< Pytanie biblijne od Ruth

Pytanie: Jaki jest główny sens tej księgi?

Odp.: Księga Rut jest jedną z pięciu ksiąg Starego Testamentu zwanych Megilloth, które czytano podczas świąt. Księga Rut była czytana podczas Święta Tygodni, czyli Pięćdziesiątnicy. Księga Rut spełnia w Biblii kilka kluczowych celów.

Z historycznego punktu widzenia Księga Rut ukazuje nam rodowód Dawida. Jest to wyraźnie jeden z celów, zgodnie z Księgą Rut 4:18-22. Rut pojawia się w rodowodzie Józefa w Ewangelii Mateusza 1:5.

Z koncepcyjnego punktu widzenia słowa „wykupić” lub „wykup” (ga’al) pojawiają się w tej księdze 23 razy, a pojęcie to miało znaczenie w późniejszym okresie, gdy przyszedł Mesjasz.

W książce „735 Baffling Bible Questions Answered” (str. 98) wskazano, że perspektywa przedstawiona w Księdze Rut stanowi również przeciwwagę dla tragicznych obrazów zawartych w Księdze Sędziów.

Pytanie: Jakie są literackie walory Księgi Rut?

Odp.: Oprócz wartości duchowej Księga Rut stanowi również doskonały przykład literatury. Komentarz biblijny „The Believer’s Bible Commentary” (str. 287–288) podaje następujące informacje.

Pewnego razu, gdy Benjamin Franklin przebywał na francuskim dworze, usłyszał, jak niektórzy francuscy arystokraci krytykowali Biblię. Chociaż sam Benjamin Franklin nie był chrześcijaninem, cenił Biblię jako dzieło literackie, więc postąpił w następujący sposób. Franklin własnoręcznie spisał historię Rut, zmieniając wszystkie imiona na francuskie. Następnie przeczytał tę historię arystokratom. Zapytali go: „Ale skąd pan wziął ten klejnot literatury, Monsieur Franklin?”. Franklin odpowiedział: „Pochodzi z tej książki, którą tak pan pogardza, la sainte [Świętej] Biblii!”.

P: Jaki jest zarys Księgi Rut?

Odp.: Rut 1:1-5 Powrót po ucieczce do Moabu

Rut 1:6-22 Zawróć, chyba że naprawdę pragniesz błogosławieństwa

Rut 2: Rut zbiera kłosy i widzi Boaza

Rut 3: Wizyta na klepisku

Rut 4:1-12/17 Wykupienie Rut i jak Bóg może nas prowadzić

Planowanie, domaganie się, zobowiązanie i oczekiwanie na wykup

Rut 4:13/18-22 Radosne narodziny syna i linia królewska

Pytanie: Czy w Księdze Rut i w Księdze Powtórzonego Prawa 23:3 Rut nie zostałaby wykluczona ze zgromadzenia Pańskiego?

Odp.: Najpierw kilka słów wprowadzenia, a następnie dwie możliwe odpowiedzi.

Kontekst: Jednym z powodów tego ograniczenia było to, by dzieci o połowiczym pochodzeniu izraelskim nie dorastały, czcząc innych bogów. Izraelski mąż Rut złamał prawo, poślubiając Moabitkę Rut. Jednak Bóg potrafi wykorzystać nawet nieposłuszeństwo w swoim planie. Poza tym chrześcijanie są podzieleni między dwiema odpowiedziami.

Tak, Rut zostałaby wykluczona ze zgromadzenia, ale nawet gdyby ktoś miał ten niższy status i był wykluczony ze zgromadzenia, nadal mógłby czcić Boga i podążać za Nim. Czasami chrześcijanie są wykluczani z niektórych możliwości służby z powodu grzechu (rozwodu z małżonkiem itp.) lub po prostu dlatego, że ludzie, do których kierują swoją posługę, mają uprzedzenia wobec ich narodowości. Nadal jednak mogą służyć Bogu w nowej roli, którą Bóg im teraz powierzył.

Nie: „Twój lud będzie moim ludem, a twój Bóg będzie moim Bogiem” (Księga Rut1:16 ). Jeśli ktoś został zaliczony do grona „obcych, którzy przyłączają się do Pana” (Izajasz 56:6), tak jak Rut, to byłaby Izraelitką z adopcji. W rzeczywistości król Dawid był prawnukiem Rut (trzy pokolenia), zgodnie z Księgą Rut4:21 –22, Ewangelią Mateusza 1:5–6 oraz Ewangelią Łukasza 3:31–32. Podobnie Księga Izajasza 56:3 mówi, że obcokrajowcy, którzy przyłączyli się do Pana, nie zostaną wykluczeni z Jego ludu.

Ostatnią kwestią jest to, że w tych mrocznych czasach w Izraelu zarówno Rut, jak i mieszkańcy wsi mogli nie być świadomi tego ograniczenia. Czasami Bóg wykorzystuje nawet naszą niewiedzę. Na przykład Izraelici zawarli przymierze z Gibeonitami w Księdze Jozuego 9.

Pytanie: Czy Księga Rut (rozdział 1), napisana w V wieku, miała na celu przeciwdziałanie zakazowi Nehemiasza dotyczącemu zawierania małżeństw z nie-Żydami, jak twierdzi „Przewodnik po Biblii” Asimova na stronie 265?

Odp.: Nie, Asimov wysuwa tę tezę bez żadnych dowodów. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę cztery kwestie.

1. Fakt, że Boaz był przodkiem Dawida, którego panowanie rozpoczęło się około 1010 r. p.n.e., został również odnotowany później w narracji historycznej: 1 Kronik 2:11-12.

2. Chociaż nie wiemy dokładnie, kiedy powstała Księga Rut, najprawdopodobniej została napisana przed śmiercią Dawida, ponieważ nie ma w niej żadnej wzmianki o jego słynnym synu, Salomonie.

3. Ponadto fakt, że Rut była Moabitką, wyjaśnia coś, co w przeciwnym razie pozostałoby tajemnicą: kiedy sytuacja stała się trudna, Dawid zabrał swoich rodziców do Moabu, aby tam znaleźli schronienie (1 Księga Samuela 22:3-4).

4. Wreszcie autor nie wydaje się skłonny do dodawania własnych informacji. W Księdze Rut 1:7 łatwo byłoby po prostu wymienić nazwę miasta w Moabie. Jednak autor napisał jedynie, że Noemi „opuściła miejsce, w którym mieszkała”. Autor nie zamierzał nam zdradzać, gdzie w Moabie mieszkała Noemi, ponieważ najwyraźniej sam tego nie wiedział.

Można by argumentować, że nie mamy żadnych dowodów poza tym, co ludzie zapisali w Księdze Rut i 1 Kronikach. Chociaż jest to prawda, nie mamy żadnych dowodów na cokolwiek w historii poza artefaktami i tym, co ludzie zapisali. Na przykład nie mamy żadnych dowodów na to, że Juliusz Cezar miał w ogóle matkę (czyżby się wykluł?), poza tym, co ludzie zapisali. Podobnie nie mamy żadnych dowodów na to, że Dawid miał prababkę, poza tym, co ludzie zapisali.

Pytanie: Czy w Księdze Rut 1:1 Elimelech był ubogi z powodu głodu, czy też Noemi była „zamożna”, jak mówi Księga Rut1:21 ?

Odp.: Nie trzeba mieć dużo pieniędzy, aby prowadzić bogate życie rodzinne. Opuścili Judę z powodu głodu. Stwierdzenie, że Noemi odeszła „w pełni” (Rt 1,21), odnosi się do tego, że miała męża i dwóch synów, którzy później zmarli. Ludzie mogą być ubodzy materialnie, ale mimo to prowadzić pełne życie. Zobacz książkę „Trudności w Biblii”, str. 335–336, gdzie znajduje się zasadniczo ta sama odpowiedź.

P: Dlaczego w Księdze Rut 1:1 ludzie porzucają to, co dał im Bóg, w poszukiwaniu czegoś lepszego?

Odp.: Jak mówi przysłowie: „trawa jest bardziej zielona po drugiej stronie płotu”. Moab, położony po wschodniej stronie Jordanu, posiadał żyzne ziemie na wschód od Morza Martwego. W późniejszej historii Mesza, król Moabu, mógłby zostać nazwany „królem owiec”, ponieważ ziemia ta była tak sprzyjająca hodowli owiec.

Bóg powiedział zarówno Mojżeszowi, jak i Jozuemu, że dał Izraelitom ziemię Kanaan. Chociaż wielu mieszkańców Betlejem nie widziało potrzeby opuszczania miasta z powodu głodu, Elimelech uznał, że sam poradzi sobie lepiej, udając się na bogatsze pastwiska, które nie były tym, co dał im Bóg.

Czasami ludzie mają tak wiele rzeczy, które odwracają ich uwagę – czy to rozrywka, sprawy, na które nie mają wpływu, czy też drobiazgi – że nie mają czasu zastanowić się, czy naprawdę żyją tak, jak chcą.

Dzisiaj wierzący, którzy twierdzą, że wierzą w Boga, muszą zadać sobie drugie pytanie: czy naprawdę wierzą, że droga Boga jest najlepszą drogą? Czy naprawdę wierzą, że ostatecznie będą szczęśliwsi, pozostając w ramach tego, co Bóg dla nich przygotował, czy też ulegają pokusie myślenia, że mogą być szczęśliwsi, dążąc do czegoś „dodatkowego”, wykraczającego poza to, co Bóg dla nich przeznaczył?

Pytanie: Dlaczego w Księdze Rut 1:2 mieszkańcy Betlejem nazywani byli Efratytami?

Odp.: Dzieje się tak, ponieważ istniały dwa miasta o nazwie Betlejem, a oni urodzili się w tym południowym. Południowe miasto nazywało się Betlejem Efrata, jak pokazują Księga Rodzaju 35:19, 1 Księga Samuela 17:12 i Księga Micheasza 5:2.

P: W Księdze Rut 1:2 to Betlejem, a nie Moab, było miejscem, w którym Bóg miał je pobłogosławić. W jaki sposób możemy dziś nie znajdować się w miejscu Bożego błogosławieństwa?

Odp.: Czasami przedkładamy coś innego nad to, gdzie Bóg chce, abyśmy byli. Co więcej, czasami robimy to w imię służby Bogu. Słyszałem o wielu przypadkach, w których mężczyźni, zarówno w wojsku, jak i poza nim, zaciągają się do służby lub podejmują pracę, wiedząc, że będą oddzieleni od swoich żon przez kilka lat, a spotkania będą tylko sporadyczne. Stanowi to ogromne obciążenie dla małżeństwa, które często prowadzi do jego rozpadu. Ciągła nieobecność w domu, a przynajmniej w dni powszednie, może również negatywnie wpłynąć na skuteczność wychowywania dzieci. Zanim podejmiesz taką decyzję – czy to w celu zarobienia więcej pieniędzy na utrzymanie rodziny, na studia dzieci, czy też na ofiarę dla Pana – zadaj sobie pytanie: „Boże, czy naprawdę chcesz, abym to zrobił?”.

Drugim powodem może być to, że kochamy Boga i chcemy Mu służyć, ale mamy jakieś uzależnienie, które kochamy tak bardzo, że po prostu nie chcemy z niego zrezygnować. Chcemy służyć Bogu i jednocześnie mieć swoje uzależnienie. Ale to tak nie działa.

Trzecim sposobem jest pójście na kompromis poprzez robienie czegoś nieetycznego lub nielegalnego, aby zarobić więcej pieniędzy. Nawet jeśli oddamy część naszych nieuczciwie zdobytych zysków kościołowi, Bóg nie chce żadnych pieniędzy pochodzących z takich źródeł.

Czwarty sposób, który może zrujnować małżeństwa pastorów, polega na poświęcaniu tak dużej ilości czasu na posługę innym, że zaniedbuje się czas i troskę, których Bóg oczekuje od ciebie wobec współmałżonka i dzieci.

Pytanie: Czy w Księdze Rut 1:2 imiona Mahlon (oznaczające „chorobę”) i Chilion (oznaczające „wyniszczenie”) są bardziej odpowiednie dla fikcji literackiej, jak twierdzi „Przewodnik po Biblii” Asimova, str. 263–264?

Odp.: Można by przypuszczać, że niekoniecznie były to ich pierwotne imiona, ale nazwy, jakimi nazwano ich później, po śmierci.

Jednak bardziej prawdopodobną odpowiedź można znaleźć, badając kultury poza zachodnie. Izraelici, podobnie jak wielu Afrykanów nawet w XX wieku, nadawali imiona, których znaczenie wynikało z bieżących wydarzeń, niezależnie od tego, czy były one dobre, czy złe. Jeśli więc synowie rodzili się w trudnych czasach, naturalnym było dla Izraelitów nadanie im odpowiednich imion.

Jako dowód tego Rachela nazwała swojego syna Ben-Oni (syn mojego smutku), gdy umierała (Rdz 35,18), a żona Fineasa nazwała swojego syna Ichabod (brak chwały, lub chwała odeszła), gdy umierała (1 Sm4:19 –20). Bóg nakazał Ozeaszowi nazwać swojego pierwszego syna Jezreel na cześć masakry w Jezreel, córkę Lo-Ruhamah (niekochana), a drugiego syna Lo-Ammi (nie mój lud). Bóg nakazał Izajaszowi nazwać swojego syna Maher-Shalal-Hash-Baz (szybki do łupienia, szybki do grabieży) w Księdze Izajasza 8:1-4.

Podsumowując, nadawanie imion nawiązujących do czasów, w których się żyło – nawet tych trudnych – nie było niczym niezwykłym. Jeśli chodzi o moje dzieci, myślę jednak, że pozostanę przy prostszych imionach.

Pytanie: Czy w Księdze Rut 1:4 postąpili słusznie, biorąc za żony Moabitki?

Odp.: Niezależnie od tego, czy postąpili słusznie, Biblia po prostu opisuje, co zrobili ci zwykli ludzie. Nie było to mądre, ponieważ dzieci Moabitów zostałyby wykluczone ze zgromadzenia religijnego.

P: W Księdze Rut 1:1-5 Bóg obdarza nas błogosławieństwami, gdy na Niego czekamy i wypełniamy Jego wolę. Jaką radę dałbyś wierzącemu, który rozważa obejście tego poprzez samodzielne zapewnienie sobie utrzymania bez udziału Boga?

Odp.: Czy naprawdę uważasz, że wiesz lepiej od Boga, co przyniesie szczęście, nie powodując przy tym większego żalu i smutku? Większość ludzi żyje w błogiej nieświadomości całego bólu serca, nieszczęścia, smutku, żalu (i pobytu w więzieniu), których uniknęli, nie popełniając złych czynów. Czy naprawdę chcesz doświadczyć tych strasznych rzeczy? Droga Boga jest najlepszą drogą i możesz się o tym przekonać w łatwy sposób albo w trudny sposób.

P: Co oznacza stwierdzenie z Księgi Rut 1:6, że „Pan troszczył się o swój lud, zapewniając mu pożywienie”?

Odp.: Na pierwszy rzut oka odpowiedź jest prosta: głód się skończył. Nie jest jednak jasne, czy

a) głód był spowodowany brakiem deszczu, czy

b) głód był spowodowany najazdami i wojną, a Bóg wybawił ich od ciemiężców.

Tak czy inaczej, istotne było to, że głód się skończył.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Rut 1:6-18 Noemi próbowała przekonać swoje dwie synowe, by nie wracały z nią?

Odp.: W Księdze Rut 1:6 obie synowe początkowo zamierzały podążyć za Noemi. Możemy przypuszczać, że Noemi uznała to za niekorzystne z dwóch powodów.

Z finansowego punktu widzenia nie była w stanie utrzymać swoich dwóch synowych. Wydawało się, że w Moabie miałyby większą szansę na zamążpójście lub przynajmniej na znalezienie wsparcia wśród swoich krewnych. Głód i niedożywienie były bardzo poważnymi problemami.

Z duchowego punktu widzenia nie miało sensu, by przybywały do Izraela, jeśli nie zamierzały czcić Jedynego Prawdziwego Boga.

Rut dobrowolnie zrezygnowała z perspektywy bezpieczeństwa i szczęścia u boku nowego męż a na rzecz niepewności życia z starszą kobietą. Bez synów, Noemi nie miałaby żadnych środków do życia. Jaką obietnicę otrzymała Rut? Noemi jasno dała Rut do zrozumienia, że nie ma żadnej obietnicy, gwarancji ani niczego podobnego. Noemi chciała mieć pewność, że Rut zdaje sobie sprawę z tego, na co się decyduje.

Jest to co najmniej czwarty przykład w Biblii, kiedy ktoś stał się częścią ludu Bożego dzięki własnemu, świadomemu wyborowi, a nie tylko z powodu urodzenia. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Księgi Rut 1:15.

Pytanie: W Księdze Rut 1:6-18, kiedy należy powiedzieć komuś: „Wracaj do swoich bogów”?

Odp.: Jeśli dana osoba w ogóle nigdy nie porzuciła swoich bogów, można zwrócić uwagę na to, jaka jest jej obecna decyzja. Prawdziwy chrześcijanin „nie może wrócić do swoich bogów” (w liczbie mnogiej), ponieważ niezależnie od swojej przedchrześcijańskiej przeszłości, te bożki nie są już jego bogami.

P: Co powiedziałbyś w Księdze Rut 1:7 wierzącemu, który poważnie zawiódł, a teraz chce pokutować i powrócić do Boga?

O: Spójrz na historię syna marnotrawnego. Kiedy postanowił wrócić (bez wątpienia pomogło mu to, że był spłukany i głodny), jego starszy ojciec natychmiast wybiegł mu na spotkanie z radością. Właśnie tak Bóg nas ponownie przyjmuje. Kiedy okazujesz skruchę i powracasz, nie jesteś jakimś „chrześcijaninem drugiej kategorii”, ale sługą Bożym, tak jak każdy inny. Chociaż mogą istnieć pewne zadania, do których dana osoba może już nie kwalifikować się – na przykład pełnienie funkcji starszego lub diakona – wciąż istnieje wiele sposobów służenia Bogu. Nie przegap tej radości i możliwości, zwlekając z powrotem!

Pytanie: W Księdze Rut 1:10 dwie młode kobiety chciały pozostać z Noemi, mimo że ta najpierw kazała im wracać. Jak możemy pielęgnować w sobie przyjazną postawę, aby ludzie chcieli przebywać z nami?

Odp.: W tym momencie Rut nawiązała relację z Bogiem Noemi poprzez samą Noemi. Dzięki Noemi Rut pragnęła poznać Boga Izraela. Ogólnie rzecz biorąc, należy szczerze interesować się drugą osobą i jej dobrem. Troszcz się o nią i okazuj to. Poświęcaj jej czas, ciesz się z jej sukcesów i współczuj jej w porażkach.

P: W Księdze Rut 1:11 – kiedy sensowne byłoby odwrócenie się od Bożego błogosławieństwa?

O: Dla kogoś, kto nie chce otrzymać Bożego błogosławieństwa, nie ma sensu podejmować połowicznych prób ani zwracać się do Boga z warunkami, które On ma spełnić.

Jeśli nie zamierzasz być posłuszny Bogu, lepiej dla ciebie jest nie wiedzieć, jaka byłaby wola Boża i jakie byłoby Boże błogosławieństwo, niż wiedzieć o tym i odwrócić się od tego. Przeczytaj o poważnym błędzie, jaki popełnił lud, prosząc Jeremiasza, by poprosił Boga o odpowiedź na ich pytanie (Jeremiasz 42:19-22).

Dla posłusznego chrześcijanina może istnieć szczęśliwe, przyjemne miejsce, z którego Bóg chce, abyśmy odeszli, by głosić ewangelię tym, którzy bardziej jej potrzebują. Nie jest to odwracanie się od Bożego błogosławieństwa (byłoby to odwrócenie się, by pozostać), ale czasami w danej chwili może się tak wydawać.

Pytanie: W Księdze Rut 1:12-13 sama Noemi borykała się z pewnymi problemami, nazywając siebie zgorzkniałą. Dlaczego Noemi uważała, że ręka Boga jest przeciwko niej?

Odp.: Noemi nadal podążała za Bogiem, ale w obliczu głodu, śmierci męża i dwóch synów oraz braku nadziei na potomstwo z pewnością przeżywała już lepsze czasy. Jednak mimo że Noemi myliła się, czując gorycz i mówiąc o tym innym, nadal pokładała nadzieję w Bogu i nadal Mu służyła.

Więcej na temat jej reakcji można znaleźć w omówieniu Księgi Rut 1:20.

P: Czy aramejskie słowa w Księdze Rut 1:13 i 1:20 wskazują, że została ona napisana w V wieku?

Odp.: Nie. Nawet sceptyczny „Przewodnik po Biblii” Asimova (str. 262) twierdził, że została ona napisana w V wieku p.n.e. Poniżej omówimy najpierw, dlaczego rzekome aramejskie słowa nie mają znaczenia, a następnie dlaczego prawdopodobnie została napisana wcześniej.

1. Słowo „lahen” w Księdze Rut1:13 , rzeczywiście oznacza „dlatego” w języku aramejskim, ale w języku hebrajskim oznacza również „im”. Słowo „mara” w Księdze Rut 1:20 jest zapisane w sposób aramejski, ale hebrajski odpowiednik ma identyczną wymowę i różni się tylko nieznacznie pisownią. Oczywiście, ponieważ księga była kopiowana przez lata, skrybowie znający język aramejski mogli z łatwością wprowadzić tę drugą zmianę.

2. Autor Gleason Archer wskazuje również, że księga ta została prawdopodobnie spisana w okresie między panowaniem Dawida a Salomona. Chociaż Dawid nie jest częścią tej opowieści, to został w niej wyraźnie wspomniany. Salomon prawdopodobnie również zostałby wspomniany, gdyby panował w czasie, gdy księga ta została spisana. Ponadto Księga Rut wyraźnie ukazuje czasy, zanim Moabici zaczęli nienawidzić Izraelitów z powodu ciągłego podporządkowywania ich sobie.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Rut 1:15 Noemi powiedziała Rut, by powróciła do swoich [moabickich] bogów, tak jak uczyniła to jej szwagierka?

Odp.: W tej sytuacji Noemi mogła zdawać sobie sprawę z tego, co robi. Noemi naciskała na Rut, by ta podjęła ostateczną decyzję. Noemi nie chciała, by Rut poszła z nią z powodów finansowych czy emocjonalnych. Nie przyniosłoby też nic dobrego, gdyby Rut twierdziła, że chce służyć Żywemu Bogu, gdyby było to tylko pozorem. Ta rozmowa pokazuje, że nie był to pozór i to zdecydowanie Rut, a nie Noemi, chciała podążać za Bogiem Noemi.

Czasami w dzisiejszej ewangelizacji musimy dać ludziom przestrzeń do podjęcia decyzji i pozwolić im uświadomić sobie, że to naprawdę ich decyzja. Drugi przykład, który ma pewne podobieństwa do tej sytuacji, można znaleźć w Księdze Jozuego 24:14-25.

Pytanie: Czy w Księdze Rut 1:20 Noemi miała rację, chcąc, by nazywano ją Mara, co oznacza „gorzka”?

O: Naomi przeżyła tragiczne losy, doświadczyła przygnębiającej pustki i powróciła w atmosferze słodko-gorzkich uczuć. Po śmierci trzech członków rodziny Naomi nie miała żadnej realnej nadziei na potomstwo, co w tamtej kulturze miało ogromne znaczenie. Nadal podążała za Bogiem, ale jej pragnienie, by być „ ” – czyli „gorzką” – jest zrozumiałe. Zrozumiałe nie oznacza jednak, że było to dobre. Wierzący mogą popełniać różne błędy, a ona była coraz bardziej zniechęcona. Bóg łaskawie wyciągnął ją z rozpaczy i dał jej wielką nadzieję.

Dzisiaj możesz czasami czuć się bardzo zniechęcony; tak samo czuł się Paweł w 2 Liście do Koryntian 1:8-10. Być może wydaje ci się, że „zła wiadomość” lub „gorycz” powinny być również twoim imieniem. Bóg może cię z tego podnieść i pokazać ci prawdziwą nadzieję. 1 List Piotra 1:3-12 mówi nam o naszej wielkiej nadziei, podobnie jak Paweł w Liście do Rzymian 8:18. List do Hebrajczyków 12:1-3 mówi o wytrwałości i nadziei Jezusa oraz innych w obliczu cierpienia, a także o tym, jak bardzo potrzebujemy tej samej nadziei. Nie jest to nadzieja słaba i bojaźliwa, ale taka, która daje nam siłę, by przetrwać każdą próbę.

Pytanie: W Księdze Rut 2:4 (dwukrotnie), 2:12, 2:19, 2:20 – jaka powinna być rola błogosławieństwa w naszym życiu?

Odp.: Pierwszą rzeczą, która może przyjść człowiekowi do głowy, jest to, w jaki sposób możemy znajdować się w Bożym błogosławieństwie. Sugeruje się jednak, że są dwie rzeczy ważniejsze od tego. Po pierwsze: w jaki sposób możemy błogosławić Boga w naszym życiu? Po drugie: w jaki sposób możemy błogosławić innych?

Noemi okazała Rut szacunek i pobłogosławiła ją, nazywając ją osiem razy w Księdze Rut „moją córką”.

W Księdze Rut każda modlitwa jest modlitwą błogosławieństwa, a każda modlitwa zostaje wysłuchana.

Boaz posługiwał się językiem wiary, błogosławiąc innych. A co wychodzi z naszych ust?

Pytanie: Dlaczego w Księdze Rut 2:4 (dwukrotnie) powinniśmy zwracać uwagę na nasze powitania (i pożegnania)?

Odp.: Nasze powitania i pożegnania nie powinny być banalne, ale powinny coś znaczyć. Chcemy, by miały one dobre znaczenie, a dlaczego by nie uczynić z nich prośby skierowanej do Boga o błogosławieństwo dla innych?

Pytanie: Dlaczego w Księdze Rut 2:6-7 główny sługa pozwolił Rut zbierać kłosy za żniwiarzami, nie informując o tym wcześniej Boaza?

Odp.: Pismo Święte tego nie wyjaśnia, ale mogą być dwa powody.

Prawny: W prawie izraelskim (Księga Kapłańska19:10 ;23:22 ; oraz Księga Powtórzonego Prawa 24:21) rolnikom nakazano, by nie przechodzili po polach po raz drugi, lecz pozostawiali resztki plonów dla przybyszów i ubogich.

Relacyjne: Najwyraźniej relacje między Boazem a głównym sługą były na tyle dobre, że ten ostatni mógł podjąć inicjatywę, zanim poinformował Boaza, nie mając żadnych wątpliwości, że Boaz chciałby być skąpy i złamać prawo. W relacji szef–podwładny jedną z najbardziej cenionych cech podwładnego jest to, że można mu zaufać, iż zrobi to, czego oczekuje szef.

Na marginesie, w dzisiejszych relacjach biznesowych jedna ze stron często odnosi większe korzyści, jeśli „zostawi trochę pieniędzy na stole” dla drugiej strony. Gdy obie strony znajdują się w sytuacji, w której wszyscy wygrywają, obie mają motywację do kontynuowania korzystnej współpracy.

Pytanie: W Księdze Rut 2:12, w jaki sposób Rut znalazła się „pod skrzydłami Boga” i czy niektórzy chrześcijanie znajdują się pod skrzydłami Boga, a inni być może nie?

Odp.: Hebrajskie słowo oznaczające róg szaty to „kanap”. Może ono również oznaczać skrzydło.

W sensie prawnym każdy prawdziwy wierzący znajduje się pod skrzydłami Boga, ponieważ krew Jezusa zbawia go od kary za grzech. Jednak w codziennym życiu chrześcijanin nie powinien myśleć, że może liczyć na ochronne skrzydła Boga, gdy podąża ścieżką, której Bóg mu zabronił, i dąży do tego, czego Bóg mu zabronił. Jednak nawet gdy żyjemy w posłuszeństwie wobec Boga, pod Jego skrzydłami, nadal mogą nas spotykać choroby, wypadki i inne bolesne rzeczy, ale nic poza tym, na co Bóg pozwala, i przy czym On będzie z nami, abyśmy przez to przeszli.

P: Jak myślisz, dlaczego w Księdze Rut 2:15-16 Boaz powiedział to o Rut do żniwiarzy, czy uważasz, że powiedział to w odniesieniu do wszystkich?

Odp.: Chociaż mógł tak myśleć o wszystkich na swoim polu, najprawdopodobniej skierował te słowa szczególnie do swoich żniwiarzy w odniesieniu do Rut. Lubił Rut i podziwiał ją za to, że pozostała, by opiekować się swoją teściową. Dzisiaj, gdy ktoś szuka małżonka, może zastanawiać się nad takimi kwestiami jak: „czy miło się z tą osobą przebywa”, „jak bardzo jest atrakcyjna” lub „jak zamożna jest”. Jednak ważniejsze pytania to: „czy jest dojrzałym wierzącym?”, „jaki ma charakter?” oraz „czy jest osobą, która pozostanie przy mnie, nawet jeśli moje okoliczności ulegną pogorszeniu?”. Nawet najbogatszy, najbardziej atrakcyjny i najzabawniejszy mąż lub żona na świecie nie zapewni ci szczęścia, jeśli cię porzuci.

Pytanie: Dlaczego Noemi powiedziała to w Księdze Rut 2:19?

Odp.: Kiedy Noemi zobaczyła, że była to cała efah, zorientowała się, o co chodzi. Ktoś zwrócił uwagę na Rut i okazywał jej szczególną hojność.

Pytanie: Jak w Księdze Rut 3:1 możemy znaleźć „miejsce odpoczynku” (dom)?

Odp.: Hebrajskie słowo oznaczające odpoczynek, menuhah, jest niemal identyczne jak słowo oznaczające dom, manoah. Jako wierzący nie powinniśmy nigdy być zadowoleni, ale zawsze dążyć do zbliżenia się do Boga i czynienia więcej, by Go chwalić. Jednocześnie jednak powinniśmy być zadowoleni i czuć się „jak w domu”, odpoczywając w Bożej woli.

P: Co Rut i Boaz zrobili w Księdze Rut 3:7-9?

Odp.: Chociaż niektórzy próbują wywnioskować z tego fragmentu, że doszło tu do stosunku seksualnego, Księga Rut wyraźnie tego nie stwierdza. W Biblii termin „leżeć z kimś” oznacza odbycie stosunku seksualnego, ale Rut tego nie uczyniła. To, że Rut się położyła, oznacza jedynie, że ułożyła się do snu.

Jak podaje książka „Trudne powiedzenia Biblii” (str. 199–200), Boaz „zaskoczył się” w środku nocy, gdy odkryły się jego stopy, a obok niego leżała Rut. Jest więc oczywiste, że przed tym wydarzeniem Boaz nie był w żaden sposób związany z Rut, bo inaczej nie byłby zaskoczony. Zarówno ta książka, jak i „735 Baffling Bible Questions Answered” (str. 98) wyjaśniają, że rozłożenie przez Boaza rogu swojej szaty nad nią było zwyczajem oznaczającym, że poślubi ją. Książka „Hard Sayings of the Bible” (str. 200) wspomina również, że do dziś wśród niektórych Arabów praktykuje się zwyczaj, zgodnie z którym mężczyzna nakłada szatę na kobietę, którą zamierza poślubić.

Przybycie Rut w nocy nie wywierało publicznej presji na Boaza, by ją przyjął. Zgodnie z książką „When Critics Ask” (str. 153) odsłonięcie stóp Boaza przez Rut było zwyczajową praktyką mającą na celu okazanie jej podporządkowania się Boazowi.

Pytanie: Czy w Księdze Rut 3:7-9 śmiała prośba Rut była w rzeczywistości oświadczynami skierowanymi do Boaza i czy było to właściwe?

Odp.: W pośredni, pełen szacunku sposób Rut wykazała się w rzeczywistości wielką śmiałością. W naszym życiu są chwile, kiedy należy być śmiałym, i są chwile, kiedy nie należy. Jednak nawet gdy powinniśmy być śmiali, możemy to robić z pokorą, szanując innych.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Rut 3:11 Boaz nazwał Rut „kobietą o szlachetnym charakterze”?

Odp.: Ponieważ Boaz dostrzegł, że lojalność Rut wobec niego przeważała nad jej pragnieniem poślubienia młodszego mężczyzny.

P: Dlaczego w Księdze Rut 3:12-13 Boaz nie przyjął wówczas propozycji Rut?

Odp.: Boaz najwyraźniej darzył Rut sympatią i był zarówno szczęśliwy, jak i pochlebiony, że chciała za niego wyjść. Jednak należało najpierw zwrócić się do najbliższego krewnego. Dlatego pomimo swojej radości Boaz bardziej cenił to, co było słuszne i właściwe, niż małżeństwo z konkretną dziewczyną. Z jednej strony najwyraźniej Boaz nie miałby nic przeciwko, gdyby bliższy krewny zdecydował się poślubić Rut. Z drugiej jednak strony Boaz już wiedział, kim był ten najbliższy krewny.

P: Dlaczego w Księdze Rut 3:14 Boaz nie chciał, aby rozeszła się wieść, że na klepisko przyszła kobieta?

Odp.: Boaz prawdopodobnie obawiał się pozoru zła (2 List do Koryntian8:21 ; 1 List do Tesaloniczan5:22 ). Co więcej, gdyby wyszło na jaw, że Boaz zezwolił Rut na przyjście, inne kobiety, na przykład ich żony, mogłyby chcieć przyjść i odwiedzić młodszych mężczyzn. Są sytuacje, w których musimy chronić naszą reputację, nawet jeśli nie zrobiliśmy nic złego.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Rut 3:18 zarówno Noemi, jak i Rut wydawały się być tak spokojne, podczas gdy rozstrzygała się dramatyczna zmiana w przyszłości Rut?

A: Dzięki radzie Naomi i działaniom Rut obie zrobiły wszystko, co mogły. Nie pozostało im już nic więcej do zrobienia. Wszystko leżało w rękach Boga. Bóg, który sprawił, że Rut, pozornie przez przypadek, znalazła się na polu Boaza, aby zbierać kłosy, mógł nadal się nimi opiekować. Kiedy znajdujemy się w podobnej sytuacji, w której nie możemy już nic więcej zrobić, musimy nauczyć się spokojnie polegać na Bogu, bez względu na to, jak ważny będzie wynik.

Pytanie: Czy w Księdze Rut 4:1-9 Boaz zastosował dobrze przemyślaną strategię?

Odp.: Być może tak. Jeśli bliższy krewny mieszkał poza miastem, a pracował w mieście, Boaz wiedział, że ten w pewnym momencie przejdzie przez bramę.

Pozdrowienie Boaza nie ma dokładnego odpowiednika w języku angielskim. „Mój przyjacielu” to coś w rodzaju „John Doe” lub pozdrowienia, w którym znasz daną osobę, ale nie chcesz formalnie wymieniać jej imienia. Być może Boaz chciał ułatwić temu człowiekowi wycofanie się bez narażania go na zawstydzenie.

Najpierw Boaz przedstawił pozytywny aspekt: ziemia była na sprzedaż i gdyby mężczyzna miał pieniądze, mógłby chcieć ją kupić. Boaz powiedział, że sam chciałby ją kupić, ale łaskawie (a właściwie zgodnie z prawem) pozwolił mężczyźnie ją nabyć, ponieważ ten miał do tego prawo jako najbliższy krewny.

Następnie Boaz wspomniał mu o Rut. Oznaczało to, że dziedziczenie tej ziemi zostanie zaliczone na poczet Elimelecha i Machlona, a nie rodziny tego mężczyzny. Co więcej, gdyby mężczyzna nie miał jeszcze dzieci, syn urodzony przez Rut byłby pierworodnym i otrzymałby podwójny udział w dziedzictwie.

Przypomniał też mężczyźnie, że Rut była Moabitką, co również mogło zniechęcić go do poślubienia jej.

Wreszcie, wspominając zarówno o Noemi, jak i o Rut, można było zasugerować, że skoro mąż Noemi i mąż Rut – Machlon – zmarli przedwcześnie, mężczyzna mógł obawiać się, że jego również spotka przedwczesna śmierć.

Jednakże, choć Boaz dobrze przedstawił sprawę, nie było żadnej gwarancji, że to się uda. Jedyne, co Boaz mógł zrobić, to pozostawić wynik w rękach Pana.

Pytanie: Czy w Księdze Rut 4:3-8 miało to miejsce wbrew przepisom dotyczącym poślubienia żony zmarłego brata, zawartym w Księdze Powtórzonego Prawa 25:5-10?

Odp.: Wcale nie. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę sześć punktów.

1. Nie było żadnego żyjącego brata. Zamiast tego kierowano się zasadą najbliższego męskiego krewnego.

2. Należy zauważyć, że w Księdze Rut 4:4 najbliższy krewny początkowo był skłonny kupić tę posiadłość, dopóki nie dowiedział się, że w wyniku tej transakcji Rut stanie się jego żoną. Najbliższy krewny, którego imię dziś nie jest znane, bardziej troszczył się o to, by wszyscy jego potomkowie nosili jego nazwisko, niż o dobrobyt Rut, a nawet o samą posiadłość.

3. Rut nie była Izraelitką, lecz Moabitką, co mogło wyjaśniać niechęć najbliższego męskiego krewnego.

4. Przykazania z Księgi Powtórzonego Prawa 25:5-10 nie miały tu zastosowania, ponieważ mężczyzna ten nie był bratem zmarłego męża. Starali się jednak postępować zgodnie z zasadą i duchem Księgi Powtórzonego Prawa 25:5-10.

5. Ponieważ Księga Powtórzonego Prawa 25:5-10 nie stanowiła w tym przypadku nakazu, nie zastosowano również ściśle przewidzianej kary. Mężczyzna sam zdjął sandał; Rut nie splunęła mu w twarz. Archer zwraca uwagę, że Rut najwyraźniej nie chciała wprawiać mężczyzny w zakłopotanie.

6. Istniały różnice między prawem zawartym w Księdze Powtórzonego Prawa 25:5-10 a tym, co zrobili w Księdze Rut. Księga Rut po prostu opisuje, co zrobili ci ludzie.

Pytanie: Kto był właścicielem tej ziemi przed jej sprzedażą, o której mowa w Księdze Rut 4:3?

Odp.: Elimelech prawdopodobnie zastawił ją, gdy wyruszył do Moabu, jak podaje „Believer’s Bible Commentary” na str. 292. Innymi słowy, sprzedał tę ziemię komuś innemu, ale o ile nie została odkupiona, w pięćdziesiątym roku jubileuszowym powróciłaby do „spadkobiercy” Elimelecha (kimkolwiek by on był).

P: Dlaczego w Księdze Rut 4:6 bliższy krewny początkowo zgodził się kupić tę ziemię, a potem się wycofał?

Odp.: Jako powód podał, że nie mógł poślubić Rut, ponieważ mogłoby to zagrozić jego własnemu majątkowi. Ponieważ w tamtych czasach praktykowano poligamię, prawdziwym powodem było to, że gdyby Rut urodziła mu pierworodnego syna, inni mogliby uznać, iż syn ten odziedziczy zarówno imię męża Rut, jak i majątek tego mężczyzny. Księga Powtórzonego Prawa 25:5-10 określa, że mężczyzna musi poślubić wdowę po swoim bracie, jeśli bracia mieszkali razem. Jednak w tym przypadku nie byli oni braćmi i nie mieszkali razem.

Pytanie: Czy w Księdze Rut 4:8 znajduje się jakiś inny dowód na to, że świadkami transakcji była wymiana sandałów?

Odp.: Tak. Nie tylko Księga Powtórzonego Prawa 25:7-10 mówi, że mieli to zrobić, ale także tabliczki z Nuzi (koniec XIV wieku p.n.e., tuż po czasach Mojżesza) odnotowują zrzeczenie się praw własności poprzez przekazanie sandała nowemu właścicielowi, zgodnie z „The NIV Study Bible” z 1985 r., str. 369.

Wymiana sandałów może również w sensie metaforycznym oznaczać prawo do chodzenia po sprzedawanej ziemi, zgodnie z „The Nelson Study Bible”, str. 447. Komentarz Keila-Delitzscha do Starego Testamentu, tom 2, str. 490, podaje, że mieszkańcy Niemiec i Indii również mieli zwyczaj przejmowania zakupionej nieruchomości poprzez stąpanie po jej ziemi.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Rut 4:12 wspomniano o Tamar?

Odp.: Ludzie prawdopodobnie poruszyli tę kwestię, ponieważ był to kolejny przykład małżeństwa lewiratu, choć nie do końca zgodnego z zasadami. Kiedy „Juda znalazł żonę dla Era, swojego pierworodnego” (Rdz 38,6), Pismo Święte nie wspomina, że była ona wnuczką Jakuba z plemienia . Byłby to więc kolejny przykład małżeństwa lewiratu, choć miało to miejsce przed nadaniem przez Boga Prawa za pośrednictwem Mojżesza. Kiedy Er zmarł, Juda ożenił Onana i Tamar, aby kontynuować linię Era. Kiedy Onan zmarł, Juda obiecał Tamar, że będzie mogła poślubić Szelaha, choć później wycofał się z tej obietnicy. Tak więc linia została zachowana dzięki samemu Judzie.

Tamar postąpiła źle, oddając się w stosunku seksualnym z Judą, swoim teściem. Jednak lud czcił swoją przodkinię, pamiętając o jej późniejszym płodnym potomstwie i pomijając jej grzech. Była wierna mężczyźnie, Judzie, który bał się poślubić ją.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Rut 4:10 Rut jest żoną „wykupioną”? (Jeden z muzułmanów wspomniał, że to coś bardzo złego).

Odp.: Boaz „nabył” Rut (tj. zapłacił za nią posag), kupując ziemię od Noemi. Boaz troszczył się o Rut i swoją teściową, wdowę Noemi, i nie jest dla mnie jasne, dlaczego ten muzułmanin ma problem z tym pełnym miłości aktem współczucia ze strony Boaza. Mam nadzieję, że nie wyciągał on po prostu pierwszego lepszego wersetu z Biblii, jaki mu wpadł w ręce.

Jeśli ten muzułmanin ma problem z posagami dla żon, należy zauważyć, że Mahomet zapłacił 4000 dirhamów za swoją żonę Umm Habibah (Abu Dawud, tom 2, nr 2103, str. 565). Ponadto Ali ibn Abi Talib kupił dla siebie córkę Rab’ii. Urodziła mu córkę o imieniu Umm Ruqayyah (al-Tabari, tom 11, str. 66).

Pytanie: Dlaczego w Księdze Rut 4:13 Machlon i Rut nie mieli jeszcze syna?

Odp.: Mahlon i Rut byli małżeństwem przez około dziesięć lat i nie mieli dzieci. Być może albo Mahlon, albo Rut byli bezpłodni. W Księdze Rut 4:13 czytamy, że „Pan sprawił, że poczęła”.

P: Czy w Księdze Rut 4:16-17 Noemi adoptowała tego syna?

Odp.: Prawdopodobnie nie. Jednak Noemi tak bardzo cieszyła się z wnuka, że jej radość była taka sama, jak radość matki. Inny pogląd przedstawia „The Bible Knowledge Commentary: Old Testament”, str. 428, gdzie sugeruje się, że mogła to być formalna adopcja dokonana przez Noemi.

P: W jaki sposób odkupienie opisane w Księdze Rut 1–4 jest typem odkupienia, jakiego dokonał Chrystus wobec nas?

Odp.: „Odkryjmy” Księgę Rut i zobaczmy dwanaście sposobów, w jakie odnosi się ona do Chrystusa i do nas.

1) Prawdopodobieństwo, że Rut będzie miała potomka, który zostanie królem Izraela, było praktycznie zerowe. Nie przydarzyło się to żadnej innej Moabitce. Zbieranie kłosów na polu Boaza, to, że Boaz ją zauważył, fakt, że Boaz był krewnym-odkupicielem, a najbliższy krewny nie chciał się w to angażować itp. – wszystko to musiało się idealnie ułożyć.

2) W Księdze Rut 1:1-2 rodzina Noemi postanowiła opuścić Ziemię Obiecaną i przez dziesięć lat mieszkała w Moabie. Mogliby po prostu zostać zapomniani, podobnie jak wielu innych Izraelitów, którzy zasymilowali się z otaczającymi ich ludami. Podobnie ludzie postanowili odwrócić się od Boga i Jego „parasola” ochrony oraz woli i udać się do swojej własnej, obcej krainy.

3) W Księdze Rut 3:10 Rut mogła zignorować sprawę krewniaka-odkupiciela, skoro i tak była Moabitką, i po prostu znaleźć sobie młodego mężczyznę, być może zamożnego i bez większych kłopotów w Moabie. W końcu tak postąpiła Orpa. Rut zdawała sobie sprawę ze swojej pozycji jako cudzoziemki (Księga Rut 2:10), ale zaakceptowała to i przyjęła życzliwość Boaza.

4) W Księdze Rut 3:11-13 Boaz obiecał Rut, że załatwi tę sprawę, a zarówno Rut, jak i Noemi w pełni wierzyły w obietnicę Boaza.

5) Rut nie należała do ludu Bożego, lecz była obcą Moabitką, a Moabici byli wrogo nastawieni do Izraelitów. My również byliśmy niegdyś wyobcowani i byliśmy wrogami Boga, zgodnie z Listem do Kolosan 1:21. Jednak tak jak Boaz wprowadził Rut do ludu Bożego, tak Chrystus wprowadził nas do swojego szczególnego ludu.

6) Jednak w Księdze Rut 4:17 Rut nie stała się jedynie Izraelitką, jedną z członków ludu Bożego; stała się przodkinią królewskiej linii Dawida. Podobnie my jesteśmy królewskim kapłaństwem, królami i kapłanami w Chrystusie, zgodnie z 1 Listem Piotra 2:9-10.

7) W Księdze Rut 3:1-9 Noemi zasugerowała, co należy zrobić, a Rut wykonała swoją rolę, ale ani Noemi, ani Rut nie były w stanie kupić ziemi ani zawrzeć małżeństwa; musiał to zrobić Boaz.

8) Boaz, krewny-odkupiciel, był typem Chrystusa. Chrystus odkupił nas od przekleństwa Prawa. Jednak podczas gdy Boaz użył pieniędzy, by nabyć ziemię i Rut oraz kontynuować linię rodową Machlona, Chrystus użył własnej krwi, by nas odkupić – swój święty lud.

9) W Księdze Rut 4:3 „bliższy krewny” może symbolizować Prawo. Prawo miało wobec nas pierwszeństwo, ale nie było w stanie nas odkupić. Nie wiemy na pewno, dlaczego Boaz chciał dziesięciu świadków, ale przypomina nam to Dziesięć Przykazań.

10) Kiedy jesteśmy świadkami chrztu kogoś, przypomnijmy sobie Rut. W Księdze Rut 4:2 starsi i mieszkańcy Betlejem byli wówczas świadkami tego odkupienia.

11) W Księdze Rut 4:13-17 Rut i Boaz pobrali się, aby „być płodnymi”, aby spłodzić potomstwo, które kontynuowałoby ród Elimelecha i Machlona. My również zostaliśmy zbawieni, aby być płodnymi, stworzeni „do dobrych uczynków, które Bóg z góry przygotował, abyśmy w nich żyli” (Efezjan 2:10).

12) Bóg często posługuje się skromnymi i nieoczekiwanymi środkami, by objawić swoją chwałę. Opatrzność Boża może działać w niezwykłych okolicznościach, a każdy może stać się wierzącym, zostać odkupiony i otrzymać Boże błogosławieństwa. Bóg posłużył się Boazem i Rut nie tylko dla linii Dawida, ale także dla linii Chrystusa – zarówno prawnie poprzez Józefa, jak i biologicznie poprzez Marię. Nawet dzisiaj Bóg odkupia grzeszników, ludzi nieprawdopodobnych, niegodnych nieba, i wprowadza ich do swojej rodziny i swojego ludu, a ostatecznie do swojego doskonałego nieba.

P: Którzy z wczesnochrześcijańskich pisarzy odnosili się do Księgi Rut?

Odp.: Jedynym przednicejskim pisarzem chrześcijańskim, który odniósł się do Księgi Rut, jest Melito/Meleto z Sardes (170–177/180 r. n.e.). Wymienia on wszystkie księgi Starego Testamentu, a jego „ ” obejmuje wszystkie księgi, które posiadamy, z wyjątkiem Księgi Nehemiasza i Księgi Estery. Fragment 4 z „Księgi wyciązków”, str. 759.

Po soborze nicejskim

Euzebiusz z Cezarei (318–339/340 r. n.e.)

Anonimowe „Synopsis Scripturae Sacrae” (350–370 r. n.e.)

Atanazy (367, 325–373 r. n.e.)

Efraim/Efrem (350–378 r. n.e.)

Afrahata Syryjczyk (337–345 r. n.e.) nawiązuje do Księgi Rut

Grzegorz z Nazjanzu (330–391 r. n.e.) wymienił w wierszu wszystkie księgi Pisma Świętego, stwierdzając, że wszelkie księgi wykraczające poza ten wykaz nie są autentycznym Pismem Świętym. Jego lista była taka sama, jak ta, z której korzystają dziś protestanci, z tym wyjątkiem, że nie uwzględnił on Księgi Nehemiasza, Księgi Estery ani Apokalipsy. Nie wspomniał o Lamentacjach, ale mógł sądzić, że są one zawarte w Księdze Jeremiasza. Nie wymienił z nazwy listów Pawła ani Listu do Hebrajczyków, ale stwierdził, że Paweł napisał czternaście listów. Wiersz Grzegorza (w języku greckim) znajduje się w tomie 37 dzieła Migne’a „Patrologia Graeca”, kolumny 471–474 (Carmina Dogmatica, księga 1, sekcja 1, Carmen XII). Więcej informacji można znaleźć na stronie http://www.bible-researcher.com/gregory.html.

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.)

Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.)

Rufinus (374–406 r. n.e.)

Hieronim (373–420 r. n.e.) omawia księgi Starego Testamentu. W szczególności zajmuje się Księgą Rodzaju, Księgą Wyjścia, Księgą Kapłańską, Księgą Liczb, Księgą Powtórzonego Prawa, Pięcioksięgiem, Księgą Hioba, Jezusem, synem Nave [Jozue], Księgą Sędziów, Księgą Rut, Księgą Samuela, Księgami Królewskimi (2 księgi), dwunastoma prorokami: Ozeaszem, Joelem, Amosem, Obadiaszem, Jonaszem, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza, Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela, Daniela, Estery, Ezdrasza, Nehemiasza, List 53, rozdz. 7–8, str. 99–101.

XVII Sobór Kartagiński (393–419 r. n.e.) (218 biskupów)

Pytanie: Jakie są najwcześniejsze rękopisy Księgi Ru, które zachowały się do dziś?

Odp.: Zwoje znad Morza Martwego: (ok. 1 r. p.n.e.) 4 odrębne kopie zgodnie z publikacją „The Dead Sea Scrolls Today”, str. 30 oraz „Wycliffe Bible Dictionary”, str. 436–438. Nazywają się one 2Q16, 2Q17, 4Q104, 4Q105. („The Dead Sea Scrolls in English”, wyd. 4, str. xxix–xlii) 2Q17 to w rzeczywistości dwa fragmenty, 4Q104 to trzy fragmenty, z których jeden stanowi początek. 4Q105 to trzy bardzo małe fragmenty innej kopii Księgi Rut. („The Dead Sea Scrolls Translated: The Qumran Texts in English”, wyd. 2, str. 471, 481)

4QRuth(a) 1:1-12;2:13 -23; 3:1-8; 4:3-4

4QRuth(b) 1:1-6, 12-15;3:13 -18

Ogólnie rzecz biorąc, w zwojach znad Morza Martwego zachowały się następujące wersety z Księgi Rut: 1:1-12;2:13 -23; 3:1-8, 13-18; 4:3-4. Więcej szczegółów można znaleźć w książce „The Meaning of the Dead Sea Scrolls”.

Chrześcijańskie rękopisy biblijne, pochodzące z około 350 r. n.e., zawierają Stary Testament, w tym Księgę Rut.

Manuskrypt Watykański (325–350 r. n.e.) zachował całą Księgę Rut.

Rękopis Aleksandryjski (ok. 450 r. n.e.) zachował całą Księgę Rut.

Nie dysponujemy żadnymi fragmentami tej księgi pochodzącymi z manuskryptu Sinaiticus (340–350 r. n.e.).

Pytanie: Którzy z wczesnych pisarzy odnosili się do Księgi Rut?

Odp.: Jedynym pisarzem sprzed soboru nicejskiego, który odniósł się lub nawiązał do wersetów z Księgi Rut, jest Melito/Meleto z Sardes (170–177/180 r. n.e.), który wymienił ją z nazwy.

Juliusz Afrykański w swoim „Liście do Arystydesa”, rozdz. 5, wspomina o genealogiach Achiora Ammonity i Rut Moabitki, ale nie wymienił Księgi Rut z nazwy.

P: Jakie są różnice w tłumaczeniu Księgi Rut między tekstem hebrajskim a grecką Septuagintą?

Odp.: Oto kilka różnic w tłumaczeniu. Aby zaprezentować przykładowe różnice między hebrajskim tekstem masoreckim (pierwszym) a greckim tłumaczeniem Septuaginty (drugim), w tej części skupimy się na rozdziale 1.

Księga Rut 1:1 „pola Moabu” a „ziemia Moabu”

Rut 1:2 imiona są nieco inne (Noemi, Machlon, Chilion a Noemin, Maalon, Chelaion)

Rut 1:3 szwagierka Rut „Orpa” a „Orfa”

Księga Rut 1:6 „pola Moabu” a „kraj Moabu”

Księga Rut1:13 : „Dla mnie jest to o wiele bardziej bolesne niż dla ciebie” a „Smucę się z twojego powodu”

Rut1:14 : „pocałowała swoją teściową” kontra „pocałowała swoją teściową i powróciła do swojego ludu”. (W obu przypadkach sugeruje się, że powróciła do swojego ludu.)

Księga Rut1:18 „przestała do niej mówić” vs. „przestała już do niej mówić” (W obu przypadkach kontekst sugeruje, że nie poruszała już z nią tego tematu.)

Księga Rut1:19 „poruszyła ich” vs. „wzbudziła w nich”

Rut1:20 „gorzko” vs. „bardzo gorzko”

Rut1:21 „skierował [Swoje] oko przeciwko mnie, a Wszechmocny wyrządził mi zło?” vs. „upokorzył mnie, a Potężny dotknął mnie nieszczęściem?”

Rut1:22 „pola Moabu” vs. „kraj Moabu”

Księga Rut3:15 „wtedy on wrócił” (wiele tekstów hebrajskich) vs. „wtedy ona wróciła” (wiele rękopisów hebrajskich, Septuaginta, syryjski) (Zwoje znad Morza Martwego 2QRuth(b) [=2Q17] dotyczy Księgi Rut3:13 –18, ale nie ma pewności, co dokładnie tam jest napisane). Pisarze kościelni sprzed soboru nicejskiego nie odnoszą się do tego wersetu.

Rut 4:4 „ale jeśli nie zechcesz” (większość tekstów masoreckich, Septuaginta) a „ale jeśli on nie zechce” (wiele rękopisów hebrajskich)

Księga Rut 4:5 „Noemi i Rut, Moabitkę, nabywasz wdowę po zmarłym” (tekst masorecki) w porównaniu z „Noemin i Rut, Moabitkę, żonę zmarłego, musisz również ją kupić” (Septuaginta) w porównaniu z „Noemi, nabywasz Rut, Moabitkę, wdowę po zmarłym” (Wulgata, syryjski)

Rut4:20 : „Salma” (większość tekstów masoreckich) vs. „Salmon” (kilka hebrajskich rękopisów, niektóre wersje Septuaginty, Wulgata)

Bibliografia dotycząca tego pytania: tłumaczenie hebrajskie pochodzi z „Literal Translation” Jaya P. Greena, a tłumaczenie Septuaginty – z przekładu Sir Lancelota C.L. Brentona „The Septuagint: Greek and English”. Wykorzystano również „The Expositor’s Bible Commentary” oraz przypisy w Bibliach NASB, NIV 1985, NKJV i NRSV.