< Pytanie dotyczące Biblii od Jamesa

Pytanie: Kim jest Jakub, o którym mowa w Liście św. Jakuba 1:1–5:20?

Odp.: Jakub jest przyrodnim bratem Jezusa Chrystusa. Nie jest to Jakub, uczeń Jezusa i brat Jana, ponieważ Jakub, uczeń, został zabity.

List Jakuba został napisany w doskonałej grece. Być może Jakub sam spisał tę księgę, a może podyktował ją skrybie.

Pytanie: Skoro Jakub z Listu Jakuba jest bratem Pana, a nie jednym z dwunastu uczniów ani apostołem Pawłem, dlaczego powinniśmy czytać List Jakuba?

Odp.: Powinniśmy czytać List Jakuba z co najmniej dwóch powodów.

1. W 1 Liście do Koryntian 15:7 Jezus ukazał się szczególnie Jakubowi.

2. Paweł nazwał Jakuba apostołem w Liście do Galatów 2:7-8. Hipolit (222–235/6 r. n.e.) w swoim dziele „O dwunastu apostołach” wspomina o Jakubie, bracie Pana, pierwszym biskupie Jerozolimy i jednym z siedemdziesięciu apostołów. Orygenes (225–254 n.e.) odwołuje się do Józefa Flawiusza, który pisał o Jakubie w dziele Orygenesa „Przeciw Celsusowi”, tom 1, rozdział 47, str. 416.

Pytanie: Kiedy powstała List Jakuba?

Odp.: Józef Flawiusz podaje, że Jakub, brat Pański, poniósł śmierć męczeńską w 62 r. n.e., więc musiało to nastąpić przed tą datą. Wielu uczonych uważa, że powstała ona między 45 a 60 r. n.e., choć prawdopodobnie bliżej 45 r. n.e. Niektórzy sądzą, że była to jedna z pierwszych ksiąg Nowego Testamentu.

Pytanie: Co Józef Flawiusz mówi o Jakubie?

Odp.: Mamy dwa źródła: samą książkę Józefa Flawiusza („Starożytności żydowskie” 20.9.1 i 18.5.2) oraz drugie, niezależne źródło – Orygenesa (piszącego w latach 225–254 n.e.), który odnosi się do tego, co napisał Józef Flawiusz. Oto, co pisze Orygenes w dziele „Przeciw Celsusowi”, tom 1, rozdział 47, str. 416: „W XVIII księdze swoich »Starożytności żydowskich« Józef Flawiusz świadczy bowiem, że Jan był chrzcicielem… Autor ten, choć nie wierzył w Jezusa jako Chrystusa, poszukując przyczyny upadku Jerozolimy i zniszczenia świątyni – podczas gdy powinien był stwierdzić, że przyczyną tych nieszczęść, które spadły na lud, był spisek przeciwko Jezusowi, ponieważ to oni skazali na śmierć Chrystusa, który był prorokiem – mówi jednak – będąc, choć wbrew swojej woli, nie daleki od prawdy – że te nieszczęścia spotkały Żydów jako kara za śmierć Jakuba Sprawiedliwego, który był bratem Jezusa (zwanego Chrystusem), – Żydzi bowiem skazali go na śmierć, mimo że był człowiekiem wyróżniającym się przede wszystkim swoją sprawiedliwością”.

P: Jaki jest dobry zarys tej księgi w Liście św. Jakuba?

Odp.: Wielu twierdzi, że List Jakuba jest trudny do ujęcia w zarys. Istnieje pięć różnych zarysów Listu Jakuba, co do których panuje zgoda co do „podrozdziałów”, ale ogólny zarys jest w każdym z nich inny. Oto prosty zarys, który dobrze nadaje się do zapamiętania treści Listu Jakuba.

Rozdz. Tytuł

Trudno jest sporządzić konspekt Listu św. Jakuba. Oto jeden z konspektów.

1:1-27 Najpierw zwróćmy uwagę na naszą relację z Bogiem i dojrzałość

- 1:3-12 Chwalebne zbawienie przez Chrystusa

2–5:6 Grzechy wobec innych

- 2 Faworyzowanie: zapomniany grzech

- - 2:1-7 Brak faworyzowania ludzi

- - 2:8-13 Nie faworyzujmy poszczególnych części Prawa

- 3:1-18 Nauczyciele i język

- 4:1-10 Nasza walka ze światem

- 4:11-17 Osądzanie innych i zapominanie o Bogu

- 5:1-6 Potępianie mentalności bogatych

5:7-20 Cierpliwość, przysięgi i modlitwa

- 5:7-11 Cierpliwość

- 5:12 Przysięgi

- 5:13-18 Modlitwa: śpiew, namaszczenie i wyznanie. Wiara i cierpliwość w modlitwie Eliasza

- 5:19-20 Cierpliwe przywracanie zbłąkanych

Pytanie: Jakie inne części Biblii są podobne do Listu św. Jakuba?

Odp.: Na pierwszy rzut oka List św. Jakuba wydaje się wyjątkowy, ale po bliższym przyjrzeniu się okazuje się, że jest podobny do czterech innych ksiąg.

Księga Przysłów zawiera wiele podobnych nakazów etycznych.

Kazanie na Górze (Mt 5,3–7,23) zawiera 26 fragmentów równoległych.

W 1 Liście św. Jana i Liście św. Jakuba występują uderzające podobieństwa.

Również 1 List Piotra i List Jakuba zawierają podobieństwa.

Wreszcie krótki List Jakuba nawiązuje do fragmentów z 21 ksiąg Starego Testamentu.

Pytanie: Jakie podobieństwa występują w Liście św. Jakuba do Księgi Przysłów?

Odp.: Oto te podobieństwa.

Podobne wersety w Liście Jakuba i Księdze Przysłów

List Jakuba jest również podobny do 1 Listu Jana i 1 Listu Piotra. Nawiązuje do fragmentów z 21 ksiąg Starego Testamentu.

Pytanie: Jakie są podobieństwa między Listem św. Jakuba a Kazaniem na Górze z Ewangelii św. Mateusza?

Odp.: Oto te podobieństwa.

Podobne wersety w Liście św. Jakuba i Kazaniu na Górze z Ewangelii św. Mateusza

Pytanie: Jakie są podobieństwa między Listem św. Jakuba a innymi fragmentami Nowego Testamentu?

Odp.: Oto te podobieństwa.

Pytanie: Czy List Jakuba 1:1 i 2:1 to w zasadzie dzieło żydowskie z niewielkimi chrześcijańskimi poprawkami, jak twierdzili Spitta i Meyer?

Odp.: Nie. Jak wskazuje Peter Davids w „New International Greek Testament Commentary” poświęconym Listowi Jakuba, str. 14-15, List Jakuba jest dziełem całkowicie chrześcijańskim z dwóch głównych powodów, poza fragmentami z Listu Jakuba 1:1 i 2:1.

1. Podobieństwa do innych ksiąg Nowego Testamentu, a mianowicie 1 Listu Jana, 1 Listu Piotra oraz Kazania na Górze z Ewangelii Mateusza.

2. Koncepcje chrześcijańskie, których nie ma w judaizmie, takie jak zbawienie poprzez słowo (List Jakuba1:18 ) oraz „starsi kościoła” (List Jakuba5:14 ).

P: Czym jest „rozproszenie” w Liście św. Jakuba 1:1?

Odp.: Miało miejsce kilka rozproszeń. Pierwotnie, gdy Żydzi zostali wygnani przez Asyryjczyków w 722 r. p.n.e., a później przez Babilończyków, wielu z nich nadal mieszkało w Mezopotamii, Persji i Egipcie. Po drugie, w czasie Pięćdziesiątnicy, o której mowa w Dziejach Apostolskich 2, Żydzi przebywali nie tylko na tych ziemiach, ale także na zachodzie – w Azji Mniejszej, Grecji, Rzymie, a nawet w południowej Galii i być może w Hiszpanii. Po trzecie, prześladowania za czasów Saula z Tarsu spowodowały, że chrześcijanie opuścili Judeę i rozprzestrzenili się w inne miejsca, o czym mowa w Dziejach Apostolskich 8. Oczywiście jako chrześcijanie na ziemi nikt z nas nie jest jeszcze w domu; my również jesteśmy rozproszeni po całym świecie. Wyrażenie „dwanaście plemion Rozproszenia” nie zostało sprecyzowane; może odnosić się do wszystkich powyższych przypadków.

Jakub bardzo lubi podwójne znaczenia, a zwrot „dwanaście plemion Rozproszenia” jest „mistrzowsko ogólny”. Żydom łatwo byłoby się z nim utożsamić, ale chrześcijanie również postrzegaliby siebie jako Boże rozproszenie po świecie. Czasami dobrze jest pozostawić sprawy ogólne, a nie konkretne. Być może Jakub pozostawił to sformułowanie raczej ogólne, ponieważ przez całe swoje życie służył Żydom i starał się przyprowadzić ich do królestwa.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 1,4 oczywiście dobrze jest, że Bóg obdarza nas cierpliwością, ale dlaczego ten werset zawiera bezpośrednie polecenie, tj. że naszym obowiązkiem jest pozwolić, by cierpliwość przyniosła pełny skutek?

Odp.: Jednym z powodów jest to, że możemy podejmować działania, by uciec przed trudnościami i skrócić ten proces. Jeśli Bóg chce, byś był w danym miejscu, a sytuacja staje się trudna, czy wytrwasz w tym cierpliwie, czy też uciekniesz? Na szczęście (choć w danej chwili może się tak nie wydawać) przed niektórymi próbami nie możemy uciec. Paweł doświadczył próby związanej z cierniem w ciele, o której mowa w 2 Liście do Koryntian 12:8-10. Kiedy Paweł poprosił Boga, by skrócił tę próbę i ją usunął, Bóg odmówił. Paweł nie tylko musiał przejść tę próbę ( ), ale także nie widział w niej żadnej potrzeby ani celu – przynajmniej dopóki nie zwrócił się do Boga w modlitwie. My również nie zawsze dostrzegamy potrzebę lub cel naszych prób, a jeśli nawet, to dopiero później.

Pytanie: Jakie są gry słowne w Liście św. Jakuba (Jk 1,1–5,20)?

Odp.: Najpierw porozmawiajmy trochę o strukturze.

Logiczny zarys: Wielu ludzi z Zachodu stosuje logiczny zarys składający się z wprowadzenia, około trzech punktów i zakończenia. Paweł umiejętnie urozmaica ten schemat, ale zasadniczo jest on typowy dla zachodniej tradycji. Ilu z was, kiedy po raz pierwszy uczyliście się tego na zajęciach z pisania, podniosło rękę i grzecznie zapytało nauczyciela: „Nie chcę korzystać z tego schematu organizacyjnego, czy mogę użyć jednej z uznanych alternatyw?”. Jestem całkiem pewien, że niewielu z was tak zrobiło!

Chiazmy: Hebrajscy autorzy Starego Testamentu lubili chiazmy, w których struktura była symetryczna, na przykład punkty: A, B, C, C’, B’, A’, z tym że mogła mieć dowolną długość.

Akrostych to kolejny rodzaj struktury, stosowany również w Starym Testamencie. W akrostychu pierwsza litera wersetu odpowiada kolejności alfabetu hebrajskiego lub tworzy słowo.

Podwójne znaczenia: Jakub stosuje jeszcze inne podejście. Często posługuje się podwójnymi znaczeniami słów, nie jako humorystycznymi kalamburami, ale raczej jako „przejściami” łączącymi poprzednią część z następną. Autorem Starego Testamentu, który wykorzystywał gry słowne raczej jako pomoc pamięciową, jest Micheasz w Micheasza 1:10-14. Sam Bóg posługuje się podwójnymi znaczeniami, przemawiając do Jeremiasza w Jeremiasza 1:11-14.

Przeciwieństwa: Aby dopełnić listę, kolejnym zabiegiem literackim jest wykorzystanie przeciwieństw. Jak powiedziałby Charles Dickens, ta struktura sprawdza się zarówno w najlepszych, jak i w najgorszych czasach.

Oto przykłady podwójnych znaczeń i gier słownych w Liście św. Jakuba.

Pozdrowienia: „chairein” w Liście św. Jakuba 1:1 oraz „radość” („charan”) w Liście św. Jakuba 1:2.

Zewnętrzne próby – peirasmois w Liście św. Jakuba 1:2 oraz wewnętrzne pokusy – peirazomai w Liście św. Jakuba 1:12.

„Niczym nie brakuje” w Liście św. Jakuba 1:4 oraz „brak mądrości” w Liście św. Jakuba 1:5

Proszenie w Liście św. Jakuba 1:5 i 1:6.

Pokusy w Liście św. Jakuba 1:12 i 1:13.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 1:2-4, w jaki sposób doświadczanie prób może być radością? Czy odnosi się to do życia tutaj, na ziemi, czy do życia w przyszłości?

Odp.: Po pierwsze, szczęście i radość to nie to samo. Szczęście to ulotna przyjemność wynikająca z okoliczności, a radość to trwała przyjemność niezależna od okoliczności. W niebie otrzymamy nagrodę za próby, które znosiliśmy z wytrwałością ( ). Na ziemi wciąż możemy doświadczać radości płynącej ze świadomości, że podobamy się Bogu.

Na ziemi spotkają nas różnorodne próby; jest to „cenna obietnica Boga” z Ewangelii św. Jana 16:33. Chociaż te słowa są prawdopodobnie najlepszym tłumaczeniem, innym dosłownym tłumaczeniem greckiego wyrażenia jest „wielobarwne próby”.

Na marginesie, Jakub nie przedstawia tego jako tajemnicy, którą ma odkryć garstka chrześcijan. Raczej zaczyna od słów „jak wiecie”, ponieważ po prostu przypomina im o czymś, co już powinni wiedzieć.

W 1828 roku w Ameryce ośmioletnia chrześcijanka napisała: „O, jakże szczęśliwa jest moja dusza, choć nie widzę; postanowiłam, że na tym świecie będę zadowolona. Ileż to błogosławieństw cieszę się, których inni nie mają, płakać i wzdychać, bo jestem niewidoma, nie mogę i nie będę”. Autorką tych słów była Fanny J. Crosby, niewidoma autorka hymnów, która napisała ponad 8 000 hymnów, a ich nakład przekroczył 100 milionów egzemplarzy. Od dziesiątego roku życia uczyła się na pamięć pięć rozdziałów Biblii tygodniowo. Była również mówczynią publiczną, która angażowała się w chrześcijańskie misje ratunkowe na rzecz zagubionych. (cytat z „Believer’s Bible Commentary”, str. 2219).

Powiązane pytanie brzmi: jak ktokolwiek, czy to widzący, czy niewidomy, mógł napisać ponad 8 000 hymnów? Nie są to byle jakie słowa; hymny Crosby zawierają solidną, głęboką doktrynę chrześcijańską. Myślę, że duża część odpowiedzi polega na tym, że ucząc się na pamięć pięciu rozdziałów Biblii tygodniowo, jej umysł był przepełniony Pismem Świętym. Jednak gdy porównaliśmy pisma Jakuba z Księgą Przysłów i Kazaniem na Górze, okazało się, że umysł Jakuba był przepełniony zarówno Pismem Świętym, jak i naukami Jezusa. Czy nasze umysły również powinny być przepełnione Pismem Świętym?

Pytanie: Skoro w Liście św. Jakuba 1:5 jest napisane, że jeśli komuś brakuje mądrości, powinien prosić Boga, to czy było złe, że Joseph Smith, założyciel mormonizmu, rzekomo udawał się do lasu, by modlić się o to, która religia jest właściwa?

Odp.: Po pierwsze, trzeba zwrócić się do właściwego Boga. Joseph Smith, zanim założył mormonizm, był okultystą zajmującym się wróżeniem ze szkła. Jest to udokumentowane w aktach sądowych, gdzie został za to skazany i ukarany grzywną. Trzeba zwracać się do prawdziwego Boga.

Po drugie, trzeba porównać to, co wydaje się, że się usłyszało, z Biblią. Skoro Józef Smith twierdził, że ludzie mogą stać się tacy, jak Bóg jest teraz, powinien był przeczytać Księgę Liczb 23:19 i 1 Księgę Samuela 15:29, aby przekonać się, że to, co mu powiedziano, nie pochodziło z tego samego źródła co Biblia. Popularna mormońska relacja z pierwszego objawienia została częściowo wymyślona po śmierci Józefa Smitha. Istnieją co najmniej trzy sprzeczne wersje pierwszego objawienia.

Po trzecie, można modlić się do prawdziwego Boga o takie sprawy, jak wybór kościoła, do którego należy chodzić. Nie modlimy się jednak o rzeczy, o których wiemy, że są niebiblijne i złe.

Po czwarte, postępowanie zgodnie z tym, co mówi Bóg, nie jest „podstępne”. Joseph Smith twierdził, że otrzymał nakaz praktykowania poligamii, więc poślubił drugą żonę. Jednak przez ponad rok nie powiedział o tym swojej pierwszej żonie.

Pytanie: Jaka jest różnica, zgodnie z Listem św. Jakuba 1:4, między młodym, posłusznym chrześcijaninem, pełnym zapału dla Pana, a dojrzałym chrześcijaninem?

Odp.: Młody, posłuszny chrześcijanin może wykazywać się wielką gorliwością w dobrym tego słowa znaczeniu, ale nadal może potrzebować mądrych wskazówek od starszego wierzzącego. Dojrzały chrześcijanin powinien posiadać tę mądrość zarówno dla siebie, jak i dla innych, ale powinien uważać, by jego miłość nie zaczęła stygnąć, tak jak Jezus zganił kościół w Efezie w Księdze Objawienia.

P: Czym dokładnie jest wytrwałość, o której mowa w Liście św. Jakuba 1:4, i jak mamy ją w sobie pielęgnować?

Odp.: Mój pastor zdefiniował wytrwałość jako: trwanie w danym stanie, przedsięwzięciu lub zadaniu pomimo wpływów, niepowodzeń, sprzeciwu lub zniechęcenia.

Wytrwałość to sztuka pozostawania niezachwianym i stałym w wierze i praktyce, nawet w obliczu prześladowań i cierpienia. Możesz czerpać otuchę ze słuchania lub czytania o wytrwałości innych, ale jedynym sposobem, by przekonać się, że ją posiadasz, jest praktyka.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 1,5-6 Jakub mówi, aby prosić o mądrość? 1 List do Koryntian 12,8 rozróżnia dary mądrości i wiedzy. Jaka jest między nimi różnica?

Odp.: Wszyscy chrześcijanie powinni posiadać pewną mądrość i wszyscy powinni uzyskać tyle mądrości, ile potrzebują. Część tej mądrości mogą czerpać z własnej drogi z Bogiem, a innym razem może ona pochodzić z mądrych rad innych osób. Poza tym niektórzy chrześcijanie posiadają szczególny duchowy dar mądrości; czasami uczą się rzeczy nawet w momencie, gdy słowa te wychodzą z ich ust. Oczywiście dary duchowe nie służą do gromadzenia ich dla siebie, lecz do dzielenia się nimi z innymi. Duchowy dar wiedzy polega na poznaniu tego, czego naucza Biblia, oraz ogólnej woli Bożej. Duchowy dar mądrości polega na zastosowaniu wiedzy o Bogu w konkretnej sytuacji. Wiedza i mądrość często idą w parze, ale nie zawsze.

P: Co w Liście św. Jakuba 1:6-7 oznacza „rozdwojenie umysłu” i w jaki sposób niektórzy ludzie są dziś „miotani przez burzę” na morzu?

Odp.: Odnosi się to do pragnienia dwóch sprzecznych rzeczy. Wyrażenie „rozdwojony umysł” lepiej przetłumaczyć jako „rozdwojone serce”, czyli dwa sprzeczne przywiązania. Ktoś może mieć problem z alkoholem lub innym uzależnieniem, ale jednocześnie pragnie podążać za Bogiem. Taka osoba może nie być godna zaufania w podążaniu za Bogiem. Pewnego dnia może postanowić podążać za Bogiem, ale gdy nadarzy się okazja do zaspokojenia innego pragnienia, to ono przejmuje kontrolę. Bóg chce, abyśmy kochali Go całym sercem, a nie tylko jego częścią.

Jeśli chodzi o bycie miotanym przez burzę, możesz zapytać Jonasza lub Piotra na Morzu Galilejskim.

Ktoś może pragnąć nielegalnego zysku, a mimo to nadal chcieć być uważany za osobę prawą. Jak ujął to ktoś: jeśli w sobotę wieczorem tańczysz z grzesznikami, trudno jest wstać i śpiewać z świętymi w niedzielę rano.

Ostatecznie większość grzechów wynika z rozdwojenia umysłu, ponieważ ludzie pragną grzechu, ale nie chcą ponosić za niego ziemskich i wiecznych konsekwencji.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 1,9-11 Jakub wspomina tutaj o bogatych i biednych, w kontekście rozważań o próbach i pokusach?

Odp.: Bogactwo ma związek z obiema tymi kwestiami. Jednak Jakub nie mówi tu o żadnych próbach związanych z niedostatkiem finansowym. Mówi raczej o próbie, przed jaką stają ubodzy, gdy cierpią z powodu wykorzystywania ich przez system w ogóle, a przez niektórych bogatych w szczególności, wyłącznie dlatego, że są ubodzy. Istnieje również pokusa zazdrości, której mogą ulegać ubodzy.

Nie bądź więc biedny, a być może unikniesz tych problemów – ale możesz mieć inne problemy. Istnieje próba prowadzenia pobożnego życia, gdy bogactwa są jak „magnes”, odciągający cię od polegania na Bogu i niszczący twoją służbę oraz świadectwo. Łatwo jest „chwalić się swoim bogactwem”, mimo że Jeremiasz 9:23-24 wyraźnie nam tego zabrania. Istnieje pokusa arogancji i patrzenia z góry na biedniejszych ludzi jako na „niezbyt przydatnych” wyłącznie ze względu na stan ich kont bankowych.

Pytanie: Jak, zgodnie z Listem św. Jakuba 1:9, człowiek ubogi powinien czerpać dumę ze swojej wysokiej pozycji?

Odp.: Może zdawać sobie sprawę, że pieniądze czy bogactwo, których nie posiada, nie mają żadnego znaczenia w perspektywie wieczności. W rzeczywistości nie ma powodu, by zazdrościć bogatym, ponieważ posiadanie serca pełnego wiary i skromnych środków finansowych jest lepsze niż posiadanie wielkiego bogactwa, ale bez wiary.

P: Czy List Jakuba 1:10 odnosi się do bogatego wierzącego, czy też do bogatego niewierzącego?

Odp.: Nie jest to sprecyzowane. Z jednej strony, skoro List Jakuba 1:9 mówi o braciach, można by wnioskować, że bogacz z Listu Jakuba 1:10 również jest bratem. Jednak List Jakuba 1:11 nie mówi o bogactwach, lecz raczej o tym, że bogacz zanika pośród swoich dążeń.

Jakub, podobnie jak niektórzy Chińczycy, jest mistrzem dwuznaczności. W Liście św. Jakuba 1,10 nie ma o tym mowy; być może dlatego, że czasami trudno jest stwierdzić, czy bogata osoba jest chrześcijaninem, czy nie. Mogą oni „przyznawać się do tej nazwy”, ale na podstawie ich życia naprawdę nie ma pewności, co kryje się w ich sercu.

Czasami bogactwo może sprawić, że wierzący „odchodzi od wiary” w swoim świadectwie i służbie. Był pewien chrześcijanin, który wygrał sporą sumę pieniędzy. Natychmiast przekazał co najmniej 10% tej kwoty na rzecz kościoła. Zadbał również o swoją rodzinę, fundusz na studia swoich dzieci itp. Po pewnym czasie zaczął wydawać pieniądze na upijanie się i wynajmowanie prostytutek, a ponadto kilkakrotnie został okradziony w samochodzie, w którym trzymał dużą ilość gotówki. Później powiedział, że żałuje, iż w ogóle wygrał na loterii. Niestety, nie potrafił oprzeć się pokusie bogactwa.

Pytanie: Jak, zgodnie z Listem św. Jakuba 1,10-11, bogaci chrześcijanie powinni czerpać dumę ze swojej skromnej pozycji?

Odp.: Oni również mogą zdać sobie sprawę, że bogactwo, które zgromadzili dla siebie, nie przyniesie im żadnej korzyści w niebie. Jednak ich bogactwa mogą być przydatne na ziemi, jeśli je rozdają. Mogą czerpać satysfakcję z obniżenia swojej pozycji w oczach świata, rozdając swoje bogactwa. Tak więc, choć bogactwa mogą być bardzo przydatne w królestwie Bożym, musimy zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństwa, że staną się one „magnesem”, odciągającym nas od Boga.

P: W Liście św. Jakuba 1:12 w jaki sposób jesteśmy błogosławieni w czasie próby? Czy odnosi się to do życia tutaj, na ziemi, czy do życia w przyszłości?

Odp.: W niebie obiecano nam nagrody w 1 Liście do Koryntian 3:10-14. Na ziemi jesteśmy błogosławieni przynajmniej na trzy sposoby. Wytrwałość w próbach kształtuje nasz charakter i możemy być pewni, że podobamy się Bogu, znosząc je z godnością. Ponadto świadectwo, jakie dajemy innym, może pomóc przyciągnąć ich do Pana i doprowadzić do ich zbawienia. We współczesnym rozumieniu nie myśl o czymś jako o „próbie”, ale raczej o tym, że Bóg pozwala ci przejść „radykalną przemianę”!

P: Czym jest tutaj „korona” z Listu św. Jakuba 1:12?

Odp.: W języku greckim istnieją dwa słowa tłumaczone jako „korona”. Jednym z nich jest „diadem”, czyli korona królewska, a drugim – wieniec z liści wręczany zwycięzcy zawodów sportowych. W tym przypadku chodzi o to drugie słowo.

P: Jaka jest różnica między „próbą” a „pokusami” w Listach św. Jakuba 1:12 i 1:2?

Odp.: Greckie słowa nie są identyczne, ale podobne. Zewnętrzne próby i zewnętrzne próby kuszenia to „peirasmois”, a wewnętrzne rzeczy, które naprawdę cię kuszą, to „peirazomai”. Oba rodzaje sprawdzają naszą wiarę, ale można myśleć o „świętych próbach”, które mogą pochodzić od Boga, oraz o „nieświętych pokusach”, które nie pochodzą od Boga.

P: Skoro w Liście św. Jakuba 1,12 czytamy, że próby i pokusy mogą obrócić się na nasze dobro, czy powinniśmy więc szukać prób i pokus?

Odp.: Nie. List Jakuba 1:14 mówi, że pragnienia wierzących już i tak zbytnio szukają pokus. Jedno i drugie spotyka nas na naszej drodze, ale nie powinniśmy szukać ani jednego, ani drugiego. Podobnie nie powinniśmy szukać prób dla innych wierzących ani ich kusić.

Pytanie: Czy w Liście św. Jakuba 1,13 Bóg może być kuszony, skoro w Księdze Wyjścia 17,7; Księdze Liczb 14,22; Księdze Powtórzonego Prawa 6,16 oraz Psalmach 78,18,41,56; 95,9; 106,14 jest mowa o tym, że ludzie kusili Boga?

Odp.: Ludzie w czasach Wyjścia i dzisiaj mogą próbować kusić Boga, jeśli chcą, ale Bóg nie może być kuszony. W fragmentach Starego Testamentu to, że Izraelici kusili Boga, oznacza, że zgrzeszyli tak bardzo, iż sprowokowali Go do gniewu. Wyglądałoby to tak, jakby kusili Boga, by ich zniszczył. Co zamierzasz Mu dać, by skusić Wszechmocnego? Jak zamierzasz oszukać Wszechwiedzącego?

P: Jak to jest, że w Liście św. Jakuba 1:13 napisano, iż nikt nie jest kuszony przez Boga, skoro wiele innych wersetów mówi, że Bóg ich wystawiał na próbę?

Odp.: Istnieje różnica między kuszaniem a wystawianiem na próbę, a także między dopuszczaniem do próby a jej wywoływaniem.

Nikt nie jest kuszony przez Boga: Bóg nigdy nie nakłania nikogo ani nie podpowiada, by czynił zło lub coś, co Mu się nie podoba.

Bóg wystawia na próbę: Bóg pozwala nam znajdować się w sytuacjach, w których będziemy kuszani, choć nie pozwoli, byśmy byli kuszeni ponad to, co możemy znieść. Bóg pozwala szatanowi, demonom i innym kusić nas oraz poddawać nas próbom. Chociaż Wszechmocny Bóg mógłby zapobiec wszystkim tym wydarzeniom, gdyby tylko chciał, to w swojej suwerennej mądrości uznaje za najlepsze, abyśmy przez nie przechodzili, rozwijając nasz chrześcijański charakter i otrzymując nagrody w niebie.

Żydowski rabin Chanina (I wiek n.e.) powiedział: „Żadne zło nie pochodzi z góry”. Źródło: , „The Expositor’s Greek Testament”, tom 4, str. 4, , 29–430.

Pytanie: Co w Liście św. Jakuba 1:14 robią nasze własne pragnienia?

Odp.: Jest to termin pochodzący z łowiectwa i wędkarstwa. Chociaż można to „wyciągnąć”, częściej oznacza to zwabienie lub wywołanie przez przynętę.

Pytanie: Jaki jest proces pokusy w Liście św. Jakuba 1:14-15?

Odp.: Czy zastanawiałeś się nad tym, że grzech i pokusy, podobnie jak rak, mogą się rozwijać? Te wersety ilustrują „trzy pokolenia grzechu”. Pokusa zaczyna się, gdy człowiek odczuwa pragnienie czegoś. Albo jest to coś złego, albo nie wierzy, że Bóg mu to da, albo chce to zdobyć w niewłaściwy sposób. Wtedy zaczyna działać zgodnie z tym pragnieniem, aby uzyskać to, czego chce. Następnie szatan chce, by osoba ta poniosła konsekwencje swojego grzechu. Często grzech nie ma tylko jednej przyczyny. Tak jak ogień może mieć trzy przyczyny: powietrze, paliwo i iskrę, tak grzech może mieć sprzyjającą atmosferę, pragnienie i okazję. Więcej informacji znajdziesz w artykule „Pokonywanie pokusy z Listu św. Jakuba ” na stronie http://www.BibleQuery.org/Experience/Temptation/OvercomingTemptation.html.

P: Czy w Liście św. Jakuba 1:14 jesteśmy kuszeni przez nasze własne pragnienia, czy też przez szatana, jak mówią 1 List do Koryntian 7:5 i Dzieje Apostolskie 5:3?

Odp.: Obie tezy są prawdziwe. Tak jak ogień powstaje zarówno z iskry, jak i z drewna, tak szatan próbuje rozniecić nasze pragnienia, dumę, chciwość i lęki, aby skłonić nas do popełnienia konkretnych grzechów. Szatan może kusić nas „przynętą”, byśmy zgrzeszyli, ale naszym obowiązkiem jest nie dać się na to nabrać, lecz uciekać od pokusy. List Jakuba 4:7 i 1 List Piotra 5:8-9 podkreślają, że mamy opierać się diabłu. Jeśli chodzimy blisko Boga, nasze drewno zamienia się w złoto, a pozostałe drewno jest zwilżone wodą Ducha Świętego.

Pytanie: O czym dokładnie mowa w kontekście „śmierci” w Liście św. Jakuba 1:15?

Odp.: Najlepszą odpowiedzią, sformułowaną przez A. Barnesa, jest: „śmierć we wszystkich jej formach”. Może ona odnosić się do śmierci fizycznej, śmierci duchowej, a także śmierci przyjaźni, związku lub szansy.

P: Dlaczego w Liście św. Jakuba 1:17 wspomniane są zarówno „dobry dar”, jak i „dar doskonały”?

O: W języku greckim są to różne słowa, a Jakub odnosi się do obu z nich. Pierwsze słowo, „dosis”, oznacza coś, co jest dane, a „dorema” oznacza konkretny dar. Według Filona słowo „dorema” oznaczało znacznie silniejszy, pełniejszy dar. Można je traktować jako dobre dary od Boga, zarówno te wielkie, jak i małe.

P: Co w Liście św. Jakuba 1,17 oznaczają tutaj „światła”?

Odp.: Chociaż w greckim tekście nie ma słowa „niebiańskie”, kontekst wskazuje tutaj na światła niebieskie. W sensie fizycznym ludzie postrzegali słońce, księżyc i gwiazdy łącznie jako światła niebieskie, zgodnie z Księgą Rodzaju 1:14-18 oraz Psalmem 136:7. Psalm 19:1-6 mówi o firmamencie i słońcu jako o przejawach chwały Bożej. W sensie duchowym światło jest tym, dzięki czemu dostrzegamy prawdę, tym, co nas przyciąga i za czym powinniśmy podążać, jak pokazuje Psalm 19:7-14. Jednak w przeciwieństwie do Boga, światło niebieskie może sprawiać wrażenie, jakby się „zmieniało”, tak jak księżyc co miesiąc lub podczas zaćmienia.

Pytanie: A co z innymi rodzajami światła, które nie pochodzą od Boga, o których mowa w Liście św. Jakuba 1:17?

Odp.: Możemy dać się zwieść myśleniu, że inne światła są podobne do słońca, i podążać za nimi, ponieważ są bliżej. Gdybyśmy byli owadami, byłoby to tak, jakby szatan rozstawiał na zewnątrz lampy na owady, by nas porazić. Tak, one tam są i mogą wyglądać atrakcyjnie, ale nie powinniśmy zbliżać się do tych świateł.

P: Jak to jest w Liście św. Jakuba 1:17, że Bóg nie zmienia się jak migoczące cienie?

Odp.: Charakter i atrybuty Boga nie ulegają zmianie. Księga Liczb 23:19 i 1 Księga Samuela 15:29 mówią, że Bóg nie zmienia zdania, w przeciwieństwie do ludzi. Jednak objawiona nam wola Boża może ulec zmianie, gdy my zmienimy zdanie w jakiejś sprawie. Na przykład, gdy Bóg powiedział faraonowi w czasach Abrahama, Abimelechowi, a później mieszkańcom Niniwy, że zostaną ukarani na różne sposoby za swoje grzechy, a oni okazali skruchę, wówczas kara nie spadła już na nich.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 1:18, w jaki sposób Bóg dał nam nowe życie poprzez słowo prawdy?

Odp.: Z jednej strony Bóg dał nam nowe życie poprzez słowo prawdy zawarte w ewangelii. Jednak w bardziej fundamentalnym sensie Jezus jest Słowem i Prawdą, a my otrzymaliśmy nowe życie dzięki temu, że Jezus przyszedł i umarł na krzyżu za nasze grzechy.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 1:18 i Apokalipsie św. Jana 14:4 w jaki sposób ludzie są pierwocinami Boga, skoro Chrystus jest wymieniony w 1 Liście do Koryntian 15:20?

O: Chrystus jest pierwociną wszystkich wierzących, ponieważ Jezus „otworzył zasłonę” prowadzącą do naszego zbawienia. List Jakuba 1:18 mówi, że jesteśmy swego rodzaju pierwociną wszystkich Bożych stworzeń. 144 000 z Objawienia 14:4 to pierwocina tych, którzy zostaną zbawieni podczas ucisku po pochwyceniu.

P: W jaki sposób, zgodnie z Listem św. Jakuba 1:18, jesteśmy swego rodzaju pierwocinami Bożych stworzeń?

Odp.: Pismo Święte nie udziela na to konkretnej odpowiedzi. Jednak Pismo Święte mówi nam dwie rzeczy.

Ludzie w ogóle: Jesteśmy stworzeni w sposób cudowny i budzący podziw (Psalm 139:14), a Bóg ma dla nas szczególny plan (Psalm 8:4-8)

Dzieci Boże: To niesamowita prawda, że powinniśmy być nazywani dziećmi Bożymi (1 List św. Jana 3:1) i że będziemy królować wraz z Chrystusem (List do Efezjan 2:6-7), a także że jesteśmy ludźmi, którzy kiedyś nie należeli do Boga, ale teraz do Niego należą (1 List św. Piotra 2:9-10). Istnieje również wiele innych wersetów, a bycie pierwocinami jest tylko jednym z wielu błogosławieństw.

Pytanie: Jak myślisz, kogo powinniśmy słuchać zgodnie z Listem św. Jakuba 1:19?

Odp.: List Jakuba 1:19 mówi ogólnie o słuchaniu i nie odpowiada na to pytanie. Powinniśmy jednak przede wszystkim słuchać Boga, a dopiero potem przywódców naszego kościoła. Powinniśmy również być posłuszni przywódcom rządowym. Jednak 2 List do Tymoteusza 3:5 wyraźnie mówi, że nie powinniśmy mieć nic wspólnego z ludźmi, którzy odwracają się od Boga, preferując przyjemności. Jeśli ktoś wyraźnie nie podąża za Bogiem, nie ma powodu, abyś jako przywódca kościoła podążał za nim.

P: Skoro w Liście św. Jakuba 1:19 mamy głosić ewangelię, dlaczego, twoim zdaniem, powinniśmy być bardziej skłonni do słuchania niż do mówienia?

Odp.: Nawet gdy głosimy innym, dobrze jest najpierw wysłuchać, skąd pochodzą. W rozmowach jeden na jeden dobrze jest słuchać więcej niż mówić.

Pytanie: Jaka jest różnica między „językiem rozwiązłym”, „językiem milczącym” i „językiem powściągliwym”, o których mowa w Liście św. Jakuba 1:19 i 3:1?

Odp.: Język nieposkromiony wypowiada rzeczy – prawdziwe lub nie – których nie powinno się mówić. Język milczący nie mówi nic, nawet tego, co należy powiedzieć. Wyobraź sobie, że w kościele wybucha pożar lub duchowa pożoga, a ty nic nie mówisz. Język powściągliwy jest w stanie powiedzieć o wiele więcej, niż faktycznie mówi, ale ogranicza się do wypowiadania tylko tego, co jest pomocne.

P: O jakich sprawach nie powinniśmy mówić, jak wskazuje List św. Jakuba 1:19?

O: Nie powinniśmy dzielić się niczym, czego Bóg nie chce, abyśmy dzielili się, więc módlcie się do Boga, aby pokazał wam w sercu, kiedy należy milczeć. Oto kilka podstawowych zasad dotyczących tego, o czym nie powinniśmy mówić.

Drażnienie innych, chyba że mają powód, by się gniewać.

Chwalenie się lub przechwalanie

Poufne informacje, które przekazali ci inni, niezależnie od tego, czy powinni byli to zrobić, czy nie

Zniechęcanie lub odwodzenie innej osoby od prawości, tak jak uczyniła to żona Hioba. (Odwodzenie od grzechu jest jednak w porządku.)

Wychwalanie grzechu. (Kiedy upiłem się w barze, to było naprawdę świetne...)

Fałszywe rzeczy lub kłamstwa, w tym pochlebstwa

Wielbienie innych, stawianie ich na piedestale. (Chociaż oddawanie im czci jest w porządku.)

Wypowiedzi szkodliwe lub raniące drugą osobę lub innych

Obraźliwe słowa mające na celu poniżenie drugiej osoby lub innych

Ocenianie innych, choć można powiedzieć, że grzeszne czyny są grzeszne

Świadome wypowiadanie słów, które powodują, że inni tracą zaufanie do tego, co mówisz

Gadatliwość, rozwlekłość i nadmierna szczegółowość, podawanie większej ilości informacji, niż osoba ta chce wysłuchać i usłyszeć

Złośliwe dezinformacje mające na celu wyrządzenie krzywdy innym lub zabawę ich kosztem

Informacje o innej osobie, które nie są przeznaczone do upublicznienia i których ta osoba nie chce ujawniać. (Niezależnie od tego, czy uważasz, że ma rację, nie ujawniając ich.)

Plagiatowanie wypowiedzi innych bez podania źródła. Nie przywłaszczaj sobie cudzych słów.

Wątpliwa dokładność (nie masz pewności, czy to prawda, czy nie)

Wracanie do złych uczynków drugiej osoby, o których już rozmawialiście i które wybaczyliście. Te sprawy powinny zostać zapomniane.

Sekrety, które mogą doprowadzić do śmierci, krzywdy lub niesłusznego uwięzienia niewinnej osoby

Kuszące dla innych. (Na przykład ten raz, kiedy upiłem się w tym konkretnym barze, gdzie drinki są o połowę tańsze...)

Nieujawnione informacje, których nie ujawnisz zgodnie z obietnicą złożoną pracodawcy, byłemu pracodawcy lub klientowi.

Oczernianie lub zniesławianie innej osoby

które niegodziwi ludzie mogliby wykorzystać na swoją korzyść

Treści dla dorosłych, erotyczne, nieprzyzwoite lub zawierające wulgarny humor

Nie oddajesz czci Bogu ani innym chrześcijanom

Ludzie powinni obserwować twoje życie w praktyce, ale nie powinieneś czuć presji, by zawsze coś mówić.

Pytanie: Jaki powód podaje List św. Jakuba 1:19-20, by być szybkim w słuchaniu i powolnym w gniewie?

Odp.: Jest tam wyraźnie napisane, że gniew ludzi nie prowadzi do sprawiedliwości Bożej. Nie mówi się tam, żeby w ogóle nie mówić, ale jeśli wstrzymamy się z wypowiedzią, najpierw słuchając, zmniejszymy prawdopodobieństwo, że powiemy coś w gniewie, co nie jest pomocne, a czego później będziemy żałować (a przynajmniej powinniśmy żałować).

Wystarczy sam fakt, że Bóg tak nakazał – to jedyny powód, jakiego potrzebujemy. Czasami jednak to, co Bóg nakazuje, jest dla nas dobre również pod względem fizycznym. W magazynie „Health & Healing” dr Juliana Whitakera, tom 10, nr 8, sierpień 2000 r., str. 5, podano, że osoby skłonne do gniewu są 2,7 razy bardziej narażone na zawał serca niż osoby najmniej skłonne do gniewu.

Pytanie: Dlaczego jeszcze, zgodnie z Listem św. Jakuba 1,20, powinniśmy powściągać gniew?

Odp.: Kiedy mówisz, zadaj sobie pytanie, dlaczego czujesz potrzebę, by właśnie teraz coś powiedzieć. Czy mówimy przede wszystkim po to, by poczuć się lepiej, wyglądać lepiej, czy też po to, by powiedzieć to, czego Bóg od nas oczekuje, aby jak najlepiej pomóc innym? Jakub mówi nam, że nasz gniew zdecydowanie nie sprzyja temu ostatniemu celowi. Staraj się, aby każde słowo, które wychodzi z twoich ust, było tym, co Bóg chciałby, abyś powiedział, a co do wszystkich pozostałych słów – po prostu ich nie wypowiadaj. O wiele lepiej jest milczeć, niż mówić rzeczy, których nie powinieneś mówić.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 1:19, 21 oraz 1:26 Jakub tak chętnie łączy język z moralną nieczystością?

Odp.: Chociaż język może wypowiadać nieczyste rzeczy, to co więcej – może on być bramą prowadzącą do miejsc, w których popełnia się wszelkiego rodzaju zło.

P: Skoro w Liście św. Jakuba 1:20 gniew człowieka nie służy sprawiedliwości Bożej, czy w ogóle wolno się gniewać?

Odp.: Biblia nie nakazuje nam, byśmy nigdy się nie gniewali; w rzeczywistości czasami odczuwamy gniew, gdy podzielamy Boże odczucia dotyczące danej sytuacji. Jednak List do Efezjan 4:26 mówi, że nie powinniśmy pozwolić, by słońce zaszło nad naszym gniewem. Innymi słowy, nie trzymaj się gniewu do czasu, gdy kładziesz się spać. W Liście do Efezjan 4:27 czytamy, że nie należy dawać diabłu okazji. Ponieważ w rzeczywistości, kiedy wydaje ci się, że to ty trzymasz się gniewu, to w rzeczywistości to gniew trzyma się ciebie.

Na marginesie, Księga Przysłów 29:11 wspomina również, że powinniśmy być powściągliwi w mowie.

Pytanie: Co w Liście św. Jakuba 1:21 oznacza „zrzucenie moralnego brudu”?

Odp.: Werset 21 można uznać za podsumowanie poprzedniej części, wprowadzenie do następnej części lub, co bardziej prawdopodobne, jedno i drugie.

Greckie słowo oznaczające tu nieczystość, „ribarion”, oznacza nieczystość, ale bardzo podobne słowo, „ribara”, oznacza „obskurny”. Odrzuć wszystko, co umniejsza twoje chrześcijańskie życie, ponieważ jest to „obskurne”, jeśli nie „nieczyste”.

Greckie słowo oznaczające „zdjąć” lub „zrzucić” – apothememoi – często odnosi się do zdejmowania zabrudzonych ubrań. Kiedy ktoś nosi czyste ubrania, a te stopniowo stają się coraz bardziej zabrudzone, łatwo jest tego nie zauważyć i po prostu nadal je nosić, jakby wszystko było w porządku. Uważajcie na to, co uważacie za „normalne”.

Można to również uznać za interesujące uzupełnienie przypowieści o siewcy. Być może jesteśmy dobrą glebą, która już przyjęła słowo, ale wciąż możemy mieć wokół siebie kilka moralnych chwastów. Mamy obowiązek zadbać o te chwasty i nie pozwolić im rosnąć.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 1,21 słowo „dlatego” może oznaczać „aby osiągnąć to, co poprzednie”, „zrób to, co poprzednie, aby osiągnąć to, co następne” lub „to, co poprzednie, było przykładem tego, co należy teraz zrobić”. Jak myślisz, które znaczenie jest tu zamierzone?

Odp.: Patrząc na to pytanie logicznie, jeśli nazwiemy List Jakuba 1:19 „A”, a List Jakuba 1:21 „B”, to czy oznacza to, że mamy zrobić „A”, aby osiągnąć „B”, czy też zrobić „B”, aby osiągnąć „A”, czy też „A” było przykładem tego, jak należy zrobić „B”?

Chodzi o drugą opcję. O zbawieniu mówi się dopiero w Liście św. Jakuba 1:21, a dzieje się ono dzięki zaszczepionemu Słowu (Jezusowi). List św. Jakuba 1:19 to przykazanie, które mamy wypełnić, a werset 1:21 jest niezbędny, abyśmy mogli osiągnąć to, o czym mowa w Liście św. Jakuba 1:19.

Pytanie: Czy w Liście św. Jakuba 1:21 to zaszczepione Słowo zbawia nasze dusze, czy też Chrystus, czy też krew Chrystusa, czy też łaska Boża?

Odp.: Wszystkie powyższe; są to różne sposoby spojrzenia na tę samą rzecz. Miłosierna łaska Boża jest ostateczną przyczyną naszego zbawienia, a nie nasze własne zasługi. „Wydarzeniem”, które było przyczyną naszego zbawienia, była śmierć i zmartwychwstanie Jezusa. Nasze życie podtrzymuje zaszczepione w nas słowo, którym jest Jezus – Prawda i Słowo – żyjący w naszym sercu. Zgodnie z Listem do Tytusa 3:6-7 i Listem do Hebrajczyków 1:9, łaska została nam wylana właśnie przez Jezusa. Duch Boży musi mieszkać w nas, abyśmy należeli do Chrystusa, jak mówi List do Rzymian 8:9-11. Wreszcie, jesteśmy zbawieni z łaski przez wiarę (List do Efezjan 2:8), a przesłanie ewangeliczne nie ma dla nas żadnej wartości, jeśli nie połączymy go z wiarą, jak uczy List do Hebrajczyków 4:2.

Łatwo przeoczyć fakt, że Jakub nie mówi tylko o tym, że zaszczepione przez Boga słowo ostatecznie zbawi nas od kary za grzech; Jakub skupia się również na tym, że zbawia nas ono już teraz od mocy grzechu.

Pytanie: Co w Liście św. Jakuba 1:22 oznacza „oszukiwać samego siebie”?

Odp.: Ludzie oszukują samych siebie cały czas. Kiedyś pokazałem muzułmańskiej studentce dowód na to, że Koran został zmieniony, a jej odpowiedź brzmiała: „Wiem na podstawie wiary, że te rzeczy nie są prawdą”. To był koniec dyskusji; nie chciała rozważać żadnych faktów, które mogłyby zmienić jej pogląd.

Mówiąc wprost, ludzie mogą zdecydować się wierzyć w rzeczy, które nie są prawdą. Mogą to robić nie dlatego, że są o tym przekonani w głębi serca, ale dlatego, że obawiają się konsekwencji, jakie poniosą, jeśli uwierzą w coś innego. Podobnie zdają sobie sprawę, że gdyby uwierzyli w coś innego, musieliby wprowadzić zmiany, a nie są na to gotowi. Czasami dana osoba dostrzega szereg faktów, które jej zdaniem potwierdzają jej przekonania, a także dostrzega inne fakty, które są z nimi sprzeczne. Zamiast przeanalizować oba zestawy faktów i uznać, że zmiana poglądów jest w porządku, po prostu ignoruje fakty, które są dla niej niewygodne.

W sposób dorozumiany ludzie dostrzegają rzeczy, które są dość oczywiste, a mimo to nadal twierdzą, że są one niejasne lub wątpliwe. Nie są na tyle nieuczciwi, by wierzyć w coś przeciwnego, ale nie są też na tyle szczerzy wobec samych siebie, by potwierdzić to, co powinni.

Jeśli ktoś wierzy w coś, a z jakiegokolwiek powodu dostrzega fakty, które wydają się prawdziwe i temu przeczą, pierwszym krokiem w kierunku prawdy musi być po prostu uznanie, że te inne fakty przemawiają za innym poglądem. Kiedy czytasz Biblię i widzisz rzeczy, które różnią się od tego, w co wierzysz, zamiast się tym martwić, możesz się radować. Masz teraz przed sobą okazję, by się zmienić, stać się mądrzejszym i bardziej zharmonizowanym z Bogiem. Jak powiedział ktoś: „Zastrzegam sobie prawo do tego, by stać się mądrzejszym”.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 1,22 słuchanie prawdziwego słowa i niepostępowanie zgodnie z nim jest oszukiwaniem samego siebie? W końcu to słowo jest prawdziwe.

Odp.: Gdy budynek płonie, mówienie komuś, że musi go opuścić, nie ma sensu, jeśli ta osoba nigdy go nie opuści. Podobnie słuchanie prawdziwego słowa nie ma sensu, jeśli dana osoba nie chce w nie wierzyć i postępować zgodnie z nim. Jakub mówi o ludziach, którzy nie mają dobrej relacji z Bogiem. Mogą to być zarówno niewierzący, którzy nie mają żadnej relacji z Bogiem, jak i obłudni wierzący, którzy muszą powrócić do swojej pierwszej miłości i kontynuować swoją wędrówkę.

Następnie Jakub omawia, jak być wykonawcami, a nie tylko słuchaczami, w trzech konkretnych aspektach: indywidualnym zachowaniu, trosce o innych w społeczeństwie oraz wartościach wewnętrznych.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 1:23-25 słuchanie bez działania jest jak patrzenie w lustro, a potem odejście i zapomnienie, jak się wygląda?

Odp.: Zanim odpowiemy na to pytanie, porozmawiajmy o koncepcji lustra. Chociaż w tamtych czasach nie mieli luster szklanych, mieli lustrzane lustra z błyszczącego mosiądzu, które mogły pokazywać zarysy, choć kolory mogły nie być takie same. Lustro daje ci dokładny obraz tego, jak wyglądasz. Nie schlebia ci i nie obraża; po prostu pokazuje ci, kim jesteś. Gdy tylko odejdziesz od lustra, pozostaje ci tylko wspomnienie; nie widzisz już siebie.

Słowo Boże jest wspaniałe, ponieważ dostarcza nam nowych informacji i prawdy, ale zawsze służy też drugiemu celowi (jeśli na to pozwolimy). Jest ono zwierciadłem naszego charakteru. Możemy spojrzeć w Słowo Boże, a ono pokazuje nam, gdzie zawodzimy, nie spełniając oczekiwań, i gdzie możemy się rozwijać, zmieniając się. W 2 Liście do Koryntian 13:5 Paweł nakazuje wierzącym, by badali samych siebie. Nie robimy tego według jakichś arbitralnych, wymyślonych przez nas samych standardów, ale raczej według Bożej prawdy zawartej w Jego Słowie. Jeśli jednak spojrzysz w Boże lustro i nie zechcesz postępować zgodnie z tym, co ono mówi, to kiedy odejdziesz, pozostanie ci tylko wspomnienie, a żadna zmiana nie nastąpiła.

Nauka, że musimy być wykonawcami, a nie tylko słuchaczami, znajduje się również w Ewangelii Mateusza 7:21-27; Ewangelii Łukasza 11:28; Ewangelii Jana 13:17 oraz w Liście do Rzymian 2:13.

Pytanie: Czym jest w Liście św. Jakuba 1:25 to doskonałe prawo, które daje wolność?

Odp.: Posłuszeństwo Bogu daje wolność i właśnie tego powinniśmy dzisiaj przestrzegać. Jest to wolność od uzależnień, obsesji i strachu. Nie jest to starotestamentowe Prawo Mojżeszowe, ponieważ Stare Przymierze stało się nieaktualne zgodnie z Listem do Hebrajczyków 8:13. Jednak to prawo polega na czynieniu tego, co podoba się Bogu. Można je podsumować słowami: „Kochaj Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją siłą i całym swoim umysłem, a bliźniego swego jak siebie samego”.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 1:25 wszyscy ogólnie wiedzą, czym jest prawo: ograniczeniami typu „rób to” lub „nie rób tamtego”. Jak więc wyjaśniłbyś komuś, że jest to prawo, które daje wolność?

Odp.: Wydaje się to paradoksem, ale spójrzmy na przykład. Przepisy ruchu drogowego, takie jak zakaz jazdy pod prąd na danym pasie, pozwalają nam szybko przemieszczać się z jednego miejsca do drugiego. Tak, prawa są ograniczeniami, ale struktura ograniczeń w niektórych obszarach daje nam większą swobodę, by pewnie, szybko i bezpieczniej poruszać się w innych obszarach. Alkoholik lub narkoman, który ignoruje Boże prawo, by nie upijać się ani nie odurzać, i nieustannie szuka kolejnej „dawki”, jest mniej wolny, a nie bardziej wolny, niż osoba, która przestrzega Bożego prawa w tej dziedzinie.

P: W Liście św. Jakuba 1:25 w jaki sposób jesteśmy błogosławieni za czynienie dobra?

Odp.: Jesteśmy nie tylko błogosławieni nagrodą w Niebie, ale już teraz doświadczamy radości, gdy podobamy się Bogu. Nie chodzi tu o błogosławieństwa materialne, które możemy otrzymać lub nie.

To prawda, że czasami, gdy pomagamy innym, odczuwamy pozytywne emocje, otrzymujemy nagrody finansowe i większe możliwości w tym życiu. Ludzie chcą współpracować i utrzymywać kontakty z tymi, którzy troszczą się o nich i są gotowi im pomóc.

Czasami jednak, gdy pomagamy innym i błogosławimy ich, nie otrzymujemy żadnej z powyższych korzyści, a nawet może spotkać nas coś zupełnie przeciwnego. Niezależnie od tego jednak Bóg wynagradza nas w niebie za dobre uczynki, które wykonujemy na ziemi z właściwych pobudek, zgodnie z 1 Listem do Koryntian 3:14.

Pytanie: Jakie są dwa kroki do opanowania języka, o których mowa w Liście św. Jakuba 1:26?

Odp.: Jakub podkreśla, jak ważne jest panowanie nad językiem. Pierwszym krokiem jest strategiczne postanowienie: wiemy, że w przyszłości pojawią się zabawne rzeczy, które moglibyśmy powiedzieć, albo inne rzeczy, które naprawdę, naprawdę będziemy chcieli powiedzieć, a które nie będą moralnie czyste, albo będą złośliwe lub pełne nienawiści. Będą rzeczy, o których uważamy, że naprawdę trzeba je powiedzieć, jeśli są prawdziwe, ale nie mamy pewności, czy rzeczywiście są prawdziwe. Postanowimy jednak milczeć, zamiast pozwolić, by te niezdrowe słowa wyszły z naszych ust. Może to oznaczać, że będziemy mniej zabawni, mniej przekonujący lub będziemy brzmieć mniej głęboko, ale podjęliśmy decyzję, by być mniej tym wszystkim, aby czcić Boga naszym językiem.

Drugim krokiem jest zasada taktyczna, o której należy pamiętać w każdej chwili. Zawsze trzymaj usta zamknięte, chyba że zamierzasz powiedzieć coś dobrego lub budującego. Jeśli zamierzasz powiedzieć coś tylko w połowie dobrego, również tego nie wypowiadaj. W Księdze Przysłów 17:28 czytamy: „Nawet głupiec uchodzi za mądrego, jeśli milczy, i za roztropnego, gdy powstrzymuje język”. Albo, jak niektórzy dowcipnie zauważają: „Lepiej milczeć i uchodzić za głupca, niż otworzyć usta i rozwiać wszelkie wątpliwości”.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 1:27 niektórzy chrześcijanie twierdzą, że nie chcą być religijni, chcą po prostu kochać Pana. Co jest nie tak z tym stwierdzeniem w świetle Listu św. Jakuba 1:27?

Odp.: Być może mieli oni złe doświadczenia z czymś, co można by nazwać chrześcijaństwem, i dlatego uważają, że należy unikać religii i zorganizowanego chrześcijaństwa. Religia może być toksyczna lub zła, a niektórych form religii należy unikać. Jednak w Liście św. Jakuba ( ) Jakub stwierdził, że niektóre z nich są dobre. Ponadto, jeśli krytykujesz chrześcijan w ogóle, poniżasz oblubienicę Chrystusa.

P: List św. Jakuba 1:27 mówi, że mamy zachować się nieskalani/niezanieczyszczeni przez świat. Ale świat i jego wpływy są tak zanieczyszczające! Telewizja, filmy, internet, przyjaciele, tak zwani przyjaciele – jak mamy to zrobić?

Odp.: Jak powiedział pewien telewizyjny ewangelista: „Krok pierwszy w służbie Bogu to uniesienie palca. Krok drugi to obrócenie go, by wyłączyć telewizor”. Gdy dobrowolnie zrezygnujemy z oglądania tak dużej ilości programów telewizyjnych, filmów i korzystania z internetu, zdziwimy się, jak wiele wolnego czasu nam teraz pozostało. Nie chodzi o to, że telewizja, filmy i internet są złe same w sobie, ale mogą być złe dla ciebie, jeśli poświęcasz im nadmierną ilość czasu.

Niektóre programy telewizyjne, filmy i treści w internecie są jednak złe, a nie tylko stratą czasu. Możesz świadomie wybierać to, czego nie chcesz oglądać ani słuchać. Możesz również świadomie postanowić, że nigdy nie powtórzysz nieprzyzwoitych rzeczy, które usłyszałeś.

Pytanie: Co jest interesującego w strukturze fragmentu z Listu św. Jakuba 2:1–5:6?

Odp.: Wracając do Listu św. Jakuba 1:18, Jakub podkreśla trzy cechy Boga: a) Jego troskę o bezbronnych, b) Jego słowo prawdy oraz c) Jego cel, jakim jest świętość. Później, w Liście św. Jakuba 1:26-27, mowa jest o trzech cechach dziecka Bożego (z zamianą punktów a i b): b) opanowany język, a) troskliwa posługa oraz c) święte życie. To, o czym Jakub wspomniał pokrótce w odniesieniu do Boga, a następnie do nas, rozwija on w: a) posłudze opiekuńczej (List Jakuba 2:1-16), b) powściągliwym języku (List Jakuba 3:1-12) oraz c) świętym życiu (List Jakuba 3:13-5:6).

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 2:1 powinniśmy nie okazywać stronniczości, skoro Bóg okazuje stronniczość wobec niewierzących?

Odp.: Kontekst Listu Jakuba odnosi się do wierzących i mówi, że nie powinniśmy faworyzować nikogo ze względu na to, czy jest bogaty, czy biedny. Jednym z całkowicie wystarczających powodów, by nie okazywać faworyzowania, jest po prostu to, że Bóg tak nakazuje. Jednak poza tą prawdą wszyscy jesteśmy stworzeni na obraz Boży, a Bóg nie faworyzuje nikogo ze względu na nasze bogactwo materialne, pochodzenie etniczne, płeć czy inteligencję. Czasami chrześcijanin może okazywać stronniczość wobec kogoś, kto się rozwiódł, nawet jeśli rozwód nie był z jego winy.

Co ciekawe, słowo oznaczające tutaj stronniczość, „prosupolumphiais”, nie występuje w świeckiej literaturze greckiej; najwyraźniej nigdy nie rozważano tej kwestii ani nie uważano stronniczości za coś niewłaściwego. W starożytnym społeczeństwie pogańskim powszechnie uznawano to za słuszne. Kilkaset lat później, około 230 r. n.e., istniały dwie grupy Rzymian: „szlachta” (honestior) i zwykli ludzie (humilior). Szlachta miała więcej praw, podlegała łagodniejszym karom i była faworyzowana w sprawach cywilnych. Zwykli ludzie ( ) mogli zostać spaleni żywcem jako kara, ale szlachta nie. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w książce „Ojcowie Kościoła: Orygenes o Psalmach”, str. 393.

Odpowiedni termin hebrajski oznacza dosłownie „przyjmowanie twarzy”, tj. akceptację lub lepsze traktowanie wyłącznie na podstawie wiedzy o tym, kim dana osoba jest. Stary Testament również potępiał stronniczość, więc nie była to nowa idea wprowadzona przez Jakuba. Jezus również wyraźnie powiedział, że błogosławieni są ubodzy (Łk 6,20). Później Paweł również stwierdził w Liście do Rzymian 2,11, że Bóg nie okazuje faworyzowania.

Bezstronność wobec bogactwa nie jest tym samym, co ślepota na wszystko. List Jakuba 2:1 posługuje się przykładem bogactwa, a List do Galatów 3:28 pokazuje, że nie powinniśmy okazywać stronniczości ze względu na rasę czy płeć. Powinniśmy jednak wykluczać osoby z kościoła za grzechy, za które nie okazują skruchy, takie jak kazirodztwo (1 List do Koryntian 5:2).

„Dobre” ubrania, po grecku lampra, oznaczają bogate lub ubrania osoby szlacheckiej. „Brudne ubrania” oznaczają tutaj ubrania, które nosiłaby osoba uboga.

Pytanie: W jaki sposób opis dyskryminacji lub faworyzowania zawarty w Liście św. Jakuba 2:1-3 pasuje do wielu współczesnych kontekstów?

Odp.: Faworyzowanie może być jawne, jeśli wiąże się ze stanowiskiem publicznym. Może być subtelne, gdy wybór opiera się na faworyzowaniu. Czy ludzie otrzymują coś w kościele, jeśli przekazują duże kwoty pieniędzy? Czy ludzie schlebiają tym, którzy mogą dać więcej? W dobrym kościele takie sytuacje nie mają miejsca.

Dyskryminacja może również wynikać z rasy, pochodzenia etnicznego lub języka.

Dyskryminacja nie zawsze wynika ze złych intencji. Może być całkowicie niezamierzona, jak pokazuje Dzieje Apostolskie 6,1 w przypadku rozdawania żywności wdowom posługującym się językiem greckim. Może to być snobizm lub ukryte „rozróżnienia kastowe”, które nie wynikają ze złych intencji, ale i tak są nieprzyjemne. Może również wynikać z błędnych przekonań, których nas nauczono. Możemy błędnie racjonalizować chęć „ochrony” pewnych osób przed znalezieniem się w określonych sytuacjach, podczas gdy w rzeczywistości je dyskryminujemy. Dyskryminacja może mieć cel (zarówno złośliwy, jak i dobry, ale wynikający ze złych intencji) lub może być całkowicie bezsensowna, jak na przykład na południu, gdzie istniały oddzielne toalety dla poszczególnych ras, co dobrze przedstawiono w filmie „Ukryte działania”. Jeśli w twoim kościele przeważa jedna rasa lub grupa etniczna, a pojawia się ktoś inny, kto się od nich różni, czy dbasz o to, by czuł się mile widziany w domu Bożym? A co, gdyby ta osoba przyszła do twojego domu?

Jeśli zauważysz, że w twoim sercu tkwi dyskryminacja lub chcesz upewnić się, że nie masz żadnych ukrytych uprzedzeń, jednym z kroków do przezwyciężenia tego jest nawiązanie przyjaźni z osobami pochodzącymi z tego środowiska. Jeśli czujesz się niekomfortowo lub boisz się „takich ludzi”, musisz zdecydować, czy bardziej cenisz sobie swój komfort lub poczucie bezpieczeństwa niż posłuszeństwo Bogu. Jeśli masz trudności ze zrozumieniem kogoś z powodu jego akcentu, czy powinieneś po prostu zrezygnować z przyjaźni z tą osobą, czy też podjąć wysiłek, na przykład z pomocą wspólnych znajomych lub oprogramowania tłumaczeniowego typu „ ”, aby się porozumieć? Kiedy wystarczająco długo słuchasz kogoś, kto ma akcent, który jest dla ciebie trudny do zrozumienia, stopniowo nabywasz umiejętność rozumienia nie tylko tej osoby, ale i tego akcentu w ogóle.

Jednak niezależnie od rodzaju dyskryminacji czy uprzedzeń, Bóg w ogóle nie chce, abyśmy kogokolwiek dyskryminowali. W Chrystusie nie ma już Żyda ani Greka, niewolnika ani wolnego, mężczyzny ani kobiety, zgodnie z Listem do Galatów 3:28. Ponieważ jednak ludzie mogą dyskryminować, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, wszyscy musimy aktywnie badać samych siebie i upewniać się, że nie ma jakiegoś kontekstu, w którym moglibyśmy nieumyślnie być winni takiego postępowania.

Pytanie: Co zrobić, jeśli zgodnie z Listem św. Jakuba 2:1-3 ktoś przychodzi do kościoła, a ty wiesz, że przebywa w kraju nielegalnie?

Odp.: Po pierwsze, zastanów się, dlaczego przebywa w kraju nielegalnie. Dla niektórych przekroczenie granicy jest własnym wyborem. Znam jednak jedną osobę dorosłą, którą przywieziono do Ameryki z Meksyku, gdy miała zaledwie kilka miesięcy. Dla władz jest ona „znanym cudzoziemcem” i całe życie mieszkała w Ameryce, z wyjątkiem krótkich podróży do Meksyku. Meksyk jej nie przyjmie, ponieważ tam również nie uznaje się jej za obywatelkę Meksyku. Jakiś czas temu przyznano „amnestię” dla „dreamersów”, ale jego przybycie do Ameryki nastąpiło po upływie terminu na uzyskanie amnestii. Może więc tutaj pracować, ale nie może wykonywać pracy wymagającej karty ubezpieczenia społecznego.

Czytałem o innej osobie, która co tydzień nielegalnie przekraczała granicę, wjeżdżając do Ameryki. Amerykańscy strażnicy graniczni wiedzą, kim on jest, i po prostu go przepuszczają. Pracuje w Stanach Zjednoczonych tuż za granicą. Pod koniec każdego tygodnia przechodzi przez przejście graniczne i wraca do Meksyku. W wielu krajach są ludzie w takiej sytuacji; nazywa się ich pracownikami tymczasowymi. Nie jest to rzadkie zjawisko, ale nasze przepisy wymagają poprawy, abyśmy mogli legalnie radzić sobie z taką sytuacją. Niektórzy wydają się tak bardzo zaniepokojeni wszystkimi nielegalnymi imigrantami, że prawie nie zauważamy Chińczyków i Rosjan, którzy nielegalnie wjeżdżają z Meksyku i próbują szpiegować nasze bazy wojskowe, twierdząc, że się zgubili i po prostu szukają hotelu! Rząd zasadniczo ostrzega ich, nakłada grzywny i prosi, by nie wracali. Mamy o wiele więcej powodów do zmartwień, biorąc pod uwagę wszystkich innych nielegalnych imigrantów, którzy po prostu próbują znaleźć pracę.

Jednak niezależnie od tego, czy dana osoba przebywa tu nielegalnie, czy też w jaki sposób tu nielegalnie przybyła, powinniśmy ją cenić tak samo jak innych ludzi, ponieważ wszyscy zostaliśmy stworzeni na obraz Boży. Nadal możemy ich kochać tak, jak powinniśmy kochać wszystkich, choć moglibyśmy sobie życzyć, żeby nie było ich tu tak wielu, zabierających Amerykanom miejsca pracy.

P: Czy zatem w Liście św. Jakuba 2:1-3 powinniśmy kiedykolwiek dyskryminować w kościele?

Odp.: W dwóch przypadkach, co może zaskakiwać, tak! Po pierwsze, jeśli ktoś nazywa siebie chrześcijaninem, a mimo to uparcie popełnia rażący grzech, o czym mowa w 1 Liście do Koryntian 5:1-13.

Po drugie, jeśli ktoś przychodzi i głosi herezję prowadzącą do zguby duszy, w 2 Liście Jana 9–11 nakazano nam, byśmy nawet nie wpuszczali go do swojego domu! Ponieważ wczesny Kościół składał się zazwyczaj z kościołów domowych, osoba taka nigdy nie mogłaby do nich wejść.

Jednak w innych przypadkach tak nie jest.

Pytanie: Dlaczego w Liście Jakuba 2:1-3 Jakub używa tutaj słowa „synagoga”?

Odp.: List Jakuba powstał bardzo wcześnie, a jak pokazują podróże Pawła, chrześcijanie w tamtych czasach byli mile widziani w żydowskich synagogach. Ścisłe rozróżnienie między synagogą a kościołem pojawiło się dopiero po czasach Pawła. Słowo „synagoga”, użyte tutaj w znaczeniu zgromadzenia, zazwyczaj odnosi się do zgromadzenia żydowskiego. Jednak nawet po tym czasie chrześcijanie czasami używali słowa „synagoga” w odniesieniu do zgromadzenia chrześcijańskiego. List Ignacego do Polikarpa 4,2, str. 94, wspomina o wspólnym „zbieraniu się w synagodze”. Ignacy nazywa prezbiterów „Sanhedrynem Bożym” i mówi o „synagodze apostołów” w Liście do Trallian, rozdz. 3, s. 67; zob. również Pasterz Hermasa, Jedenaste Przykazanie, s. 28. Żydzi mieli dwie nazwy na synagogę: „dom zgromadzenia” oraz, w języku aramejskim, „dom ludu”, zgodnie z Szabat 32a.

Pytanie: Jakie powody podaje Jakub w Liście Jakuba 2:4-9, dla których nie powinniśmy okazywać faworyzowania?

Odp.: Po pierwsze, Jakub rozpoczyna ten fragment grą słów. Słowo „sędziowie” to po grecku kritai, a „dyskryminować” to po grecku diekrithete. Często, gdy przyjmujesz rolę sędziego, stajesz się osobą, która dyskryminuje. A konkretnie, oto kilka powodów, dla których nie należy nikogo dyskryminować.

1) Okazywanie stronniczości czyni cię sędzią o złych myślach (List Jakuba 2:4).

2) Może to być sprzeczne z postawą Boga. Bóg często wybierał ubogich, aby byli bogaci w wierze i spadkobiercami królestwa (List św. Jakuba 2:5).

3) Ubogi człowiek, którego poniżasz, może być bogaty w wierze i szczególnie czczony przez Boga (List Jakuba 2:5-6a).

4) To znieważa ubogiego (List św. Jakuba 2:6a).

5) Bogaci często uciskają ubogich, wciągają ich do sądów i bluźnią przeciwko Bogu (List św. Jakuba 2:6b). W rzeczywistości wiele dzisiejszych ataków na chrześcijaństwo pochodzi od ludzi dobrze wykształconych i zamożnych.

6) Bogaci swoimi słowami i czynami bluźnią imieniu chrześcijańskiemu, którym jesteśmy nazwani; innymi słowy, swoim życiem hańbią słowo „chrześcijanin” (List Jakuba 2:7).

7) Popełniamy grzech, nie przestrzegając „prawa królewskiego”, by kochać bliźniego jak siebie samego, o którym mowa w Liście św. Jakuba 2:8-9.

Pytanie: Jakie jest co najmniej dwanaście sposobów, dzięki którym możemy upewnić się, że nie okazujemy faworyzowania, o których mowa w Liście św. Jakuba 2:4-9?

Odp.: Możemy zbadać samych siebie. Oto dwanaście rzeczy; prawdopodobnie są też inne.

1) Szanujcie wszystkich jako ważniejszych od siebie, jak mówi List do Filipian 2:3.

2) Traktujcie ubogich tak samo, jak traktujecie bogatych, a bogatych tak samo, jak traktujecie ubogich.

3) Powinniśmy starać się nie wykorzystywać innych, nawet jeśli byłoby to łatwe lub akceptowane kulturowo.

4) Nie traktujcie nikogo inaczej tylko dlatego, że pochodzi z innego środowiska etnicznego, ma inne pochodzenie kulturowe, jest mężczyzną lub kobietą, albo z powodu innych powierzchownych cech.

5) Czy traktujemy kogoś inaczej, wykorzystujemy go lub nie oferujemy mu równie korzystnych warunków, jeśli ma silny akcent lub trudności z posługiwaniem się naszym językiem?

6) Czy jesteśmy milsi i bardziej wyrozumiali wobec kogoś z naszej grupy etnicznej niż wobec kogoś innego?

7) Uświadom sobie, że na podstawie wyglądu zewnętrznego nie można nic powiedzieć o sercu danej osoby.

8) Czy unikamy osób z niepełnosprawnością fizyczną lub umysłową, ponieważ możemy czuć się z nimi niekomfortowo?

9) Powinniśmy szanować starszych, ale nie patrzeć z góry na nikogo ze względu na wiek (niezależnie od tego, czy jest to osoba starsza, czy młoda).

10) Na przykład, czy wolimy przebywać w towarzystwie osób starszych niż młodych (lub odwrotnie)?

11) Czy przyjmujemy osoby, które różnią się od nas, z takim samym otwarciem, jak te, które są do nas podobne?

12) Nie traktujcie niektórych grup z wyższością.

We wszystkich tych kwestiach nie powinniśmy być niekonsekwentni.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 2,5-7 Jakub wydaje się tworzyć takie stereotypy dotyczące bogatych i biednych?

Odp.: Niektórzy bogaci ludzie potrafią być bardzo hojni i serdeczni. Niektórzy biedni ludzie potrafią być bardzo chciwi i skąpi. Jednak ogólnie rzecz biorąc, bogaci mają więcej możliwości, a co za tym idzie – więcej pokus, by wykorzystać swoją sytuację. Podobnie, ogólnie rzecz biorąc, biedni dysponują mniejszymi środkami finansowymi, by bronić się w sądzie.

P: W Liście św. Jakuba 2:6, w jaki sposób bogaci wychodzą lepiej w sądzie?

Odp.: Termin, którego używa tu Jakub, „katadynasteuo”, oznacza odbieranie im praw. Oto jeden przykład z Indii. „To są A*** i A****, dwaj specjaliści z branży informatycznej, którzy 19 maja wracali do domu w Pune, kiedy to niezarejestrowane Porsche z numerem rejestracyjnym , jadące z prędkością 150 km/h w Kalyani Nagar, uderzyło w nich. Jeden z nich zginął na miejscu, a drugi zmarł podczas leczenia. Kierowcą samochodu był 17-letni nieletni, który rzekomo wracał z klubu po imprezie z przyjaciółmi, świętującej wyniki egzaminów maturalnych.
Dlaczego nie jest to zwykły wypadek, lecz morderstwo:
1. Samochód nie był zarejestrowany; salon samochodowy dostarczył go bez rejestracji.
2. Rodzice pozwolili nieletniemu prowadzić samochód bez prawa jazdy.
3. Właściciel klubu podał alkohol i wpuścił nieletniego.
4. Policja drogowa przez wiele miesięcy nie zauważyła na drodze niezarejestrowanego samochodu przekraczającego prędkość.
Kiedy nieletni został aresztowany o północy, potraktowano go w sposób wyjątkowy. Na ratunek przyszedł mu lokalny poseł do zgromadzenia ustawodawczego wraz z zespołem prawników.
Podczas gdy zwykli ludzie borykają się z opóźnieniami w swoich sprawach, temu nieletniemu przyznano kaucję w niedzielę w zaledwie 14 godzin. Warunkiem zwolnienia za kaucją było napisanie przez niego eseju, a jego rodzice mieli zapewnić, że nie powtórzy tego samego błędu.
Skoro prawo jest takie samo, dlaczego osoby uprzywilejowane są traktowane inaczej?” Ktoś z Bułgarii stwierdził, że tam jest tak samo. (Z serwisu LinkedIn, 27.05.2024 r.)

Pytanie: W Liście św. Jakuba 2:10 – w jaki sposób złamanie jednego punktu prawa oznacza, że jesteśmy winni złamania całego prawa?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

a) Naruszono „prawo”, a nie tylko „jeden przepis”, jak mógłby sugerować sam Jakub.

b) Jest to „prawo królewskie”. Nie tylko Jezus, nasz Król, bezpośrednio je nakazał, ale także stwierdził, że jest to jedno z dwóch praw, z których wywodzą się pozostałe. Jakub stawia ten grzech – okazywanie stronniczości – na równi z cudzołóstwem i morderstwem. Prawo nie zostało dane wybiórczo, a dzisiaj powinniśmy wykazywać całkowite posłuszeństwo, a nie tylko częściowe, aby wypełniać wszystko, czego Bóg od nas oczekuje, lub powstrzymywać się od tego, czego zabrania.

c) Myśl o podejściu „wszystko albo nic” w odniesieniu do prawa pojawia się również w Ewangelii Mateusza 5:18-19; 23:23 oraz w Liście do Galatów 5:3 w Nowym Testamencie. Jak mówi Alec Motyer, prawo nie jest jak stos kamieni, ale raczej jak tafla szkła. Można wyjąć jeden kamień ze stosu, a stos nadal tam pozostaje. Jeśli jednak uderzy się w taflę szkła w jednym miejscu i ją stłucze, cała tafla pęka lub rozbija się na kawałki.

Pytanie: Jaką naturalną skłonność, której przeciwdziała Jakub, opisuje on w Liście Jakuba 2:10-11?

Odp.: Mamy skłonność do podkreślania tego, co robimy dobrze, jako ważne, a do bagatelizowania tego, co nam nie wychodzi, jako nieistotnego. Upadły człowiek jest aż nadto dobry w racjonalizowaniu, czyli w kreatywnym wymyślaniu logicznie brzmiących powodów, by usprawiedliwić swój grzech. Łatwo to dostrzec u innych, ale łatwo przeoczyć to u siebie.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 2:10-11 Jakub zdecydował się umieścić ten fragment właśnie tutaj, zaraz po omówieniu kwestii faworyzowania i dyskryminacji?

Odp.: Wyobraź sobie, że stoisz przed sądem oskarżony o kradzież i mówisz sędziemu: „Przynajmniej nie złamałem żadnych przepisów ruchu drogowego!”. Jak daleko by ci to pomogło? Jakub, w dość dosadny sposób, podkreśla konkretną kwestię, ale robi to w sposób pośredni. Nawet jeśli przestrzegasz części prawa, to łamiesz je, jeśli złamiesz choćby jego część. Mówi on o morderstwie i cudzołóstwie, które są oczywiste dla jego czytelników, ale robi to zaraz po omówieniu łamania innego prawa: zakazu stronniczości. Jakub mówi swoim czytelnikom, że jeśli przestrzegacie Bożych przykazań dotyczących morderstwa, cudzołóstwa i wszystkiego innego, a mimo to okazujecie dyskryminację, to istnieje określenie dla kogoś takiego jak wy: jesteście łamaczami prawa.

P: Czym dokładnie jest „prawo wolności” z Listu św. Jakuba 2:12?

Odp.: Nie jest to konkretne prawo, ale raczej „wolność” jest opisem tego, co przynosi nam dzisiaj posłuszeństwo Bogu. Jezus zastąpił Prawo Starego Testamentu, ale to nie oznacza, że teraz możemy żyć tak, jak nam się podoba. Bóg wpisał swoje prawo w nasze serca, a my teraz postępujemy zgodnie z tym, co nakazuje Jezus i Nowy Testament.

P: Czy w Liście św. Jakuba 2:12 prawo przynosi wolność, czy też zniewolenie, jak mówi List do Galatów 4:24?

Odp.: Prawo Mojżeszowe, którego nie byli w stanie w pełni przestrzegać, służyło jako ilustracja ich potrzeby Bożego przebaczenia. Pełne przestrzeganie tego prawa oznaczałoby wolność od grzechu, ale sama świadomość jego istnienia i nieprzestrzeganie go przynosiło jedynie zniewolenie oraz świadomość własnej niedoskonałości. Jeśli wiesz, co jest słuszne, a nie czynisz tego, to dla ciebie jest to grzech, jak mówi List Jakuba 4:17. Dzisiaj przestrzegamy prawa posłuszeństwa Chrystusowi, które daje nam wolność od niewoli grzechu.

Pytanie: Co judaizm mówił o miłosierdziu i sądzie w Liście św. Jakuba 2:13?

Odp.: Bóg wydaje wyroki, ale z radością okazuje miłosierdzie, jak mówi Księga Micheasza 7:17-18. Boże miłosierdzie dostrzegamy w Jezusie, który umarł za nas na krzyżu „dla radości, która była przed Nim”, jak czytamy w Liście do Hebrajczyków 12:2. Rabin Barabbi powiedział: „Temu, kto jest miłosierny wobec stworzeń, Niebo jest miłosierne, ale temu, kto jest bezlitosny wobec stworzeń, Niebo również jest bezlitosne”.

Myśl ta pojawia się również w Księdze Syracha 27:30–28:7; Księdze Tobiasza 4:9–11; Testamencie Zebuluna 8:3 oraz w Traktacie Szabat 151b.

Pytanie: Jakie są, według Listu św. Jakuba 2:13, sposoby, w jakie nasze życie powinno świadczyć o tym, że wierzymy, iż miłosierdzie triumfuje nad sądem?

Odp.: Po pierwsze, wierzymy, że łaska i miłosierdzie Boże są większe niż wszystkie nasze grzechy. Musimy umieć przebaczyć samym sobie. Po drugie, zobowiązaliśmy się wobec innych, że będziemy okazywać przebaczenie i miłosierdzie tak, jak Bóg nam je obdarzył.

Pytanie: Co należy zrobić, jeśli podejrzewasz, że inny wierzący wydaje się dyskryminować jakąś grupę, jak mówi List Jakuba 2:13?

Odp.: Po pierwsze, bądź otwarty na to, że możesz się mylić. Po drugie, uświadom sobie, że nawet jeśli ta osoba grzeszy, dyskryminując innych, może nie zdawać sobie z tego sprawy, a nawet zaprzeczać temu, gdy poruszysz tę kwestię. Po trzecie, módl się o to, jak Bóg chciałby, abyś zareagował. Ta osoba musi zrozumieć, że

a) albo rzeczywiście okazują stronniczość, albo nierozsądnie sprawiają wrażenie, że tak właśnie jest;

b) jak poważny jest ten grzech, jak pokazuje List św. Jakuba 2:1-13;

c) Kolejne kroki prowadzące do pokuty i, jeśli to możliwe, zadośćuczynienia.

d) Pojednanie: że ich kochasz i że oni powinni kochać wszystkich innych.

Pytanie: W jaki sposób fragment z Listu św. Jakuba 2:14-26 odnosi się do wcześniejszej części rozdziału 2?

Odp.: Jest to powiązane na dwa sposoby. List Jakuba 2:1-13 mówi o braku uczynków w odniesieniu do konkretnego grzechu: faworyzowania, podczas gdy ten fragment rozszerza to na grzech w ogóle. Po drugie, tak jak nie należy okazywać stronniczości i być miłym tylko wobec niektórych ludzi, tak samo nie należy być stronniczym w wierze, wykonując tylko niektóre dobre uczynki, a odmawiając posłuszeństwa w pozostałych.

P: Jakie są co najmniej dwa sposoby, w jakie ludzie mogą mieć wiarę, która nie prowadzi do zbawienia, jeśli nie towarzyszą jej uczynki (Jk 2:14-17)?

Odp.: Jednym ze sposobów jest wierzenie w prawdę Bożą i wyznawanie właściwych doktryn, ale nigdy nie powierzanie Mu swojego życia. Ktoś nazwał to „praktycznym ateizmem”. Chociaż tacy ludzie naprawdę wierzą w Boga, to w praktyce, w swoim postępowaniu, zachowują się tak, jakby byli ateistami. Jakub mówi, że wiara bez pragnienia czynienia dobrych uczynków nie jest wiarą osoby, która pójdzie do nieba. W Galerii Wiary z Listu do Hebrajczyków 11 wiara została wykazana poprzez ich czyny.

Drugim sposobem jest pokładanie zaufania w fałszywym bogu i odrzucanie Boga z Biblii. Mogą nawet wykonywać wiele czynów, takich jak zabijanie pogan, suttee, głodzenie się na śmierć itp., ale nic z tego nie zbawi.

Nasza wiara w Chrystusa nie jest zbyt ważna; ważniejsza jest raczej nasza wiara W Chrystusa.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 2:14-25, w jaki sposób jesteśmy usprawiedliwieni zarówno przez uczynki, jak i przez wiarę, a nie przez wiarę bez uczynków, jak powiedział Paweł w Liście do Efezjan 2:8-9?

Odp.: Jakub nie twierdzi, że wiara i uczynki to to samo; nie twierdzi też, że pełnią one tę samą rolę. Zdecydowanie podkreśla jednak, że w życiu prawdziwego wierzącego są one nierozłączne. Mówiąc dokładniej, Jakub nie powiedział: „jeśli ktoś ma wiarę”, ale raczej: „jeśli ktoś twierdzi, że ma wiarę”. Uczynki są produktem ubocznym, wynikiem prawdziwej wiary. Niektórzy ludzie mogą być podobni do złoczyńcy na krzyżu i przyjąć Chrystusa tuż przed śmiercią. Jednak inni będą wykazywać dobre uczynki, jeśli od początku są prawdziwie zbawieni.

Wiele religii pogańskich, zarówno dawniej, jak i dziś, oferuje duchowość bez żadnych wymagań moralnych. Dlatego poganinowi byłoby stosunkowo łatwo błędnie zinterpretować chrześcijaństwo jako kolejną religię podobną do tych.

Jest to skomplikowany temat, dlatego w wersetach 15–26 Jakub wyjaśnia go za pomocą czterech przykładów. Pierwsze dwa pokazują, czym wiara nie jest, a ostatnie dwa – czym jest.

Zbawienie przez uczynki to błędne przekonanie, że aby w ogóle zostać zbawionym, trzeba najpierw wykonywać dobre uczynki. „Łatwa wiara” to błąd przeciwny, zgodnie z którym uczynki nie mają nic wspólnego z zbawieniem, a uczynki i panowanie Chrystusa są opcjonalne. Prawda jest taka, że uczynki nie zasługują na nic w kontekście zbawienia, ale są naturalną częścią zbawienia jako jego przejaw. Tak jak bijące serce jest znakiem, że dana osoba żyje, tak uczynki są znakiem, że jesteśmy zbawieni i żywi duchowo.

Pytanie: Czy w Liście św. Jakuba 2:16 to zdanie sugeruje, że byli już dobrze nakarmieni?

Odp.: Nie, w języku greckim było to standardowe żydowskie pożegnanie. NIE oznacza to, że byli już ogrzani i najedzeni.

P: Co powiedziałbyś osobie, która twierdzi, że „nie mamy już żadnego prawa, mamy tylko wolność w Chrystusie”, w kontekście Listu św. Jakuba 2:17-26?

Odp.: Dwa słowa: przeczytaj List Jakuba. Mają częściowo rację, ponieważ nie podlegamy Prawu Mojżeszowemu i mamy wolność w Chrystusie, by czynić to, co słuszne. Jednak wszystkie z dziesięciu przykazań, z wyjątkiem jednego (szabatu), są powtórzone w Nowym Testamencie. Niektóre kwestie są w Nowym Testamencie nawet surowsze (jak np. rozwód) niż w Starym. Nie wkładajmy Bogu w usta słów, które w rzeczywistości są sprzeczne z tym, co sam Bóg mówi w Piśmie Świętym.

Była pewna grupa i znana postać, które wyznawały ten błędny pogląd. Grupa ta nazywała się Chlysty, a jej najsłynniejszym członkiem był Rasputin. Kiedy zapytano Rasputina, dlaczego twierdzi, że grzech jest niezbędny przed Bogiem, odpowiedział: „Oczywiście, ojczulku” – rzekł – „nasz Zbawiciel i święci ojcowie potępili grzech, ponieważ jest on dziełem Złego. Ale jak można wypędzić zło, ojcze, jeśli nie poprzez szczerą skruchę? A jak można szczerze pokutować, jeśli się nie zgrzeszyło? …Precz z waszymi Pismami!” – zagrzmiał. „Pisma! Zaprawdę, ostrzegam cię, ojcze, zaprzestań tej próżnej i bezużytecznej pracy, abyś mógł stanąć przed Panem. Przyjmij życie takim, jakim jest, bo tylko ono zostało ci dane przez Boga. I pozwól, że powiem ci coś jeszcze. Nie rozmyślajcie bez końca nad tym, skąd bierze się grzech, ile modlitw człowiek musi odmawiać dziennie i jak długo musi pościć, by uciec od grzechu! Grzeszcie, jeśli grzech wciąż w was czai się; tylko w ten sposób możecie go pokonać! Grzeszcie, a wtedy okażecie skruchę i wygnacie zło z siebie. Tak długo, jak długo skrycie nosicie w sobie grzech i z lękiem ukrywacie go postem, modlitwą i niekończącymi się dyskusjami nad Pismem Świętym, tak długo pozostaniecie hipokrytami i nicponi, a tacy są znienawidzeni przez Pana. Brud musi zostać wyrzucony, słyszysz, mały ojcze? Tylko wtedy wasz zapach będzie miły Panu?”” (Rasputin: Święty diabeł, str. 54–55)

Pytanie: Skoro w Liście św. Jakuba 2:19 demony wierzą w Jezusa, czy powinny zostać zbawione, skoro zgodnie z Dziejami Apostolskimi 16:31 i Ewangelią św. Jana 3:16 wystarczy tylko wierzyć w Jezusa?

Odp.: Zdecydowanie nie. Jakub wskazuje, że sama intelektualna wiara w właściwe rzeczy nie wystarcza do zbawienia. Zgodnie z Berachot 1:1 Żydzi od czasów wygnania i później uważali za swój obowiązek recytowanie szema (Księga Powtórzonego Prawa 6:4-5) każdego ranka. Jak stwierdza „Believer’s Bible Commentary” (str. 2229): „Demony wierzą w ten fakt, ale nie poddają się tej Osobie”. My również musimy zaufać Bogu.

Pytanie: Czy w Liście św. Jakuba 2:21-24 Abraham został usprawiedliwiony przez uczynki, czy też przez wiarę, jak to wynika z Listu do Rzymian 4:1-4 i 3:28?

O: Jak wynika z Listu do Rzymian 4:1-4, Bóg uznał Abrahama za sprawiedliwego przez wiarę jeszcze przed tym, jak ten zgodził się złożyć w ofierze Izaaka – co miało miejsce około 30 lat później. Jednak gotowość Abrahama do tego czynu pokazała, że Bóg działał w jego sercu. Niektórzy uważają, że życie staje się bardzo łatwe, gdy tylko uwierzymy w Boga. Abraham nazwałby to kłamstwem. Podjęcie decyzji o złożeniu w ofierze własnego syna, ponieważ Bóg tego wymagał, było niezwykle trudne. Jako chrześcijanie wiemy, że Bóg nigdy nie nakazałby nam złożyć kogoś w ofierze ani postąpić wbrew biblijnym przykazaniom, które nam dał. Jednak podążając za Nim, nadal możemy być zmuszeni do podejmowania trudnych decyzji.

Pytanie: Skoro w Liście św. Jakuba 2:21-24 nie było nikogo innego, przed kim Abraham uzasadniał swoją wiarę?

Odp.: Chociaż ludzie, którzy towarzyszyli Abrahamowi i Izaakowi, mogli znajdować się w pewnej odległości, to w tym momencie nie byli obecni.

Abraham przede wszystkim uzasadniał swoją wiarę przed Bogiem. Oczywiście sam Abraham to widział, podobnie jak Izaak (z wielkim zainteresowaniem, dodam). Aniołowie i demony również to widzieli. Nawet na przestrzeni wieków wszyscy wierni Bogu ludzie widzieli ten oszałamiający przykład posłusznej wiary Abrahama.

P: W Liście św. Jakuba 2,22 – co jest ważniejsze: wiara czy uczynki?

Odp.: Czy ważniejsze jest samo życie, czy bicie serca? Można przyłożyć elektrody do serca zmarłej osoby i sprawić, by zaczęło bić. Jednak zazwyczaj bicie serca jest dowodem na to, że dana osoba żyje. Twierdzisz, że masz prawdziwą wiarę. Zobaczmy więc dowody. Jeśli nie masz żadnych dowodów, należy zadać sobie pytanie, czy masz prawdziwą wiarę, czy też wiarę nie lepszą od wszystkich innych – ludzi i demonów – skazanych na piekło.

P: W Liście św. Jakuba 2:25, czym doświadczenie Rahab, Kananejki, różniło się od doświadczenia Abrahama?

Odp.: Abraham był ważnym, szanowanym przodkiem w Biblii; Rachab była mało znaczącą, cieszącą się złą sławą cudzoziemką. Abraham został poproszony o zrobienie rzeczy, które wydawały się głupotą: opuszczenie jednego z najpotężniejszych miast świata w tamtych czasach oraz podjęcie decyzji o posłuszeństwie Bogu poprzez złożenie w ofierze swojego syna Izaaka (Rdz 22,1-14). Między uznaniem Abrahama za sprawiedliwego a wykonaniem przez niego tego czynu mogło upłynąć od 8 do 30 lat. Jednak Abraham, jako człowiek sprawiedliwy, nie wahał się ani chwili i był posłuszny Bogu.

Rahab była inna; była prostytutką, co było niemoralnym zajęciem. Nie potrzebowała wielkiej wiary, by dostrzec, że potężna armia izraelska prawdopodobnie oznaczała zagładę dla Jerycha. Rahab musiała jednak wierzyć, że Bóg ją przyjmie, i działała zgodnie ze swoją wiarą, ryzykując życie, ukrywając dwóch izraelskich szpiegów. Czasami nasza wiara staje przed wyzwaniem, gdy zadajemy pytanie: „Czy Bóg ochroni lub obroni?”. Innym razem nasza wiara staje przed wyzwaniem, gdy pytamy: „Czy Bóg ochroni lub obroni nawet mnie?”.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 2,25 czytamy, że Abraham nie wstrzymywał się przed niczym, nawet przed tym, co było dla niego najcenniejsze, służąc Bogu. Jakie rzeczy wstrzymują się dzisiaj chrześcijanie, co powstrzymuje ich przed pełną służbą Bogu?

Odp.: Może to być związek, o którym chrześcijanin wie, że nie powinien w nim pozostawać, praca, która zagraża jego posłuszeństwu wobec Boga, albo rezygnacja z bogactw. Może to być przedkładanie wygody lub bezpieczeństwa nad służbę Bogu. Ludzie mogą odczuwać strach przed porażką, strach przed utratą twarzy, FOMO (strach przed przegapieniem czegoś) lub strach przed dyskomfortem.

Strach może powstrzymać cię przed podjęciem jakiegokolwiek działania. Nie powinniśmy próbować ograniczać Boga, mówiąc Mu, że najpierw chcemy zobaczyć i zrozumieć wszystko, co się dzieje. Jak ujął to jeden z nauczycieli Biblii, nie powinniśmy czuć się urażeni tym, co pozostaje niewyjaśnione.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 2:26 ktoś mógłby porównać wiarę do ducha, a uczynki do ciała, ale Jakub używa odwrotnej analogii. Jak myślisz, dlaczego tak jest?

Odp.: Aby przebywać na tej planecie, trzeba mieć ciało, a aby być dzieckiem Bożym, trzeba wierzyć (lub mieć wiarę). Jednak gdy przebywasz na tej ziemi, twój duch jest obecny w twoim ciele. Jeśli twoja wiara jest żywa duchowo, towarzyszą jej uczynki. Tak jak ciało bez ducha jest jedynie gnijącym trupem, tak wiara intelektualna bez uczynków jest gnijącym, choć ortodoksyjnym trupem.

P: Skoro w Liście św. Jakuba 3:1 czytamy, że chrześcijanie nie muszą martwić się o Sąd przed Wielkim Białym Tronem, dlaczego nauczyciele chrześcijańscy powinni obawiać się surowszej oceny?

Odp.: Wierzący są sądzeni przez Chrystusa podczas sądu przed tronem bema, o którym mowa w 1 Liście do Koryntian 3:12-15. Nauczyciele mogą być sądzeni za nauczanie innych błędnych rzeczy. Są również sądzeni za sprowadzanie ludzi na manowce lub niedbałe pełnienie funkcji pasterza.

W Ewangelii Mateusza 12:36-37 czytamy, że będziemy sądzeni za każde bezsensowne słowo, które wypowiemy. Księga Przysłów 10:19 mówi, że gdy słów jest wiele, grzech nie jest daleko. Księga Przysłów 30:5-6 podkreśla, jak ważne jest, by nie dodawać nic do słów Bożych.

P: Jakie są, według Listu św. Jakuba 3:1, dobre i złe powody, dla których ludzie mimo wszystko chcą nauczać?

Odp.: Dobre powody to: Bóg powołał cię do nauczania, chcesz pomagać innym, a dodatkowo sam więcej się nauczysz, jeśli będziesz nauczać.

Jednym ze złych powodów jest przekonanie, że w oczach Boga będziesz uważany za ważnego i podziwianego przez innych. Inne złe powody to chęć dominowania nad innymi, popisywanie się, unikanie krytycznej oceny (o czym mówi List Jakuba 3:1, że tak się nie stanie) lub przekonanie, że jesteś lepszy lub ważniejszy od innych. Jednak Bóg kocha cię tak samo, niezależnie od tego, czy nauczasz, czy nie. Bóg chce, abyś Mu służył w sposób, w jaki On cię stworzył do służby, niezależnie od tego, czy jest to nauczanie w dość widoczny sposób, czy też w inny sposób.

Kiedy nauczasz, czy twoje ambicje są zgodne z wolą Bożą? – to podchwytliwe pytanie. Jeśli kierują tobą egoistyczne ambicje, robisz to z niewłaściwych pobudek. Powinieneś raczej czerpać taką samą radość zarówno z tego, że ktoś inny prowadzi dobrą lekcję, jak i z tego, że sam ją prowadzisz.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 3:1, w jaki sposób nauczyciele są sądzeni surowiej?

Odp.: Są oceniani przynajmniej na cztery sposoby:

Mowa: Księga Przysłów 10:19 mówi, że gdy słów jest wiele, grzech nie jest daleki. Ewangelia Mateusza 12:36-37 mówi, że jesteśmy sądzeni za każde bezsensowne słowo, które wypowiadamy. Możesz mniej grzeszyć, nie mówiąc zbyt wiele; jednak nauczyciele muszą mówić. Jeśli nauczasz błędnych rzeczy, a nawet jeśli przedstawiasz własne opinie jako Słowo Boże, grzeszysz, gdy nauczasz.

Inni: Wszyscy chrześcijanie mają być solą i światłem dla świata (Mt 5,13-16; Flp 2,14-15), a przywódcy mają być wzorem dla swojej owczarni (1 P 5,3). Starsi, którzy grzeszą, powinni być publicznie upominani (1 Tm 5,19-20).

Bóg: Co najważniejsze, Bóg osądza ludzi na podstawie tego, co wiedzą. Chrześcijanie nie mają się czym martwić podczas Sądu przed Wielkim Białym Tronem, ponieważ krew Jezusa zapłaciła cenę za ich grzechy. Jednak na chrześcijan czeka drugi sąd, często nazywany sądem przed tronem Bema, o którym mowa w 1 Liście do Koryntian 3:10-15, gdzie Bóg osądzi uczynki każdego chrześcijanina i odpowiednio go wynagrodzi.

Ja: Nauczyciele mogą ulegać pokusie myślenia: „skoro nauczyłem się tak wiele, mogę sobie pozwolić na zaniedbywanie innych spraw, takich jak modlitwa, świętość czy miłość do innych”. Jednak znajomość ogromnej liczby faktów niekoniecznie oznacza wielką miłość do Boga i posłuszeństwo wobec Niego.

1 List do Koryntian 8:1 ostrzega nas, że wiedza nadyma, ale miłość buduje.

Pytanie: Dlaczego, twoim zdaniem, w Liście św. Jakuba 3:1-8 Jakub dostrzega naturalne przejście między wersetami 1-2 a 3-6?

Odp.: Jakub ma na uwadze, że wszyscy potykamy się. Nawet drobne problemy z naszym językiem mogą wywołać wielki pożar grzechu u innych. Ponadto czasami przy braku dobrych uczynków pojawia się mnóstwo bezużytecznych słów. Jakub traktuje grzechy języka niezwykle poważnie. Podobnie czyni Jezus w Ewangelii Mateusza 12:36-37.

P: Co w Jk 3,2 oznacza tutaj słowo „doskonały”?

O: Jest to to samo greckie słowo, którego użyto w Liście św. Jakuba 1:4 i 2:22. Oznacza ono, że coś lub ktoś osiągnął dojrzałość lub jest kompletny. Oba znaczenia słowa „doskonały” zostały użyte w Liście do Filipian 3:12,15.

P: Jakie są wspólne podobieństwa między językiem a uzdą, sterem, ogniem, dzikim zwierzęciem i śmiertelną trucizną w Liście św. Jakuba 3:3-8?

Odp.: Ogromna moc pomimo niewielkich rozmiarów. Ogłowie utrzymuje konia na właściwym kursie, kontrolując jego wewnętrzną siłę. Ster utrzymuje statek na kursie, kontrolując kąt działania siły zewnętrznej uderzającej w statek. Niewielki ogień może przerodzić się w potężny pożar, a tego, co spłonęło, nie da się już odwrócić. Niewielka ilość śmiertelnej trucizny może być wystarczająco silna, by zabić. Z drugiej strony, można również chwalić Boga poprzez to, czego się nie mówi.

Jakub bardzo troszczy się o nasze języki; wspomina o nich również w Liście św. Jakuba 1:19, 26; 2:12; 4:11; 5:12. Nieostrożne słowa mogą zaszkodzić małżeństwu, zniszczyć karierę lub zrujnować posługę. Śmiertelna trucizna może w większości nadawać się do spożycia; tylko niewielki jej procent jest szkodliwy i śmiertelny.

Pytanie: Jak myślisz, dlaczego w Liście św. Jakuba 3:3-5 Jakub porównuje język do wędzidła lub steru statku?

O: Ludzie potrafią kierować dużymi obiektami za pomocą czegoś niewielkiego. Uzdę stanowi mniej niż jeden procent masy konia, ale jej strategiczne użycie może zmusić konia do podążania w określonym kierunku. Podobnie ster jest raczej mały i wygląda niepozornie, a jego obsługa wymaga czasu i cierpliwości, jednak bez niego nie da się sterować statkiem. Zgodnie z „Believer’s Bible Commentary” (str. 2231) statek „Queen Elizabeth” ważył 83 673 ton brutto, ale ster ważył zaledwie 140 ton brutto. Zatem ster stanowi jedynie około 0,17% całkowitej masy.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 3:3,12; 1:19, gdy ktoś jest zbyt gadatliwy – czy to pod względem częstotliwości wypowiedzi, czy też z powodu złych rzeczy, które z niego wychodzą – jak można mu to powiedzieć w taki sposób, aby zrozumiał przesłanie, nie urażając go przy tym?

Odp.: Czasami nie ma innego wyjścia, jak tylko urazić daną osobę, i to jest w porządku, ponieważ ta osoba może potrzebować, by ją urażono, choć w większości przypadków tak nie jest. Łatwiej jest porozmawiać z kimś, z kim już się znasz, kto wie, że go kochasz, cenisz i szanujesz, niż z nieznajomym. Osoba ta musi zrozumieć, co powinna robić, a czego nie, jak poważna jest ta sprawa oraz że po zmianie zachowania może liczyć na dobre relacje. Pamiętaj, że trudno jest rzucać błotem, nie brudząc przy tym własnych rąk i serca.

Pewien chrześcijanin miał wyjątkowy sposób radzenia sobie z ludźmi, którzy często przeklinali. Śmiał się z nich. Następnie żartobliwie pytał: „No to powiedz mi, co naprawdę czujesz”. Sprawiał wrażenie, jakby nawet nie zwracał uwagi na słowa, które ta osoba wypowiedziała wcześniej, ale dawał jej drugą szansę na wyrażenie się w odpowiedni sposób. Innym podejściem jest po prostu nazwanie tego po imieniu: wulgarny język. Oczywiście żadna metoda nie będzie skuteczna, jeśli sam hipokrytycznie przeklinasz lub używasz wulgarnego języka.

Znam jednego chrześcijanina, którego nigdy nie słyszałem, by przeklinał, z wyjątkiem jednej sytuacji. Zaraz po wypowiedzeniu tych słów przeprosił i powiedział, że ma problem z powstrzymaniem się od mówienia takich rzeczy, gdy jest zły (a wtedy właśnie był). Nawet jako chrześcijanin czasami trudno jest pozbyć się starych nawyków. Chociaż nie był idealny, to jednak starał się i zaraz potem przeprosił.

Oczywiście, gdy rozmawiasz z chrześcijaninem, który ma zbyt luźny język, powiedz mu, żeby ponownie przeczytał List Jakuba.

P: Jak w Liście św. Jakuba 3:3 opisano plotkowanie?

Odp.: Oto przykład z „Believer’s Bible Commentary”, str. 2231. „Sposób, w jaki rozprzestrzenia się płomień złego mówienia, ilustruje rozmowa między dwiema kobietami w Brooklynie. Jedna z nich powiedziała: «Tillie powiedziała mi, że zdradziłaś jej tę tajemnicę, której nie chciałam, żebyś jej zdradzała». Druga odpowiedziała: „Ona jest złośliwa. Powiedziałam Tillie, żeby nie mówiła ci, że jej to powiedziałam”. Pierwsza z nich odparła: „Cóż, ja powiedziałam Tillie, że nie powiem ci, że mi to powiedziała – więc nie mów jej, że to zrobiłam”. Nikt nie może ufać nikomu.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 3:6 Jakub porównuje język do ognia?

Odp.: Złośliwy język może przypominać iskrę z dwóch powodów:

Rozprzestrzenianie się: wystarczy mała iskra, by wywołać wielki pożar lasu. Podobnie wystarczy kilka słów, by wywołać reakcję łańcuchową.

Nieodwracalność: Gdy wybuchnie pożar, wszystkiego, co spłonęło, nie da się już „odpalić”.

Ciekawostka historyczna: jeden z największych pożarów lasów miał miejsce w 2003 roku w syberyjskiej tajdze, po suchym lecie. Spłonęło 55 milionów akrów (22 miliony hektarów) na Syberii, w północnych Chinach i północnej Mongolii. Do dziś wpływa to na temperatury na Ziemi. Dla porównania: akr jest nieco mniejszy niż boisko do futbolu amerykańskiego, nie licząc stref końcowych. Powierzchnia stanu Pensylwania wynosi 29,5 miliona akrów, więc pożar syberyjskiej tajgi strawił obszar prawie dwukrotnie większy od Pensylwanii.

Więcej informacji można znaleźć na stronach https://earth.org/largest-wildfires-in-history/ oraz https://a-z-animals.com/blog/how-big-is-pennsylvania-see-its-size-in-miles-acres-and-how-it-compares-to-other-states/.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 3:6 w jaki sposób język podpala nasze członki?

Odp.: Pismo Święte nie wyjaśnia tego wprost, ale możemy dostrzec kilka sposobów.

1. Wiele pokus, przed którymi stajemy, dociera do nas poprzez to, co mówią inni. Za pomocą słów ludzie mogą knuć zło, kusić, uwodzić, oczerniać innych, plotkować, obrażać, opowiadać nieprzyzwoite dowcipy, kłamać, zniechęcać do czynienia dobra i zachęcać do czynienia zła. Ludzie mogą wzajemnie zachęcać się do grzechu: coś, czego ktoś początkowo mógłby się wstydzić, zaczyna uważać za w porządku, ponieważ inni się z tym zgadzają.

2. Ludzie często wyrażają i realizują zamiary grzeszne za pomocą słów. Swoim językiem mogą ranić uczucia innych i oczerniać ich.

Pytanie: Jakie cechy charakteryzują współczesnych ludzi, którzy wydają się nie potrafić panować nad swoim językiem, o czym mowa w Liście św. Jakuba 3,6?

Odp.: Wiele osób nie szanuje ich z powodu ich słów. Ciągle „wycofują się”, próbując naprawić szkody, które przypadkowo wyrządzili swoim językiem. Prawda jest jednak taka, że nie ma sposobu na naprawienie szkody, który byłby tak skuteczny, jak milczenie polegające na tym, by od początku nie wypowiadać niewłaściwych słów. Sprawiają wrażenie niekonsekwentnych i nieszczerych.

P: W Liście św. Jakuba 3:6, w jaki sposób język zostaje podpalony przez piekło?

Odp.: Pismo Święte nie podaje tego jednoznacznie. Jednak ten niewielki organ ma ogromną moc. W przeliczeniu na gram język może być jednym z najskuteczniejszych narzędzi w rękach szatana, służących do zwodzenia i kuszenia ludzi.

P: Jak w Jk 3,6 odpowiedziałbyś na fałszywe twierdzenie, że „bieg natury” odnosi się do reinkarnacji, jak nauczają niektórzy wyznawcy sekt?

Odp.: Ten werset mówi o perswazyjnej mocy ludzkiego języka. Nic w tym wersecie nie sugerowało nikomu w historii – aż do czasów współczesnych – tej nowatorskiej interpretacji reinkarnacji. W Liście Jakuba nie ma żadnej wzmianki o reinkarnacji, więc jest to wyraźny przypadek redefiniowania terminów tak, by oznaczały to, co autorzy chcą, by oznaczały. Jakub odnosi się po prostu do tego, co dzieje się w sposób naturalny. Eisegesis to wczytywanie w Pismo Święte tego, co chcesz, by ono mówiło. Nie powinniśmy stosować eisegezy, lecz egzegezę, co oznacza czerpanie z Pisma Świętego tego, co ono samo chciało przekazać.

W Biblii nie ma żadnej nauki o reinkarnacji. Chociaż w Starym Testamencie znane było zmartwychwstanie, wśród starożytnych Żydów ani wczesnych chrześcijan nie istniała koncepcja reinkarnacji, z wyjątkiem wzmianek o tym, że niektóre fałszywe religie wierzyły w reinkarnację. W szczególności Hipolit (222–235/6 r. n.e.) wspomina o reinkarnacji jako wierzeniu nie chrześcijan, lecz indyjskich „braminów”.

Inni chrześcijanie z okresu przed soborem nicejskim, którzy znali braminów jako wyznawców fałszywej religii, to Teofil z Antiochii (161–181/188 r. n.e.), Tertulian (198–220 r. n.e.) oraz Orygenes (225–254 r. n.e.).

Wyznawca sekty nie może uczciwie udowodnić słuszności doktryny wyłącznie poprzez redefinicję terminu, którego żaden z pierwszych chrześcijan nie rozumiał w ten sposób.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 3:6-7 czym różni się metafora trucizny od metafory ognia?

Odp.: Podczas gdy ogień radykalnie zmienia wygląd zewnętrzny, trucizna działa od wewnątrz wolniej. Obie mogą równie skutecznie zabić. W obu przypadkach wystarczy odrobina, by osiągnąć zamierzony cel. Czasami złe słowa mogą być wypowiadane specjalnie po to, by zatruć umysł lub serce danej osoby.

Wielu wykształconych ludzi zdawało sobie sprawę z tego, jak język może zabijać, czego przykładem była egzekucja ateńskiego filozofa Sokratesa. Sokrates był tak ostro krytykowany w sztuce teatralnej, która oczerniała go jako złego, głupiego brutala, który deprawował Ateńczyków. Po obejrzeniu tej sztuki obywatele zażądali egzekucji Sokratesa, która została przeprowadzona poprzez zmuszenie go do wypicia trucizny z cykuty. W końcu zdali sobie sprawę, że stracili człowieka wyłącznie z powodu silnych emocji wywołanych niepotwierdzonymi oszczerstwami. Jakiś czas później Ateny stały się bardzo tolerancyjne wobec różnych poglądów filozoficznych.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 3:8 w jaki sposób język jest „niespokojnym” lub „nieposłusznym” złem?

Odp.: Jest jak nieposkromiona bestia. Jakub podaje przykłady potężnych zwierząt, które ludzie oswoili, ale ludziom trudniej jest okiełznać własny język.

P: W Liście św. Jakuba 3:9-12, w jaki sposób z naszego języka wychodzi zarówno dobro, jak i zło? (Wskazówkę znajdziesz w Liście do Rzymian 7:14-25).

Odp.: Z naszych ust powinny płynąć słowa chwały dla Boga i słowa, które pomagają innym. Może z nich płynąć tak wiele dobra: zachęta, napomnienie, nauczanie, upomnienie (tak, to też jest dobre). Ale jeśli nie będziemy ostrożni, mogą z nich płynąć również słowa skierowane przeciwko Bogu i raniące ludzi. Mogą one wynikać z gniewu, nieostrożności, a co gorsza – z obojętności.

P: Co by było, gdyby z tego samego źródła płynęła zarówno woda słodka, jak i słona, o czym mowa w Liście św. Jakuba 3:11?

Odp.: Woda pitna zmieszałaby się z wodą słoną, a powstała w ten sposób woda słonawa nie nadawałaby się do picia. Wierzący, który wypowiada dobre słowa, a z tych samych ust wydaje złe lub nieprzyzwoite słowa, nie dawałby dobrego świadectwa. Powinniśmy przede wszystkim powierzyć nasz język Bogu.

Z jednej strony Morze Martwe ma zarówno źródła słonej, jak i słodkiej wody, ale nawet w tym przypadku nie ma źródeł, które miałyby obie te wody.

P: Co dokładnie oznacza mądrość w Liście św. Jakuba 3:13 w przeciwieństwie do wiedzy?

Odp.: Wiedzę można rozumieć jako fakty, obserwacje i logikę. Mądrość to stosowanie wiedzy w życiu.

Pytanie: Jaka jest różnica między łagodnością a pokorą w Liście św. Jakuba 3,13?

Odp.: W języku greckim są to różne słowa. Pokora, po grecku tapienophrosynē, oznacza nie uważać się za kogoś wielkiego. Greckie słowo oznaczające łagodność, prautēs, oznacza aktywną łagodność i akceptację. Nie należy myśleć o kimś, kto jest fizycznie słaby, ale raczej o silnej osobie, która jest posłuszna i uległa.

Ciekawe jest to, że grecki filozof Epiktet (ok. 50–135/138 r. n.e.) również nauczał o łagodności za pośrednictwem swojego ucznia Arriana. Uczył on, że łagodność, podobnie jak płaszczenie się, jest wadą moralną.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 3:13, Ewangelii św. Mateusza 11:29 i 2 Liście do Koryntian 10:1 Jakub, Jezus i Paweł nauczają o ścisłym związku między łagodnością a mądrością?

Odp.: Prawdziwa mądrość pozwala nam zrozumieć nasze właściwe miejsce przed Bogiem i uświadamia, że nie jesteśmy lepsi od innych.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 3:13-18 wielu ludzi jest mądrych, ale nie posiada mądrości niebiańskiej. Czy uważasz, że zgorzkniała zazdrość lub samolubna ambicja dyskwalifikują człowieka z bycia mądrym w sensie mądrości niebiańskiej?

Odp.: Nadal mogą posiadać fragmenty mądrości niebiańskiej, ale jeśli jest ona zatruta zazdrością lub egoistyczną ambicją, nie jest to dobre. Egoistyczna ambicja oznacza nie tylko dbanie o własne interesy, ale także stosowanie niegodnych i powodujących podziały środków, by to osiągnąć. Zazdrość i egoistyczna ambicja mogą zaślepiać ludzi na to, co jest prawdą, a korzystanie z mądrości światowej może wydawać się lepszym sposobem na osiągnięcie krótkoterminowych celów. Mądrość niebiańska nie ignoruje celów krótkoterminowych, ale oczekuje również sądu przed tronem Chrystusa. Czystość odnosi się tutaj do braku egoistycznych motywów lub postaw.

Jednak w Liście do Filipian 1:15-18 Paweł nadal chwali Boga za ludzi, którzy głoszą prawdziwą ewangelię, nawet jeśli niektórzy głoszą Chrystusa z zazdrości i egoistycznej ambicji, ponieważ przynajmniej głoszą ewangelię.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 3:13, 17-18 mowa jest o tym, że mądrość rodzi te rzeczy?

Odp.: Księga Przysłów 23:7 mówi: „Jak człowiek myśli w swoim sercu, taki właśnie jest”. Duch Święty używa mądrości, aby nas przemieniać i wydawać owoce Ducha. Prawdziwa mądrość jest czysta, pokojowa, gotowa do ustępstw, pełna miłosierdzia i dobrych uczynków, bez stronniczości, bez hipokryzji. Innymi słowy, to, co widzisz, jest tym, co otrzymujesz.

P: Jaka jest różnica między mądrością niebiańską a światową, o której mowa w Liście św. Jakuba 3:17-18?

O: Mądrość niebiańska pochodzi z góry, przejawia owoce Ducha i pokazuje nam, jak podobać się Bogu. Mądrość światowa pochodzi z dołu, dąży do osiągnięcia sukcesu w tym życiu i stara się zadowolić nas samych. Jak ujął to Tony Evans: „zwykła ludzka mądrość jest wyrazem planu szatana. Aby przekazać mądrość niebiańską, musisz komunikować się z niebem”.

To, co świat nazywa mądrością, może obejmować kłótliwy styl, niszczący sarkazm, sprytne, a nawet nieuczciwe sposoby przekonywania do swojego punktu widzenia itp.

Pytanie: Jaki jest owoc lub plon sprawiedliwości, który wynika z pokoju, o którym mowa w Liście św. Jakuba 3:18?

Odp.: Chrześcijanie mają dwa różne poglądy i oba mogą być prawdziwe.

Owoc Ducha Świętego lub owoc wyrosły z mądrości sprawiedliwości.

Samo sprawiedliwe życie, które wynika z poznania i podążania za Bożą drogą mądrości.

Łącząc te dwa elementy, „żniwo”, które otrzymujemy, to pobożne życie miłe Bogu, przejawiające się owocami Ducha.

P: Jak w Liście św. Jakuba 4:1 pragnienia „walczą” w nas?

A: Ludzie mogą być „rozdarzeni” sprzecznymi pragnieniami, po grecku hedonon, od którego pochodzi nasze słowo hedonizm. Nawet niewierzący, którzy chcą popełnić jakieś zło, często tego nie robią, ponieważ mają silniejsze pragnienie, by nie ponieść konsekwencji.

Słowa oznaczające wojny i bitwy mogą odnosić się do wojen międzypaństwowych i wojen domowych. Jednak w tym czasie w Imperium Rzymskim nie toczyła się żadna wojna domowa, a bitwy, o których mówi Jakub, toczą się wewnątrz nas.

P: Jak w Liście św. Jakuba 4:1 walka wewnętrzna może przerodzić się w antagonizm wobec innych?

Odp.: Kiedy ktoś jest nieszczęśliwy z powodu wewnętrznego konfliktu, może nie widzieć potrzeby bycia miłym wobec innych. Jeśli ktoś sprawia ci kłopoty lub jest z tobą w konflikcie, weź pod uwagę, że może to nie mieć nic wspólnego z tobą. Być może to jego własne wewnętrzne „bitwy” wylewają się na zewnątrz i atakują nas. Nie mogą oni zaznać pokoju z innymi, jeśli toczą wojnę ze sobą.

Niektórzy uważają, że konflikt z innymi jest normalnym i oczekiwanym stanem rzeczy. Kiedy jedna osoba została publicznie skrytykowana przez drugą, którą uważała za przyjaciela, ta druga osoba po prostu wytłumaczyła to jako „ogień przyjacielski”.

Pytanie: Jak, zgodnie z Listem św. Jakuba 4:1-2, powstrzymać kłótnie między chrześcijanami, nie angażując się samemu w kłótnie z nimi?

Odp.: Przede wszystkim módl się w tej sprawie. Staraj się zrozumieć punkt widzenia stron sporu. Nie musisz się z nim zgadzać, żeby go zrozumieć. Podejdź do danej osoby lub do osób z każdej ze stron na osobności i porozmawiaj z nimi. Jeśli to nie zadziała, porozmawiaj z nimi ponownie, zabierając ze sobą więcej osób. Jeśli nawet to nie zadziała, niechętnie przedstaw sprawę przed całym zborem, zgodnie z Mt 18,15-17.

Z mojego doświadczenia z czasów, gdy byłem diakonem, pamiętam, że w zborze był starszy, który często wypowiadał się przeciwko „starszemu dożywotniemu”. Kiedy więc „starszy dożywotni” miał okazję wygłosić kazanie, przez cały czas mówił przeciwko temu pierwszemu starszemu. Wyobraźcie sobie, jak dobrze to wyglądało w oczach gości. Nie było mnie tam, ponieważ prowadziłem nabożeństwo dla młodzieży, ale oczywiście słyszałem o tym. Porozmawiałem z „starszym dożywotnim” sam na sam, ale powiedział, że ktoś inny przekazał mu, iż wypowiedział się dokładnie tak, jak należało. Następnie zebrałem dziesięć innych osób z kościoła, które podzielały moje zdanie, i poprosiliśmy o spotkanie w jego domu, aby to omówić. Wyjaśniliśmy, że nie jesteśmy przeciwko niemu i nie chcemy, by zrezygnował, po prostu chcieliśmy, by ten spór nie ujawnił się w tak nieprzyjemny sposób. Ostatecznie ten drugi starszy odszedł wraz z kilkoma innymi osobami i założyli własny kościół oddalony o około godzinę jazdy samochodem.

P: W Liście św. Jakuba 4:2, w jaki sposób chrześcijanie „mordują”?

Odp.: Pamiętaj, że słowa Jakuba następują tuż po nauczaniu Jezusa. Jezus powiedział w Ewangelii Mateusza 5:21-22, że nie chodzi tylko o fizyczne zabójstwo, ale także o gniewanie się na brata bez powodu lub nazywanie kogoś pustogłowcem – wszystko to naraża człowieka na ogień piekielny.

Jakub nie odnosi się więc wyłącznie do fizycznego zabicia kogoś, ale także do nienawiści wobec innego wierzącego.

P: Czy List Jakuba 4:2-3 wskazuje, że Bóg dałby nam coś, czego pragnie dla nas, gdybyśmy prosili o to z niewłaściwych pobudek? W jaki sposób stawia to Boga, że tak powiem, „między młotem a kowadłem”?

Odp.: Jeśli prosimy o coś, czego naprawdę potrzebujemy, ale zamierzamy to wykorzystać w złych celach, Bóg może nam tego nie dać – nawet jeśli naprawdę tego potrzebujemy.

Pytanie: Czy fragment z Listu św. Jakuba 4:3 jest sprzeczny z obietnicą, że Bóg odpowie na nasze modlitwy?

Odp.: Nie, nie zaprzecza temu, ale nakłada na to pewne ograniczenie. Czasami Bóg odpowiada na nasze modlitwy słowem „nie”. A czasami odpowiada na nie słowem „poczekajcie”.

P: Dlaczego w Liście św. Jakuba 4:4 Jakub nazwał chrześcijan, do których pisał, cudzołożnicami?

Odp.: Greckie słowo ma tu formę żeńską, co jest właściwe, ponieważ wszyscy – mężczyźni i kobiety – stanowimy wspólnotowo oblubienicę Chrystusa.

Osoba dopuszczająca się cudzołóstwa zazwyczaj nie chce rozwodu. Podczas gdy ktoś może chcieć rozwodu, aby rozstać się z jedną osobą i poślubić inną, cudzołożnik lub cudzołożnica często pragną obu tych rzeczy. Chcą pozostać ze swoim małżonkiem, a jednocześnie mieć kogoś innego na boku. Jakub nie twierdzi, że ci ludzie nie chcą już podążać za Bogiem. Chodzi raczej o to, że chcą nadal podążać za Bogiem, a jednocześnie zajmować się sprawami tego świata. Podążanie za Chrystusem oznacza podjęcie decyzji o wyeliminowaniu możliwości nieposłuszeństwa Bogu.

Niestety, nawet chrześcijanie czasami próbują służyć dwóm panom, takim jak Bóg i świat. W Ewangelii Mateusza 6:24 Jezus powiedział, że nie można służyć jednocześnie Bogu i pieniądzom.

Uogólniając, czasami chrześcijanie potrzebują surowej nagany.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 4,5, w jaki sposób duch mieszkający w chrześcijanach sprawia, że stają się zazdrośni, skoro w Liście św. Jakuba 3,16 jest napisane, że tam, gdzie jest zazdrość i spór, tam są złe uczynki?

O: Istnieje nie tylko pycha doczesna, ale może też istnieć pycha duchowa. Pycha duchowa polega na przekonaniu, że jesteś lepszy lub ważniejszy ze względu na swoją duchowość lub dary. Żaden z nas nie ma w sobie nic dobrego poza tym, co dał nam Bóg. Tak więc naprawdę nie mamy się czym chwalić. List Jakuba 4:5 nie mówi, że Duch jest zły lub zazdrosny, ale świadomość tego, że Duch Święty mieszka w chrześcijanach, może prowadzić do pychy i poczucia własnej nieomylności, które są złe.

Zazdrość jest zawsze zła, niezależnie od innych okoliczności. Nawet wierzący mogą grzeszyć, zazdroszcząc innym wierzącym lub sytuacji niewierzących. W Psalmie 73 Asaf szczerze opowiada o tym, jak „niewiele brakowało, a jego stopy by się poślizgnęły”, gdy zazdrościł tym, którzy się przechwalali.

W Starym Testamencie ani w apokryfach nie ma cytatu, który brzmiałby: „Duch, który w nas mieszka, tęskni z zazdrości”. Jednak pierwotnie w Piśmie Świętym nie było znaków interpunkcyjnych. Lepszym tłumaczeniem, za którym opiera się BSB, jest: „A może sądzicie, że Pismo Święte bez powodu mówi, iż Duch, którego On sprawił, by w nas mieszkał, tęskni z zazdrości?”. Nie wskazuje to, czy „duch” oznacza tu Ducha Świętego, czy naszego ducha.

Inną możliwością jest to, że Jakub odwołuje się do cytatu z Pisma Świętego: ma na myśli List Jakuba 4:6, który cytuje Księgę Przysłów 3:34.

Pytanie: W jaki sposób List Jakuba 4:6 wiąże się z Listem Jakuba 3:6: „Bóg sprzeciwia się pysznym, a pokornym daje łaskę”?

Odp.: Pycha często wydaje swoje ohydne owoce poprzez język. Kiedy w sercu masz pychę, zazdrość, urazę lub inne złe rzeczy, najszybszym sposobem na złagodzenie szkód jest milczenie, dopóki twoje serce nie zostanie naprawione. Trudno jest powstrzymać złe słowa przed wywarciem złego wpływu, gdy już zostaną wypowiedziane. Następnie Jakub podaje trzy przykłady, w jakich pycha wybucha i staje się widoczna w naszym życiu: oszczerstwo w Liście Jakuba 4:11-12, chełpienie się w Liście Jakuba 4:13-17 oraz gromadzenie tego, co nie należy do ciebie, w Liście Jakuba 5:1-6.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 4:7 oczywiście mówi się o tym, że niechrześcijanie powinni przyjść do Chrystusa i poddać się Bogu. Ale w jaki sposób chrześcijanie, do których zwraca się Jakub, powinni poddać się Bogu?

Odp.: Chociaż poddaliśmy nasze życie Bogu w momencie zbawienia, każdego dnia powinniśmy na nowo poddawać się Bogu. Codziennie i w każdej chwili musimy wybierać, czy trwać w Chrystusie i być posłusznymi, czy też nie. Powinniśmy zbliżać się do Boga i zachowywać czystość serca.

P: Jeśli w niebie ktoś konkretnie obserwowałby cię w kontekście Listu św. Jakuba 4:8, czy uznałby cię raczej za wierzącego o jednym umyśle, czy za wierzącego o rozdwojonym umyśle?

Odp.: Miejmy nadzieję, że dostrzegłby w tobie konsekwencję, wierność i lojalną miłość i uznałby cię raczej za wierzącego o jednym umyśle.

Pytanie: Jak, zgodnie z Listem św. Jakuba 4:8, grzeszne dążenie do własnych korzyści powoduje, że wierzący zaczyna oddalać się od Boga?

Odp.: Nie chodzi o to, „czy” grzeszne dążenie do własnych korzyści może sprawić, że wierzący zacznie się oddalać; z pewnością sprawi, że wierzący zacznie się oddalać. Można poważnie dążyć tylko do jednej rzeczy. Gdy dążymy albo do przyjemności, albo do egoistycznych ambicji, tracimy czas i energię na dążenie do bliskości z Bogiem. Odwrotna sytuacja jest również prawdziwa. Jeśli poświęcamy całą możliwą energię na dążenie do Boga, nie będziemy mieli czasu ani energii, by jednocześnie dążyć do rzeczy tego świata.

Pytanie: Co w Liście św. Jakuba 4:9-10 oznacza „smucić się z powodu grzechu”?

Odp.: Greckie słowo „talaiporesate” ma tutaj silniejsze znaczenie niż w języku angielskim. Oznacza ono „smucić się nieszczęśliwie” i dobrze współgra ze słowem „lamentować”. Kiedy nie jesteśmy w zgodzie z Bogiem lub mamy grzech w sercach, nie powinniśmy zachowywać się tak, jakby wszystko było w porządku. Powinniśmy traktować grzech bardzo poważnie. Nasze serca powinny opłakiwać i płakać, gdy nie jesteśmy w społeczności z Bogiem.

P: Dlaczego w Liście św. Jakuba 4:11, a także w 1:2, 16, 19; 2:1, 5, 14; 3:1, 10, 12 Jakub tak często mówi o „moich braciach”?

Odp.: Widzimy dwa powody. Pierwszym z nich jest adresat listu. Nie jest to przesłanie ewangelizacyjne, lecz raczej list skierowany do wierzących, zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Po drugie, na pierwszym planie myśli Jakuba – świadomie lub nieświadomie – znajdowała się bliskość i troska, jaką wierzący darzą się nawzajem lub powinni darzyć.

P: Skoro w Listach Jakuba 4:11 i Tytusa 3:2 czytamy, że nie powinniśmy mówić źle o sobie nawzajem, dlaczego Paweł [rzekomo] uczynił to w odniesieniu do Hymenajusza i Fileta w 2 Liście do Tymoteusza 2:17?

Odp.: Greckie słowo użyte w tym miejscu ma szersze znaczenie niż „oszczerstwo”; oznacza ogólnie, by nie mówić źle o sobie nawzajem. Mamy wypowiadać słowa pomocne i zgodne z prawdą. Paweł nie musiał mówić źle o nikim w Liście do Tytusa 3:2. Jednak sam Paweł musiał pomóc kościołowi, ostrzegając go przed Hymenaeusem i Filetusem w 2 Liście do Tymoteusza 2:17-18 oraz przed nieokreślonymi fałszywymi nauczycielami w 1 Liście do Tymoteusza 1:3-7. Niektórzy ludzie odstępują od prawdy z powodów moralnych lub z powodu złych relacji, ale najwyraźniej Hymenaeus i Filetus odstąpili z powodów intelektualnych.

Pytanie: W Listu św. Jakuba 4:11, Księdze Kapłańskiej 19:16; Psalmach 15:3; 31:13; 38:20; 41:6-7; 50:20; 101:5, Księdze Przysłów 10:18 i nast.; 30:10; Księdze Jeremiasza 6:28; Księdze Ezechiela 36:3; Mt 15:19; Mk 7:22; 2 Kor 12:20; Ef 4:31; Kol 3:8; Tt 3:2; 1 P 2:1 – w jaki sposób chrześcijanie mogą grzeszyć, oczerniając innych chrześcijan i kościoły?

Odp.: Gdy ludzie wysuwają fałszywe zarzuty wobec nauczyciela lub podają negatywne fakty w sytuacji, w której powinni wykazać się życzliwością, jest to oszczerstwo. Oszczerstwo polega na mówieniu złych rzeczy, które nie są prawdą, lub na poniżaniu innych chrześcijan i kościoła, gdy nie należy tego robić.

Jeśli mówisz coś negatywnego, upewnij się, że jest to zarówno zgodne z prawdą, jak i pomocne. Jednak sam fakt, że słowa są zgodne z prawdą, niekoniecznie oznacza, że musisz je wypowiedzieć, jeśli nie są pomocne. Ponadto, zgodnie z Listem do Efezjan 4:15, powinniśmy mówić prawdę w miłości.

Pytanie: Co w Liście św. Jakuba 4:11 „osądzanie” ma wspólnego z oczernianiem innych chrześcijan i kościołów?

Odp.: Oszczerstwa często idą w parze z grzechem polegającym na tym, że ktoś wypowiada się lub zachowuje się jak sędzia. W przeciwieństwie do tej nauki z Listu Jakuba, rabiniczne dzieło żydowskie „Pirqe Avot” (190–230 r. n.e.) 1,7 mówi: „Oceniaj każdego człowieka na wadze zasług”. W takim razie pozwól, że wezmę notatnik, będę za tobą chodził i osądzał cię na podstawie twoich zasług zgodnie z Prawem. Jestem pewien, że naprawdę to docenisz!😉 Księga Koheleta 12:14 mówi, że wszystko wyjdzie na jaw, czy to dobre, czy złe, ale to Bóg, a nie my, ujawni wszystko.

Pytanie: Czym dokładnie jest „chwalenie się jutrem” w Liście św. Jakuba 4:13-15 i jak powinniśmy się tego wystrzegać?

Odp.: Arogancją jest twierdzenie, że wiemy coś, czego nie wiemy. Poprzedni fragment dotyczył arogancji polegającej na osądzaniu innych ludzi, a te wersety odnoszą się do arogancji polegającej na twierdzeniu, że znamy przyszłość z całą pewnością. Kiedy mówimy lub twierdzimy, że możemy z całą pewnością przewidzieć przyszłość, chwalimy się jutrem.

Najprostszym sposobem, by tego nie robić, jest przypomnienie sobie o rzeczywistości: tak naprawdę nie wiesz na pewno, co wydarzy się jutro. Dlatego lepiej jest powiedzieć: „Jeśli Pan zechce”, niż chełpić się wbrew Bogu, mówiąc: „Wiem na pewno”.

Nie oznacza to jednak, że nie powinniśmy planować przyszłości. Dobrze jest „pokornie” planować, a gdy zmieniają się okoliczności, dostosowywać nasze plany. Wszystkie nasze plany zależą od woli Bożej. Bóg może je zmienić, a nasze plany mogą pójść na marne. Nie należy jednak mówić, że jutro na pewno zrobimy to czy tamto, ponieważ nie wiemy na pewno, co będziemy jutro robić na ziemi, ani nawet czy w ogóle nadal będziemy na ziemi. Lepiej powiedzieć: „Jeśli Pan zechce”, jutro zrobimy to czy tamto.

Pamiętajcie tylko, że plany się zmieniają.

Generał Dwight D. Eisenhower brał udział w planowaniu największej inwazji wszech czasów: D-Day w Europie. Powiedział: „Plany są bezwartościowe, ale planowanie jest wszystkim”. Nasze plany nieustannie się zmieniają, ale osiągamy więcej, gdy mamy plan, niż gdy nie mamy nic.

W Księdze Przysłów14:22 czytamy, że ci, którzy planują dobro, znajdują miłość i wierność. Księga Przysłów 16:3 mówi, abyśmy wszystko, co robimy, powierzyli Panu, a nasze plany zakończą się sukcesem. Powinniśmy jednak zdawać sobie sprawę, jak mówi Księga Przysłów 21:30, że żaden plan nie może się powieść wbrew Panu.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 4:13-16 Bóg sprzeciwia się przechwalaniu się sobą, wywyższaniu się nad innymi itp. Dlaczego, twoim zdaniem, Bóg sprzeciwia się również przechwalaniu się tym, co przyniesie jutro?

Odp.: „Chwalenie się swoimi aroganckimi pretensjami” – tak brzmi dosłowne tłumaczenie z greckiego. Chwalenie się tym, że z całą pewnością wiesz, co wydarzy się jutro, podczas gdy nie masz takiej zdolności, jest pychą skierowaną przeciwko Bogu. Przechwalanie się, że jesteś lepszy od kogoś innego, jest pychą skierowaną przeciwko tej osobie. Ktoś kiedyś powiedział, że środkową literą zarówno w słowie „grzech”, jak i „pycha” jest „ja”.

P: Jak powinniśmy stosować słowa z Listu św. Jakuba 4:17: „Każdy więc, kto wie, co należy czynić, a tego nie czyni, popełnia grzech”?

Odp.: Dla chrześcijan jest oczywiste, że nie powinniśmy robić rzeczy, które nie podobają się Bogu. Są to jednak tak zwane grzechy czynne. Jeśli nie robisz nic złego, ale nie czynisz dobra, którego Bóg od ciebie oczekuje, grzeszysz. Są to tak zwane grzechy zaniechania. Czasami pojawiają się okazje do czynienia dobra, które nie były częścią twoich planów, tak jak stało się to w przypadku dobrego Samarytanina. Czy zmienisz swoje plany, aby uczynić to dobro, którego Bóg od ciebie oczekuje?

Kiedy trzeba zrobić coś dobrego, a nie ma nikogo innego, kto mógłby to zrobić, możemy usprawiedliwić brak działania, twierdząc, że nie jest to nasze powołanie, lub podobnie. Pomyśl o przypowieści o Dobrym Samarytaninie. Myślenie w stylu: „Potrzebuję więcej czasu, by przemyśleć, czego Bóg ode mnie oczekuje” jest uzasadnione, jeśli naprawdę nie znasz strategicznych kierunków swojego życia, ale nie ma zastosowania w przypadku zaspokajania pilnych potrzeb.

Wspólnota kościelna powinna czynić wszystko to, co Bóg chce, aby zostało uczynione. Obejmuje to zarówno oficjalne lub zorganizowane grupy realizujące zadania, jak i pojedyncze osoby podejmujące inicjatywę i działające na własną rękę, a także wszystko, co znajduje się pomiędzy. Ważne nie jest to, czy ty to robisz, ale czy zostanie to zrealizowane przez Ciało Chrystusa. Na przykład pewna utalentowana chrześcijańska chirurg z Ameryki zamierzała zrezygnować z praktyki i wyjechać do kraju słabo rozwiniętego, by tam pracować jako chirurg. Jednak po dokładnym przeliczeniu doszła do wniosku, że dzięki swojej pensji w Ameryce mogłaby utrzymać dwóch lub trzech chirurgów w tym kraju, którzy wykonywaliby tę samą pracę co ona. Postanowiła więc kontynuować swoją karierę i wspierać tych chirurgów.

Z drugiej strony, jeśli istnieje potrzeba, której nikt nie zaspokaja, a ty dysponujesz zasobami, czasem, pieniędzmi i darami niezbędnymi do jej zaspokojenia, pomódl się o to, a jeśli Bóg cię poprowadzi, zabierz się do pracy.

P: W Liście św. Jakuba 5:1-3a, w pierwszych trzech powodach, dla których bogaci powinni płakać i lamentować, jaka jest różnica między bogactwem, ubraniami a złotem i srebrem?

Odp.: Bogactwem można się cieszyć lub je oszczędzać; może być krótkotrwałe lub trwałe, widoczne lub nie. Liczba rodzin, które kiedyś były bogate, jest duża, więc być może twoje bogactwo należy traktować jedynie jako coś, co posiadasz tymczasowo, na pewien czas. Ale w tym czasie wykorzystaj je jak najlepiej.

Niektóre rzeczy są jak rdza, która niszczy wartość długoterminowego bogactwa. Mole nie powodują rozpadu ubrań; raczej pozostawiają w nich dziury, które sprawiają, że stają się one bezużyteczne. Podobnie jak mole, niektóre rzeczy mogą szybko obniżyć wartość widocznego bogactwa. Pomyśl o wypadku lub o czymś, co porysuje lub wgniecie twój nowy samochód, który właśnie kupiłeś.

Jedynym skarbem, który naprawdę może trwać, jest skarb w niebie, wynikający z podobania się Bogu i wypełniania Jego woli.

Pytanie: O kim dokładnie mówi Jakub w Liście św. Jakuba 5:1-6, kiedy wspomina o bogatych ludziach?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

Niektórzy bogaci ludzie podobają się Bogu. Abraham był bardzo bogaty, nawet według współczesnych standardów. Hiob pod koniec życia również był bardzo zamożny. Salomon nie prosił o bogactwo, ale Bóg mu je dał. Chodzi tu o bogatych ludzi, którzy nie podobają się Bogu.

Niewierzący czy wierzący? Komentatorzy nie są zgodni co do tego, czy ci bogaci ludzie twierdzą, że są chrześcijanami, czy nie. Jednak prawdziwa odpowiedź brzmi: to nie ma znaczenia. Niezależnie od tego, co twierdzą, nie podążają za Bogiem. Nic nie wyklucza, że Jakub odnosi się do obu tych grup. Jednak Jakub zwraca się przynajmniej do ludzi w kościele, więc to ostrzeżenie zdecydowanie obejmuje złych bogaczy, którzy chodzą do kościoła, podobnie jak reszta tego rozdziału.

Czy mógłby mówić o którymkolwiek z nas? Jeśli znaczna część świata nie słyszała jeszcze ewangelii, a trudno jest zdobyć odpowiednie fundusze dla misjonarzy, to jak Bóg osądzi nasze luksusowe przedmioty, które kupiliśmy dla siebie? Jak mówi Tony Evans: „trzymanie się bogactw może kosztować cię wieczność”.

Pytanie: W jaki sposób działania niegodziwych bogaczy opisane w Liście św. Jakuba 5:1-6 są przejawem arogancji?

Odp.: Biblia mówi, że zbieramy to, co zasialiśmy, a bogacz, który tak postępuje, jest głęboko przekonany, że nigdy nie zbierze tego, co zasiał.

Pytanie: Czy w Liście św. Jakuba 5:1-6 bogactwo jest przekleństwem, czy też błogosławieństwem, jak sugerują Księga Przysłów 15:6 i Psalm 112:3?

Odp.: Może być zarówno jednym, jak i drugim, w zależności od tego, jak się z niego korzysta. Bogactwo jest czynnikiem umożliwiającym. Może umożliwić ludziom, którzy w innym przypadku nie mieliby takiej możliwości, upijanie się, odurzanie się narkotykami lub popełnianie innych złych czynów. Może skłaniać ludzi do popełniania czynów bałwochwalczych w celu zdobycia większej ilości pieniędzy, tak jak w przypadku Gedeona w Księdze Sędziów 8:27. Bogactwo może być błogosławieństwem, umożliwiającym ludziom pomaganie innym. Pamiętajmy, że w Ewangelii Łukasza 16:19-31 bogacz znalazł się w ogniu nie tyle za to, co zrobił, ile za to, czego nie zrobił.

Posiadanie bogactwa może jednak być kłopotliwe. Często ludzie gromadzą bogactwo w imię tego, co uważają za słuszną sprawę, ale ostatecznie wykorzystują je w sposób samolubny. Z drugiej strony rzadko zdarza się, by ktoś gromadził pieniądze z egoistycznych pobudek, a potem zmienił swoje nastawienie i wykorzystał je dla dobra. Pamiętajcie, że bogactwo może być dobrym narzędziem, które Bóg daje niektórym do wykorzystania. Jednak to samo bogactwo stanowi „wysokie ryzyko”, grożąc wam i waszej rodzinie nieszczęściem.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 5:2 wspomniano o odzieży obok złota i srebra?

Odp.: Oprócz złota i srebra odzież mogła służyć jako zapłata za usługi. Widać to w 2 Królów 5:5,22; Mateusza 6:19 oraz w apokryfach 1 Księga Machabejska 11:24. Gdy mieli szaty i szale, rozmiar nie miał zbytniego znaczenia.

P: Co w Liście św. Jakuba 5:2-3 mówi się o gromadzeniu dóbr i dlaczego źli bogaci gromadzą je w tym fragmencie?

Odp.: Zli bogaci gromadzą tu bogactwa, odzież, złoto, srebro, a nawet wynagrodzenia innych. Nie chodzi tylko o to, że nie są hojni; nie wypłacają nawet tego, co słusznie są winni.

Gary Brandenburg opowiedział kiedyś w kazaniu o inwestorze, którego majątek wynosił ponad 200 milionów dolarów, a który pracował bardzo późno w nocy. Ktoś zapytał go, dlaczego pracuje tak późno. Odpowiedział: „Żeby nie musieć spać na ziemi”. Widzicie, kiedy był dzieckiem, jego rodzina była tak biedna, że musiał spać na ziemi. Zawsze o tym pamiętał, więc bez względu na to, jak bogaty się stał, zawsze obawiał się, że nie będzie miał wystarczająco dużo i znów będzie musiał spać na ziemi.

a) Ludzie mogą gromadzić rzeczy z powodu niepewności co do swojej finansowej przyszłości. Uważają, że ich przyszłość leży w ich własnych rękach, a nie w rękach Boga, i robią wszystko, co w ich mocy, aby zminimalizować ryzyko.

b) Ludzie mogą gromadzić rzeczy z powodu niechęci do ich wyrzucania. Trzymają dodatkowe tysiąc przedmiotów, bo jeśli tego nie zrobią, to pewnego dnia, w odległej przyszłości, mogą potrzebować jednej z tych rzeczy i nie chcą jej kupować od nowa. Jednak koszt sporadycznego ponownego zakupu danej rzeczy jest mniejszy niż kłopot związany z zagracaniem przestrzeni.

c) Ludzie mogą też gromadzić rzeczy z chciwości, aby mieć środki finansowe na zainwestowanie w świetną okazję w przyszłości. Jeśli jednak zgromadzone aktywa są niepłynne, prawdopodobnie nie będą zbyt pomocne.

d) Ludzie mogą gromadzić rzeczy po traumatycznym wydarzeniu życiowym (TLE). Przechodzą od przekonania, że wszystko będzie dobrze, do kurczowego trzymania się wszystkiego, co jeszcze mogą.

e) Ludzie mogą gromadzić rzeczy z przyzwyczajenia; posiadanie większej ilości rzeczy nigdy nie zaszkodzi. Obawiają się, że coś im się skończy, albo czerpią satysfakcję z otaczania się wieloma przedmiotami.

Osoba może gromadzić wszystko i cokolwiek, ale częściej spotyka się „selektywnych zbieraczy”. Gromadzą oni tylko książki, samochody, ubrania, buty, dokumenty, czasopisma, komputery, a nawet koty.

Ludzie mogą być bardziej skłonni do gromadzenia rzeczy, jeśli są blisko członka rodziny, który gromadzi, lub po stresującej sytuacji. Klinika Cleveland szacuje, że 2–6% Amerykanów cierpi na zaburzenie gromadzenia. https://my.clevelandclinic.org/health/diseases/17682-hoarding-disorder

Jednak jako obcy i przybysze na tym świecie musimy nauczyć się sztuki „podróżowania z lekkim bagażem” w przeciwieństwie do „karmienia ćmy”. Jak pisze Alec Motyer w książce „The Message of James” (str. 165–166): „Gromadzenie dóbr jest zaprzeczeniem właściwego korzystania z nich (por. Łk 12,33), prawdziwego zaufania (por. 1 Tm 6,17) oraz pobożnego oczekiwania (por. 1 Tm 6,18–19)”.

Więcej informacji można znaleźć na stronach https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/hoarding-disorder/symptoms-causes/syc-20356056 oraz https://www.verywellhealth.com/hoarding-5093362.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 5:3 czytamy, że na ziemi złoto nie ulega korozji, chyba że w kontakcie z kwasem, a srebro powoli matowieje. Dlaczego ich korozja miałaby świadczyć przeciwko człowiekowi?

Odp.: Czyste złoto w ogóle nie ulega korozji pod wpływem powietrza ani wody. Jednak przedmiot wykonany ze złota zmieszanego ze srebrem lub innym metalem z czasem ulegnie korozji. Będzie to świadectwem, że złoto nie było tym, za co się podawało. Podobnie ucisk ubogich jest świadectwem przeciwko autentyczności czyjejś wiary. Jednak tak jak woda królewska rozpuszcza czyste złoto, tak na ziemi nawet metal pozornie najbardziej odporny na korozję może zostać osądzony i odebrany przez Boga.

Jakub posługuje się tu wyjątkowo oryginalną metaforą. Mówi, że „zgromadzili” gniew.

Pytanie: W Listach Jakuba 5:4, Księdze Kapłańskiej 19:13; Pwt 24:14-15; Job 7:1-2; 24:10; 31:13; 31:38-40, Prz 3:27-28; Jer 22:13; Am 8:4-6; Mal 3:5; Mt 20:8 – w jaki sposób ludzie w nieuczciwy sposób wstrzymują wypłatę wynagrodzeń?

A: W sposób jawny mogli po prostu nie wypłacić wynagrodzeń, do których byli prawnie zobowiązani, albo wymyślić wymówki, by zapłacić mniej. Mogli też znaleźć luki prawne, by uniknąć wypłaty. W sposób ukryty mogą stosować twarde taktyki negocjacyjne, by wywalczyć jak najniższe możliwe wynagrodzenie lub zapłatę.

Jednym z przykładów, o którym słyszałem, jest firma produkująca gry komputerowe, która płaciła niskie wynagrodzenia, ale obiecała wszystkim programistom dużą premię po premierze gry. Następnie, tuż przed premierą, zwolniła pracowników. Drugim przykładem jest naliczanie wysokich opłat za opóźnienia w płatnościach, a następnie nieokreślanie jasno, kiedy należy dokonać płatności.

Trzecim przykładem jest duża spółka notowana na nowojorskiej giełdzie (NYSE), która obniżyła wynagrodzenia swoich pracowników, wypłacając różnicę w postaci premii uzależnionych od wyników firmy. W następnym roku firma osiągnęła znakomite zyski, ale kierownictwo stwierdziło, że nadal nie osiągnęła ona wyznaczonych celów, więc wypłacono niewiele premii.

Czwartym przykładem oszustwa korporacyjnego jest sytuacja, w której nawet jeśli wpłacona kwota jest o jeden cent niższa od pełnej kwoty, firma może naliczyć opłatę za opóźnienie od całej kwoty. Jeśli klient ma zaległości w opłaceniu kilku rachunków i uiszcza część całkowitej kwoty, do którego rachunku powinna zostać zaliczona ta płatność (najstarszego czy najnowszego)? Niektóre firmy zaliczają ją do tego rachunku, który jest dla nich najbardziej korzystny.

Piątym przykładem jest sytuacja, w której firma pobierająca opłaty cykliczne, np. operator telefoniczny, dodaje usługi (i opłaty) do rachunków klientów bez ich zgody lub wiedzy. Gdy klienci się o tym dowiadują i składają skargę, opłaty są anulowane. Jednak klienci, którzy tego nie zauważają, nadal są obciążani dodatkową kwotą.

Szóstym przykładem są niespodziewane „opłaty” doliczane do inwestycji, planów emerytalnych 401K i wynagrodzeń, niemożność skorzystania ze świadczeń lub nieujawnione opóźnienia w wypłatach. Znam osobę, która inwestowała w plan 401K przez siedemnaście lat, a po odliczeniu opłat całkowita stopa zwrotu wyniosła 0%.

Poza Pismem Świętym jest o tym mowa również w Księdze Syracha 7:20; 31:4; 34:21 i nast.; Księdze Tobiasza 4:14; Testamencie Hioba 12:4 oraz u Pseudo-Fokylidesa (100 p.n.e.–100 n.e.) 19.

Pytanie: Czym dokładnie jest „rozpusta” w Liście św. Jakuba 5:5?

Odp.: Jest to po prostu życie wyłącznie dla siebie lub gromadzenie pieniędzy wyłącznie dla siebie i swojej rodziny. Jeśli nie dajesz nic Bogu ani innym, uważaj, aby bogactwo nie stało się twoim bożkiem. Rozpustą może być wydawanie pieniędzy lub poszukiwanie przyjemności dla siebie w sytuacjach, w których nie powinieneś tego robić. Mogą to być na przykład zakupy markowych produktów, spożywanie drogich potraw, kosztownych win itp. Jest tam napisane, że „tuczycie swoje serca”, co sugeruje, że bogactwo zmienia twoje serce i charakter. Należy naprawdę uważać na swoje serce.

Pytanie: Jaka jest różnica między przyjemnością a luksusem w Liście św. Jakuba 5:5?

Odp.: Mają one podobne znaczenie, z niewielką różnicą. Greckie słowo oznaczające luksus, „espatalesate”, jest powszechnie używane w literaturze; nie oznacza ono złego życia, ale raczej miękką, ekstrawagancką rozkosz. Przyjemność, „etryphesate”, ma konotację robienia wszystkiego, czego pragnie serce, nawet rzeczy złych. Innym tłumaczeniem mogłoby być „hulaszczenie”. Mogą to być różne rodzaje pobłażania sobie, ale Jakub wypowiada się przeciwko obu.

P: Jak w Liście św. Jakuba 5:6 bogaci zamordowali ubogich?

Odp.: Istnieją dwa sposoby, przy czym ten drugi jest bardziej powszechny.

Przynajmniej w Rzymie każdy, kto miał pieniądze, mógł wynająć prywatnego zabójcę, by ten zamordował kogoś innego. Bogaci mogli po prostu zabijać tych, którzy stali im na drodze. Samych bogatych trudniej było zabić, ponieważ mogli mieć sługi pełniących rolę ochroniarzy.

Mogli też bezprawnie wykorzystywać prawo i sądy, by pozbawiać ubogie rodziny pożywienia, sprowadzać je do żebrania i ostatecznie doprowadzać do śmierci głodowej. To trochę tak, jak wtedy, gdy młody chłopiec oznajmił ojcu, że chce wyrosnąć na przestępcę, a ojciec zapytał: „W sektorze prywatnym czy publicznym?”.

Pytanie: Dlaczego w Liście św. Jakuba 5:7-8 tak ważne jest, aby chrześcijanie byli cierpliwi?

Odp.: Greckie słowo oznaczające cierpliwość, makrothymon, dosłownie oznacza „długie usposobienie”, co sugeruje „równowagę”. Po pierwsze, Bóg po prostu nakazuje nam być cierpliwymi. Co otrzymuje rolnik, gdy zasiewa swoje uprawy? Nie otrzymuje nic od razu, poza tym, że właśnie stracił sporo pieniędzy na nasiona. Ma jedynie nadzieję na obfite zbiory znacznie później. Czasami tracimy okazje i błogosławieństwa, gdy nie jesteśmy cierpliwi. Cierpliwość nawet w małych, nieistotnych sprawach rozwija naszą zdolność do cierpliwości w większych sprawach. Nasza cierpliwość w obliczu prób może prowadzić do większego błogosławieństwa lub okazji dla nas; ale czasami tak nie jest. Czasami, podobnie jak w przypadku Hioba, nasza wytrwałość służy wyłącznie chwale Boga. Możemy być cierpliwi, gdy pamiętamy, jak cierpliwy był (i nadal jest) wobec nas Bóg.

Greckie słowo „parousia”, użyte w tym kontekście, odnosi się do powrotu Jezusa. W piśmiennictwie świeckim termin ten oznaczał oficjalną wizytę króla w mieście. O paruzji wspomina się również w Ewangelii Mateusza 24:3, 27, 37, 39; 1 Liście do Koryntian 15:23; 1 Liście do Tesaloniczan 2:19; 4:15; 5:23; 2 Liście do Tesaloniczan 2:1; 2 Liście Piotra 1:16; 3:4; 1 Liście Jana 2:28.

Deszcz wczesny padał od października do listopada, tuż po zasiewach, a deszcz późny – od marca do kwietnia, tuż przed żniwami. Oba deszcze były niezbędne do uzyskania dobrych plonów. O deszczu wczesnym i późnym wspomniano również w Septuagincie w Księdze Powtórzonego Prawa 11:14; Księdze Jeremiasza 5:24; Księdze Ozeasza 6:3; Księdze Joela 2:23 oraz Księdze Zachariasza 10:1.

Pytanie: Jaki wzór cierpliwości/wytrwałości i języka przedstawiono w Liście św. Jakuba 5:7-11?

Odp.: Jest to wzór naprzemienny.

Wersety 5:7-8 dotyczą cierpliwości podobnej do tej, jaką wykazuje rolnik

W 5:9 mowa jest o języku i złym mówieniu o innych

wersety 5:10-11 dotyczą cierpliwości i wytrwałości, czekania na przyjście Pana

W wersecie 5:12 mowa jest o języku i składaniu przysięg

Istnieje wzajemne powiązanie między cierpliwością w naszym sercu a starannym powstrzymywaniem się od wypowiadania pochopnych słów. Cierpliwość wobec Boga i samego siebie, połączona z dumą, może prowadzić do narzekania na innych, nad którymi Bóg wciąż pracuje. Wytrwałość w próbach, połączona z dumą, może prowadzić do pochopnych przysięg, takich jak ta, którą złożył Piotr podczas Ostatniej Wieczerzy. Kiedy jesteśmy niecierpliwi, zazwyczaj trudniej jest nam kontrolować nasz język.

P: Co jest złego w narzekaniu, o czym mowa w Liście św. Jakuba 5,9, i w jaki sposób ludzie narzekają?

Odp.: Jest to złe po prostu dlatego, że Bóg nakazuje nam tego nie robić, a raczej wszystko czynić z wdzięcznością. Poza tym narzekanie to werbalne skarżenie się na osobę lub sytuację. Ludzie narzekają, gdy sprawy mają się źle, wydają się niepotrzebnie złe lub bezużyteczne, albo niesprawiedliwe. List Jakuba 5:13-18 zawiera antidotum na narzekanie. Zamiast wypowiadać złe słowa pod adresem innych, kieruj dobre słowa w modlitwie do Boga.

P: W Liście św. Jakuba 5:10-11, patrząc na niemowlęta i małe dzieci, widzimy, że wcale nie rodzimy się z cierpliwością; trzeba się jej nauczyć. Jak więc rozwijamy naszą cierpliwość?

Odp.: Oto cztery punkty.

Po pierwsze, pamiętaj, jak bardzo Bóg jest wobec nas cierpliwy.

Po drugie, proś Boga, aby nadal upodabniał twój charakter do Chrystusa, w tym także w zakresie cierpliwości.

Po trzecie, uświadom sobie, że cierpliwe czekanie jest bardziej korzystne niż niecierpliwość, ponieważ niecierpliwość wcale nie pomaga.

Wreszcie, rozwijanie „mięśnia cierpliwości” wymaga „ćwiczeń” lub praktykowania cierpliwości. Potrzebujemy okazji, by praktykować owoce Ducha, o których mowa w Liście do Galatów 5:22-23, oraz by ukrzyżować nasze ciało.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 5:10-11 cierpliwość i wytrwałość są ze sobą powiązane, ale jaka jest między nimi różnica?

Odp.: Cierpliwość to zdolność do spokojnego oczekiwania na coś, kogoś lub na Boga. Wytrwałość to „przetrwanie” i znoszenie trudności. Aby wytrwać przez dłuższy czas, potrzebna jest cierpliwość.

Wytrwałość nie polega na biernym siedzeniu z założonymi rękami, ale na ciągłym zmaganiu się, by robić to, co, jak wiesz, Bóg od ciebie oczekuje, pomimo przeszkód. Wytrwałość to wytrwanie w zmaganiu, czy to sportowym, wojskowym, czy duchowym. Musimy wytrwać zarówno w krótkich, intensywnych cierpieniach, jak i w przewlekłych, długotrwałych próbach, nie tracąc przy tym naszej radości ani nadziei.

Wreszcie Jakub powiedział, że Hiob wykazał się niezłomnością/wytrwałością, ale nie stwierdził wprost, że Hiob był cierpliwy. Hiob był niezłomny w swojej wierze w Boga, ale wielokrotnie wykazywał niecierpliwość wobec Niego.

Pytanie: Dlaczego w Listach Jakuba 5:10-11 i 1:3-4 wytrwałość jest ważna dla chrześcijanina?

Odp.: Jesteśmy powołani do znoszenia prześladowań i trudności. Nie powinniśmy martwić się o przyszłość, co do której nie mamy żadnych gwarancji. W przypowieści o siewcy z Ewangelii Łukasza 8:5-18 ziarno zasiane na skale wyrosło z radością, ale nie wytrwało. Ziarno zasiane wśród cierni również wyrosło, ale zostało zduszone i nie przyniosło owocu. Ludzie lubią fast food, nawet jeśli nie jest on zbyt zdrowy; podobnie niektórzy chcieliby fast foodu również w sferze duchowej.

Pytanie: W Liście św. Jakuba 5:12 przysięganie odnosi się tutaj do składania obietnic na coś. Dlaczego, zarówno tutaj, jak i w Ewangelii św. Mateusza 5:34-37, Bóg nie chce, abyśmy składali przysięgi? Jak myślisz, co Bóg widzi, gdy ktoś tak przysięga?

O: Niektóre z Bożych przykazań uległy zmianie wraz z nadejściem Nowego Przymierza. Zgodnie z Prawem Mojżeszowym ludzie musieli dotrzymywać przysięg, ale zgodnie z nowym i odmiennym „prawem wolności” obowiązującym w Nowym Przymierzu nie powinniśmy w ogóle składać przysięg. Możemy zobowiązać się do tego, co zamierzamy zrobić. Jeśli jednak coś się zmieni lub pojawią się nowe informacje, chcemy uniknąć sytuacji, w której bylibyśmy związani tym zobowiązaniem.

P: Czy w Listach św. Jakuba 5:12, Księdze Ozeasza 4:2 oraz Ewangelii św. Mateusza 5:34-37 przysięgi są złe, czy też mogą być dobre, jak pokazują Księga Rodzaju 21:24, Księga Powtórzonego Prawa 6:13 oraz Apokalipsa św. Jana 10:5-6?

Odp.: Ludzie składali przysięgi zgodnie z Prawem Mojżeszowym (Księga Kapłańska 19:12) i nie powinni byli traktować przysięg z lekceważeniem, jak wskazują Księga Koheleta 5:4; Księga Jeremiasza 5:2; 7:9; Księga Ozeasza 4:2 oraz Księga Zachariasza 5:3-4. Jednak teraz, pod panowaniem Chrystusa, zgodnie z „prawem wolności”, powinniśmy po prostu niech nasze „tak” będzie „tak”, a nasze „nie” będzie „nie”.

Przysięganie może mieć trzy negatywne aspekty. Po pierwsze, może prowadzić do pychy, jeśli przysięgasz, że coś na pewno się wydarzy, podczas gdy nie masz nad tym kontroli. Po drugie, może wiązać nas z zobowiązaniami, których nie powinniśmy byli podejmować. Po trzecie, może sprawiać, że ludzie będą sądzić, iż znaczenie prawdziwości ich odpowiedzi zmienia się w zależności od tego, na co przysięgają – na jedną rzecz czy na inną – podczas gdy nie powinno tak być, jak pokazał Jezus w Ewangelii Mateusza 5:33-37.

Na marginesie, faryzeusze unikali przysięg jak tylko mogli, a esseńczycy nigdy nie składali przysięg.

Pytanie: Czy w Liście św. Jakuba 5:12 dopuszczalne jest składanie przysięgi w sądzie?

Odp.: Przysięga w sądzie składana przez świadka pod przysięgą ma dwa skutki: 1) zmusza cię do udzielenia odpowiedzi „tak” lub „nie” zamiast unikania pytania, 2) w przypadku kłamstwa możesz w sposób dorozumiany zgodzić się na poniesienie kary za składanie fałszywych zeznań. Dwa sposoby złożenia przysięgi w amerykańskim sądzie to: „Przysięgam mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę” lub „Uroczyście oświadczam, że będę mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę”, choć ja preferuję tę drugą formułę.

Nie ma nic złego w tych przysięgach. Jezus został zaprzysiężony przez arcykapłana w Ewangelii Mateusza 26:63-64. Problem pojawia się, gdy przysięgasz na Boga, Jerozolimę, Biblię lub w praktyce mówisz: „Będę mówił prawdę, ponieważ przysięgam na tę inną rzecz”. Innymi słowy, sugerowałbyś, że niektóre z twoich słów są bardziej szczere niż inne. Drugim problemem, o którym mowa w Liście św. Jakuba 5:13-15, jest to, że obiecując, iż coś wydarzy się w przyszłości, nie znamy przyszłości.

Pytanie: Czy uważasz, że w Liście św. Jakuba 5:13 częściej modlisz się o pomoc, gdy masz kłopoty, czy raczej modlisz się modlitwą dziękczynną, gdy kłopoty już minęły? Jak powinniśmy zachować w tej kwestii równowagę? (Gdzie jest pozostałych 9?)

Odp.: Wielu modli się częściej, gdy ma kłopoty, a nie wtedy, gdy wszystko idzie dobrze. To tak, jakby ich pragnienie pomocy było większe niż pragnienie wdzięczności wobec Boga. Nie ograniczajcie swoich modlitw, gdy macie kłopoty, ale starajcie się, by wasze modlitwy były równie częste i żarliwe, gdy wszystko idzie dobrze.

W Liście św. Jakuba 5:7-12 siedem razy wspomniano o cierpliwości i wytrwałości. W wersetach 5:13-19 siedem razy wspomniano o modlitwie.

Kiedy Jezus uzdrowił dziesięciu trędowatych w Ewangelii Łukasza 17:11-19 i kazał im udać się do kapłana, tylko jeden z nich wrócił, by Mu podziękować. Czy jesteś podobny do tego trędowatego, czy raczej do pozostałych dziewięciu?

Pytanie: Czy w Liście św. Jakuba 5:13, kiedy odczuwasz te emocje, zastanawiałeś się nad tym, że Bóg wydaje ci tu polecenie?

Odp.: Wiele osób uznałoby, że należy modlić się o ulgę w cierpieniu, ale nie o to tu chodzi. Kiedy cierpimy, jest to okazja, by zbliżyć się do Boga w modlitwie, a Bóg nakazuje nam modlić się – nie tylko w sprawie naszego cierpienia, ale po to, by być bliżej Niego. Bycie radosnym oznacza w języku greckim dosłownie „mieć dobre serce”. Kiedy jesteśmy radośni – czy to z oczywistych powodów, czy też po prostu czujemy się radośni bez żadnego bezpośredniego powodu – mamy nakaz śpiewać psalmy i chwalić Boga. Jak mówi Jan Kalwin: „nie ma chwili, w której Bóg nie zapraszałby nas do siebie”. Albo, jak mówi Motyer, mamy „uświęcać każdą radość i uświęcać każdy ból”.

Pytanie: Dlaczego dokładnie w Liście św. Jakuba 5:14 chorych należało namaszczać olejem i czy powinniśmy to robić dzisiaj?

Odp.: Olej w suchym, pustynnym środowisku może mieć korzystne działanie lecznicze w przypadku chorób skóry. Józef Flawiusz relacjonuje, że gdy Herod zmarł z powodu zarażenia robakami jelitowymi, przed śmiercią poddano go kąpieli w oleju w nadziei, że to pomoże. Tak więc lecznicze działanie oleju było w tamtych czasach powszechną praktyką. Namaszczano olejem, aby prosić Boga o uzdrowienie danej osoby. Należy zauważyć, że dotyczyło to osoby , która była bardzo chora, a nie kogoś, kto miał tylko katar. To starsi udali się do niego; on nie poszedł do starszych. To starsi przyszli, a nie lekarze. Starsi modlili się za niego, być może był nieprzytomny, miał gorączkę lub nie był w stanie modlić się samodzielnie.

Dobrze jest tak postępować również dzisiaj. Nie jest to „magia”, lecz modlitwa. Jest to wyraz naszej prośby skierowanej do Boga w intencji tej osoby. Dobrze jest prosić o modlitwę i dobrze jest szukać pomocy medycznej, ale wyklucza to również proszenie o zaklęcia szamana lub uzdrowiciela wyznającego wiarę niechrześcijańską. Jeśli ktoś chce „zabezpieczyć się na wszelki wypadek”, prosząc o modlitwę zarówno chrześcijanina, jak i jakiegoś spirytualisty z nurtu New Age lub okultyzmu, to dlaczego miałbyś sądzić, że ta modlitwa zadziała?

W literaturze starożytnej często wspomina się o namaszczaniu chorych olejem w celach leczniczych. W Biblii znajduje się to w Księdze Izajasza 1:6; Księdze Jeremiasza 8:22; Ewangelii Marka 6:13; Ewangelii Łukasza 10:34 (Dobry Samarytanin). Poza Biblią wspomniano o tym w dziele Józefa Flawiusza „Starożytności żydowskie”, księga 17, rozdział 172 (o Herodzie); w dziele Józefa Flawiusza „Wojny żydowskie”, księga 1, rozdział 657; w „Życiu Adama” 36; w „Apokalipsie Mojżesza” 9:3; w słowiańskiej wersji 1 Księgi Henocha 22:8-9; 8:35; „Som.” Filona 2.58; „Menexenus” Platona 238; „Historia naturalna” Pliniusza, księga 23, rozdziały 39–40; „De Simplicium Medicamentorum Temperamentis” Galena 2.10 i nast., zgodnie z H. Schlierem, TDNT 1, 230–232.

Żydom nakazano odwiedzać i opiekować się chorymi w Git. 61a, Sofah 14a, zgodnie z „Encyklopedią żydowską”, tom 11, str. 327.

Wcześni chrześcijanie opiekowali się chorymi, jak wynika z pism dwunastu przednicejskich autorów chrześcijańskich: Polikarpa, Justyna Męczennika, „Diatessaronu” Tatiana, Klemensa Aleksandryjskiego, Tertuliana, Komodiana, Cypriana, przywódców Kościoła rzymskiego, Poncjusza, Dionizego z Aleksandrii, Metodego i Laktancjusza.

Na marginesie należy dodać, że Kościół rzymskokatolicki stopniowo ograniczył prawo do namaszczania chorych i udzielania ostatniego namaszczenia wyłącznie do kapłanów. Jednak w opublikowanym w 1974 r. rzymskokatolickim „Obrządku namaszczenia i opieki duszpasterskiej nad chorymi” (str. 26) stwierdza się, że również osoby świeckie mogą namaszczać chorych.

Pytanie: Czy List św. Jakuba 5,14 potwierdza rzymskokatolicką praktykę „namaszczenia” lub „sakramentów ostatniej szansy”, zapoczątkowaną w VIII wieku i skodyfikowaną w postanowieniu 15.1 Soboru Trydenckiego?

Odp.: Nie, fragment ten mówi o namaszczaniu chorych, a nie tylko tych, którzy są bliscy śmierci. Obrzęd „namaszczenia chorych” skupia się na tych, którzy umierają, podczas gdy w Liście św. Jakuba nacisk kładziony jest na powrót do zdrowia. Dobrze jest to czynić dla tych, którzy są bliscy śmierci, ale nie ma żadnego uzasadnienia dla sakramentu, który różniłby się w przypadku osób bliskich śmierci od sakramentu udzielanego chorym. Niestety, oprócz potępienia całego protestantyzmu, uczestnicy Soboru Trydenckiego ogłosili anatemę na każdego, kto zaprzeczał, że namaszczenie chorych jest sakramentem.

Jak powiedział duchowny anglikański Richard Hooker, porównując Kościół anglikański z Kościołem rzymskokatolickim: „Staramy się pouczać ludzi w taki sposób, aby każda dusza zraniona grzechem mogła nauczyć się, jak się uleczyć; oni natomiast, wręcz przeciwnie, chcieliby, by wszystkie rany wydawały się nieuleczalne, chyba że ksiądz weźmie w tym udział”. (Richard Hooker, Laws of Ecclesiastical Polity (1888), tom 6, rozdz. 6.2.)

Pytanie: Czy fragment z Listu św. Jakuba 5:15-16 popiera dzisiejszych „uzdrowicieli przez wiarę”?

Odp.: Nie. Wszyscy powinniśmy się modlić. Nie oznacza to jednak, że nie możemy korzystać również z pomocy medycznej.

Pytanie: Czy List św. Jakuba 5:16 popiera rzymskokatolicką praktykę spowiedzi przed kapłanem?

Odp.: Nie, tekst mówi o wzajemnym wyznawaniu grzechów. Czy księża zazwyczaj wyznają swoje grzechy osobom niebędącym księżmi?

Pytanie: W Liście św. Jakuba 5:16 czytamy: „Modlitwa sprawiedliwego ma wielką moc”, podczas gdy List do Rzymian 3:10 mówi: „Nie ma sprawiedliwego, ani jednego”. Jeśli nikt nie jest sprawiedliwy, to dlaczego mowa jest o „modlitwie sprawiedliwego”?

Odp.: Aby to zrozumieć, należy wziąć pod uwagę trzy aspekty.

List do Rzymian 3:10 opisuje sytuację każdego człowieka oddzielonego od Boga, bez Chrystusa. Nikt nie jest sprawiedliwy z własnej mocy. Jednak odkąd przyszedł Jezus, staliśmy się ludźmi sprawiedliwymi; w przeciwnym razie ten fragment nie odnosiłby się do nikogo.

(Już) Pozycyjnie z Chrystusem: dzięki dziełu Chrystusa jesteśmy w oczach Boga w 100% sprawiedliwi z punktu widzenia naszej pozycji. Jednak nie o tym mówi ten werset.

(Stawanie się) W doświadczeniu z Chrystusem powinniśmy teraz prowadzić sprawiedliwe życie w naszej wędrówce z Bogiem i w naszym dążeniu do upodabniania się do Chrystusa.

Podsumowanie: Sprawiedliwość oznacza tutaj właściwe postępowanie wobec Boga, a nie bezgrzeszną doskonałość. Zgodnie z tą definicją, tak, wierzący mogą być i powinni być sprawiedliwi już teraz.

Pytanie: Czy w Liście św. Jakuba 5:16 mamy publicznie wyznawać komuś innym każdy grzech w najdrobniejszych szczegółach?

Odp.: Nie wyznaj grzechów komuś, kto będzie plotkował, ani komuś, kogo to, co powiesz, może zgorszyć. Nie musisz wyznawać każdego nieprzyzwoitego szczegółu, ale wyznaj, co zrobiłeś, dlaczego i jak się z tym teraz czujesz.

P: Jak zgodnie z Listem św. Jakuba 5:16 mamy dzisiaj wyznawać nasze grzechy innym?

O: Chrześcijanin może mieć jednego (lub więcej) „partnerów odpowiedzialności”, przed którymi wyznaje swoje grzechy i od których oczekuje się, że będą zadawać mu pytania dotyczące jego drogi z Chrystusem . Chrześcijanin wie, że zostanie o to zapytany. Wybierz kogoś, kto jest dojrzałym wierzącym i nie ulegnie pokusie, słysząc o twoim grzechu, ani nie będzie plotkował o nim z innymi.

P: Jeśli, jak mówi List św. Jakuba 5:16, chrześcijanka umrze, a zapomniała poprosić Boga o przebaczenie za każdy pojedynczy grzech, czy i tak pójdzie do nieba?

Odp.: Tak. Otrzymaliśmy przebaczenie na krzyżu. To Jezus zapewnia nam przebaczenie, a nie nasze słowa wyznania. Niemniej jednak powinniśmy nadal wyznawać nasze grzechy i przedstawiać Bogu wszystko, co pamiętamy.

P: Jak w Liście św. Jakuba 5,16 modlitwa sprawiedliwego ma wielką moc?

Odp.: W języku greckim nie ma tu słowa „żarliwa”, a po prostu „modlił się modlitwą”. Greckie słowo oznaczające tutaj „potężna” – ischys – odnosi się do rzeczy lub osoby posiadającej moc, by sprostać zadaniu. Alec Motyer twierdzi, że można je przetłumaczyć jako „niewykorzystane zasoby”.

P: Czy w Liście św. Jakuba 5:17-18 i Ewangelii św. Łukasza 4:25 Eliasz jest przykładem cierpliwości czy wytrwałości? Dlaczego?

Odp.: Tak, Eliasz był dobrym przykładem. Eliasz modlił się o brak deszczu przez trzy i pół roku i wykazał się cierpliwością, mimo że królowa chciała go wytropić. Eliasz był odważnym przykładem wiary w 1 Król. 18:19-36. Jednak Eliasz nie był doskonały. Uciekł na skutek jednej groźby w 1 Król. 19:3. Eliasz popadł w przygnębienie i ogarnął go strach po starciu z prorokami Baala, a królowa chciała go zabić (1 Krl 19:4-10). Eliasz użalał się nad sobą (1 Krl 19:10). Jeśli jednak Eliasz, pomimo swoich poważnych niedoskonałości, może nadal stanowić świetlany przykład sprawiedliwego modlącego się człowieka, to my również możemy.

Pytanie: Czy w Liście św. Jakuba 5:19-20 prawdziwy wierzący może kiedykolwiek zboczyć z drogi prawdy? W jaki sposób powracający zbłąkany zostaje ocalony od śmierci?

Odp.: Tak. Nawet wybrani mogą dać się zwieść, zgodnie z Ewangelią Mateusza 24:12,24. Nawet pobożni wierzący mogą poważnie upaść, tak jak uczynił to Dawid, i zboczyć z drogi prawdy; ale jeśli są prawdziwymi wierzącymi, powrócą. Kościół ma wiele funkcji, ale jedną z nich powinno być pełnienie roli duchowego szpitala.

P: Jak w Listu św. Jakuba 5:20, Księdze Przysłów 10:12 i 1 Liście św. Piotra 4:8 to, że ratujemy duszę grzesznika przed śmiercią, „przykrywa” mnóstwo grzechów?

Odp.: Mowa jest o „przykryciu” mnóstwa grzechów, a nie o „przebaczeniu” mnóstwa grzechów. Krew pokrywająca ołtarz w Starym Testamencie sama w sobie nie przynosiła przebaczenia, ale była środkiem „łączenia” z przebaczeniem udzielonym przez Boga, później poprzez Jezusa Chrystusa, jak naucza List do Hebrajczyków 10:1-4. Sprowadzenie kogoś z powrotem z błędu „ ” jest tutaj środkiem, którego Bóg użył, aby przynieść tej osobie przebaczenie Chrystusa. Może to jednak mieć również dobry wpływ na osobę, która dzieli się tą prawdą. Może ona jaśniej dostrzec ciemność grzechu i światło miłości Bożej. Zbyt łatwo jest odejść od pełnego oddania się Bogu i musimy czuwać nad sobą. Musimy jednak pomagać również innym wierzącym czuwać nad sobą.

Zwróćmy również uwagę, że nie jest tu wyraźnie powiedziane, iż powinni to robić starsi. Powinien to robić „każdy”, kto jest wierzącym.

Pytanie: A co z twierdzeniem zawartym w Liście św. Jakuba, że znaleziono ossuarium [urnowę] zawierającą kości Jakuba, brata Pana?

Odp.: Oded Golan, handlarz zabytkami, który to ujawnił, przedstawił również kamienną tablicę z VIII wieku p.n.e. dotyczącą napraw świątyni, bardzo podobną do opisu Joasza w 2 Księdze Królewskiej. Został on aresztowany przez izraelską policję pod zarzutem fałszowania zabytków i oszustwa. Komisja izraelskich archeologów orzekła, że oba te znaleziska są fałszerstwami; do starożytnych pozostałości kamiennych dodano współczesny tekst. Badania laboratoryjne wykazały, że „patyna starości, która rzekomo pokrywała starożytny napis, została nałożona dopiero niedawno” – Christian News, 29 lipca 2003 r., str. 1, 24. Analiza mikroskopowa skrzynki wykazała, że na inskrypcji brakowało tej samej, postarzającej powłoki utlenionej, co na pozostałej części skrzynki. Daniel Eylon, naukowiec zajmujący się materiałoznawstwem na Uniwersytecie w Dayton, nazwał to fałszerstwo „oczywistym”, jak podaje USA Today6/19/2003 , str. 8D.

Pytanie: Dlaczego List Jakuba powinien znajdować się w Biblii, skoro Marcin Luter miał o nim tak niską opinię?

Odp.: Luter nigdy nie zaprzeczał, że List Jakuba powinien znajdować się w Biblii. Jednak w 1520 r., kiedy doszło do sporu między Lutrem a reformatorem Andreasem Karlstadtem, który wówczas nauczał na podstawie Listu Jakuba, Luter zbagatelizował znaczenie tej księgi, mówiąc, że w porównaniu z pismami Pawła List Jakuba jest listem ze słomy. Luter nigdy nie odrzucił Listu Jakuba, ale umieścił go na samym końcu Biblii.

To pomniejszenie znaczenia przez Lutra nie jest tak bardzo komentarzem do Listu św. Jakuba, ile raczej komentarzem do pewnych przesad w teologii Lutra. Luter porównał nas do Chrystusa jako do pokrytego śniegiem łajna. Z natury jesteśmy brzydcy, ale Chrystus nas okrywa. To wszystko jest dobre i prawdziwe. Jednak Luter pominął fakt, że Chrystus dokonuje dzieła naszego uświęcenia. Bóg nie tylko przykrywa nasze grzeszne „gnojowisko” i czyni nas bezgrzesznymi w niebie, ale już teraz oczyszcza nas jak złoto.

P: Skąd wiemy, czy to, co mamy dzisiaj w Liście św. Jakuba, jest wiarygodnym zachowaniem tego, co zostało pierwotnie napisane?

Odp.: Istnieją co najmniej dwa powody.

1. Bóg obiecał zachować swoje słowo w Księdze Izajasza 55:10-11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6-8; 1 Liście Piotra 1:24-25 oraz Ewangelii Mateusza 24:35.

2. Świadectwo wczesnego Kościoła. Oto pisarze, którzy odwoływali się do wersetów z Listu Jakuba.

Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) cytuje List Jakuba 4:6 (tak samo jak 1 List Piotra 5:5b; Księga Przysłów3:34 ) w 1 Liście Klemensa, rozdz. 30, tom 1, str. 13. W innym miejscu nawiązuje on również do Listu Jakuba.

List Barnaby (ok. 70–130 r. n.e.), rozdz. 19, str. 149, nawiązuje do Listu św. Jakuba 1:8.

„Pasterz Hermasa” (ok. 115–155 r. n.e.) cytuje połowę Listu św. Jakuba 4:12 w „Podobieństwie” 9, rozdz. 23, str. 51. Odwołuje się również do fragmentu Listu św. Jakuba 5:19–20 w „Podobieństwie” 10, rozdz. 4, str. 55

2 List Klemensa (120–140 r. n.e.), rozdz. 15, str. 255, nawiązuje do Listu św. Jakuba 2:19–25.

Ireneusz (182–188 r. n.e.) odwołuje się do trzech wersetów z Listu św. Jakuba.

¼ cytat: List św. Jakuba2:23 Ireneusz, „Przeciw herezjom”, księga 4, rozdz. 13.4, str. 478: „Abraham […] i w ten sposób stał się «przyjacielem Boga». Ale Słowo Boże…” W Księdze Izajasza 41:8b Bóg mówi: „potomek Abrahama, mojego przyjaciela”.

¾ cytat: List św. Jakuba 2:23b „i nazwano go przyjacielem Boga”. To sformułowanie występuje wyłącznie w Liście św. Jakuba 2:23b. Ireneusz, „Przeciw herezjom”, księga 4, rozdz. 15.1, s. 481

Kanon Muratoriego (ok. 170–210 r. n.e.) nie wspomina o Liście Jakuba.

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) cytuje List Jakuba 4:6 i 1 List Piotra 5:6 w dziele „Stromata”, tom 3, rozdz. 6, str. 390 oraz tom 4, rozdz. 17, str. 428–429

Tertulian (198–220 r. n.e.) nawiązuje do Listu św. Jakuba1:13 : „ale daleka niech będzie myśl, że Pan miałby wydawać się kuszącym, jakby albo nie znał wiary kogokolwiek, albo też pragnął ją obalić”. W dziele „O modlitwie”, rozdz. 8, str. 684

Orygenes (225–254 r. n.e.) cytuje List Jakuba 4:17 w dziele „De Principiis”, tom 1, rozdział 3.6, str. 254

Anonimowy „Traktat przeciwko Nowacjanowi” (254–256 r. n.e.) cytuje połowę Listu św. Jakuba 4,6, s. 661

Dionizy z Aleksandrii (246–265 r. n.e.) cytuje fragment Listu św. Jakuba 1,13 w dziele „Ewangelia według św. Łukasza”, str. 116. Cytuje również połowę Listu św. Jakuba 1,13 w dziele „Wykład Ewangelii św. Łukasza 22, 46 itd.”, str. 119

Po soborze nicejskim

W połowie „Historii kościelnej” Euzebiusza (323–326 r. n.e.), księga 2, rozdz. 23, str. 128, napisano, że Jakub i Juda mieli napisać listy noszące ich imiona, choć jest to kwestia sporna. Ojcowie nicejscy i postnicejscy, seria druga, tom 1, str. 128

Hilary z Poitiers (355–367/368 r. n.e.) cytuje List Jakuba

Atanazy (367 r. n.e.) nie odwołuje się do żadnych konkretnych wersetów z Listu Jakuba, ale wymienia księgi Nowego Testamentu w „Liście świątecznym” nr 39, str. 552

„Synopsis Scripturae Sacrae” (350–370 r. n.e. lub V wiek) wymienia List św. Jakuba jako część Nowego Testamentu. Cytuje cały fragment Listu św. Jakuba 1:1.

Synod w Laodycei (we Frygii) (343–381 r. n.e.) w kanonie 60, s. 159, wymienia księgi Starego i Nowego Testamentu. Kanon 59, s. 158, stanowi, że w kościele można czytać wyłącznie księgi kanoniczne Starego i Nowego Testamentu.

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) wspomina o Liście św. Jakuba w ramach „Siedmiu listów katolickich św. Jakuba, Piotra, Jana i Judy” w wykładzie 4.36, str. 28

Grzegorz z Nazjanzu (330–391 r. n.e.) nawiązuje do Jakuba

Amfilochiusz (zm. 394 r. n.e.) w dziele „Iambi ad Seleucum”

Didym Ślepy (398 r. n.e.) cytuje fragmenty Listu Jakuba 1:12 i 2:3 jako autorstwa Jakuba. Komentarz do Księgi Zachariasza 6, str. 129–130.

Didym Niewidomy (398 r. n.e.) cytuje List Jakuba 1,27 jako dzieło Jakuba. Komentarz do Księgi Zachariasza 7, s. 138

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.) wymienia cztery ewangelie, 14 listów Pawła, List Jakuba, List Piotra, List Jana, List Judy, Dzieje Apostolskie, Apokalipsę św. Jana, Mądrość Salomona i Księgę Syracha (= Eklezjastyka).

Rufinus (374–406 r. n.e.) odnosi się do Listu św. Jakuba jako do Pisma Świętego

Jan Chryzostom (392–407 r. n.e.) cytuje ostatnią trzecią część Listu Jakuba 2:18 jako „jak jest napisane”. Homilie na Ewangelię św. Jana, homilia 72 na temat Jana 13:20, tom 14, str. 267.

Jan Chryzostom (392–407 r. n.e.) cytuje trzy czwarte Listu św. Jakuba 2,13 w „Homiliach na List do Filemona”, homilia 3, werset 25, tom 13, str. 556

Chromatius (zm. 407 r. n.e.)

Hieronim (373–420 r. n.e.)

Orosius/Hosius z Bragi (414–418 r. n.e.)

Sobór Kartagiński (393–419 r. n.e.)

Jan Kasjan (419–430 r. n.e.) cytuje połowę fragmentu Listu św. Jakuba 1:12 w „Pierwszej konferencji opata Izaaka”, rozdz. 23, str. 395

Jan Kasjan (419–430 r. n.e.) cytuje połowę Listu św. Jakuba 2,13 w „Pierwszej rozmowie z opatem Izaakiem”, rozdz. 22, str. 395

Jan Kasjan (419–430 r. n.e.) cytuje połowę Listu św. Jakuba 1,19 w „Pierwszej rozmowie z opatem Nesterosem”, rozdz. 9, str. 439

Hieronim (373–420 r. n.e.) omawia księgi Nowego Testamentu. W szczególności omawia każdą z czterech Ewangelii, listy Pawła do siedmiu kościołów, List do Hebrajczyków oraz listy Pawła do Tymoteusza, Tytusa i Filemona. Następnie Hieronim omawia Dzieje Apostolskie. Potem omawia siedem listów Jakuba, Piotra, Jana i Judy. Na koniec omawia Apokalipsę św. Jana. List 53, rozdz. 9, s. 101–102.

Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.) wspomina o apostołowi Jakubie i odwołuje się do trzech czwartych fragmentu Listu św. Jakuba 2,13 w dziele „O państwie Bożym”, tom 19, rozdz. 26, str. 419

Historia kościelna Sokratesa (ok. 400–439 r. n.e.)

Cyryl z Aleksandrii (444 r. n.e.)

Hesychiusz z Jerozolimy (zm. ok. 450 r. n.e.) (później) odwołuje się do Listu św. Jakuba 2:3

Eucheriusz (ok. 424–455 r. n.e.) „Instructiones”

„Speculum” (V wiek)

Papież Leon I z Rzymu (440–461 r. n.e.)

Prosper z Akwitanii (425–465 r. n.e.) odnosi się do Listu św. Jakuba 1,17 jako do dzieła apostoła Jakuba.

Jan z Damaszku (706–749 r. n.e.) „...siedem listów katolickich, a mianowicie jeden Jakuba, dwa Piotra, trzy Jana, jeden Judy...” Wyjaśnienie wiary prawosławnej, tom 4, rozdz. 17, str. 90

Wśród ksiąg fałszywych

Pseudo-Piotr z Aleksandrii (306 285–311 r. n.e.) nawiązuje do Listu św. Jakuba 3:2. „Prawdziwe Dzieje Piotra”, str. 258

3. Najwcześniejsze zachowane rękopisy Listu Jakuba wykazują niewielkie różnice między rękopisami, ale nie zawierają błędów istotnych z teologicznego punktu widzenia. Oto niektóre z rękopisów sprzed VIII wieku.

p20 (= papirus z Oksyrynchosa 1171) z III wieku. List Jakuba 2:19–3:2; (6 z 96 liter w wersecie 3:3); 3:4–9. Zdjęcie tego rękopisu znajduje się w książce „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”, str. 96. W książce tej wspomniano również, że pismo na tym rękopisie jest bardzo podobne do pisma w rękopisie P. Egerton 4 zawierającym 2 Kronikę oraz w rękopisie Listu do Rzymian (str. 27). Tekst aleksandryjski

III wiek – 1968 r. – W publikacji „The Text of the New Testament” nie ma wzmianki o 3:3.

III wiek – 1998 r. – Aland i in., czwarte poprawione wydanie

str. 23 Urbana (początek III w.) (= papirus Oxyrhynchus 1229) (List Jakuba1:10 –12, 15–18) Zdjęcie tego manuskryptu znajduje się w książce „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na str. 102.

Początek III wieku – 1968 – „The Text of the New Testament”.

str. 54 V–VI w. (List Jakuba 2:16–18,2:21 ?;2:22 –26; 3:2–4) Zgodny z manuskryptami Vaticanus, Sinaiticus i Ephraemi Rescriptus

V/VI wiek – 1968 – Tekst Nowego Testamentu nie zawiera fragmentu „2:21 ”.

str. 74 (=Bodmer 17) Dzieje Apostolskie 1:2-5,7-11,13-15,18-19,22-25; 2:2-4; 2:6-3:26; 4:2-6,8-27; 4:29-27:25; 27:27-28:31; List św. Jakuba 1:1-6,8-19,21-23,25,27; 2:1-3,5-15; 18-22, 25-26; 3:1,5-6,10-12,14,17-18; 4:8,11-14; 5:1-3, 7-9, 12-14, 19-20; 1 List Piotra 1:1-2, 7-8, 13, 19-20, 25; 2:6-7, 11-12, 18, 24; 3:4-5; 2 List Piotra 2:21; 3:4, 11, 16; 1 List św. Jana 1:1,6; 2:1-2,7,13-14,18-19,25-26; 3:1-2,8,14,19-20; 4:1,6-7,12,16-17; 5:3-4,9-10,17; 2 List św. Jana 1,6-7,13; 3 List Jana 6,12; List Judy 3,7,12,18,24 (VII wiek)

VII wiek – 1968 r. – Tekst Nowego Testamentu zawiera List Jakuba 2:4 i 1 List Piotra 1:12

VII wiek – 1975 r. – trzecie wydanie Alanda i in.

VI wiek – 1998 – Aland i in., czwarte wydanie poprawione

str. 100 (= papirus z Oksyrynchosa 4449) List Jakuba3:13 –4:4; 4:9–5:1 (III lub IV wiek)

Vaticanus [B] (325–350 r. n.e.), Sinaiticus [Si] (340–350 r. n.e.) oraz Alexandrinus [A] (ok. 450 r. n.e.) zawierają całość Listu Jakuba.

Koptyjski bohairski [Boh] III/IV wiek

koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV wiek

Manuskrypty italskie (Corbiensis)

Italic s (Bobiensis) List św. Jakuba 1:1–2, 10, 16–3:5; 3:13–5:11; 5:19

Starołaciński m (pseudo-Augustyn) 1:19-20, 26-27; 2:13-17; 2:26; 3:1-8,13; 4:1,7,10-13; 5:1-3,5

Ephraemi Rescriptus (C) V wiek. List św. Jakuba 1:1-4:2

0166 V w. List św. Jakuba 1:11

0173 V wiek. List św. Jakuba 1:25-27

Ormiański [Arm] z V wieku

gruziński [Geo] od V wieku

Etiopski [Eth] od ok. 500 r. n.e.

Peshitta syryjska [Syr P] 375–400 r. n.e.

syryjski filoksenowski 507/508 r. n.e.

syryjski harclejski [Syr Her]

syryjski palestyński [Syr Pal] List św. Jakuba 1:1–12

Zgodnie z „New International Greek Testament Commentary” poświęconym Listowi św. Jakuba, str. 59–60, nie istnieją teksty Listu św. Jakuba należące do „rodziny zachodniej”, a jedynie teksty aleksandryjskie i bizantyjskie.

Warto również zauważyć, że Kanon Muratoriego (ok. 170 r. n.e.) nie zawierał Listu św. Jakuba, Listu do Hebrajczyków, 1. i 2. Listu św. Piotra ani trzeciego Listu św. Jana

Więcej informacji na temat wczesnych rękopisów Listu św. Jakuba można znaleźć na stronie www.BibleQuery.org/JamesManuscripts.html.