktokolwiek zginął (2 Piotra 3:9), ale tak jak Jeremiasz płakał nad swoim ludem (Jeremiasz 13:17; 14:17), tak jak Jezus płakał nad Jerozolimą (Łukasz 19:41-44) i tak jak Piotr błagał swoich słuchaczy (Dzieje Apostolskie 2:40), tak i Bóg, z nie mniejszym pragnieniem, poszukuje swoich.

Pytanie: Skąd wzięły się rozdziały i wersety w Biblii?

Odp.: Współczesny podział na rozdziały i wersety został wprowadzony przez Stephena Langtona, arcybiskupa Canterbury, który zmarł w 1228 roku. Pierwsze greckie wydanie Nowego Testamentu opatrzone tym podziałem ukazało się w 1551 roku nakładem paryskiego drukarza Roberta Stephensa, który w 1555 roku opatrzył również Wulgatę podziałem na rozdziały i wersety. Pierwszym angielskim wydaniem Biblii z podziałem na rozdziały i wersety była Biblia genewska z 1560 roku.

P: Dlaczego tak negatywnie odnosicie się do islamu?

O: Kochamy muzułmanów i życzymy im wszystkiego najlepszego, aby mogli na zawsze żyć w radości w Niebie. Krytykujemy islam dla ich dobra. Nie jesteśmy jednak wcale tak negatywnie nastawieni do islamu, jak sami muzułmanie. Kiedy wierni w meczecie w Pakistanie są zabijani z broni palnej tylko dlatego, że są szyitami, to jest to negatywne. Kiedy Tamerlan, który zbudował meczet, usypali kopiec z 70 000 czaszek muzułmanów mieszkających w Isfahanie, to jest to raczej negatywne.

Chrześcijanie nie powinni wykazywać negatywnego nastawienia wobec muzułmanów (ani nikogo innego) z trzech powodów.

1. Nigdy nie przeklinamy muzułmanów tak, jak Mahomet przeklinał nas. Pod koniec życia Mahomet powiedział: „Niech Allah przeklnie Żydów i chrześcijan, ponieważ zbudowali miejsca kultu na grobach swoich proroków” (Bukhari, tom 1, księga 8, rozdział 55, nr 427, str. 255). Zauważmy, że nie rozróżniał on prawdziwych chrześcijan od hipokrytów; po prostu przeklął ich wszystkich.

2. Nie chcemy mówić niczego, co byłoby „oszczercze” (= fałszywe + negatywne). Na przykład, że Żydzi byli niegodziwi, ponieważ czcili Ezdrasza (’Uzaira), syna Allaha, jak mówi Koran w surze 9:30.

3. Mahomet powiedział, by „wyśmiewać pogan w wierszach”, zgodnie z Bukhari, tom 8, księga 72, rozdział 91, nr 174, str. 113.

Możemy więc przynajmniej zgodzić się ze współczesnymi muzułmanami (mam nadzieję), że takie negatywne nastawienie nie jest tym, czego chce Bóg.

Jeśli chodzi o nas, Jezus poświęcił ponad 1/3 wszystkich swoich zapisanych słów na upominanie, ostrzeganie konkretnych osób, ostrzeganie w sposób ogólny lub prostowanie fałszywych twierdzeń. On również dodawał otuchy, i my też to robimy. Nie tylko pytamy: „Co zrobiłby Jezus?”, ale powinniśmy również zapytać: „Co Jezus chciałby, abyśmy powiedzieli?”. Tak, jesteśmy „ostrzegającymi”, tak jak Jeremiasz, Jan Chrzciciel, Paweł, a nawet Jezus, ale chcemy, abyście wiedzieli, że również was kochamy. Nigdy nie chcielibyśmy was skrzywdzić, mimo że muzułmanie krzywdzą chrześcijan, i pragniemy dla was tylko tego, co najlepsze.

P: Dlaczego wy, chrześcijanie, [rzekomo] atakujecie muzułmanów?

Odp.: Troszczymy się o muzułmanów; nie atakujemy ich. Oto trzy punkty, które warto wziąć pod uwagę w tej odpowiedzi: Bośniacy, Jezus i mieszkańcy wsi.

Bośniacy: Kiedy Serbowie bezlitośnie mordowali bośniackich muzułmanów, Amerykanie (wszystkich wyznań) sprzeciwili się temu. Serbowie mogli postrzegać Amerykę jako przeciwnika, ale my nie byliśmy przeciwni narodowi serbskiemu. Byliśmy za ochroną uciśnionych i byliśmy przeciwni okrucieństwom, których dopuścili się niektórzy (ale nie wszyscy) Serbowie. Podobnie nie mamy nic przeciwko Afgańczykom, o czym świadczą nasze dostawy pomocy dla nich, ale kiedy zaatakowano naszych cywilów, zareagowaliśmy, próbując uchronić się przed powtórzeniem się takich wydarzeń.

Jezus powiedział, że mamy nadstawiać drugi policzek, i robimy to jako jednostki. Jednak na poziomie rządowym List do Rzymian 13:4 mówi, że władza nie nosi miecza na próżno. Kultura zachodnia nie jest chrześcijańska, choć chrześcijaństwo wywarło na nią ogromny wpływ. Kultura zachodnia nie zawsze ma rację, ale mamy obowiązek sprzeciwiać się temu, co jest złe. Są rzeczy złe poza mordowaniem ludzi. Traktowanie kobiet jak obywateli drugiej kategorii, którym nie wolno pracować, których zeznania mają tylko połowę wagi zeznań mężczyzn i które rzadko powinny wychodzić z domu, jest kolejną niesprawiedliwością. Bóg jest wyśmiewany, gdy czyni się to w Jego imieniu.

Mieszkańcy wsi w Indonezji i Sudanie zostali dziś wymordowani przez muzułmanów tylko dlatego, że są chrześcijanami. Czy mógłbyś mi wyjaśnić, dlaczego wielu muzułmanów na całym świecie uważa, że powinni tak postępować, a jednocześnie traktują każdą pokojową, racjonalną krytykę praktyk islamskich jako atak na siebie?

Pytanie: Dlaczego chrześcijanie prowadzili krucjaty przeciwko muzułmanom?

Odp.: Jezus był Księciem Pokoju i nigdy nie nakazał zabijać nikogo tylko dlatego, że wyznawał inną religię. „Chrześcijańskie” krucjaty nie były częścią chrześcijaństwa opisanego w Biblii. Krucjaty (czyli chrześcijańskie dżihady) były złem, którego Europejczycy nauczyli się od islamskich dżihadów.

P: Jak modlą się chrześcijanie?

O: Biblia zawiera wiele modlitw, które możemy traktować jako wzór, ale Jezus konkretnie nauczył swoich uczniów, jak się modlić, w Ewangelii Mateusza 6:9-13. Chrześcijanie postrzegają modlitwę jako rozmowę z Bogiem; stąd niewiele chrześcijańskich modlitw jest uczonych na pamięć. Chrześcijańskie modlitwy często kończą się zwrotami takimi jak „w imię Jezusa”, ponieważ to dzięki ofierze Jezusa mamy dostęp do modlitwy do Ojca (J 16:26).

Chrześcijanie powinni modlić się do Boga nieustannie, zgodnie z nakazem zawartym w 1 Liście do Tesaloniczan 5:17; Liście do Efezjan 6:18; Liście do Filipian 4:4,6; Liście do Hebrajczyków 13:15 oraz zgodnie z przykładami podanymi w Liście do Rzymian 1:9-10, Liście do Kolosan 1:9 oraz 1 Liście do Tesaloniczan 1:2-3; 3:10.

Różni się to od islamu, gdzie istnieją określone pory, w których modlitwa jest zabroniona, zgodnie z Bukhari, tom 2, księga 21, rozdział 38, nr 283, str. 158. W Fiqh us-Sunnah, tom 2, str. 11, czytamy: „Umar ujrzał go i rzekł do niego: «Usiądź, Lud Księgi został zniszczony, ponieważ nie rozróżniali oni pory swoich modlitw». Prorok odpowiedział: „Dobrze powiedziane, Ibn al-Khattab”.

Pytanie: Czy w pozabiblijnych rękopisach znalezionych w Zwojach znad Morza Martwego „Sprawiedliwy Nauczyciel” mógłby być proroctwem dotyczącym Mahometa, Jezusa, Jana Chrzciciela lub kogoś innego?

Odp.: Nie, ponieważ ten, kogo nazywali Sprawiedliwym Nauczycielem, pojawił się przed powstaniem tych rękopisów, zgodnie z dowodami zawartymi w samych rękopisach. Oto odpowiednie fragmenty zaczerpnięte z książki „The Dead Sea Scrolls Translated: The Qumran Texts in English” autorstwa Florentino Garcii Martineza.

Nauczyciel Sprawiedliwości pojawił się 390 + 20 lat po wygnaniu. Wygnanie miało miejsce w 586 r. p.n.e., a więc był to okres panowania Machabeuszy, znacznie przed czasami Chrystusa.

„Gdy bowiem okazali się niewierni, porzucając Go, On [Bóg] ukrył swoje oblicze przed Izraelem i przed swoim świątynią oraz wydał ich na miecz. Jednak gdy przypomniał sobie przymierze z najdawniejszych czasów, ocalił resztkę dla Izraela i nie wydał ich na zagładę. W chwili gniewu, trzysta dziewięćdziesiąt lat po tym, jak wydał ich w ręce Nabuchodonozora, króla Babilonu, nawiedził ich i sprawił, że z Izraela i z Aarona wyrosła latorośl sadzonki, aby mogli posiąść Jego ziemię i nasycić się dobrami Jego gleby. I uświadomili sobie swój grzech i poznali, że są winni; ale byli jak ślepi i jak ci, którzy przez ponad dwadzieścia lat po omacku szukają drogi. A Bóg ocenił ich uczynki, ponieważ szukali Go z sercem nienagannym, i wzbudził dla nich Nauczyciela Sprawiedliwości, aby poprowadził ich ścieżką Jego serca”. Dokument z Damaszku, kopie z Genizy (CD-A), kolumna 1, wiersze 3–11, str. 33

To samo wspomniano w kopii Dokumentu Damasceńskiego 4Q268 (=4QD(c)), wiersze 13–17, str. 48 oraz w 4Q266 (=4QD(a)), fragment 2, wiersze 7–14, str. 49. Należy zauważyć, że podczas gdy dwa rękopisy (A i B) pochodzą z żydowskiej genizy w Kairze i są datowane na okres po 900 r. n.e., dwa inne rękopisy pochodzą z czasów zbliżonych do okresu Chrystusa i znajdują się wśród zwojów znad Morza Martwego.

Na marginesie, Nauczyciel Sprawiedliwości jest wyraźnie wspomniany w Peszerze Habakuka (1QpHab): kolumna 1, wiersz 13, str. 198; kolumna 2, wiersz 2, str. 198; kolumna 5, wiersz 10, str. 199; kolumna 7, wiersz 4, str. 200; kolumna 8, wiersz 3, str. 200; kol. 9, wiersze 9–10, str. 201; kol. 11, wiersz 5, str. 201.

Ponadto bardzo krótka wzmianka o Nauczycielu Sprawiedliwości znajduje się w Peszerze Psalmów 4Q173, fragment 1, str. 206.

Wnioski:

Nauczyciel Sprawiedliwości był założycielem wspólnoty z Qumran (str. liii).

We wstępie stwierdzono również, że różne zdyskredytowane teorie twierdziły, iż Nauczycielem Sprawiedliwości był Jezus, Jan Chrzciciel lub apostoł Jakub. Dodano: „Jednak cechą wspólną wszystkich tych teorii jest zaprzeczanie wnioskom wynikającym z badań archeologicznych, z których wynika, że wszystkie rękopisy zostały złożone w jaskiniach (a co za tym idzie, zostały napisane) przed zniszczeniem Khirbet Qumran w 68 r. n.e. Przede wszystkim teorie te zaprzeczają wnioskom wynikającym z analizy paleograficznej rękopisów” (s. xlvii)

Florentino Garcia Martinez kieruje Instytutem Qumran na Uniwersytecie w Groningen w Holandii.

Pytanie: Jakie fragmenty i słowa w Biblii są w języku aramejskim?

Odp.: W Starym Testamencie fragmenty Księgi Daniela 2:4b–7:28, gdzie poruszany jest temat narodów pogańskich, są w języku aramejskim. Fragmenty Księgi Ezdrasza 4:8–6:18 oraz 7:12–26 są w języku aramejskim. Księga Jeremiasza 10:11 jest w języku aramejskim. Imię Jegar Sahadutha w Księdze Rodzaju 31:47 jest w języku aramejskim.

W Nowym Testamencie słowa Jezusa w języku aramejskim zostały zapisane w Ewangelii Mateusza 27:46a. Ewangelia Jana 19:13 podaje, że miejsce z kamienną posadzką nazywało się w języku aramejskim Gabbatha. W Ewangelii Marka 5:41 Jezus zwrócił się do dziewczynki słowami „Talitha koum” w języku aramejskim.

Pytanie: Czy w pozabiblijnych rękopisach znalezionych w zwojach znad Morza Martwego [rzekomy] „Mesjasz kapłański” mógłby być Jezusem, a [rzekomy] „Mesjasz królewski” – proroctwem dotyczącym Mahometa, jak twierdził pewien muzułmanin?

Odp.: Nie. Po pierwsze, w Zwojach znad Morza Martwego nie ma ani „Mesjasza kapłańskiego”, ani „Mesjasza królewskiego”. W niektórych zwojach znad Morza Martwego występuje jeden mesjasz, a w innych zwojach znad Morza Martwego – dwóch mesjaszy: mesjasz Aarona i mesjasz Izraela. Z którego plemienia Izraela pochodził Mahomet? Ponieważ Mahomet nie pochodził z żadnego plemienia Izraela, nie można twierdzić, że mógłby być którymkolwiek z nich.

Wzmianka o dwóch mesjaszach: Aarona i Izraela w „Regule Wspólnoty” 1QRule, kol. 9, s. 13–14

Przepisów należy przestrzegać przez cały czas trwania okresu niegodziwości, aż do pojawienia się Mesjasza Aarona. Dokument z Damaszku CD-A, kol. 12, wiersz 23, str. 43

Wzmianka o mesjaszu (w liczbie pojedynczej) Aarona i Izraela w „Dokumencie z Damaszku” CD-A, kol. 9, wiersze 10–11, s. 45; kol. 19, wiersze 10–11, s. 46; kol. 20, wiersz 1, s. 46

Wzmianka o Mesjaszu (w liczbie pojedynczej) Aarona i Izraela. 4Q266, fragment 18, kolumna 3, wiersz 12, str. 56

Co więcej, Mesjasz Aarona to ta sama postać, co Nauczyciel Sprawiedliwości. „Jego interpretacja dotyczy Kapłana, Nauczyciela [Sprawiedliwości, którego] Bóg wybrał, by stał [przed Nim, gdyż] ustanowił go, aby założył dla Niego zgromadzenie [Jego wybranych]”, Peszer Psalmów 4Q171, kolumna 3, wiersze 13–16, str. 205

„Reguła Zgromadzenia” (1Q28a), kol. 2, str. 127, zawiera wiele informacji na temat Mesjasza. „gdy [Bóg] zrodzi Mesjasza wraz z nimi” (wiersz 11; słowo „[Bóg]” pochodzi z książki Florentino). „Potem [Mesjasz] Izraela wejdzie, a przed nim zasiądą przywódcy [klanów Izraela, każdy] zgodnie ze swoją godnością” (wiersze 14–15).

Czy Mahomet pił wino? „A [gdy] zbierają się przy stole wspólnotowym [lub aby pić] młode wino, a stół wspólnotowy jest przygotowany [i] młode wino [jest zmieszane] do picia, [nikt nie powinien wyciągać] ręki po pierwsze owoce chleba i [młodej wina] przed kapłanem, gdyż [to on jest tym, który] błogosławi pierwsze owoce chleba i młodego wina [i wyciąga] rękę w kierunku chleba przed nimi. Następnie Mesjasz Izraela wyciągnie rękę w kierunku chleba”. wersety 17–20.

Wniosek: Mesjasz Aarona jest Nauczycielem Sprawiedliwości (Psalmy Pesher 4Q171 kol. 3, wersy 13–16, str. 205), więc nie jest to Chrystus. Nie ma królewskiego Mesjasza, jest tylko Mesjasz Izraela, a Mahomet nie pochodzi z Izraela.

Pytanie: Po co odpowiadać na tak wiele pytań?

Odp.: Jest to pytanie zarówno osobiste, jak i dotyczące Biblii, ale mimo to oto odpowiedź.

Pomijając odpowiedzi typu „szaleństwo”, „nie mam nic lepszego do roboty” i „mam za dużo wolnego czasu”, dostrzegłem taką potrzebę, modliłem się o to i podjąłem się tego zadania. Pomysł ten zrodził się z czterostronicowej ulotki, którą miałem przy sobie, prowadząc warsztaty na temat nieomylności Biblii podczas „Christian Life Retreat” w Forest Glen wiosną 1997 roku. W tej ulotce wydawało mi się, że odpowiedziałem na wszystkie ważne pytania dotyczące Księgi Rodzaju.

W każdym razie wielu chrześcijan, z których wielu ma znacznie większe umiejętności niż ja, napisało już sporo dobrych książek odpowiadających na pytania biblijne. Jednak choć dość dobrze odpowiedzieli na 300, 500 czy 800 pytań, ich opracowania nie były wyczerpujące. Co więcej, odpowiedzi nie były dostępne w formacie elektronicznym, a sformułowania dotyczące praw autorskich nie pozwalały chrześcijanom na swobodne kopiowanie i rozpowszechnianie odpowiedzi według własnego uznania. Oto powody, dla których uważam, że ważne jest posiadanie odpowiedzi na wszystkie te pytania.

1 List Piotra 3:15 „W sercach waszych jednak uświęcajcie Chrystusa jako Pana. Bądźcie zawsze gotowi do udzielenia odpowiedzi każdemu, kto pyta was o powód nadziei, która w was jest. Odpowiadajcie jednak z łagodnością i szacunkiem”. Sceptyczni niewierzący twierdzą, że Biblia jest błędna lub zawiera sprzeczności, a wierzący potrzebują miejsca, gdzie mogliby znaleźć odpowiedź.

2 Tesaloniczan 2:15 „Dlatego, bracia, trwajcie mocno i trzymajcie się tradycji, których was nauczyliśmy, czy to ustnie, czy listownie”. Sami chrześcijanie mogą mieć pytania dotyczące doktryn i słów.

Księga Przysłów 30:5 „Każde słowo Boże jest bezbłędne; On jest tarczą dla tych, którzy w Nim szukają schronienia.” (BSB). Chociaż ktoś może nadal być prawdziwym chrześcijaninem i wierzyć, że w oryginalnych rękopisach Biblii występowały błędy, uważam, że ważne jest, aby uznać, iż jest ona nieomylna. Wydaje się jednak, że gdy chrześcijanin twierdzi, iż Biblia jest nieomylna, powinien być w stanie udzielić odpowiedzi na niemal każdy zarzut, jaki ktoś mógłby wysunąć. Właśnie to stara się osiągnąć niniejsza praca.

Odpowiedzi te nie zawsze muszą być najlepsze, dlatego też przytoczono odpowiedzi zawarte w różnych książkach chrześcijańskich, które często są bardziej wyczerpujące. Jeśli uważasz, że podana tutaj odpowiedź jest niewystarczająca lub można ją ulepszyć, będziemy wdzięczni za wszelkie sugestie.