< Pytanie biblijne dotyczące Księgi Zachariasza

P: Jaki jest zarys treści Księgi Zachariasza?

Odp.: Oto ogólny zarys.

A. Zach 1:1-1:6 Powrót do Pana i odwrócenie się od zła

B. Zach 1:7-6:8 Osiem wizji przyszłości

1. Czterej jeźdźcy wśród mirtów. Zach 1:7-17

2. Cztery rogi i czterej rzemieślników. Księga Zachariasza 1:18-21

3. Człowiek z miarą. Zachariasz 2

4. Czyste szaty dla arcykapłana. Zach 3

5. Złoty świecznik i dwa drzewa oliwne. Zachariasz 4

6. Latający zwój. Zachariasz 5:1-4

7. Kobieta w koszu w Babilonie. Zach 5:5-11

8. Cztery rydwany. Zachariasz 6:1-8

C. Zachariasz 6:9-15 Koronacja Jozuego na arcykapłana

D. Zachariasz 7-8 Post

1. Sprawiedliwość i miłosierdzie, a nie tylko post

2. Obietnica zazdrosnego Boga

E. Zachariasz 9-11 Pierwsze proroctwo: król zostaje odrzucony

1. Narody z północy i zachodu przeciwko Izraelowi. Zach 9:1-13

2. Obietnica wiosennego deszczu. Zach 9:14–10:12

3. Głupi pasterze i dobry pasterz. Zach 11

F. Zach 12–14 Drugie proroctwo: Król zasiada na tronie

1. Izrael powróci do Boga, choć dwie trzecie ludu zginie. Zachariasz 12–13

2. Przyszła walka Pana o Jerozolimę. Zach 14

Pytanie: Czy Księga Zachariasza jest często cytowana w innych księgach Biblii?

Odp.: Biorąc pod uwagę jego objętość, Księga Zachariasza jest cytowana częściej niż jakakolwiek inna księga. Wynika to częściowo z tego, że Księga Zachariasza jest znacznie krótsza niż księgi wielkich proroków. Mimo to Nowy Testament cytuje tę księgę około czterdziestu razy.

W Biblii pojawia się jeszcze kilka innych osób o imieniu Zachariasz. Jednak Zachariasz, który był autorem tej księgi, jest wspomniany w Księdze Nehemiasza 12:4,16 oraz w Księdze Ezdrasza 5:1; 6:14.

P: Jakie podobieństwa występują między Księgą Zachariasza a Księgą Objawienia?

Odp.: Chociaż w Księdze Objawienia znajduje się wiele elementów, których nie ma w Księdze Zachariasza, znaczna część proroctw zawartych w Księdze Zachariasza znajduje później swoje odzwierciedlenie w Księdze Objawienia. Oto lista.

Pytanie: Jakie są podobieństwa między Księgą Zachariasza a Księgą Aggeusza?

Odp.: Obaj prorocy byli współczesnymi Ezdrasza i bez wątpienia znali się nawzajem, więc można się spodziewać pewnych podobieństw. Badacze zidentyfikowali osiemnaście podobieństw między Księgą Zachariasza a Księgą Aggeusza.

1. Wyrażenie „Pan Zastępów” jest bardzo widoczne i pojawia się 91 razy w Księdze Aggeusza, Księdze Zachariasza i Księdze Malachiasza. W Księdze Aggeusza występuje 14 razy: Ag 1:2, 5, 7, 9, 14; 2:4, 6, 7, 8, 9 (2x), 11, 23 (2x)

2. W obu księgach podano daty niektórych proroctw. W literaturze sprzed tego okresu nie było to powszechną praktyką, ale stało się powszechne w czasach imperium nowobabilońskiego i perskiego.

3. Obie skupiają się na zarządcy Zorobabelu, arcykapłanie Jozuem oraz na ludu.

4. W Księdze Zachariasza 4:10 i Księdze Aggeusza 2:3 przyznaje się, że świątynia może wydawać się niczym, ale nie należy jej lekceważyć.

Istnieją również inne podobieństwa.

Pytanie: Kiedy powstała Księga Zachariasza (Zach 1:1)?

Odp.: Zgodnie z Księgą Zachariasza 1:1 jego posługa rozpoczęła się około 520 r. p.n.e.

Księga Zachariasza 1:1 odnosi się do października/listopada 520 r. p.n.e.

Księga Zachariasza 1:7 została napisana 15 lutego 519 r. p.n.e.

Pytanie: Czy w Księdze Zachariasza 1:1 Zachariasz był synem Berechiasza, syna Iddo, czy po prostu synem Iddo, jak podano w Księdze Ezdrasza 5:1 i 6:14?

Odp.: Zachariasz był synem Berechiasza i wnukiem Iddo. W językach semickich słowo oznaczające „syna” może oznaczać potomka.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Zachariasza 1:3-5 ludzie ponoszą konsekwencje grzechów swoich rodziców, skoro, jak mówi Księga Ezechiela 18, nie są odpowiedzialni za grzechy swoich ojców?

Odp.: Księga Ezechiela 18 pokazuje, że Bóg nie uznaje ludzi za winnych grzechów ich ojców i nie skazuje ich na śmierć za grzechy ojców. Jednak Bóg nie tylko pozwala im ponosić konsekwencje grzechów innych, ale czasami również przeklina potomków danej osoby.

Sprawiedliwość i równość nie zawsze mają miejsce w tym życiu. Stanie się to dopiero w dniu sądu ostatecznego.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Zachariasza 1:5b Bóg pyta, czy prorocy żyją wiecznie?

Odp.: Ludzie mieli czas na pokutę, gdy prorocy przekazywali im Bożą ofertę, ale Bóg nie zamierzał czekać w nieskończoność, aż ją przyjmą, zanim wymierzy karę. W tym czasie Bóg skierował do nich łaskawe wezwanie do pokuty, a oni musieli pokutować, póki oferta ta była aktualna. Na szczęście skorzystali z tej okazji do pokuty. Jak stwierdza „Bible Knowledge Commentary: Old Testament” (str. 1548): „okazja do pokuty może być krótka i nie należy jej ignorować”.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 1:5,12; 4:5,7,10,13; 5:2; 7:5,6 Bóg zadawał tak wiele pytań?

Odp.: Biorąc pod uwagę liczbę pytań, jakie ludzie zadają na temat Biblii, mogłoby się wydawać, że bardziej właściwe byłoby, gdyby to Bóg zadawał je nam.

W rzeczywistości Bóg nie musiał zadawać żadnych pytań, aby dowiedzieć się czegoś nowego. Raczej w tym miejscu Bóg posłużył się tym, co dziś nazywamy metodą sokratejską, aby pouczyć Zachariasza i czytelników tej księgi. Być może Bóg pobudzał ciekawość Zachariasza, albo odnosił się do pytań, nad którymi zastanawiał się Zachariasz, albo przewidywał pytania, które mogłyby wzbudzić ciekawość czytelników. Czasami prawdę poznaje się jedynie poprzez rozważanie pytań, a nie tylko poprzez zapamiętywanie faktów i odpowiedzi.

Pytanie: Co w słowach z Księgi Zachariasza 1:6 zasługuje na pochwałę?

Odp.: Obaj przyjęli odpowiedzialność za swoje czyny i okazali skruchę za swoje złe uczynki. Jednak każde pokolenie jest odpowiedzialne za własne posłuszeństwo. Świątynia została zburzona z powodu grzechów ich przodków. Jednak odbudowa świątyni została opóźniona z powodu ich powolności.

Pytanie: Kiedy, zgodnie z Księgą Zachariasza 1:7, przypadał miesiąc Sabat lub Szebat?

Odp.: Był to jedenasty miesiąc, a miesiące zaczynały się wraz z nowiem księżyca. Był to 15 lutego 519 r. p.n.e.

P: Czy w Księdze Zachariasza 1:8 te osiem wizji miało miejsce w różne noce, czy wszystkie tej samej nocy?

Odp.: Data podana dla pierwszej wizji, a także zwrot „Wtedy podniosłem wzrok” występujący między wizjami, wskazują, że wszystko to miało miejsce w ciągu jednej nocy. Nie jest tu mowa o „snach”, lecz o wizjach, a Zachariasz przerywał i odpowiadał w trakcie tych wizji, więc prawdopodobnie był przytomny, gdy je widział. Musiała to być dla Zachariasza bezsenna noc.

P: Dlaczego w Zach 1:8 mowa jest właśnie o mirtach? Dlaczego nie wspomniano o innym rodzaju drzewa lub po prostu o „drzewach” w ogóle?

Odp.: Najpierw przyjrzyjmy się mirtom, a potem odpowiedzmy na pytanie. Mirt może rosnąć zarówno jako drzewo, jak i krzew, a w języku hebrajskim nie ma właściwie mowy o „drzewach mirtowych”, a jedynie o „mirtach”. Są one dość ładne, ale w porównaniu z majestatycznymi cedrami libańskimi nawet drzewa mirtowe, o wysokości od 6 do 8 stóp, nie wyglądały na nic więcej niż duże krzewy. Wydawały jadalne jagody, wykorzystywane do przyprawiania potraw i przygotowywania napoju podobnego do wina. Nie miały one takiego znaczenia gospodarczego jak drzewa oliwne. Są pachnące, choć nie tak jak drewno drzewa aloesowego. Mirty mogły być symbolem pokoju i dobrobytu oraz boskiego błogosławieństwa. Drewno wykorzystywano do produkcji mebli, lasek oraz uchwytów narzędzi. Aromatyczne liście stosowano jako przyprawę, w perfumach oraz do tworzenia wieńców ślubnych dla dziewic. Babilończycy używali mirtu jako symbolu dla narzeczonych. Zielone liście mirtu pozostawały na drzewie przez cały rok, a gałęzie mirtu często wykorzystywano podczas Święta Namiotów, kiedy to ludzie musieli samodzielnie budować swoje szałasy.

Drzewa mirtowe nie odgrywały w Biblii szczególnie znaczącej roli. Są one jednym z siedmiu rodzajów drzew wymienionych w Księdze Izajasza 41:19. Mirt, wraz z sosną, jest wspomniany w Księdze Izajasza 55:13 zamiast cierni i kolczastych krzewów. Po czasach Zachariasza żyła Estera, której hebrajskie imię, Hadassa, oznacza mirt. Jedyna inna wzmianka o drzewach mirtowych w Biblii znajduje się w Księdze Nehemiasza 8:15. W wąwozie u podnóża Góry Oliwnej rosło wiele drzew mirtowych.

Podsumowując, drzewa mirtowe były pospolitymi, zwyczajnymi drzewami, które mieszkańcy Jerozolimy mogli oglądać w obfitości u podnóża Góry Oliwnej, co ma znaczenie eschatologiczne. Oczywiście wkrótce potem naród hebrajski został uratowany przed niemal całkowitą zagładą przez „mirt”, którą znamy jako Esterę.

Pytanie: Jakie znaczenie mają w Księdze Zachariasza 1:8-11 czerwony koń oraz pozostałe konie – czerwone, cętkowane i białe?

Odp.: Konie te przemierzały całą ziemię, aby sprawdzić, w jakich warunkach żyją inne narody. Stwierdziły, że inne narody żyją w spokoju, podczas gdy Żydzi – nie. Wydają się one podobne do czterech jeźdźców, którzy zostali wysłani po otwarciu każdej z czterech pieczęci w Apokalipsie 6:1-8, z tą różnicą, że one jedynie rozglądały się po ziemi i są to konie, a nie jeźdźcy. Niektórzy postrzegają tych czterech jeźdźców jako metaforyczne odpowiedniki czterech rydwanów z Księgi Zachariasza 6:1-8.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 1:9, 19, 21; 2:1; 4:4, 11; 5:6; 6:4 Zachariasz zadawał tak wiele pytań i dlaczego po rozdziale 6 nie ma już żadnych pytań?

Odp.: Malachiasz i Habakuk również zadawali wiele pytań. Pytania są użytecznym sposobem uczenia się i dobrze jest, abyśmy również z szacunkiem zwracali się z pytaniami do Boga.

Jeśli chodzi o to, dlaczego nie ma już więcej pytań, może to wynikać z tego, że – podobnie jak w Księdze Habakuka – ostatnia część tej księgi skupia się przede wszystkim na tym, że Bóg powierza Zachariaszowi „brzemię” proroctwa, podczas gdy pierwsza część miała charakter bardziej „interaktywny” i dotyczyła poszczególnych wizji.

Ponieważ całą Księgę Zachariasza można przeczytać w ciągu jednego lub dwóch dni, ktoś mógłby naiwnie założyć, że cała księga została spisana w ciągu kilku dni. Księga ta obejmowała dorosłe życie Zachariasza, a nie tylko niektóre wizje miały miejsce w odstępie lat, ale również sam Zachariasz lub skryba mogli spisywać różne części Księgi Zachariasza w odstępie lat.

P: Co oznacza w Księdze Zachariasza 1:10 „patrolowanie ziemi”?

Odp.: Sugeruje to, że sprawowali władzę nad ziemią. Septuaginta mówi: „wyruszyli, by obejść ziemię”. Komentarz „Bible Knowledge Commentary: Old Testament” (str. 1550) wyjaśnia, że słowo to oznacza tutaj patrolowanie wojskowe lub zwiad.

P: Jak to możliwe, że w Księdze Zachariasza 1:11 wszędzie panuje pokój, skoro w Księdze Aggeusza 2:6-9, 20-23 jest napisane, że Bóg wstrząśnie ziemią i wykorzeni królestwa?

A: Księga Zachariasza 1:11 odnosi się do czasów, w których żył Zachariasz, natomiast Księga Aggeusza 2:6–9, 20–23 przeciwstawia teraźniejszość przyszłości, kiedy to narody „przybędą ze wszystkimi swoimi skarbami” (Księga Aggeusza 2:7; w starszych tłumaczeniach brzmi to jako „pożądany przez wszystkie narody”, a wielu rozumie to jako Mesjasza), a dom Boży zostanie napełniony chwałą Bożą. Oczywiście nie nastąpi to, dopóki wygnańcy nie odbudują domu Bożego.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Zachariasza 1:11-15 Bóg jest niezadowolony z tego, że inne narody żyją w spokoju?

Odp.: Odpowiedź znajduje się w ostatniej części wersetu 15. Narody te „przyczyniły się do nieszczęścia” (hebrajski) lub „połączyły siły, by zaatakować w złym zamiarze” (Septuaginta). Chodzi o to, że narody, które zaatakowały Jerozolimę, prosperowały, a najwyraźniej nie zostały jeszcze osądzone za atak na Judę. To miało się zmienić.

Było kilku perskich władców o imieniu Dariusz, ale ten był pierwszym z nich, zwanym Dariuszem Histaspesem (522–486 p.n.e.). Objął władzę dwa lata przed tymi wizjami i zaraz po pokonaniu Babilonu zezwolił wygnańcom na powrót.

Pytanie: Kiedy, zgodnie z Księgą Zachariasza 1:11–15, rozpoczął się ten okres spokoju i jak długo trwał?

Odp.: Biorąc pod uwagę wojny, o których wiemy, w tym czasie, po podboju Babilonu przez Persów, panował względny spokój. Możliwe lata pokoju to 538–536, 532, 530–529, 527–526, 523, 520, 518–514 p.n.e. Dla porównania, poprzedni okres względnego spokoju miał miejsce około 592 i 590 r. p.n.e. Po tym czasie kolejny okres względnego spokoju przypadł na lata około 117–116 p.n.e. Najpóźniejszym rokiem, w którym prawdopodobnie nie toczyła się żadna wojna, był rok 149 n.e.

P: Jakie wojny i epidemie miały miejsce w tym czasie na całym świecie, o czym mowa w Księdze Zachariasza 1:11-15?

Odp.: Poniżej podano lata, w których najwyraźniej nie odnotowano żadnych wojen, a następnie wymieniono wojny. Następnie znajduje się lista plag.

Lata, w których najprawdopodobniej nie toczyły się wojny, od 859 r. p.n.e. do narodzin Chrystusa (łącznie 45 lat)

637–634, 629, 628, 618–617, 602, 592, 590, 573–571, 569, 566–561, 544, 542–541, 538–536, 532, 530–529, 527–526, 523, 520, 518–514, 117–116, 98–97, 95, 28

W latach 528, 525, 522, 521, 519 oraz 513–512 p.n.e. jedyne znane wojny to te, w których brali udział Persowie.

Wojny z tego okresu

ok. 650 r. p.n.e. Bunt Mesenijczyków przeciwko Spartanom

650 r. p.n.e. Najeźdźcy scytyjscy i cymmeryjscy atakują Palestynę

648 r. p.n.e. Asyryjczycy plądrują miasto Babilon

646 r. p.n.e. Asyryjczycy wygnali Elamitów

642–639 p.n.e. Asyryjczycy plądrują Susę w Elamie i ścięli króla Teummana

638 r. p.n.e. Nad rzeką Hong Chu pokonują Song

633 r. p.n.e. Asyryjczycy plądrują Teby w Egipcie

632 r. p.n.e. Kylon próbuje przejąć Ateny

ok. 631/627 r. p.n.e. Medejczyk Kyaksares oblega Niniwę

630 r. p.n.e. Lud Di atakuje północne Chiny

628–571 p.n.e. Lydowie walczą z Cymmeryjczykami

626/625 r. p.n.e. Babilończycy uzyskują niepodległość

625 r. p.n.e. Cyaksares z Medii buntuje się przeciwko Scytom

623 r. p.n.e. Lud Di ponownie atakuje północne Chiny

620 r. p.n.e. Lud Di ponownie atakuje północne Chiny

615 r. p.n.e. Zdobycie asyryjskiego miasta Arrapkha

614 r. p.n.e. Zdobycie asyryjskiego miasta Asshur

614 r. p.n.e. Medowie próbują zdobyć Niniwę

ok. 613-7-8/612 Medowie plądrują Niniwę (Babilończycy przybywają zbyt późno)

612 r. p.n.e. Medowie podbijają Armenię

612–609 p.n.e. Zniszczenie ostatnich Asyryjczyków

611–604 p.n.e. Lidia walczy z Miletem w Azji Mniejszej

609 r. p.n.e. Medowie zdobywają Tuspa, stolicę Urartii

609–606 p.n.e. Babilończycy dokonują najazdu na północną część Izraela

609/608 r. p.n.e. Egipcjanie niszczą Megiddo i atakują Gazę w Judzie

606–605 p.n.e. Lud Di ponownie atakuje północne Chiny

604 r. p.n.e. W Karkemisz Babilończycy pokonują Egipcjan

11–12/605/604 p.n.e. Babilończycy plądrują Aszkelon w Palestynie

603 r. p.n.e. Babilończycy plądrują Ekron w Palestynie

601 r. p.n.e. Babilończycy i Egipcjanie walczą, a bitwa kończy się remisem; straty są ogromne

599–598 r. p.n.e. Babilończycy walczą z Arabami

16.03.597 r. p.n.e. Babilończycy zdobywają Jerozolimę

596 r. p.n.e. Babilończycy walczą z Elamitami

595–594 Nabuchodonozor II stłumia bunt

593 r. p.n.e. Egipcjanin Psamtyk II wraz z greckimi, fenickimi i żydowskimi najemnikami pokonują Królestwo Kusz w Sudanie

591 r. p.n.e. Egipt najeżdża Nubię

589–587 r. p.n.e. Żydzi buntują się przeciwko Babilończykom

586/5–573/2 p.n.e. Babilończycy oblegają Tyru

585 r. p.n.e. Koniec wojny między Medami a Alyattesem z Lidii – zaćmienie 28.05.585

586–573 Nabuchodonozor II oblega Tyru

581 r. p.n.e. Babilończycy deportują kolejnych mieszkańców Judy

570 r. p.n.e. Grecy w Cyrenie pokonują Apriesa z Egiptu

568–567 r. p.n.e. Apries i Babilończycy najeżdżają Egipt

560 r. p.n.e. Krezus podbija miasta jońskie

560–547/546 Persowie pokonują króla Lydii, Krezusa

559 r. p.n.e. Medowie i Babilończycy łączą siły przeciwko Persom

554 r. p.n.e. Na wschód od rzeki Hyrminus Camarina próbuje zbuntować się przeciwko Syrakuzom

554 r. p.n.e. Obalono tyrana Falarisa z Akragas na Sycylii

553 r. p.n.e. Camarina na Sycylii próbuje zbuntować się przeciwko Syrakuzom

550 r. p.n.e. Cyrus Perski pokonuje Meda Astyagesa

549 r. p.n.e. Persowie najeżdżają Asyrię

ok. 550 r. p.n.e. Babilon próbuje zbuntować się przeciwko Persji; ginie 3 tys. osób

545 r. p.n.e. Cyrus i Persowie podbijają Baktrię

Grecy zmobilizowali 2,1 mln żołnierzy, Persowie – 5 mln (Herodot)

543 r. p.n.e. Syngalezowie podbijają Veddahów na Sri Lance

540 r. p.n.e. Polikrates przewodzi buntowi na Samos

540–16.10.539 r. p.n.e. Persowie podbijają imperium babilońskie

539 r. p.n.e. Grecy pokonują Kartagińczyków

535 r. p.n.e. W bitwie pod Alalią 120 statków etruskich i kartagińskich walczyło przeciwko 60 statkom fokejskim; zginęło 2 tys. osób

534–533 p.n.e. Tarkwiniusz Superbus, ostatni król Rzymu, zabija wielu senatorów i obywateli

528 r. p.n.e. Persowie walczą z Egipcjanami

525 r. p.n.e. Persowie podbijają Cypr

525 r. p.n.e. Pod Peluzjum Kambyzes II/Persowie/Arabowie podbijają Egipt/ Psamtyk III

Żydzi pod panowaniem perskim – Księga Estery 9:12-16 – 76 tys. zabitych

524 r. p.n.e. Aristodemus z Kumy pokonuje Etrusków we Włoszech

522 r. p.n.e. Fałszywy Bardiya i wojna domowa w Persji

522 r. p.n.e. Persowie stłumili bunt babiloński; Persowie zajęli Samos

521 r. p.n.e. Persowie stłumili bunt babiloński

519 r. p.n.e. Persowie podbijają Gandharę w Indiach

516 r. p.n.e. Dariusz z Persji prowadzi kampanię wojenną

513 r. p.n.e. Scyt Idanthyrsus odpiera atak Dariusza I z Persji

512 r. p.n.e. Darius I walczy ze Scytami w Tracji

512–510 r. p.n.e. Celtowie najeżdżają Etrurię. Etruszek Lars Porsena atakuje Rzym

510 r. p.n.e. Tarkwiniusz Superbus, ostatni król Rzymu, zostaje obalony

510 r. p.n.e. Kroton i inne miasta niszczą greckie miasto Sybaris we Włoszech

510 r. p.n.e. Darius najeżdża południową Rosję

510–474/473 p.n.e. Gou Chian z Yueh pokonuje Fu Chai z Wu w Chinach

508 r. p.n.e. Etrusk Lars Porsena atakuje Rzym

507 r. p.n.e. Ateny pokonują Teby

507 r. p.n.e. Spartanie próbują przywrócić arystokrację w Atenach.

506 r. p.n.e. Ateńczycy zajmują Chalkis w Grecji

504 r. p.n.e. Vijaya z północno-wschodnich Indii podbija Sri Lankę

501 r. p.n.e. Kartagińczycy zdobywają Kadyks w Hiszpanii

500/499–478 p.n.e. Wojny grecko-perskie

500/499–496/493 p.n.e. Powstanie jońskie przeciwko Persom

500 r. p.n.e. Semici najeżdżają Erytreę w Afryce

500 r. p.n.e.– Bantu rozszerzają swoje terytorium w Afryce

500 r. p.n.e. Persowie oblegają Naksos w Grecji

499 r. p.n.e. Persowie zdobywają Efez

498 r. p.n.e. Grecy jońscy buntują się przeciwko Persji

ok. 498–415 r. p.n.e. Walki w Selinusie i Segestie na Sycylii

494 r. p.n.e. Odłączenie się rzymskich plebejuszy w wyniku ustaw Klaudiusza dotyczących długów

494 r. p.n.e. Persowie plądrują Milet i kończą bunt greckich Jonów

494 r. p.n.e. W pobliżu Lade – grecka bitwa morska: 100 statków przeciwko 210

494 r. p.n.e. W Sepeii Sparta pokonuje Argijczyków w Grecji

492 r. p.n.e. Mardoniusz ponosi porażkę, dowodząc flotą perską przeciwko Atenom

490 r. p.n.e. Persowie niszczą Eretrię w Grecji

12 sierpnia 490 r. p.n.e. Pod Maratonem 10 tys. Greków pokonuje 20 tys. Persów. Zginęło 192 Greków i 6 400 Persów

Epidemie:

Niewiele jest informacji na temat epidemii, ale oto to, co udało nam się ustalić.

765 r. p.n.e. Zaraza w Asyrii przed Jonaszem

759 r. p.n.e. Zaraza w Asyrii przed Jonaszem

701 r. p.n.e. Zaraza w armii asyryjskiej oblegającej Jerozolimę; zginęło 185 000 osób

700 r. p.n.e. Syfilis znany wśród Greków we Włoszech

430 r. p.n.e. Zaraza w Atenach, Grecja

Pytanie: Czym są cztery rogi i czterej rzemieślnicy, o których mowa w Księdze Zachariasza 1:18-21?

Odp.: Ogólnie rzecz biorąc, w literaturze bliskowschodniej róg symbolizuje władzę polityczną i militarną, zgodnie z „Komentarzem egzegetycznym: Aggeusz, Zachariasz, Malachiasz”, str. 110. Łuki często wykonywano z rogu. Poza tym istnieją trzy poglądy.

Cztery imperia, które panowały nad Żydami: babilońskie, medo-perskie, greckie i rzymskie. Bóg mówi, że imperia te zostaną obalone. Podobne proroctwa znajdują się w Księdze Daniela.

Cztery imperia, które rozproszyły Żydów: egipskie, asyryjskie, babilońskie i medo-perskie. (The Bible Knowledge Commentary: Old Testament, str. 1532).

Cztery nieszczęścia: Cztery rogi symbolizują wojnę, głód, dzikie zwierzęta i zarazę.

Pytanie: Jakie znaczenie ma postać mężczyzny z miarą w Księdze Zachariasza 2:1-7?

Odp.: Symbolizuje on dobrobyt, liczną populację i bezpieczeństwo. Pokazuje, że Bóg powiększał i chronił Jerozolimę.

Pytanie: Czy w Księdze Zachariasza 2:1-7 miarka ma tutaj takie samo znaczenie jak w 2 Królów 21:13?

Odp.: Nie. Tutaj służy ona do budowania, podczas gdy w 2 Krl 21:13 służy do niszczenia. Obraz będący metaforą nie zawsze ma to samo znaczenie za każdym razem, gdy jest używany.

P: Czy w Księdze Zachariasza 2:2-4 wspomniany tu młody człowiek to Zachariasz, czy geodeta?

Odp.: Prawdopodobnie jest to geodeta, a Zachariasz podsłuchiwał tę rozmowę w swojej wizji.

P: Jaka jest różnica między poleganiem na czymś takim jak mur w celu ochrony a poleganiem wyłącznie na Bogu, o czym mowa w Księdze Zachariasza 2:3-5?

Odp.: Istnieją trzy stany, w jakich może znajdować się wierzący.

1) Wierzący może polegać przede wszystkim na naturalnej ochronie, takiej jak mur, ale mieć nadzieję, że Bóg też trochę pomoże.

2) Wierzący może polegać na Bogu w kwestii ochrony, ale jednocześnie zbudować mur. Mur ten może być fizyczną budowlą, taką jak ta, którą miał zbudować Nehemiasz, lub innym rodzajem zabezpieczenia, takim jak zamki w drzwiach, zamykanie samochodu, ubezpieczenie na życie lub ubezpieczenie zdrowotne.

3) Wierzący może polegać na Bogu i nie podejmować żadnych dodatkowych kroków, by się chronić.

W tym przypadku Zachariasz mówi, że w przyszłości Bóg będzie mieszkał wśród nich i nie będzie potrzeby budowania muru. Jednak w tamtych czasach istniała potrzeba muru, który zbudował Nehemiasz. Dzisiaj posiadanie zamków i ubezpieczenia jest w porządku. Jednak ubezpieczenie może wynikać z trzech motywacji: chciwości, by zarobić dużo pieniędzy w razie nieszczęścia, przytłaczającego strachu przed nieszczęściem oraz potrzeby ochrony. Tylko trzeci powód ubezpieczenia jest słuszny.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 2:3-5 – kiedy powinniśmy zaufać Bogu i „zbudować mur”, tak jak uczynił to Nehemiasz, a kiedy zaufać Bogu i nie budować muru?

Odp.: Gdy Bóg – bezpośrednio lub poprzez Pismo Święte – mówi ci, byś „nie budował muru”, jak na przykład w Księdze Jozuego 6:26 (1 Król. 16:34), nie buduj muru. Gdy Bóg – bezpośrednio lub poprzez Pismo Święte – mówi ci, byś zbudował mur, zbuduj go. Gdy Bóg nie wypowiada się w żadną stronę, módl się, szukaj rady u innych wierzących i zadaj sobie pytania takie jak te:

1) Czy budowałbym ten mur, aby polegać na nim w kwestii bezpieczeństwa zamiast na Bogu?

2) Jeśli polegam przede wszystkim na Bogu, czy budowa tego muru byłaby nadal rozsądnym posunięciem?

3) Co najlepiej uwielbiłoby Boga?

Pytanie: Co oznacza wyrażenie „źrenica Jego oka” w Księdze Zachariasza 2:8, Księdze Powtórzonego Prawa 32:10, Psalmie 17:8 i Księdze Przysłów 7:2?

Odp.: Dzisiejsze angielskie wyrażenie slangowe niewątpliwie wywodzi się z tego wersetu. Obecnie oznacza ono kogoś, kto jest szczególnie faworyzowany. Jednak pierwotne znaczenie polegało na tym, że za „zrenicę” uważano ciemną część oka. Bóg chroniłby Żydów w czasach Starego Testamentu tak samo troskliwie, jak człowiek dbałby o to, by nikt nie dotknął jego oka.

P: W Księdze Zachariasza 2:11 jest mowa o tym, że wiele narodów przyłączy się do Pana – kiedy to nastąpi?

Odp.: Chrześcijanie wierzą, że stało się to po przyjściu Jezusa. Nie wiem, jak odpowiedziałaby na to osoba wyznająca judaizm; warto zadać jej to pytanie.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 2:13 wszystkim ludziom nakazano milczeć?

Odp.: Pismo Święte nie precyzuje, czy wynikało to z szacunku, podziwu, strachu, posłuszeństwa, przymusu, czy też z połączenia tych czynników. Możemy jednak dostrzec trzy rzeczy dotyczące tego przyszłego wydarzenia.

1. Nie chodziło tylko o milczenie, ale o milczenie przed Panem.

2. Bóg wyruszył ze swojego świętego mieszkania.

3. O wielkiej, powszechnej ciszy – prawdopodobnie tej samej – wspomina się również w Księdze Habakuka 2:20 i w Apokalipsie św. Jana 8:1.

Pytanie: Czy w Księdze Zachariasza 3:1 jest to dowód na to, że perski dualizm wpłynął na religię żydowską, jak twierdzi „Przewodnik po Biblii” Asimova na stronie 665?

Odp.: Wcale nie. Perscy zoroastrianie wierzyli w dwóch bogów: dobrego boga ognia i złego demona. Wierzyli również w wiele mniejszych złych demonów, a wiele z tych złych demonów nosiło te same imiona, co bogowie hinduizmu. Wiara w dobrego Stwórcę i mniejszego złego kusiciela sięga aż do Księgi Rodzaju 3.

P: Jakie znaczenie mają tutaj imiona Jozue i Szatan w Księdze Zachariasza 3:1-3?

Odp.: W języku hebrajskim imię Jozue oznacza „Jehowa zbawia” i jest to to samo imię, jakie nadano Jezusowi. Szatan oznacza przeciwnika. Rzeczywisty arcykapłan, imieniem Jozue, otrzymał przebaczenie grzechów, co symbolicznie pokazano poprzez zdjęcie z niego nieczystych szat. Jezus Chrystus, choć nigdy nie zgrzeszył (List do Hebrajczyków 4:15), został obciążony naszymi grzechami. „Bóg tego, który nie znał grzechu, uczynił za nas grzechem…” (2 List do Koryntian 5:21, BSB).

Pytanie: Co symbolizują brudne szaty w Księdze Zachariasza 3:3? W Apokalipsie 3:5, 6:11 i 19:8 wspomina się o białych szatach w Niebie, które symbolizują sprawiedliwe uczynki świętych.

Odp.: Nie symbolizują one osobistych grzechów arcykapłana, ponieważ arcykapłan jest symbolem Jezusa. Brudne szaty symbolizują jednak grzech, tak jak Jezus został obciążony naszymi grzechami na krzyżu. Jednak tak jak arcykapłan, zwany również Jozue/Jezus, został ponownie ubrany w czyste, odpowiednie szaty, tak i Jezus zostanie ponownie odziany w sprawiedliwość.

P: W Księdze Zachariasza 3:8, 6:12, Księdze Izajasza 4:2, 11:1, Księdze Jeremiasza 23:5 i 33:15 – kim jest „Odrośl”?

Odp.: Jest to Mesjasz, potomek Dawida, którego dziś znamy jako Jezusa Chrystusa. Książka autorstwa żydowskiego sceptyka, „Przewodnik po Biblii Asimova” (str. 665), w odniesieniu do Księgi Zachariasza 3:8 również stwierdza, że było to wyraźne wskazanie na nadejście Mesjasza.

P: Jakie znaczenie ma kamień z siedmioma oczami, o którym mowa w Zach 3:9 i Zach 4:10b?

Odp.: Prawdopodobnie jest to ten sam siedmioraki Duch Boży, o którym mowa w Księdze Izajasza 11:2 i Apokalipsie św. Jana 1:4.

P: Jak w Księdze Zachariasza 3:9 nieprawość ziemi miałaby zostać usunięta w ciągu jednego dnia?

Odp.: Nasze grzechy zostały usunięte w dniu, w którym Jezus umarł za nas na krzyżu. To dobre pytanie, które warto zadać Żydom: jak, waszym zdaniem, Bóg usunąłby nieprawość tej ziemi w ciągu jednego dnia?

P: Czy fragmenty Zachariasza 3:9 i 3:10 mają charakter mesjański?

O: W sposób pośredni – tak. Istnieją cztery rodzaje proroctw mesjańskich: bezpośrednie, pośrednie, typologiczne i typologiczno-prorocze. Jest to pośrednie proroctwo dotyczące Mesjasza. Nie wspomina ono bezpośrednio o Mesjaszu, ale to, o czym mowa, nie może się wydarzyć, dopóki Mesjasz nie przyjdzie.

P: Co oznacza w Księdze Zachariasza 3:10 stwierdzenie, że każdy człowiek będzie siedział pod swoją winoroślą i drzewem figowym?

Odp.: Będzie to ogólny okres pokoju, najprawdopodobniej podczas Tysiąclecia. Wzrost winorośli i drzew figowych wymaga czasu; zatem ten pokój będzie trwał przez długi czas.

P: Czym są dwa drzewa oliwne i świecznik w Księdze Zachariasza 4:2-7?

O: W świątyni Salomona cherubiny były wykonane z drewna oliwnego i pokryte złotem. Drzwi wewnętrznego sanktuarium również były wykonane z drewna oliwnego i ozdobione motywami cherubinów. Dwa drzewa oliwne to prawdopodobnie dwaj świadkowie wspomniani w Objawieniu 11:4. Tożsamość tych dwóch mężczyzn omówiono w rozdziale poświęconym Objawieniu 11:4.

P: Jaki jest związek między dwoma drzewami oliwnymi a menorą w Księdze Zachariasza 4:2-7?

O: Chociaż menora może palić oliwę z oliwek, związek ten jest tutaj znacznie ściślejszy. Dwa drzewa oliwne nieustannie dostarczają oliwy do menory, aby mogła się palić.

P: Co w Księdze Zachariasza 4:6b oznacza stwierdzenie: „Nie siłą ani mocą, ale Moim Duchem”?

Odp.: Bóg mówi, że zrealizuje swoją wolę w tych sprawach – dotyczących złotego świecznika, dwóch drzew oliwnych i odbudowy Jerozolimy – bez użycia ludzkich sił wojskowych, politycznych ani innych ludzkich środków.

P: W Księdze Zachariasza 4:7, w jaki sposób „wielka góra” zamienia się w „równinę”?

Odp.: W tym kontekście wielka góra jest przeszkodą, która wydaje się nie do pokonania, uniemożliwiającą spełnienie tego, co mówi Bóg. Wydaje się, że Bóg czerpie radość nie tylko z pokazywania, że może spełnić swoją wolę, ale także z tego, że może to uczynić, pokonując nawet największe przeszkody, które mogą stanąć na drodze.

P: Czy w Księdze Zachariasza 4:7 zdarza ci się napotykać przeszkody w służbie Bogu? Kiedy modlisz się do Boga, aby je usunął, dlaczego często nie usuwa ich od razu?

Odp.: Przeszkody mogą być fizyczne (zdrowie, pieniądze, odległość itp.), wewnętrzne (zniechęcenie, pokusa, lenistwo itp.) lub związane z innymi ludźmi (rodzina, sprzeciw itp.). Czasami Bóg natychmiast usuwa te przeszkody, a czasami tego nie robi. Czasami Bóg wykorzystuje je, aby kształtować nasz charakter, a konkretnie naszą wytrwałość. Często wyobrażamy sobie Boga jako cierpliwie czekającego przez długi czas, ale Bóg nie tylko czeka; wykorzystuje ten czas, aby kształtować nas i naszą cierpliwość.

P: Co symbolizuje pion w Księdze Zachariasza 4:10?

Odp.: Samo pionowe linia nie symbolizuje niczego. Jednak pionowe linia w ręku Zorobabela jest znakiem potwierdzającym proroctwo, że zbudują świątynię. Świątynia została ukończona 13 marca 515 r. p.n.e.

Pytanie: O jakich „małych rzeczach” mowa w Księdze Zachariasza 4:10?

O: Konkretnie odnosi się to do świątyni, która będzie wyglądała raczej na małą i skromną w porównaniu ze świątynią sprzed wygnania. Może to również odnosić się do Jerozolimy na Górze Syjon. Ogólnie rzecz biorąc, choć możemy się zniechęcać, patrząc na niewielkie rezultaty naszych początkowych kroków w posłuszeństwie, Bóg cieszy się z małych kroków, ponieważ przeradzają się one w większe rzeczy i większe kroki. Pamiętajmy, że Bóg nie postrzega rzeczy tak, jak postrzegają je ludzie, i powinniśmy starać się patrzeć na nie oczami Boga.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 4:10 Bóg i ludzie mają tak różne perspektywy na to, co jest wielkie, a co małe?

Odp.: Najpierw przyjrzyjmy się trzem rzeczom: zasobom, czasowi i pewności.

Zasoby: Podobnie jak rozpieszczone dziecko, często skupiamy się na tym, czego nam brakuje i czego byśmy chcieli, zamiast na tym, co już mamy. Jak powiedział Hudson Taylor: „W dziele Bożym, wykonywanym na Boży sposób, nigdy nie zabraknie Bożego zaopatrzenia”. Nadal powinniśmy prosić zarówno Boga, jak i innych o potrzebne nam zasoby, ale musimy zdać sobie sprawę, że walka należy do Pana, a nie do nas.

Czas: Wydaje nam się, że nigdy nie mamy wystarczająco dużo czasu. Bóg nie dał nam wystarczająco dużo czasu, byśmy zrobili wszystko, czego moglibyśmy zapragnąć, ale dał nam wystarczająco dużo czasu, byśmy zrobili to, czego On od nas oczekuje. Musimy uważać, by nie marnować czasu, który Bóg nam dał, ale Bóg dał nam wystarczająco dużo czasu na to, czego On chce, w tym również czas na odświeżenie i odpoczynek.

Pewność: Podobnie jak przestraszone dziecko, boimy się tego, co nieznane, i chcemy zminimalizować wszelkie ryzyko. Zapominamy, że Bóg zna przyszłość z całą pewnością, nawet z większą pewnością niż my znamy przeszłość. Bóg nie chce, abyśmy byli lekkomyślni i ryzykowali, ale chce, abyśmy wyszli z naszej strefy komfortu dla Niego.

Jednak żadna z powyższych przyczyn nie jest podstawową przyczyną tego, dlaczego ludzie często postrzegają rzeczy z innej perspektywy niż Bóg. Czasami mamy inną perspektywę niż Bóg, ponieważ nie wiemy, jaka jest perspektywa Boga. Częściej jednak mamy już wyobrażenie o perspektywie Boga i decydujemy się skupiać na problemach związanych z zasobami, czasem i pewnością, zamiast na Bogu i innych ludziach.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 4:11-12 – czym różniłoby się życie chrześcijanina, którego cechą charakterystyczną jest czerpanie od innych, od życia chrześcijanina, który dostarcza oliwy innym?

O: Chrześcijanin może prowadzić moralne życie, chodzić do kościoła i uczyć się, a mimo to w gruncie rzeczy być raczej „biorcą” niż „dawcą”. Może uczyć się od innych chrześcijan, co jest dobre, ale musi też uczyć się bezpośrednio od Boga poprzez modlitwę i studiowanie Jego Słowa. Wszyscy mamy sobie nawzajem służyć i to dobrze, że inni chrześcijanie ci służą. Ale czy inni poświęcają więcej czasu na służenie tobie, czy też ty poświęcasz więcej czasu na służenie innym? W duchowej wędrówce chrześcijanina jest taki czas, kiedy słuszne i właściwe jest, by uczył się więcej od innych i był przez nich bardziej obsługiwany; nazywa się to byciem niemowlęciem w Chrystusie. Jednak stopniowo, idąc w wierze, mamy dojrzewać do postaci silnych młodych mężczyzn i kobiet, a następnie mądrych doradców.

P: W Księdze Zachariasza 4:11-12 czytamy, że choć powinniśmy dostarczać oliwę innym, to ostatecznie wierzący muszą nauczyć się czerpać swoją „oliwę” od Boga. Jak czerpiemy naszą „oliwę” od Boga?

Odp.: Czerpiemy nasze napełnienie ze spędzania czasu z Bogiem, poprzez studiowanie Biblii i modlitwę. Doświadczamy również Bożej obecności przez cały dzień, żyjąc dla Niego.

P: Jakie znaczenie ma latający zwój w Księdze Zachariasza 5:1-4?

Odp.: Ma on takie same wymiary jak Przybytek, a latający zwój szybko sprowadziłby sąd. Duży rozmiar zwoju rzucałby cień na rozległy obszar ziemi.

P: Jakie znaczenie ma kobieta w koszu i Babilon w Księdze Zachariasza 5:5-11?

Odp.: Kobieta symbolizuje niegodziwość, a wiatr niesie ją do jej domu w Babilonie. Bałwochwalstwo panujące w tej krainie mimowolnie trafi do Babilonu i pozostanie tam przez pewien czas. Z jednej strony zachodnia astrologia wywodzi się z Babilonu. Jednak ważniejsza jest kluczowa rola, jaką kobieta-Babilon odegra w czasach ostatecznych, jako siedlisko zła i miejsce ucieczki dla wierzących. O Babilonie mowa jest w Apokalipsie 17–19, Księdze Izajasza 21:9; 48:20 oraz Księdze Jeremiasza 50:2–8.

Pytanie: Co symbolizują cztery rydwany w Księdze Zachariasza 6:1-8?

Odp.: Są to cztery duchy z nieba, które patrolują ziemię. Ich cel i działanie różnią się od tych, jakie pełnią czterej jeźdźcy z Księgi Objawienia 6:1-8.

P: Czy w Księdze Zachariasza 6:5 te cztery to „duchy” czy „wiatry”?

Odp.: Hebrajskie słowo „ruach” może oznaczać jedno i drugie, ale ich działanie sugeruje, że w tym miejscu chodzi o duchy. Być może jednak Zachariasz celowo użył tego słowa w obu znaczeniach.

P: W Księdze Zachariasza 6:8, w jaki sposób Duch Boży zaznał odpoczynku w krainie północnej?

Odp.: To proroctwo mówi, że lud Boży zazna spokoju na północy. Istnieją cztery możliwości konkretnego spełnienia się tego proroctwa.

Persja była uważana za leżącą na północy (Izajasz 41:25; Jeremiasz 50:3; 51:48). W rzeczywistości znajdowała się na północnym wschodzie, ale aby dostać się do Persji z Izraela, należało najpierw udać się prosto na północ.

Chazarowie: Po około 700 r. n.e. plemię tureckie zwane Chazarami podbiło większość wschodniej Ukrainy. Zamiast przyjąć islam i zrazić do siebie Bizantyjczyków lub przyjąć chrześcijaństwo i zrazić do siebie muzułmanów, zdecydowali się oni przejść na judaizm. Niektórzy mogą jednak uważać, że nie jest to spełnienie proroctwa z Księgi Zachariasza 6:8, ponieważ niektórzy chrześcijanie wierzą, że od czasu ukrzyżowania Żydzi nie są już narodem wybranym przez Boga.

Później w historii: Z jednej strony, po podbojach muzułmańskich chrześcijanie mogli wyemigrować do Europy i czuć się tam bezpieczniej. Jednak przez całe średniowiecze, a nawet dzisiaj, w wielu krajach muzułmańskich chrześcijańscy mieszkańcy byli w pewnym stopniu bezpieczni, o ile płacili dodatkowy podatek (dżizja), który nakładano na Żydów i chrześcijan.

Czas przyszły: Można by uznać, że proroctwo to spełni się w czasach ostatecznych. Księga Joela 2:20 również wspomina o najeźdźcach z północy.

Pytanie: Co jest niezwykłego w strukturze fragmentu z Księgi Zachariasza 6:9-15?

Odp.: Jest to zabieg literacki zwany chiasmem.

Słowo Pana skierowane do mnie

...Weź ofiarę od wygnańców

… z domu Jozjasza

……Weźcie srebro i złoto, wykonajcie ozdobną koronę

……..nałóż ją na głowę arcykapłana

……….On zbuduje świątynię Pana

……..zasiądzie na Jego tronie i będzie panował… kapłan na Jego tronie

……korona

…jako pamiątka w świątyni Pana

..Nawet ci, którzy są daleko, przybędą i będą budować

Bądź posłuszny głosowi Pana, Boga twego

Pytanie: Kim był Tobiasz z Księgi Zachariasza 6:10?

Odp.: Była to prawdopodobnie ta sama osoba, która powróciła wraz z Zorobabelem i Jozuem, o czym mowa w Księdze Ezdrasza 2:60.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 6:12-13 to „Odrośl” miał zbudować świątynię Pana, ale kim jest ta „Odrośl”?

Odp.: „Odgałęzieniem” jest Jezus Chrystus. Dzięki Jego śmierci stajemy się częścią świątyni Bożej. Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, przeczytaj List do Hebrajczyków 3:1-6; 1 List do Koryntian 6:19; 1 List Piotra 2:5-6 oraz Księgę Zachariasza 6:15.

P: Czy w Księdze Zachariasza 6:13 pierwotnie było mowa o „koronach” (w liczbie mnogiej), a tekst został później sfałszowany, gdy proroctwo okazało się nieprawdziwe, jak twierdzi „Przewodnik po Biblii” Asimova na str. 666?

Odp.: Nie. W języku hebrajskim nadal występuje słowo „korony”, podczas gdy w Septuagincie i w języku syryjskim występuje słowo „korona”. W zwojach znalezionych nad Morzem Martwym nie ma tego wersetu. Niezależnie od tego, „Przewodnik po Biblii” Asimova (str. 665), odnosząc się do Księgi Zachariasza 3:8, potwierdza, że „Odgałęzienie” to Mesjasz. Proroctwo to wypełniło się w Jezusie.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 7:1-2 pościli w piątym i siódmym miesiącu?

Odp.: Nie było to nigdzie nakazane w Starym Testamencie; postanowili to zrobić z własnej inicjatywy, aby opłakiwać utratę świątyni i swojej ziemi. Bóg nie powiedział, że post jako taki jest zły, ale nie podobało Mu się, że skupiali się na utracie świątyni zamiast na pojednaniu się z Nim. Czasami możemy bardziej skupiać się albo na Bożym dziele, albo na tym, co straciliśmy, niż na zbliżaniu się do Boga. Bóg nie powiedział, że ich działania były złe, ale ich priorytety były niewłaściwe.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 7:3-6 – kiedy Bóg przyjmuje płacz i post, a kiedy nie?

Odp.: Bóg zawsze przyjmuje prawdziwy i szczery płacz oraz post za grzechy. Nawet jeśli ktoś nie jest całkowicie szczery, nadal może pościć, ale powinien być uczciwy wobec Boga co do swojego braku pełnej szczerości.

1. Jednak Bóg nie przyjmuje płaczu i postu, które nie są wyrazem szczerej skruchy.

2. Nie przyjmuje On płaczu i postu jako „targu”, mającego na celu zmuszenie Go do czegoś.

3. Bóg nie przyjmuje płaczu i postu ofiarowanego innym bogom tak samo, jak płaczu i postu ofiarowanego Jemu.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 7:4-6, w jaki sposób ludzie pościli dla siebie?

Odp.: Byli zajęci opłakiwaniem utraty świątyni, ale Bóg chciał, aby zbliżyli się do Niego i podjęli wysiłki na rzecz odbudowy swojej świątyni. Nie był to czas na żałobę, lecz czas na odbudowę, a oni zwlekali z podjęciem działań.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 7:8-10, w jaki sposób sprawiedliwość, miłosierdzie i współczucie są lepsze niż post?

Odp.: Jezus powiedział, że drugim najważniejszym przykazaniem jest miłość bliźniego jak siebie samego. Post może być dobrym sposobem na skupienie się na oddaniu Bogu. Jednak post dotyczy przede wszystkim ciebie samego. Sprawiedliwość, miłosierdzie i współczucie służą przede wszystkim Bogu poprzez pomoc innym.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 8:2, Księdze Wyjścia 20:5; 34:14; Księdze Powtórzonego Prawa 4:24; 5:9; 6:15; Księdze Jozuego 24:19; Księdze Nahum 1:2; 1 Liście do Koryntian 10:22 Bóg jest zazdrosny, skoro 1 List do Koryntian 13:4 mówi, że miłość nie jest zazdrosna, a Bóg jest miłością?

Odp.: Bóg może być tym, czym chce. Bóg jest miłością, ale jest też innymi rzeczami. Powinniśmy w mniejszym stopniu dzielić wiele atrybutów Boga: miłość, miłosierdzie, dobroć, prawdę, mądrość, świętość itp. Jednak innych atrybutów Boga nie powinniśmy posiadać, takich jak mściwość, pragnienie bycia czczonym i zazdrość. I oczywiście powinniśmy pielęgnować dwie cechy, których Bóg w Niebie nie posiada: wiarę i nadzieję.

P: W Księdze Zachariasza 8:3 czytamy, że Jerozolima była niegdyś miejscem, w którym stała Świątynia Salomona, ale od tamtego czasu, z powodu bałwochwalczego kultu i zniszczenia świątyni przez Babilończyków, Jerozolima nie wydawała się już miejscem zbyt świętym. Jednak Księga Zachariasza 8:3 mówi, że Bóg sprawi, iż znów będzie nazywana świętą. W jaki sposób Bóg może „ponownie uświęcić” życie człowieka?

O: Rzeczy są święte lub nie wyłącznie dlatego, że Bóg tak je określa, i z żadnego innego powodu. Jednak Bóg powiedział w 1 Liście Piotra 2:5, 9, że będziemy świętym kapłaństwem i narodem, a także powierzył nam odpowiedzialność za to, by nasze ciała były świątynią świętą dla Pana, jak czytamy w 2 Liście do Koryntian 6:16-17, 2 Liście Piotra 3:11 oraz Liście do Hebrajczyków 12:14.

P: W Księdze Zachariasza 8:4-5 radość została zdefiniowana jako szczęście istniejące w relacji z Bogiem niezależnie od okoliczności, podczas gdy zwykłe szczęście opiera się wyłącznie na okolicznościach. Czy Księga Zachariasza 8:4-5 mówi o radości, czy tylko o zwykłym szczęściu?

Odp.: Księga Zachariasza 8:4-5 mówi o szczęściu opartym na okolicznościach, i to też jest w porządku. Wskazuje to, że będzie to czas spokoju bez strachu, a obecność osób starszych sugeruje, że ludzie będą mogli dożyć sędziwego wieku, zamiast ginąć w wyniku wojny, głodu czy chorób.

P: W Księdze Zachariasza 8:4-5 Jerozolima miała wiele smutnych wspomnień – najpierw o buncie przeciwko Bogu, a potem o smutku związanym z oblężeniem, zniszczeniem i wygnaniem. Jednak Bóg obiecuje, że znów stanie się to miejsce szczęśliwe. Czy kiedy ktoś, kto oddalił się od Boga, chce powrócić, Bóg może sprawić, że znów znajdzie się w szczęśliwym miejscu?

Odp.: Oczywiście. Kiedy ktoś pokutuje i poddaje się Bogu, nawet po tym, jak został ukarany, Bóg może ponownie obdarzyć go radością. Bóg może „wynagrodzić wam lata zjedzone przez szarańczę” (Joel 2:25) i niezależnie od tego, czy cierpienie wynikało z kary, czy z innych przyczyn, podobnie jak w przypadku Hioba, Bóg może ponownie obdarzyć ludzi pomyślnością. Oczywiście niektórzy nie doświadczają tego przywrócenia w tym życiu, ale ujrzymy je w Niebie.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 8:9-13 przesłanie to jest ujęte w nawiasy z frazą „niech wasze ręce będą silne”?

Odp.: Oprócz tego, że sama treść przesłania jest budująca, Bóg wyraźnie nakazywał im, by byli silni, pracowici i pełni zapału w wykonywaniu powierzonego im zadania. Świadomość, że zadanie nie jest daremne i że jest zgodne z wolą Bożą, stanowi motywację do jego wykonania. Musimy jednak wykorzystać tę motywację, by faktycznie realizować zadania, których oczekuje od nas Bóg.

P: W Księdze Zachariasza 8:10 – w jaki sposób i dlaczego Bóg czasami skłóca każdego człowieka z jego bliźnim?

Odp.: Może to być sądowe zatwardziałość serca, podobna do tej, w której Bóg zatwardził serce faraona po tym, jak sam faraon je zatwardził. Gdyby ktoś próbował wyciągnąć od innych jak najwięcej, byłoby tylko sprawiedliwe, że inni próbowaliby wyciągnąć jak najwięcej od tej osoby. Jedną z kar za chciwość i wykorzystywanie innych jest spór, który wybucha, gdy inni dostrzegają, jaka ta osoba naprawdę jest.

Pytanie: Jak w Księdze Zachariasza 8:13 przekleństwo, nawet pochodzące od Boga, może zamienić się w błogosławieństwo?

Odp.: Kiedy osoba lub naród pokutuje i powraca do Boga, nawet po tym, jak zostali ukarani, poddani dyscyplinie lub zrujnowani, Bóg ma cudowny sposób na przemianę nawet przekleństwa w błogosławieństwo. List do Rzymian 8:28 mówi, że wszystko współdziała na dobre dla tych, którzy Go miłują. Może to obejmować karę, ruinę i przekleństwa.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Zachariasza 8:14 Bóg czasami nie okazuje litości, a dlaczego właśnie tutaj postanowił ją okazać?

Odp.: Czy każdy zasługuje na drugą szansę? Nie zasługujemy na nic od Boga, nawet na miłosierdzie czy litość. Jeśli ktoś nie prosi o drugą szansę, nie chce jej lub gdyby ją otrzymał, postąpiłby tak samo jak wcześniej, to dlaczego mielibyśmy uważać, że zasługuje na drugą szansę – czy to od Boga, czy od nas? Jednak ten lud Boży z Księgi Zachariasza 8 okazał skruchę, a Bóg z radością dał im kolejną szansę oraz okazał im łaskę, litość i miłosierdzie.

Pytanie: Dlaczego w Księdze Zachariasza 8:14 Bóg miałby ich karać za to, że ich ojcowie Go prowokowali, skoro w Księdze Ezechiela 18 jest napisane, że Bóg nie skazuje synów na śmierć za grzechy ich ojców?

Odp.: Nic w Piśmie Świętym nie mówi, że Bóg ukarałby ich lub uznał za winnych, gdyby naród okazał skruchę i nie podążał śladami swoich ojców. Jednak gdy będą żyć w określony sposób, tak jak ich rodzice, spotka ich ta sama kara. Jeśli czyjeś rodzice uczą go złych rzeczy, a on postępuje zgodnie z tym, czego nauczyli go rodzice, Bóg pociągnie go do odpowiedzialności, a nie tylko jego rodziców.

P: Kiedy, zgodnie z Księgą Zachariasza 8:21-23, wiele narodów będzie szukało Pana w Jerozolimie?

Odp.: Prawdopodobnie nastąpi to w okresie Tysiąclecia.

Pytanie: Czy w Księdze Zachariasza 8:23 termin „Żyd” odnosi się wyłącznie do kogoś z południowego królestwa Judy, czy też zarówno do królestwa północnego, jak i południowego?

Odp.: Termin „Żyd” odnosił się do kogoś z królestwa południowego, nawet w czasie wygnania. Jednak po wygnaniu, ponieważ powrócili głównie ludzie z królestwa południowego, termin ten zaczął odnosić się do wszystkich Izraelitów, którzy zachowali swoją tożsamość.

Królestwo południowe: Termin ten w 2 Królów 16:6 odnosi się do „Żydów”. 2 Królów 25:25 odnosi się do Żydów; ma to miejsce dokładnie w czasie wygnania babilońskiego i dotyczy mieszkańców królestwa południowego.

W 2 Księdze Królewskiej 18:26,28, 2 Księdze Kronik 32:18 oraz Księdze Izajasza 36:11,13, w czasach Izajasza i Ezechiasza, kiedy Sennacheryb i Asyryjczycy oblegali Jerozolimę, mowa była o języku żydowskim.

Plemię Beniamina należało do królestwa południowego. W czasie wygnania Mordechaj był Beniamitą, którego w Księdze Estery ośmiokrotnie nazwano Żydem. Również Paweł pochodził z plemienia Beniamina, o czym wspomina w Liście do Filipian 3:5.

Pytanie: Jakie dowody w Księdze Zachariasza 9–14 wskazują, że ta część została napisana przez innego autora niż rozdziały 1–8?

Odp.: Żadnych. Niektórzy liberalni krytycy wysunęli tę hipotezę, opierając się na tym, że w obu proroctwach nastąpiła zmiana akcentu i treści.

Pytanie: Gdzie w Księdze Zachariasza 9:1 znajduje się kraina Hadrach?

Odp.: Nazywana jest ona również Hatarikka. Znajduje się w północno-zachodniej części współczesnej Syrii, na północ od Hamatu, nad rzeką Orontes.

P: Dlaczego dokładnie, zgodnie z Księgą Zachariasza 9:1-9, Bóg miałby być rozgniewany na te dwie krainy – Syrię/Liban i Filistię – a także na Babilon, o czym mowa w Księdze Zachariasza 2:7-10?

Odp.: Oto powody podane w Księdze Zachariasza.

Tyru (na wybrzeżu) zbudowało twierdzę i zgromadziło srebro i złoto niczym pył i brud (Księga Zachariasza 9:3-4).

Filistyni wykazywali się pychą i stosowali krwawą przemoc (Zachariasz 9:6-7).

Babilon splądrował Syjon (Zachariasz 2:8).

Babilon miał stać się siedzibą kobiety niegodziwości (Księga Zachariasza 5:7-11).

Ogólnie rzecz biorąc, Boża klątwa spadła na ciemiężców, którzy podbili lud Boży (Księga Zachariasza 9:8b).

Być może dzisiaj, gdy Bóg gniewa się na jakąś krainę, może to wynikać dokładnie z tych samych powodów.

Pytanie: Kiedy, zgodnie z Księgą Zachariasza 9:5, Aszkelon miał pozostać niezamieszkany?

Odp.: Kiedy Babilończycy najechali Palestynę, spustoszyli Filistię, tak jak uczynili to z Judą. Aszkelon został później odbudowany, ponieważ Juda Machabeusz zdobył go (1 Księga Machabejska 10:86; 11:60). Oczywiście Księga Zachariasza 9:5 nie mówiła, że Aszkelon zostanie opuszczony na zawsze.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 9:5-7, Księdze Amosa 1:6-8 i Księdze Sofoniasza 2:4-5 wymieniono tylko cztery z pięciu głównych miast filistyńskich, a nie ma w nich Gatu?

Odp.: Nie wiemy, czy miasto Gat nadal istniało w tym czasie. Asyryjskie zapisy wspominają o „Gimti w ziemi Aszdodu”, ale nie ma żadnych historycznych wzmianek z okresu późniejszego. Muzułmański cmentarz znajdujący się na tym terenie uniemożliwia dalsze wykopaliska.

P: W Księdze Zachariasza 9:13 – kiedy miałaby nastąpić walka między Żydami a Grekami?

Odp.: Miało to miejsce po czasach Aleksandra Wielkiego, kiedy to Machabeusze zbuntowali się przeciwko Seleucydom w latach 175–163 p.n.e.

P: W Księdze Zachariasza 10:1-2 ludzie czasami grzeszą, nie prosząc Boga o różne rzeczy, ale w tym przypadku Bóg przeciwstawia im tych, którzy proszą bożki o to, co zapewnia Bóg. Jakie są te rzeczy, które zapewnia Bóg, a o które ludzie dzisiaj często proszą innych?

Odp.: Na poziomie powierzchownym są to rzeczy materialne, finanse, zdrowie, zabawa i przyjemności. Na głębszym poziomie – miłość, szacunek, bezpieczeństwo i poczucie znaczenia. Czasami ludzie robią rzeczy, które wydają się szalone, z powodu swoich pokręconych prób uzyskania tych rzeczy od innych.

P: W Księdze Zachariasza 10:2b-3, kim dokładnie są pasterze, na których Bóg jest tutaj zły?

Odp.: Nie chodzi tylko o fałszywych nauczycieli, ponieważ jest tam napisane, że ludowi brakuje pasterza. Chodzi raczej o pasterzy, którzy nie wywiązują się ze swojego zadania prowadzenia ludzi. Niektórzy z nich mogą nauczać fałszywych rzeczy, ale inni mogą po prostu nic nie robić.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 10:3 Bóg mówi, że ukarze kozy (w tłumaczeniu BSB „przywódców”)?

Odp.: Może to odnosić się do pasterzy kóz, innymi słowy do przywódców ludzi, którzy nie byli owcami Bożymi. Alternatywnie może to odnosić się do kozich bogów i tych, którzy ich czcili.

Więcej informacji na temat interpretacji dotyczącej pasterzy kóz można znaleźć w „Believer’s Bible Commentary” na str. 1166, a pogląd, że są to fałszywi pasterze, przedstawiono w „The Bible Knowledge Commentary: Old Testament” na str. 1564.

P: Co symbolizuje kołek w Księdze Zachariasza 10:4, Księdze Izajasza 22:23-25 i Księdze Ezechiela 15:3?

O: We wszystkich przypadkach kołek miał być nieruchomy i można było na nim zawieszać różne przedmioty. Jednak kołek ten w końcu zostanie odcięty. W Księdze Ezechiela 15:3 jest napisane, że kołek musi być wykonany z mocnego drewna, a nie tylko z winorośli.

P: W Księdze Zachariasza 10:4, czym różni się od siebie wytrzymałość kamienia węgielnego, kołka i łuku? Jaki rodzaj wytrzymałości najlepiej opisuje twoją duchową siłę?

O: Kamień węgielny musi być mocny, ponieważ na nim opiera się budynek, i musi mieć odpowiednie wymiary, ponieważ to od niego mierzy się pozostałe elementy. Kołek, niezależnie od tego, czy służy do podtrzymywania namiotu, czy do zawieszania przedmiotów na ścianie, powinien być niezmienny i stabilny, a osoba, która coś na nim zawiesi, może mieć pewność, że przedmiot ten pozostanie na swoim miejscu. Nic, co jest przymocowane do kołka, nie powinno się przesuwać. Natomiast łuk porusza się bardzo intensywnie, ale tylko w określonych kierunkach. Mamy być jak skała, na której ludzie mogą polegać, zdając sobie sprawę, że naszym prawdziwym kamieniem węgielnym jest Chrystus. Mamy być kołkiem, na którym ludzie mogą polegać, jeśli chodzi o solidne nauczanie i mądrą radę, a nie o porady, które zmieniają się w zależności od tego, w którą stronę wieje polityczny wiatr. Nie powinniśmy jednak tylko czuwać, ale także aktywnie bronić stada przed atakami.

P: W Księdze Zachariasza 10:6 Bóg składa cenną obietnicę, że odpowie na ich modlitwy. W jakich sytuacjach Bóg nie odpowiada na nasze prośby, ponieważ nie prosimy Go o to?

Odp.: Czasami nie prosimy, ponieważ zapominamy lub zbyt mocno polegamy na własnych siłach. Innym razem nie prosimy, ponieważ uważamy, że jest to zbyt mała sprawa, by Bóg się nią zajmował. Jeszcze innym razem nie wierzymy, że Bóg zechce nam pomóc. Powinniśmy jednak mimo wszystko prosić i zobaczyć, co uczyni Bóg.

P: Jakie powody, dla których Bóg umacnia i odnawia swój lud, dostrzegasz w Księdze Zachariasza 10:6-10?

Odp.: Oto kilka możliwych powodów, które zostały podane.

Bóg okazał im miłosierdzie (Zachariasz 10:6)

Ich serca będą się radować w Panu (Zachariasz 10:7b)

Bóg ich wybawia (Księga Zachariasza 10:8b)

Będą pamiętać o Bogu, nawet będąc w odległych krainach (Księga Zachariasza 10:9a)

Bóg chce ich zgromadzić, aby stali się liczni (Zachariasz 10:10)

Pytanie: Jak, jako przywódca lub osoba dodająca otuchy, postąpiłbyś w sytuacji opisanej w Księdze Zachariasza 10:6-10 wobec kogoś, kto czuje się zawiedziony przez swojego pastora lub przez Boga? Co możemy im obiecać?

Odp.: Problemem każdego kościoła jest to, że kierują nim omylni przywódcy, którzy nie są bezgrzeszni. Jeśli ktoś patrzy na swoich przywódców, a nie na Boga, to niemal na pewno kiedyś się rozczaruje, ponieważ wszyscy popełniamy błędy – czy to w nauczaniu, czy w działaniach, czy nawet po prostu w postawie. Jeśli jednak czerpiemy otuchę z dobra, które dostrzegamy, i patrzymy na Jezusa jako nasz wzór, wtedy możemy lepiej wypełniać nakaz z Listu do Rzymian 15:7, by przyjmować się nawzajem tak, jak Chrystus przyjął nas. Powinniśmy wykluczać z kościoła fałszywych nauczycieli i tych, którzy nie okazują skruchy, ale musimy też zdawać sobie sprawę, że nikt nie jest doskonały. Istnieje trafny żart, który mówi, że jeśli kiedykolwiek znajdziesz idealną wspólnotę kościelną, nie dołączaj do niej, bo jeśli to zrobisz, zniszczysz ją.

Pytanie: Czy w Księdze Zachariasza 10:8 i Księdze Izajasza 5:26 (KJV) nie jest nie na miejscu, że Bóg rzekomo „syczy”, jak twierdzi muzułmanin Ahmad Deedat?

Odp.: W rzeczywistości Księga Zachariasza 10:8 mówi: „Ja [Bóg] zagwiżdżę, aby się zgromadzili”. Podobnie Księga Izajasza 5:26 mówi, że On „gwiżdże do tych na krańcach ziemi” (BSB). Również w NKJV pojawia się słowo „gwiżdże”. Zatem nie jest niegodne Boga, by kogoś wezwać, a ten musiał przyjść i wykonać to, co On nakazuje.

P: W Księdze Zachariasza 10:11 – kiedy zostanie pokonana przyszła duma Asyrii?

Odp.: Najpierw to, co nie jest odpowiedzią, a potem sama odpowiedź.

To nie jest odpowiedź: Po podboju Bliskiego Wschodu przez Turków prześladowano Ormian i asyryjskich chrześcijan. Jednak Asyryjczyków pozostało już niewielu i z pewnością za mało, by mogli się nimi szczycić.

Odpowiedź: Po Aleksandrze dwoma głównymi imperiami były imperium Ptolemeuszów w Egipcie i imperium Seleucydów w Syrii. Ponieważ wspomniano o Egipcie i [As]yrii, prawdopodobnie była to pomyłka kopisty, który zamiast „Syria” napisał „Asyria”.

Tak czy inaczej, ziemia Asyryjczyków była częścią imperium Seleucydów.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 10:11 jest mowa o tym, kiedy odejdzie berło Egiptu?

Odpowiedź: Od czasów Babilończyków nigdy nie pojawił się już żaden faraon. Egipt nigdy nie był niezależnym państwem, z wyjątkiem krótkotrwałego buntu przeciwko Persom, okresu panowania greckich Ptolemeuszy oraz znacznie, znacznie później – pod rządami muzułmańskich Fatymidów, a także, oczywiście, w czasach współczesnych.

Pytanie: Jak, zgodnie z Księgą Zachariasza 10:12, Bóg może wzmocnić kogoś w Panu?

O: Chociaż jesteśmy już zbawieni w momencie, gdy po raz pierwszy przyjmujemy Chrystusa, mamy obowiązek wzrastać w Panu. Nie jesteśmy jednak w stanie sami wypełnić tego obowiązku. Nadal jednak ponosimy odpowiedzialność za poddanie się Duchowi Świętemu, tak abyśmy nie tylko pozwalali Mu nas zmieniać, ale aktywnie tego pragnęli. Zmiana oznacza, że przestajemy postępować i myśleć po staremu, a zaczynamy postępować i myśleć tak, jak chce tego Bóg. Czy poświęcasz wystarczająco dużo czasu na modlitwę, czytanie Słowa Bożego, przebywanie z innymi wierzącymi, aby zarówno samemu czerpać siłę, jak i umacniać ich, oraz na robienie tego, co wiesz, że Bóg od ciebie oczekuje?

Jeśli spojrzysz wstecz na swoje życie sprzed pięciu lat i porównasz je z teraźniejszością, mam nadzieję, że wiele się zmieniło. Mam nadzieję, że jesteś bliżej Boga, bardziej Mu posłuszny, mądrzejszy w Jego Słowie i lepiej wyposażony w pasję do służby i dzielenia się z innymi. Mam nadzieję, że za pięć lat, jeśli Pan się opóźni, będziesz bliżej Boga niż jesteś teraz.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 11:1-3 jest napisane, że ogień pochłonie potężne cedry Libanu i zniszczy drzewa?

Odp.: Drzewa są metaforą potęgi i piękna Libanu, a to oznacza, że potęga i piękno Libanu zostaną zniszczone. Dzisiaj Liban jest krajem, który wciąż posiada piękno, ale doświadczył wielu masakr, zarówno ze strony muzułmanów, jak i tych, którzy nazywają siebie chrześcijanami.

P: Jakie cechy odróżniają w Księdze Zachariasza 11:5 pasterzy, którzy troszczą się o swoje owce, od tych, którzy tego nie robią?

Odp.: Księga Zachariasza 11:5-6 pokazuje, że troszczyli się o swoje owce wyłącznie ze względu na zysk finansowy, jaki im to przynosiło. Będą oni uciskać lud. Pasterz nie powinien był potajemnie sprzedawać części owiec swojego pana. Został zatrudniony, by opiekować się owcami, chroniąc je przed wilkami, upadkami z urwisk, zimowym chłodem oraz przenosząc je w różne miejsca, aby miały wystarczająco dużo pożywienia i wody.

P: Czym są te dwie laski, o których mowa w Księdze Zachariasza 11:7?

Odp.: Dwie cechy królestwa Dawida – jedność między północą a południem oraz łaska Boża – zostały złamane. Wydaje się, że istnieje związek między wewnętrzną cechą, jaką jest przebywanie w łasce Bożej, a widocznym, zewnętrznym znakiem jedności.

Łaska oznacza tu przede wszystkim Bożą ochronę przed wrogami Izraela. Oczywiście łaska w sensie bycia miłym w oczach Boga już wcześniej zanikła. Skoro tak było, podział między Izraelem a Judą nie tylko został przepowiedziany przez Boga, ale także został przez Niego zaplanowany w 1 Król. 11:29-33; 12:22-24.

Pytanie: Czy w Księdze Zachariasza 11:7 te dwie laski odnoszą się do dwóch kijów z Księgi Ezechiela 37:15-23?

Odp.: Nie. Ezechiel wyjaśnia nam, że dwa kawałki drewna z Księgi Ezechiela 37 symbolizują Izrael i Judę. Zachariasz natomiast wyjaśnia, że dwa kawałki drewna w Księdze Zachariasza to „Łaska” i „Jedność”.

Za każdym razem, gdy w Biblii pojawia się słowo „kij”, niekoniecznie symbolizuje ono to samo. Co więcej, trzecim przykładem jest „trzcina” z Księgi Ezechiela 29:6, o której wyraźnie stwierdzono, że oznacza Egipt. Tak jak metafora egipskiej trzciny w innym rozdziale Biblii nie ma związku z dwoma kijami, tak metafora dwóch kijów nie ma związku z dwoma laskami z Księgi Zachariasza 11:7.

P: Jakie znaczenie ma w Księdze Zachariasza 11:8 zwolnienie trzech pasterzy w ciągu jednego miesiąca?

Odp.: Mogą to być

1. Trzy osoby

2. Urzędy króla, kapłana i proroka

3. Kapłanów, nauczycieli i sędziów cywilnych

W Księdze Jeremiasza 25:34-38 Bóg również gani przywódców ludu, nazywając ich pasterzami.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 11:8-9, nawet gdy przywódca jest dobry, jego zwolennicy wciąż się męczą lub go nienawidzą?

Odp.: Często dzieje się tak, ponieważ zwolennicy uważają, że przywódca powstrzymuje ich przed zdobyciem kogoś lub czegoś lepszego. Czasami przywódca prowadzi ludzi w kierunku, w którym powinni podążać, ale może to nie być droga, którą chcieliby podążać, zwłaszcza jeśli wiąże się to z pewnym dyskomfortem lub poświęceniem. Chrześcijański przywódca może chcieć, aby ludzie zbliżyli się do Boga, a oni tego nie chcą. Czasami przywódca ma swoją wizję tego, jak powinien kierować ludźmi, a ludzie mają zupełnie inne wyobrażenie o tym, co przywódca powinien robić.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 11:10 – kiedy Bóg złamał przymierza?

O: Bóg nigdy nie złamał swojego słowa. Jednak gdy Bóg składa obietnicę uzależnioną od postępowania ludu, a lud uparcie nie spełnia tego warunku, przychodzi moment, w którym Bóg oświadcza, że obietnica ta nie zostanie spełniona. Jedną z bardziej znanych obietnic warunkowych, która nie zawsze była spełniana, można znaleźć w 2 Kronikach 7:14.

P: Jakie znaczenie ma w Księdze Zachariasza 11:12-13 trzydzieści srebrników?

O: Sam Zachariasz pozostawia to jako tajemnicę, przynajmniej do czasu, który był dla niego przyszłością. Księga Wyjścia 21:32 ustala 30 srebrników jako cenę, jaką należy zapłacić za wołu, który zranił niewolnika. Oczywiście Judasz później zdradził Jezusa za 30 srebrników.

P: Czy w Księdze Zachariasza 11:13 słowo „garncarz” powinno w rzeczywistości brzmieć „skarbnica”?

Odp.: Nie ma co do tego pewności. W tekście syryjskim pojawia się tutaj słowo „skarbnica”. W tekście hebrajskim jest „garncarz”, a w Septuagincie – „piec”.

Pytanie: Kto w Księdze Zachariasza 11:14 oraz 1 Królów 11:11-13 i 12:22-24 zerwał jedność między Judą a Izraelem i dlaczego?

Odp.: Uczynił to Bóg, ale w rzeczywistości istnieją trzy uzupełniające się odpowiedzi. Bóg obiecał to uczynić, Bóg posłużył się ludźmi jako swoimi narzędziami oraz Bóg powstrzymał ich przed ponownym zjednoczeniem. W 1 Król. 11:11-13, po tym jak Salomon okazał nieposłuszeństwo, Bóg powiedział mu, że odbierze mu większość Izraela. Jednak ze względu na jego ojca, Dawida, Bóg nie uczyni tego za życia Salomona, lecz za życia jego syna. Czynnym czynnikiem tego wydarzenia była upartość syna Salomona, Roboama, oraz niechęć ludu do dalszej przymusowej pracy. Roboam zamierzał „rozwiązać” ten problem, zbierając armię w celu ponownego podbicia północnych plemion, ale Bóg posłał swojego proroka Szemajasza, aby powiedział Roboamowi i całemu ludowi, by nie dążyli do ponownego zjednoczenia, ponieważ „to jest Moje dzieło”. Grupa nazywająca się lokalnym kościołem twierdzi, że podział wśród wierzących jest jednym z najpoważniejszych grzechów, i podaje jako przykład podzielone królestwo. Wrogość i spory między chrześcijanami są poważnym grzechem, ale odwrócenie się od Boga było poważniejsze, a Bóg nie chciał jedności obu królestw, gdy nie podążały one za Nim z całego serca.

Pytanie: Kim jest ten bezużyteczny pasterz z Księgi Zachariasza 11:16-17?

Odp.: Istnieją dwa poglądy na temat tego wersetu.

Antychryst: Prawdopodobnie odnosi się to do antychrysta.

Bezużyteczni przywódcy, tacy jak ci z żydowskiego powstania przeciwko Rzymowi w 66 r. n.e. Taki pogląd sugeruje „New Geneva Study Bible” na str. 1480.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 12:1, w jaki dokładnie sposób Bóg kształtuje ducha człowieka w jego wnętrzu?

Odp.: Pismo Święte nie podaje, w jaki sposób. Istnieją dwa poglądy wyznawane przez niektórych chrześcijan i możliwe jest połączenie tych dwóch poglądów.

Pogląd traducjanistyczny: Jednym z dwóch głównych aspektów traducjanizmu jest kwestia tworzenia ludzi. Tak jak ciała fizyczne ludzi powstają z komórek ciał ich rodziców, tak według tego poglądu ich dusza powstaje z dusz rodziców. Jednak tak jak ciała fizyczne rodziców nie ulegają zmniejszeniu po narodzinach dziecka, tak samo dusze rodziców nie ulegają zmniejszeniu po narodzinach dziecka. Traducjanizm ma pewne niepożądane aspekty, takie jak obciążanie niemowląt winą za grzechy rodziców i dziadków (wbrew Księdze Ezechiela 18), ale można wyznawać ten aspekt traducjanizmu bez innych, niepożądanych elementów. Augustyn, kościoły luterańskie, a także być może mniejszość kalwinistów, historycznie wyznawali traducjanizm. Grecki Kościół prawosławny generalnie wyznaje traducjanistyczny pogląd na pochodzenie dusz, ale odrzuca koncepcję dziedzicznej winy.

Pogląd kreacjonistyczny: (niezwiązany z opisem stworzenia w Księdze Rodzaju) Tak jak Bóg stworzył Adama z niczego, tak samo Bóg tworzy dziś każdą z naszych dusz „od podstaw”. Jedynie nasze ciała fizyczne i nasza budowa psychiczna mają element dziedziczny, ale jest on przekazywany poprzez nasze geny, a nie w żaden inny sposób. Zgodnie z tym poglądem nasze dusze nie mają żadnego elementu dziedzicznego.

Pogląd mieszany: List do Hebrajczyków 4:12 mówi, że słowo Boże rozdziela nawet duszę i ducha, stawy i szpik. Według chrześcijańskiego lekarza, posiadającego tytuł magistra teologii, który zapoznał mnie z tym poglądem teologicznym, na końcach kości długich oddzielenie kości od szpiku jest niemal niemożliwe z ludzkiego punktu widzenia. Kość jest jak kratownica wypełniona szpikiem. W podobny sposób nasza dusza mogłaby posiadać cechy odziedziczone po rodzicach, jak głosi traducianizm, a nasz duch mógłby zostać stworzony od podstaw. Wielu twierdzi, że dusza jest siedzibą umysłu, woli i emocji, a wielu wierzy, że inteligencja i ukształtowanie emocjonalne często mają komponent dziedziczny.

P: Co w Księdze Zachariasza 12:1 ma charakter poetycki w odniesieniu do niebios i ziemi?

Odp.: Możemy się cieszyć, że Bóg nie wymienił każdej pojedynczej rzeczy, którą stworzył, bo inaczej nigdy nie dotarliśmy byśmy do reszty tego rozdziału. Kiedy Bóg mówi, że rozpostarł niebiosa i ziemię, ma na myśli również wszystko inne. Ten zabieg literacki polegający na użyciu dwóch części lub skrajności w celu sugerowania wszystkiego, co znajduje się pomiędzy nimi, nazywa się „merizmem”. Merizm jest rodzajem synekdochy, w której jedna lub więcej części reprezentuje całość.

P: W jakim stopniu, na dobre lub na złe, w Księdze Zachariasza 12:1-4 jesteśmy pod wpływem lub kontrolowani przez nasze geny, wychowanie rodziców, środowisko/społeczeństwo oraz naszą własną wolną wolę?

Odp.: Chociaż nie znamy pełnej odpowiedzi, oto kilka ogólnych spostrzeżeń, które pomogą nakreślić ramy odpowiedzi.

1. Genetyka, wychowanie rodziców, środowisko/społeczeństwo itp. są czynnikami, ale nie są to czynniki oddzielne; oddziałują one na siebie nawzajem.

2. Nie można dojść do rozwiązania bez uwzględnienia własnych wyborów danej osoby. W przeciwnym razie nie da się wyjaśnić przypadku identycznych bliźniaków, wychowanych w tym samym domu, z których jeden zostaje profesorem na uczelni, a drugi wchodzi i wychodzi z więzienia z powodu narkotyków. Obaj mieli środowisko o takim samym potencjale narażenia na narkotyki, ale jeden popadł w uzależnienie, a drugi trzymał się od niego z daleka.

3. W jakiej mierze trudna sytuacja wpływa na charakter osoby, której dotyczy? Odpowiedź w dużej mierze sprowadza się do tego, że to od tej osoby zależy, jak postąpi. Czy osoba ta będzie się skupiać na tej stracie lub zdarzeniu do końca życia, czy też zrzuci to z siebie, podniesie się i pójdzie dalej? Gdy dwie osoby kładą dłonie na klawiszach fortepianu i naciskają je z taką samą siłą, czy uzyskasz taką samą głośność? To zależy: czy jedna z nich naciska pedał tłumiący, czy też pokrywa klawiatury jest opuszczona, przez co nawet nie dotyka klawiszy? Decydując się na roztrząsanie czegoś lub o tym zapomnienie, matematycznie wolna wola może pełnić rolę swego rodzaju pętli sprzężenia zwrotnego.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 12:2 – gdzie jeszcze Bóg przygotowałby „kielich upojenia” dla narodów i dlaczego?

Odp.: Zastanówmy się, co Pismo Święte mówi o metaforycznych kielichach.

W Psalmie 75:8 Pan powiedział, że przygotował kielich wina zmieszanego z przyprawami, aby wypili go niegodziwcy. Pismo Święte często odnosi się do kielicha gniewu Bożego w Księdze Izajasza 51:17,22; Jeremiasza 25:15-29; Jeremiasza 51:7; Lamentacji 4:21; Ezechiela 23:31-33; Habakuka 2:15-16; Objawienia 14:10; Objawienia 16:19.

Kielich Babilonu pojawia się w Apokalipsie 17:4; 18:6.

Z drugiej strony, w Psalmie 16:5 Dawid powiedział, że Bóg wyznaczył mu jego część i jego kielich. W Psalmie 23:5 Dawid powiedział, że jego kielich się przepełnił. W Psalmie 116:13 kielich jest metaforą zbawienia.

Ma ona surowe, ale pozytywne znaczenie w Ewangelii Mateusza 20:22-23; 26:39-42.

Jezus modlił się, aby ten „kielich” został od Niego oddalony w Ewangelii Mateusza 26:39-42; Ewangelii Marka 14:36. Wspomniał o tym również w Ewangelii Jana 18:11.

Kielich może symbolizować zarówno radość, jak i smutek, a ten sam kielich czasami jedno i drugie, tak jak miało to miejsce w przypadku kielicha w worku Beniamina w Księdze Rodzaju 44:2-17.

Pytanie: Dlaczego, jak czytamy w Księdze Zachariasza 12:3-4, tak wielu chciało zaatakować Żydów?

Odp.: Żydzi zostali wybrani przez Boga jako Jego lud; wydaje się, że szatan żywi do nich szczególną nienawiść. W sferze ludzkiej przejawia się to co najmniej na cztery różne sposoby.

Bogactwo: Jednym z powodów jest postrzegana koncentracja bogactwa wśród wielu Żydów, którzy preferencyjnie prowadzili handel między sobą. Tuż przed wybuchem I wojny światowej Niemcy pożyczyły od niektórych swoich zamożniejszych obywateli żydowskiego pochodzenia znaczne sumy pieniędzy na potrzeby wojny. Gdy wojna się rozpoczęła, niektórych z nich oskarżono o zdradę, aby rząd nie musiał im zwracać pożyczek.

Lud: Niektórzy, jak na przykład Hitler, chcieli eksterminować Żydów jako naród. Niezależnie od tego, czy Żyd był biedny, czy bogaty, Hitler chciał pozbyć się ich wszystkich, a pieniądze, ziemia, a nawet religia nie miały z tym nic wspólnego. Hitler próbował również eksterminować Cyganów i homoseksualistów.

Ziemia: Dla innych problemem jest ziemia palestyńska. Z jednej strony Żydzi twierdzą, że od czasów Jozuego zawsze była to ich ziemia przodków, z wyjątkiem 70-letniego okresu niewoli babilońskiej. Jeśli ktoś twierdzi, że ziemia ta powinna należeć do poprzedniego właściciela sprzed 1949 roku, to powinna ona stanowić część Wielkiej Brytanii. A gdyby chodziło o okres jeszcze wcześniejszy, wówczas ziemia ta powinna należeć do Turcji, która jest wszystkim, co pozostało po Imperium Osmańskim. Z drugiej strony niektórzy Palestyńczycy wciąż posiadają klucze do swoich domów lub mieszkań w Izraelu sprzed 1949 roku, z których zostali wypędzeni w czasie wojny. Gdyby Izrael chciał całą tę ziemię, w tym Zachodni Brzeg i Strefę Gazy, to czy wszyscy Palestyńczycy powinni być obywatelami Izraela z prawem do głosowania? Z drugiej strony, jeśli Zachodni Brzeg i Strefa Gazy miałyby stanowić jedno (lub dwa) odrębne państwa, to dlaczego Izrael zakłada tam żydowskie osiedla? Inni muzułmanie twierdzą, że każda ziemia, która kiedykolwiek została podbita przez armie muzułmańskie, jest w rzeczywistości własnością, która powinna powrócić do muzułmanów, niezależnie od tego, czy chodzi o Izrael, czy Hiszpanię.

Miasto: Pewien arabski pisarz wnikliwie opisał zaburzenie psychiczne, które nazwał „szaleństwem jerozolimskim”. Jest to obsesja na punkcie posiadania tego miasta, która spowodowała tak wiele problemów. Tak wielu ludzi tak bardzo troszczy się o Jerozolimę, nawet bardziej niż o Boga. Muzułmanie na ogół uważają Jerozolimę za trzecie najświętsze miasto w islamie. W Koranie, w surze 17, opowiadano o nocnej podróży Mahometa, podczas której w nadnaturalny sposób został przeniesiony do najodleglejszego meczetu, a stamtąd wjechał na buraqu (rodzaj skrzydlatego osła) aż do nieba. Muzułmanie (w tym Buchari, tom 5, księga 58, rozdział 40, nr 228, str. 148–149) twierdzą, że było to Jerozolima. Jednak w tamtych czasach w Jerozolimie nie było żadnego meczetu (zob. al-Tabari, tom 12, str. 195–196; Ibn-i-Majah, tom 1, księga 4, rozdział 7, nr 753, str. 414). To „tragikomiczne”, że cały ten spór o miasto wynika z jednej sury w Koranie dotyczącej meczetu, który nie mógł wówczas istnieć w Jerozolimie.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 12:7–11; 14:2–8, 12 – kiedy zostaną zniszczone narody oblegające Jerozolimę?

Odp.: Najwyraźniej odnosi się to do bitwy pod koniec Tysiąclecia. Wspomina o tym Objawienie 20:7-9. Księga Ezechiela 38-39 również porusza ten temat.

P: Jak w hebrajskich rękopisach oddano ten fragment z Księgi Zachariasza 12:10?

Odp.: Istnieją trzy sposoby.

Większość tekstów hebrajskich zawiera sformułowanie: „spojrzą na Mnie, Tego, którego przebili”.

W kilku hebrajskich rękopisach czytamy: „na tego, którego przebili na wylot”.

Inne hebrajskie manuskrypty mówią: „spojrzą na Mnie zamiast na tego, którego przebili” (tj. przebity zostaje ktoś inny niż Bóg).

Pytanie: Jakie są dwa sposoby, w jakie Bóg może chronić ludzi, o których mowa w Księdze Zachariasza 12:8-9, i w jaki sposób Bóg to tutaj uczyni?

Odp.: Bóg może wyciągnąć nas z próby albo wzmocnić nas, byśmy przez nią przeszli. W tym przypadku Bóg wzmacnia ich, by przeszli przez tę próbę.

Pytanie: Kto w Księdze Zachariasza 12:10 jest „Tym, którego przebili”, za którym opłakują „jak opłakuje się jedynego syna”?

Odp.: Sugeruje się, że jest to ta sama osoba, o której mowa w pierwszej części Księgi Zachariasza 12: Mesjasz. Chociaż niektórzy Żydzi uwierzyli w Chrystusa wkrótce po Pięćdziesiątnicy, większość tego nie uczyniła. Księga Zachariasza 12:10 najprawdopodobniej odnosi się do czasów ostatecznych, kiedy to wielu Żydów zacznie podążać za Chrystusem. Inne wskazówki na to znajdują się w Liście do Rzymian 11:25-26 oraz prawdopodobnie w drugiej części podwójnego wypełnienia proroctwa z Księgi Malachiasza 4:5-6. Księga Amosa 8:10 wydaje się mówić o tym samym wydarzeniu w czasach ostatecznych.

Pytanie: Czy w Księdze Zachariasza 12:10 przepowiedziano dwa przyjścia Chrystusa?

Odp.: Nawet sceptyk musi przyznać, że mowa tu co najmniej o dwóch wydarzeniach. Pierwszym z nich jest pogarda i odrzucenie, a drugim – żałoba nad wcześniejszym odrzuceniem.

W książce „Hard Sayings of the Bible” (str. 345–346) wskazano, że prostota gramatyki hebrajskiej w tym miejscu została zamaskowana w tłumaczeniu Tanachu wydanym przez New Jewish Publication Society pod tytułem „Tanakh: The Holy Scriptures” (1988), które brzmi: „Ale napełnię Dom Dawida i mieszkańców Jerozolimy duchem litości i współczucia; i będą mi opłakiwać tych, którzy zostali zabici, lamentując nad nimi jak nad ukochanym synem…” Jednak Walter Kaiser w książce „Trudne fragmenty Biblii” (str. 346) twierdzi, że „narusza to zasady gramatyki hebrajskiej, aby uniknąć oczywistych implikacji tego hebrajskiego wersetu”. A konkretnie

a) zmienia się czasownik „przebić” z formy czynnej na bierną

b) zamienia jeden z podmiotów „oni” na dopełnienie

Jak ujął to Kaiser: „To heroiczny wysiłek, by ominąć logiczną implikację, że ten, kto mówi, jest tym, który został przebity…”. Kaiser był prawdopodobnie zbyt łagodny wobec narodu żydowskiego, który naruszył hebrajskie zasady gramatyczne, błędnie tłumacząc ten werset na język angielski, aby dopasować go do swojej teologii.

Kaiser dodaje, że inni żydowscy interpretatorzy tłumaczą ten werset poprawnie, ale niektórzy z nich interpretują go jako odnoszący się do dwóch Mesjaszy. Jednego Mesjasza, który cierpiał, i drugiego Mesjasza, który nie cierpi, ale ma przyjść w chwale.

Pytanie: W jakich okolicznościach doszło do wielkiego płaczu w Hadad-Rimmon na równinie Megiddo, o czym mowa w Księdze Zachariasza 12:11?

Odp.: Najpierw to, co nie jest odpowiedzią, a potem sama odpowiedź.

Nie jest to odpowiedź: wiadomo, że Babilończycy, Fenicjanie i inni opłakiwali Tammuz, babilońskiego boga, który zgodnie z mitologią każdej jesieni ginął z rąk sił podziemia, a każdej wiosny powracał do życia. Jednak wzmianka Boga o płaczu nad bożkiem byłaby tutaj dziwna. Co więcej, poganie i niegodziwi Żydzi opłakiwali babilońskiego boga Tammuz, a nie bożka Hadad Rimmon, co oznacza semickiego boga „Hadad, Gromowładny”.

Odpowiedź: Hadad-Rimmon to nazwa miejsca na równinie Megiddo. To właśnie tam rozegra się bitwa po Tysiącleciu, zwana również Armagedonem. Na równinie u podnóża góry Megiddo Gedeon pokonał Midianitów (Sędziowie 6:33), Filistyni zabili Saula i Jonatana (1 Księga Samuela 31), a zginął tam również niegodziwy król Achazjasz (2 Księga Królewska 9:27). Płacz ten odnosi się jednak prawdopodobnie do śmierci dobrego króla Jozjasza, który zginął w walce z Egipcjanami (2 Księga Królewska 23:29-30). Egipcjanie nie chcieli walczyć z Jozjaszem, a śmierć Jozjasza i klęska armii judzkiej były bezsensowne.

P: Co wyróżnia tę żałobę opisaną w Księdze Zachariasza 12:11-13?

Odp.: Jest on zarówno głęboko emocjonalny, jak i zorganizowany. Każdy ród wyraźnie trzymał się osobno; dzięki temu żaden ród nie mógł powiedzieć: „nie musimy opłakiwać”, jakby to był obowiązek wyłącznie innych rodów. Była to wspólna żałoba, mająca głównie na celu przekazanie przeprosin Bogu.

P: Kiedy, zgodnie z Księgą Zachariasza 13:1, zostanie otwarta ta fontanna oczyszczenia?

Odp.: Została otwarta, gdy Jezus umarł za nasze grzechy. Należy zauważyć, że nie jest tam powiedziane, iż wszyscy zostaną oczyszczeni, a jedynie, że będzie ona otwarta w celu oczyszczenia. W innym sensie będzie ona otwarta dla Żydów, o których tu mowa, gdy uświadomią sobie, że Jezus jest Mesjaszem.

P: W Księdze Zachariasza 13:2 – kiedy w tej ziemi nie będzie już bożków?

Odp.: W tamtym czasie wśród Żydów w ziemi palestyńskiej nie było bożków. Jednak ponieważ słowo „ziemia” oznacza również „świat”, to przyszłe proroctwo prawdopodobnie odnosi się do czasu Tysiąclecia.

P: W Księdze Zachariasza 13:1-2, jaka jest różnica między grzechem a nieczystością?

Odp.: Chociaż są to pojęcia niemal synonimiczne, istnieje między nimi niewielka różnica. Grzech ma w rzeczywistości dwa znaczenia; może odnosić się do grzesznych czynów, ale może również odnosić się do grzesznej natury i pragnień w nas samych. Nieczystość odnosi się do stanu nieczystości, w jakim znajduje się grzesznik w wyniku popełnienia grzechu.

W „Komentarzu egzegetycznym: Aggeusz, Zachariasz, Malachiasz” (str. 328) czytamy, że grzech „wiąże się z brakiem zgodności z wolą Bożą, a nieczystość – ze stanem zanieczyszczenia spowodowanym naruszeniem zasad świętości. Jedno jest raczej aktywnym przejawem grzechu, a drugie – biernym skutkiem”. Są one zatem jak dwie strony tego samego medalu.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 13:2 bożki ewidentnie wiążą się z grzechem, ale jaki jest związek między bożkami a nieczystością?

Odp.: Podczas gdy grzech jest przyczyną czczenia bożków, nieczystość jest konsekwencją czczenia bożków. Rzeczy nieczyste, takie jak pojemniki na śmieci i nocniki, nie mogą być wykorzystywane do lepszych celów, takich jak przechowywanie dobrych ubrań czy gotowanie posiłków. List do Rzymian 3:12 mówi, że człowiek może stać się bezwartościowy, nie precyzując jednak, w jaki sposób. Jednak 2 Królów 17:15 i Jeremiasz 2:5 mówią, że podążanie za bezwartościowymi bożkami sprawia, że człowiek staje się bezwartościowy. Bożki wzbudzają gniew Boga zgodnie z Księgą Powtórzonego Prawa 32:21; 1 Królów 16:13,26.

Bożki mogą być jawne, takie jak Baal, Asztarte, Kryszna, Budda itp. Bożki mogą być również ukryte, takie jak reputacja, pieniądze, alkohol, seks, chciwość czy poczucie bezpieczeństwa. Nawet dobre rzeczy, takie jak praca, zdrowie, małżonek czy dzieci, mogą stać się bożkiem, jeśli uznaje się je za ważniejsze od Boga. Pewnego razu prowadziłem nabożeństwo dla dzieci w chińskim kościele i choć tego nie pamiętam, najwyraźniej powiedziałem, że podążanie za Bogiem jest nawet ważniejsze niż lekcje gry na fortepianie. W następnym tygodniu podeszła do mnie matka i, lekko chichocząc, powiedziała, że jej syn wrócił tego dnia do domu i zapytał, czy to naprawdę prawda. Chociaż zapewniła go, że tak jest, rodzice na ogół muszą bezpośrednio i słowami powiedzieć swoim dzieciom, co jest ważne w życiu. Twój przykład może przemawiać głośniej niż słowa, dlatego powinieneś łączyć zarówno przykład, jak i słowa, aby przekazać, co jest ważne.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 13:3-6 jest mowa o tym, kiedy proroctwa przeminą?

Odp.: Pismo Święte nie podaje tego wyraźnie, ale ten fragment Księgi Zachariasza mówi o przyszłym tysiącleciu. 1 List do Koryntian 13:8 również wspomina o czasie, kiedy proroctwa i języki przeminą.

W mniejszym stopniu prorocy i objawienia ustały na pewien czas od okresu tuż po tym wydarzeniu aż do czasów Chrystusa i Jana Chrzciciela. Księga Micheasza 2:6 również wspomina o ludziach, którzy nie chcą już słuchać proroków Bożych.

Pytanie: Czy w Księdze Zachariasza 13:7 tym dobrym pasterzem jest Chrystus i kiedy ten dobry pasterz zostanie zabity?

Odp.: Jezus odniósł się do tego pasterza z tego wersetu Księgi Zachariasza, mówiąc o sobie w Ewangelii Mateusza 26:31, 56 oraz w Ewangelii Marka 14:27.

Pytanie: Kiedy spełni się proroctwo z Księgi Zachariasza 13:8-9, mówiące o śmierci dwóch trzecich ludzkości?

Odp.: Zachariasz tego nie precyzuje. Prawdopodobnie nastąpi to podczas wielkiego ucisku.

P: W Księdze Zachariasza 14:1-2, dlaczego, twoim zdaniem, Bóg pozwala, by miały miejsce takie wydarzenia?

Odp.: Będzie wyglądało na to, że wszystko jest stracone, kiedy Chrystus przyjdzie osobiście, by ich bronić. Kiedy armie otaczają Jerozolimę w Księdze Joela, Micheasza i Ezechiela, miasto zostaje oszczędzone. Jednak w tym przypadku miasto zostaje brutalnie zdobyte. Greckim tłumaczeniem hebrajskiego słowa „sara” jest „thlipsis”, które to słowo Jezus użył w odniesieniu do Wielkiego Ucisku. Łukasz 21:24 wspomina o tym, kiedy wypełnią się czasy pogan.

Nie może to odnosić się do rzymskiego zniszczenia Jerozolimy w 70 r. n.e. ani do końca powstania Bar-Kochby w latach 135/136 n.e., ponieważ w obu tych przypadkach przeciwko Jerozolimie wystąpili jedynie Rzymianie, a nie wszystkie narody, i nie pozwolili oni, by w swoich domach pozostała więcej niż połowa ludności.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 14:3-5 – gdzie jeszcze Bóg przychodzi wraz z „wszystkimi świętymi, którzy są z Nim”?

Odp.: Jezus i zastępy niebieskie przychodzą w Liście Judy 14-15 oraz w Apokalipsie św. Jana 19:11-21.

P: W Księdze Zachariasza 14:4-5, gdzie jeszcze Góra Oliwna pojawia się w kontekście czasów ostatecznych?

Odp.: Góra Oliwna jest o 330 stóp wyższa od Wzgórza Świątynnego. Ciekawe jest to, że Góra Oliwna nigdy nie jest tak nazywana w Starym Testamencie, z wyjątkiem tego fragmentu oraz „Wzniesienia Oliwnego” (hebr.; BSB „Góra Oliwna”) w 2 Księdze Samuela 15:30.

Winogrona: Księga Joela 3:9-17; Apokalipsa św. Jana 14:14-20

Ucieczka przez Górę Oliwną była trasą, którą wybrał Dawid, uciekając przed swoim synem Absalomem (2 Księga Samuela 15:16-30).

Góra Oliwna/Getsemani: Ewangelia według św. Mateusza 26:36-56; Ewangelia według św. Marka 14:32-50; Ewangelia według św. Łukasza 19:37; 21:37; 22:39-53

Edom: Księga Joela 3:19; Księga Obadiasza; Księga Malachiasza 1:4-5

Wielka bitwa Goga i Magoga: Objawienie 20:7-10

Żydzi zdawali sobie sprawę z znaczenia tych miejsc. Od VIII do XI wieku n.e. na Górze Oliwnej regularnie odprawiano modlitwy.

Pytanie: Jakie inne fragmenty, oprócz Zachariasza 14:6-8, poruszają ten temat?

Odp.: O znakach kosmicznych mowa jest w Księdze Izajasza 13:9-10; Księdze Joela 2:31; 3:15; Księdze Amosa 5:18; Ewangelii Mateusza 24:29-30; Apokalipsie św. Jana 6:12-14; 8:8-12; 9:1-18; 14:14-20; 16:4, 8-9

P: Co oznacza fragment z Księgi Zachariasza 14:10, biorąc pod uwagę, że Araba była regionem bardzo suchym i płaskim?

Odp.: Dzisiejszy Bliski Wschód jest bardziej suchy niż w czasach biblijnych. To proroctwo dotyczące przyszłości może nawiązywać do tego faktu.

Pytanie: Kiedy, zgodnie z Księgą Zachariasza 14:12-15, nastąpi ta plaga?

Odp.: Nastąpi to, gdy Gog i Magog otoczą Jerozolimę. Więcej na ten temat można przeczytać w Apokalipsie 20:7-9 oraz w Księdze Ezechiela 38-39.

P: W Księdze Zachariasza 14:12-21 – kiedy nastąpi ten straszny czas, po którym wszystkie narody będą obchodzić Święto Namiotów?

Odp.: Najprawdopodobniej nastąpi to w Tysiącleciu.

P: Skoro w Księdze Zachariasza 14:14 na początku tylko Bóg prowadzi walkę, dlaczego Juda tu walczy?

Odp.: Chociaż Pismo Święte nie wyjaśnia tego konkretnego przypadku, możemy rozszerzyć to pytanie i zapytać: dlaczego Bóg prosi nas, byśmy coś dla Niego robili, skoro sam może zrobić wszystko? Bóg nas nie potrzebuje. Jednak Bóg daje nam przywilej uczestniczenia w Jego dziele i czynienia dobra dla Niego.

P: Dlaczego w Księdze Zachariasza 14:18 konkretnie wspomniano o Egipcie jako o kraju, który zostanie ukarany?

Odp.: Być może jest to prorocze, że Egipt będzie zwlekał z przybyciem do Jerozolimy. Ciekawe jest to, że wspomniano o Egipcie, skoro i tak rzadko tam pada. Jednak Egipt jest całkowicie zależny od Nilu, który ma swoje źródło w Jeziorze Wiktorii i jest zasilany obfitymi deszczami z Afryki Środkowej. Bóg może ograniczyć opady deszczu w jednym regionie, aby wywołać skutek w innym. Septuaginta i tekst syryjski mówią: „nadejdzie plaga”, zamiast „deszcz nie spadnie na nich”.

Pytanie: Co jest niezwykłego w strukturze tekstu z Księgi Zachariasza 14:20-21?

Odp.: Jest to niezwykłe dla współczesnych czytelników, ale nie dla starożytnych. Jest to starożytna konstrukcja poetycka zwana chiasmem.

W owym dniu

... na dzwonkach koni będzie wyryty napis: „ŚWIĘTE DLA PANA”,

...... garnki w domu Pana będą jak miski do pokropienia przed ołtarzem.

......... Każdy garnek w Jerozolimie i w Judzie będzie święty dla Pana Zastępów,

... a wszyscy, którzy składają ofiary, przyjdą, wezmą kilka garnków i będą w nich gotować.

... W domu Pana Zastępów nie będzie już żadnego Kananejczyka [ani kupca]

.

Chiazm pochodzi z „Komentarza egzegetycznego: Aggeusz, Zachariasz, Malachiasz”, str. 365.

Pytanie: Jak w Księdze Zachariasza 14:21 garce mają znaczenie metaforyczne?

Odp.: Garnki były najniższymi przedmiotami w świątyni; służyły jako pojemniki na popiół. Nie chodzi tu tylko o to, że staną się święte, ale że garnki każdego staną się święte.

Podczas gdy w przeszłości święte misy znajdowały się wyłącznie przy ołtarzu, te święte naczynia będą używane przez wszystkich. Gibeonici byli Kananejczykami, którzy zawarli przymierze z Jozuem i pełnili służbę w świątyni. Stanowili oni „kompromis”, na który Bóg pozwolił w kulcie świątynnym. Jednak w przyszłej świątyni nie będzie już takich kompromisów. Wszyscy, którzy tam przybędą, będą synami i córkami Boga.

Pytanie: W Księdze Zachariasza 14:21 – kiedy Kananejczycy przebywali w domu Bożym?

Odp.: Gibeonici to lud, który mieszkał w Kanaanie i zawarł przymierze z Izraelitami (Joz 9:23,27). Niektórzy słudzy świątynni (którzy nie byli ani kapłanami, ani Lewitami) powrócili po wygnaniu (Ne 7:26-56 i Ezdr 2:43-54). Sługami świątynnymi byli właśnie Gibeonici.

P: Jakie są najwcześniejsze rękopisy Księgi Zachariasza, które zachowały się do dziś?

Odp.: Zwoje znad Morza Martwego (ok. 1 r. p.n.e.). Wśród zwojów znad Morza Martwego znajdują się trzy egzemplarze Księgi Zachariasza, oznaczone jako 4Q76 (=4QXIIa), 4Q80 (=4QXIIe) i 4Q82 (=4QXIIg). (The Dead Sea Scrolls Translated, str. 478–479).

4Q76 (=4QXIIa) zawiera Księgę Zachariasza 14:18

4Q80 (=4QXIIe) zawiera Księgę Zachariasza 1:4–6, 9–10, 13–14; 2:10–14; 3:2–10; 4:1–4; 5:8–11; 6:1–5; 8:2–4, 6–7; 12:7–12

4Q82 (=4QXIIg) zawiera Księgę Zachariasza 10:11-12; 11:1-2; 12:1-3

Nahal Hever to jaskinia w pobliżu Engedi, w której znaleziono fragment Ksiąg Proroków Mniejszych w języku greckim (8 Hev XIIgr). Według publikacji „Manuscripts of the Greek Bible” (str. 34) został on napisany między 50 r. p.n.e. a 50 r. n.e. Został ukryty podczas powstania Bar-Kochby przeciwko Rzymowi. Jest to wersja Septuaginty, sporządzona w Judei i niemal identyczna z tekstem masoreckim. Zawiera Księgę Zachariasza 1:1-4, 12-14; 2:2-4, 7-9, 11-12, 16-17 (= LXX 1:19-21; 2:3-5, 7-8, 12-13); 3:1-2,4-7; 8:19-21,23; 9:1-5.

Zwoje z Wadi Murabb'at (Mur XII) pochodzą z ok. 132 r. n.e. Zawierają Księgę Zachariasza 1:1-4 oraz fragmenty innych proroków mniejszych.

Ogólnie rzecz biorąc, w zwojach znad Morza Martwego, w Nahal Hever i wadi Murabb’at zachowały się następujące wersety z Księgi Zachariasza: 1:1-6, 9-10, 12-14; 2:2-4, 7-14, 16-17; 3:1-10; 4:1-4; 5:8-11; 6:1-5; 8:2-4, 6-7, 19-21, 23; 9:1-5; 10:11-12; 11:1-2; 12:1-3, 7-12; 14:18.

Tłumaczenie syryjskie

Chrześcijańskie rękopisy biblijne, pochodzące z około 350 r. n.e., zawierają Stary Testament, w tym Księgę Zachariasza. Dwa z nich to Vaticanus (325–350 r. n.e.) i Alexandrinus (ok. 450 r. n.e.), w których księgi dwunastu proroków mniejszych umieszczono przed Księgą Izajasza. Księga Zachariasza jest kompletna zarówno w Vaticanusie, jak i w Alexandrinusie.

Również manuskrypt Sinaiticus (340–350 r. n.e.) zawiera całą Księgę Zachariasza. Rozpoczyna się ona na stronie następującej po zakończeniu Księgi Aggeusza. Kończy się na tej samej stronie, na której rozpoczyna się Księga Malachiasza.

P: Którzy z wczesnych pisarzy odwoływali się do Księgi Zachariasza?

Odp.: Pisarze sprzed soboru nicejskiego, którzy odwoływali się do wersetów z Księgi Zachariasza lub na nie nawiązywali, to:

Żyd Filon z Aleksandrii (15/20 p.n.e.–50 n.e.) odwołuje się do Księgi Zachariasza 6:12, z tym że tekst masorecki mówi: „którego imię brzmi: Odrośl”, podczas gdy Filon pisze: „którego imię brzmi: wschód”.

List Barnaby (ok. 70–130 n.e.), rozdz. 2, str. 138, cytuje Jeremiasza 7:22 i Zachariasza 8:17 jako słowa Pana.

Justyn Męczennik (ok. 138–165 n.e.) wspomina o Hiobie i Zachariaszu w „Dialog z Tryfonem Żydem”, rozdz. 103, str. 251

Justyn Męczennik w „Dialogach z Tryfonem Żydem”, rozdz. 79, s. 238, odnosi się do Księgi Zachariasza 3:1 jako do słów Zachariasza

„Pasterz Hermasa”, rozdz. 31, str. 53–54 (ok. 115–155 r. n.e.) nawiązuje do Jeremiasza 13:20 i Zachariasza 11:15–17 w kontekście zbłąkanych pasterzy.

Melito z Sardes (170–177/180 r. n.e.) (domyślnie) wspomina o „Starym Testamencie” i wymienia jego księgi. Nie wymienia on dwunastu proroków mniejszych z imienia, lecz nazywa ich „Dwunastką”. Fragment 4 z „Księgi wyciągu”, tom 8, str. 759

Teofil z Antiochii (168–181/188 r. n.e.) cytuje fragment z Księgi Zachariasza 7:9,10 w swoim „Liście do Autolika”, tom 3, rozdz. 7, str. 115.

Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.) „Również Zachariasz, jeden z dwunastu proroków, wskazując ludowi wolę Bożą, mówi: «Tak mówi Pan Wszechmocny: Wydawajcie sprawiedliwy wyrok i okazujcie miłosierdzie oraz współczucie każdy swojemu bratu. Nie uciskajcie wdowy, sieroty, prozelity i ubogiego; i niech nikt nie knuje zła przeciwko swemu bratu w swoim sercu””. Ireneusz, Przeciw herezjom, księga 4, rozdz. 17.3, str. 483

Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.) cytuje mesjańską przepowiednię z Księgi Zachariasza 12:10 w dziele „Przeciw herezjom”, księga 24, rozdz. 9, s. 508.

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) cytuje Księgę Zachariasza 3:2 w dziele „Napomnienie do pogan”, rozdz. 10, s. 197, oraz Księgę Zachariasza 9:9 w dziele „Nauczyciel”, tom 1, rozdz. 5, s. 213.

Klemens Aleksandryjski (193–205 r. n.e.): „W piątym roku jego panowania prorokował Ezechiel w Babilonie; po nim Nahum, a następnie Daniel. Po nim z kolei Aggeusz i Zachariasz prorokowali za panowania Dariusza I przez dwa lata; a potem anioł spośród dwunastu”. Po Aggeuszu i Zachariaszu Nehemiasz, główny podczaszny Artakserksesa, syn Izraelity Acheli, zbudował miasto Jerozolimę i odnowił świątynię. W czasie niewoli żyli Estera i Mordocheusz, których księga zachowała się do dziś, podobnie jak Księga Machabejska. W czasie tej niewoli Miszael, Ananiasz i Azariasz, odmawiając oddania czci posągowi i wrzuceni do pieca ognistego, zostali ocaleni przez pojawienie się anioła. W tym samym czasie, z powodu węża, Daniel został wrzucony do jaskini lwów; jednak dzięki opatrzności Bożej i pomocy Ambakuba został ocalony i siódmego dnia powrócił do zdrowia. „Stromata”, księga 1, rozdz. 21, s. 328

Tertulian (198–220 r. n.e.) cytuje fragment z Księgi Zachariasza 14:14 jako pochodzący od Zachariasza. „Odpowiedź Żydom”, rozdz. 9, str. 162.

Orygenes (225–254 r. n.e.): „A w jaki sposób Zachariasz prorokuje o Chrystusie, gdy mówi:”, po czym cytuje Księgę Zachariasza 9:9. Komentarz do Ewangelii św. Jana, księga 10, nr 17, str. 395

Novatian (ok. 250/254–256/7 n.e.) cytuje Księgę Zachariasza 7:6 (Septuaginta) jako słowa samego Zachariasza. „O potrawach żydowskich”, rozdz. 5, s. 649

„Traktat przeciwko Nowacjanowi”, rozdz. 14, s. 662 (ok. 248–258 r. n.e.) cytuje Księgę Zachariasza 11:16 jako słowa samego Zachariasza.

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) „Również w Księdze Zachariasza Bóg mówi: »Przeprawią się przez wąskie morze, uderzą w fale morskie i wysuszą wszystkie głębiny rzek; cała pycha Asyryjczyków zostanie zawstydzona, a berło Egiptu zostanie odebrane«”. Traktaty Cypriana, Traktat 12, księga druga, rozdz. 6, s. 518

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) „W Księdze Izajasza… w Psalmie 117… Również w Księdze Zachariasza… Również w Księdze Powtórzonego Prawa:… Również w Jezusie [Jozuem], synu Nave’a” Traktaty Cypriana, Traktat 12, rozdz. 2.16, str. 522

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) cytuje poniższe fragmenty jako proroctwa, że Żydzi przybiją Zbawiciela do krzyża. Księga Izajasza 65:2; Księga Jeremiasza 11:19; Księga Powtórzonego Prawa 28:66; Psalm 22:16–22; Psalm 119:120; Psalm 141:2; Księga Sofoniasza 1:7; Księga Zachariasza 12:10; Psalm 88:9.

Adamantiusz (ok. 300 r. n.e.) parafrazuje Księgę Zachariasza 7:10; 8:17, przypisując je prorokowi. „Dialog o prawdziwej wierze”, część pierwsza, nr 13, s. 56. (Mówi Adamantiusz)

Adamantiusz (ok. 300 r. n.e.) cytuje Księgę Zachariasza 9:9; 8:17 jako słowa proroka. „Dialog o prawdziwej wierze”, część pierwsza, nr 25, s. 69. (Mówi Adamantiusz) (Są to jedyne odniesienia do Księgi Zachariasza u Adamantiusza)

Wiktorin z Petau (męczennik, zm. 304 r. n.e.) cytuje Księgę Zachariasza 4:14 jako słowa Zachariasza w „Komentarzu do Apokalipsy”, rozdział 11, wers 4, str. 354.

Metodiusz z Olimpu i Patary (270–311/312 r. n.e.) cytuje Księgę Zachariasza 4:1–3 jako słowa Zachariasza. „Uczta dziesięciu dziewic”, rozważanie 10, s. 350

Laktancjusz (ok. 303–ok. 325 r. n.e.) pisze: „Również Zachariasz mówi” i cytuje Księgę Zachariasza 12:10 w „Epitome of the Divine Institutes”, rozdz. 46, str. 241

Po soborze nicejskim

Atanazy z Aleksandrii (367 r. n.e.) (domniemane, ponieważ wspomina o dwunastu prorokach): „W Starym Testamencie znajduje się zatem dwadzieścia dwie księgi; […] następnie Prorocy, przy czym dwunastu z nich liczy się jako jedną księgę…”. List wielkanocny Atanazego nr 39, rozdz. 4, s. 552.

Afrahata Syryjczyk (337–345 r. n.e.) cytuje Księgę Zachariasza 4:2 jako słowa proroka Zachariasza. „Wybrane dowody”, dowód 1, rozdz. 8, s. 347–348.

Efraim Syryjski (350–378 r. n.e.) nawiązuje do Księgi Zachariasza 2:3 w „Hymnach na Boże Narodzenie”, Hymn 2, s. 227

Efraim Syryjski (350–378 r. n.e.) mógł nawiązać do Księgi Zachariasza 2:8 w „Siedmiu hymnach o wierze”, hymn 2, str. 296. Efraim nie pozostawił żadnych innych zachowanych odniesień do Księgi Zachariasza.

Bazyli z Kapadocji (357–378 r. n.e.) cytuje fragmenty Księgi Zachariasza 10:1,2, podając je jako słowa Zachariasza. List 210, rozdz. 6, s. 251

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) wspomina o księgach proroków, zarówno Dwunastu, jak i pozostałych. Księga Micheasza 3:8 jako w Księdze Micheasza, Księga Joela 2:28 jako w Księdze Joela, Księga Aggeusza 2:4 jako w Księdze Aggeusza, Księga Zachariasza 1:6 jako w Księdze Zachariasza. Wykłady katechetyczne, wykład 16.29, str. 122

Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.)

Grzegorz z Nazjanzu (330–391 r. n.e.)

Grzegorz z Nyssy (ok. 356–397 r. n.e.)

Didymus Ślepy (398 r. n.e.) napisał obszerny komentarz do Księgi Zachariasza

Jan Chryzostom (-407 r. n.e.) wspomina o Księdze Zachariasza 5:7,8 w tomie 10 Komentarza do Ewangelii według św. Mateusza, homilia 38, str. 253

Orosius/Hosius z Bragi (414–418 r. n.e.)

Historia kościelna Sozomena (370–380/425 r. n.e.)

Rufinus (374–406 r. n.e.), swobodnie tłumacząc Orygenesa (225–254 r. n.e.), nawiązuje do Księgi Zachariasza 3:1 jako do dzieła Zachariasza. „De Principiis”, księga 3, rozdz. 2, s. 329

Hieronim (373–420 r. n.e.) omawia księgi Starego Testamentu. W szczególności omawia Księgę Rodzaju, Księgę Wyjścia, Księgę Kapłańską, Księgę Liczb, Księgę Powtórzonego Prawa, Pięcioksiąg, Księgę Hioba, Jezusa, syna Nave’a [Jozuego], Księgę Sędziów, Księgę Rut, Księgi Samuela i Królów (2 księgi), dwunastu proroków: Ozeasza, Joela, Amosa, Obadiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza, Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela, Daniela, Estery, Ezdrasza, Nehemiasza, List 53, rozdz. 7–8, s. 99–101.

Augustyn z Hippony wspomina o Aggeuszu, Zachariaszu i Malachiaszu w dziele „O państwie Bożym”, księga 17, rozdz. 35, s. 380

Augustyn wspomina o Aggeuszu i Zachariaszu w „Komentarzu do Psalmów”, Psalm 148, str. 676.

Półpelagianin Jan Kasjan (419–430 r. n.e.)

Teodoret z Cyru (423–458 r. n.e.)

Wśród heretyków i fałszywych pism

Pseudo-Hipolit (225–235/6 r. n.e.) cytuje połowę fragmentu Zachariasza 12:10 jako odnoszącą się do Chrystusa w fragmencie 40, str. 252. Tekst ten nosi znamiona stylu Hipolita, ale poza tym nie mamy pewności, że jest to dzieło Hipolita.

Konstytucje Apostolskie (ok. 380 r. n.e.), księga 5, sekcja 3, rozdz. 19, str. 447–448, cytują fragment Księgi Zachariasza 12:10 jako odnoszący się do Chrystusa.

„Konstytucje Apostolskie” (ok. 380 r. n.e.), księga 5, sekcja 3, rozdział 20, str. 448, cytują Księgę Zachariasza 9:9 jako słowa samego Zachariasza.

Heretyk pelagiański Teodor z Mopsuestii (392–423/429 r. n.e.) napisał cały komentarz do Księgi Zachariasza.

Pytanie: Jakie są różnice w tłumaczeniu Księgi Zachariasza między tekstem hebrajskim a grecką Septuagintą?

Odp.: Oto kilka przykładów różnic w tłumaczeniu między tekstem masoreckim a grecką Septuagintą, o ile nie zaznaczono inaczej. Tam, gdzie BSB opiera się na tekście masoreckim, cytowany jest tekst masorecki z BSB.

Zach 1:3 „powiedz” a „powiesz”

Zach 1:3 „Pan Zastępów” nie występuje w dwóch ostatnich miejscach w niektórych wersjach Septuaginty.

Zach 1:6 „Czyż moje słowa i moje ustawy, które nakazałem moim sługom, prorokom, nie dotknęły waszych ojców?” vs. „Czyż wy (liczba mnoga) przyjmujecie moje słowa i moje ustawy, wszystko, co nakazuję przez mojego Ducha moim sługom, prorokom, którzy żyli za dni waszych ojców?”

Zach 1:8 „wśród drzew mirtowych w dolinie” vs. „między cienistymi górami”

Zach 1:8 – w odniesieniu do drugiego konia: „kasztanowaty” vs. „szary cętkowany i plamisty” (Septuaginta) vs. „pstrokaty” (syryjska Peshitta i Wulgata) vs. „w białych plamach” (Targum)

Zach 1:10, a także Zach 1:11: „wśród drzew mirtowych” w porównaniu z „między górami”

Zach 1:11 „jest spokojny i cichy” vs. „jest zamieszkany”

Zach 1:12 „rozgniewałem się” vs. „zlekceważyłem”

Zach 1:15 „Jestem gniewny na narody, które żyją w spokoju” kontra „I jestem bardzo gniewny na pogan, którzy sprzymierzają się, by zaatakować”

Zach 1:15 „przyczynili się do nieszczęścia” w porównaniu z „zjednoczyli się, by zaatakować w złym zamiarze”

Zach 1:16 „powróciłem” kontra „powrócę”

Zach 1:17 „Głoś dalej” a „A anioł, który ze mną rozmawiał, rzekł do mnie: Wołaj”

Zach 1:17 „dobroć” vs. „dobrobyt”

Zach 1:17 „pocieszenie” (tekst masorecki) a „zmiłuj się nad” (Septuaginta) (w języku hebrajskim różniłaby się tylko pierwsza litera)

Zach 1:19 „Jerozolima” nie występuje w kilku egzemplarzach Septuaginty, a „Izrael” nie występuje w kilku egzemplarzach Septuaginty

Zach 1:21 „rozproszony Juda” a „rozproszony Juda, a oni rozbili Izrael na kawałki”

Zach 1:21 „aby ich przerazić i zburzyć te rogi narodów” a „aby je zaostrzyć dla ich rąk, te cztery rogi, narody”

Zach 1:21 „ziemia Judy” a „ziemia Pana”

Zach 2:6 „rozproszeni na cztery strony świata” vs. „rozproszeni jak cztery strony świata”

Zach 2:8 „moje oko” (masoretyckie) a „Jego oko” (4Q12(e) oraz hebrajska zmiana skrybalska)

Zach 3:4 „i ubiorę go” vs. „i [wy] ubierzecie go” (Septuaginta)

Zach 3:8 „Odrośl” (tekst masorecki) a „świt” (Septuaginta, Komentarz Teodora z Mopsuestii do Księgi Zachariasza, rozdz. 4, s. 345 i rozdz. 6, s. 355, Komentarz Didymusa do Księgi Zachariasza, rozdz. 2, s. 49)

Zach 4:2 „siedem i siedem rur” (tekst masorecki) w porównaniu z „siedem rur” (Septuaginta)

Zach 4:5 „kapłani wraz z kapłanami” (tekst masorecki, forma antyochijska Septuaginty, Komentarz Teodora z Mopsuestii do Księgi Sofoniasza, rozdz. 1, str. 288) a „kapłani” (pozostała część Septuaginty)

Zach 4:9 „ty (liczba pojedyncza) poznasz” (tekst masorecki) a „wy (liczba mnoga) poznacie” (rękopisy kairskie, syryjski, targumy, Wulgata)

Zach 5:6 „ich oko” (hebrajski, syryjski) a „ich nieprawość” (Septuaginta)

Zach 6:7a „silne konie” (wszystkie wersje masoreckie) a „czerwone” (syryjski, Akwila)

Zach 6:10 „Heldai, Tobiasz i Jedaja” jako imiona (tekst masorecki) kontra zarówno imiona, jak i zawody (Septuaginta Antiochijska oraz domniemanie Teodora z Mopsuestii w Komentarzu do Księgi Zachariasza, rozdz. 6, str. 355) kontra wyłącznie jako zawody (pozostała część Septuaginty).

Zach 6:11 i 6:14 „korony” (tekst masorecki) a „korona” (niektóre wersje Septuaginty, syryjskie, targumy)

Zach 6:13 [brak] (tekst masorecki) a „...a kapłan będzie po jego prawej stronie” (Septuaginta) (mało prawdopodobne)

Zach 6:14a „korony” (tekst masorecki) a „korona” (Septuaginta, syryjski)

Zach 6:14b Imię „Helem” (tekst masorecki, Targum, Wulgata) a „Heldai” (tekst syryjski)

Zach 8:12 „potomstwo będzie prosperować” (tekst masorecki) a „zasieję pokój” (Septuaginta) a „jej potomstwo [będzie] pokojem” (syryjski, Targum Neb. (=Targum Proroków))

Zach 9:10 „Wytnę” (tekst masorecki) a „On wytnie” (Septuaginta)

Zach 9:15 „będą pić i ryczeć jak po winie” vs. „połkną ich jak wino” (przypis w NRSV podaje, że w języku hebrajskim brzmi to „będą pić jak wino”, a w greckim „będą pić ich krew jak wino”)

Zach 10:11 „On przejdzie” a „Oni przejdą”

Zach 11:7 „szczególnie” (tekst masorecki, Targum, Wulgata) a „Kananejczycy” (Septuaginta)

Zach 11:13 „garncarz… garncarz w domu Pańskim” (tekst masorecki) vs. „piec… piec w domu Pańskim” (Septuaginta) vs. skarbiec (tekst syryjski)

Zach 11:16 „szukajcie młodych” (tekst masorecki) a „szukajcie błąkających się” (Septuaginta, Wulgata)

Zach 12:10 „spojrzą na Mnie, Tego, którego przebili” (tekst masorecki, Septuaginta) w porównaniu z „spojrzą na Tego, którego przebili” (Teodocjon, J 19:37). Jeśli preferuje się pierwsze brzmienie, to w J 19:37 po prostu zmieniono „Mnie” na „Tego”, aby odnieść to do Chrystusa. Jednak tłumaczenie Septuaginty autorstwa Brentona brzmi: „I spojrzą na mnie, ponieważ [mnie] wyśmiewali”. Tertulian (198–220 r. n.e.) napisał: „…którego przebili, i będą bić się w piersi, plemię po plemieniu” (Odpowiedź Żydom, rozdz. 14, str. 172).

Zach 14:2 „zgwałceni” (hebrajski Kethib) kontra „z którymi się obcowano” (hebrajski Qere) (Qere złagodziło sformułowanie)

Zach 14:5 „Bóg” a „mój Bóg” (zob. Komentarz egzegetyczny: Aggeusz, Zachariasz, Malachiasz, str. 346).

Zach 14:5 „święci z Tobą/tobą” (tekst masorecki) a „święci z Nim/nim” (Septuaginta, Targum, Wulgata)

Zach 14:18 „deszcz nie spadnie na nich” (tekst masorecki) a „spadnie na nich plaga” (Septuaginta, syryjski) (Zob. Komentarz egzegetyczny: Aggeusz, Zachariasz, Malachiasz, str. 366).

O ile nie zaznaczono inaczej, cytaty z Pisma Świętego pochodzą z Biblii „The Holy Bible, Berean Standard Bible” (BSB), która została udostępniona w domenie publicznej: https://berean.bible